Özet
Eric Burnham Hare, Burma'nın doğusundaki Karen halkına giden ilk Yedinci Gün Adventistleri misyoneri ve yirminci yüzyıl Adventizminin en sevilen hikâye anlatıcılarından biriydi. 12 Ekim 1894'te Avustralya'nın Victoria eyaletindeki Hawthorn'da, öncü Avustralyalı Adventist vaiz Robert Hare ve eşi Henrietta'nın ikinci oğlu olarak dünyaya gelen Eric, Avondale'de eğitim gördü, 24 Haziran 1915'te öncü misyoner J. E. Fulton'un kızı Agnes Fulton ile evlendi ve üç ay sonra Burma'ya doğru yola çıktı. 1915'ten 1934'e kadar — ve 1941–1942'de kısa bir süre daha — Hare ailesi, Salween Nehri üzerindeki Kamamaung'da Karen halkı arasında çalıştı, daha önce hiçbir sınav görevlisinin görmediği bir düzeyde Karen dilini öğrendi, Karen çocuklarından oluşan bir bando kurdu, sağlık merkezleri açtı ve ilk Karen Adventist Hıristiyanların vaftiz edilmesini gördü. 1946'dan 1962'ye kadar Eric, Genel Konferans Sabat Okulu Departmanı'nda görev yaptı ve çocukların ruhani hizmetini savundu. 1 Haziran 1982'de, 88 yaşında Washington, D.C.'de vefat etti.
Hawthorn'dan Avondale'e (1894–1915)
Lester Devine’in Yedinci Gün Adventistleri Ansiklopedisi’ndeki makalesine göre, Eric Burnham Hare 12 Ekim 1894 tarihinde Avustralya’nın Victoria eyaletindeki Hawthorn’da, Papaz Robert Hare ve eşi Henrietta’nın ikinci oğlu olarak dünyaya geldi. İlk eğitimini Melbourne’daki Fitzroy Okulu’nda aldı ve burada Roy Allan Anderson ile ömür boyu sürecek bir dostluk kurdu. 1911'de Avondale'deki misyonerlik kursunu, 1913'te ise Kutsal Kitap ve akademik kursunu tamamladı. 1911'de Port Pirie'de E. B. Rudge ve Harold Lukens'in çadır sorumlusu olarak görev yaptıktan sonra, Richmond'da J. W. Kent ve J. H. Woods'un çadır kampanyasına katıldı. Haziran 1914'te Sydney Sanitarium'daki hemşirelik kursuna kaydoldu. 8-22 Haziran 1915 tarihlerinde düzenlenen Avustralasya Birlik Konferansı Komitesi'nin olağanüstü oturumunda Burma'ya misyoner olarak atandı. Atanmasından sadece birkaç gün sonra, 24 Haziran 1915'te, Güney Pasifik ve Asya'nın öncü misyonerlerinden J. E. Fulton'un kızı Agnes Fulton ile evlendi. Agnes, 9 Kasım 1893'te Kaliforniya'nın Bishop kentinde doğmuştu.
Salween'deki Karenlere (1915–1934)
Hare çifti, 23 Eylül 1915 Perşembe günü Sidney'den Burma'ya doğru yola çıktı ve vardıklarında ilk iki yılını dil öğrenmeye ve tıbbi çalışmaların kurulmasına adadı. ESDA'ya göre, ikisi de Karen dili sınavlarında yüzde doksanın üzerinde puan aldı; sınav görevlisi Eric'e, şimdiye kadar sınavına girdiği tüm misyonerler arasında en yüksek puanı aldığını söyledi. Yetenekli bir müzisyen olan Eric, Avustralya ve Yeni Zelanda'daki kiliseleri ziyaret ederek pirinç çalgılar topladı ve misyonun sosyal yardım faaliyetlerinin belirleyici bir özelliği haline gelen bir Karen pirinç bandosu kurdu.
Hare ailesi, Burma'nın kuzeydoğusunda, Siam (Tayland) sınırına yakın Salween Nehri üzerindeki Kamamaung'a yerleşti. ESDA'ya göre, ilk üç yılı derin bir umutsuzlukla geçti ve tek bir vaftiz bile gerçekleşmedi; ilk Karen dinine geçen kişi dördüncü yılda vaftiz edildi, ardından çalışmalar istikrarlı bir şekilde büyüdü. En büyük çocukları Rosalind Agnes, 23 Haziran 1917'de, doğumundan sadece on dokuz gün sonra öldü ve Rangoon'daki Protestan mezarlığına gömüldü. Burma'da dört çocuk daha dünyaya geldi: Eileen Nita, Leonard, Verna Mae ve Peter. 1919'da Eric, Hindistan'ın Ranchi kentinde düzenlenen bölüm toplantısında, o dönem Güney Asya Bölümü Başkanı olan Agnes'in babası J. E. Fulton tarafından müjdecilik hizmetine atandı.
Ba Twe — Dua Etmek İstemediği Karen Çocuğu
A. W. Spalding’in Sister White adlı kitabında, Hare’in en unutulmaz Karen din değiştirenlerinden birinin hikâyesi yer almaktadır — Ba Twe adında bir genç adamın din değiştirme hikâyesi, kilise tarafından nesiller boyu hatırlanmıştır. Spalding’in giriş paragrafı: “Okyanusun ötesinde, Hindistan’ın yakınında bulunan Burma’da bir Karen çocuğu vardı. Bu çocuğun adı Ba Twe idi. O, halkıyla birlikte ormanın derinliklerinde yaşıyordu ve İsa hakkında hiçbir şey bilmiyordu. Ancak o topraklara bir grup misyoner geldi ve Ohn Daw’da Karen erkek ve kız çocukları ile gençler için bir okul kurdu. Ba Twe’nin babası da onu bu okula gönderdi” (Sister White, s. 109, par. 1).
Per Spalding’e göre, Ba Twe ilk başta kendini Hıristiyan ya da Budist olarak tanımlamak istemiyordu ve bu yüzden, Şabat’ı sevmeye, İsa’nın şarkılarını söylemeye ve İncil ayetlerini öğrenmeye başladıktan sonra bile, kendisini sadece bir kafir olarak adlandırıyordu. Sonra bir yaz, evindeyken babasının iki bufalosunu güderken uykuya daldı, bufalolar uzaklaştı ve o da onları aramak için bir ağaca tırmandı. Orada (Spalding'in anlatımına göre) küçük bir ses ona, onları bulmak için Tanrı'ya dua etmesini söyledi. Kendi içiyle bir mücadele verdikten sonra dua etti; bufalolar tam da onun bulunduğu ağacın altında mööleyerek ortaya çıktı.
Hayatındaki değişim tam anlamıyla gerçekleşmişti. Spalding’in okula dönüşünü anlattığı kayıt: “Böylece Ba Twe okula geri döndü. Ve şimdi Kardeş Hare’e, tüm öğretmenlere ve tüm öğrencilere, bir Hıristiyan olduğunu söyledi, çünkü Tanrı onunla konuşmuştu. Ve o, çocuk İsa gibi, bilgelik, boy ve Tanrı ile insanların gözünde lütufta büyüdü. Okulu bitirene kadar okulda kaldı ve artık on beş yaşında ya da daha büyük, uzun boylu, iri bir delikanlıydı” (Sister White, s. 111, par. 4).
Per Spalding’e göre, Ba Twe okulunu bitirdiğinde babasından dağlık bölgeye gidip vahşi Karen halkına İsa’yı öğretmek için izin istedi ve babası bunu kabul etti. Spalding’in ayrılışla ilgili kaydı: “Ba Twe omzuna bir çuval pirinç astı ve sırtına basit ilaçlardan oluşan bir paket koydu. Ve Karenlerin dağlık bölgesine doğru yola çıktı. Uzun bir süre ondan kimse haber almadı” (Sister White, s. 111, par. 7). Sonunda ağabeyi onu eve getirmek için peşinden gittiğinde, Ba Twe’nin hastalıkları iyileştirdiğini, insanlara nasıl yaşamaları gerektiğini öğrettiğini ve çocuklara İsa’yla ilgili bir kitaptan resimler gösterip hikâyeler anlattığını bildirerek geri döndü.
İzin ve Dönüş (1934–1942)
ESDA’ya göre, Salween’de geçirdikleri on sekiz yılın ardından Hares ailesi 1934’te Kuzey Kaliforniya Konferansı’na taşınmaya davet edildi; bu taşınma, kısmen ağır işitme engelli kızları Verna Mae’ye yardım ihtiyacı nedeniyle gerçekleşti. 12 Nisan 1934’te Burma’dan ayrıldılar ve geride 122 üyeli yerleşik bir Karen kilisesi ile toplam 340 üyeli sekiz Sabat Okulu bıraktılar. Eric, Kuzey Kaliforniya'da Misyoner Gönüllüsü ve Şabat Okulu Sekreteri olarak görev yaptı, ardından Glendale'deki Güney Kaliforniya Konferansı'nda Şabat Okulu Sekreteri olarak görev yaptı.
1941'de — savaşın Pasifik'i sarmasından sadece birkaç ay önce — Hares ailesi, bu kez Rangoon'da olmak üzere Burma'ya geri dönmeyi kabul etti. 1942'de Japonların Burma'yı işgali, onların tahliyesine neden oldu: Agnes ve çocuklar vapurla Hindistan'a giderken, Eric ve birkaç iş arkadaşı düşmanca bir bölgeden karadan kaçtı. Lest We Forget ve Adventist hafızasının "birçok tehlike ve mucizevi kaçış" olarak hatırladığı olayların ardından, Eric ailesine yeniden katıldı ve Hares ailesi Amerika'ya döndü.
Genel Konferans Yılları (1946–1982)
ESDA'ya göre Eric, Güney Kaliforniya Konferansı Gençlik Departmanı lideri, ardından Pasifik Birliği Konferansı Sabat Okulu direktörü olarak atandı ve 1946 Genel Konferans Oturumu'nda, Genel Konferansı Sabat Okulu Departmanı'nın yardımcı sekreteri olarak görev yapmaya çağrıldı — bu görevi 1962'de emekli olana kadar sürdürdü. Bu yıllar boyunca, çocuk gelişimi ve Hıristiyan oluşumunda Şabat Okulu'nun rolüne özel önem verdi; çalışmaları, modern Çocuk Bakanlıkları Departmanı'nın öncüsü oldu. Atanmasından kısa bir süre sonra, hayatta kalan en büyük kızı Eileen, o sırada kocası Ivan Higgins ve iki kızıyla birlikte Hindistan'daki misyonerlik hizmetinden izinli olarak dönüyordu, ancak Teksas'ın Van Horne kentinde bir trafik kazasında hayatını kaybetti.
Ölümü (1982) ve Mirası
Eric Hare, 1 Haziran 1982'de Washington, D.C.'de seksen yedi yaşında vefat etti. Agnes ise 25 Nisan 1983'te Michigan'ın Berrien Springs kentinde doksan yaşında vefat etti. ESDA'ya göre Eric Hare, Jungle Stories, Treasure from the Haunted Pagoda, Fuzzy Wuzzy Tales, Make God First, Skyscrapers, Curse-Proof ve Clever Queen dahil olmak üzere on üç kitap yazdı ve Salween'deki Karen çocuklarına ilk kez vaaz ettiği derslerle iki nesil Adventist çocuğunu şekillendiren yüzlerce çocuk hikayesi kaydetti.