خلاصه
ایروین هنری ایوانز پسر یک کشاورز اهل میشیگان بود که تا اوایل دهه بیست سالگی‌اش به موعظه پیام فرشته سوم پرداخته بود؛ در شصت سالگی به عنوان رئیس کنفرانس میشیگان، خزانه‌دار کنفرانس عمومی (۱۹۰۳–۱۹۱۰)، اولین رئیس بخش آمریکای شمالی (۱۹۱۴–۱۹۱۸) و سرپرست بخش آسیایی خدمت کرده بود. او سراینده سرود و مدیر مأموریت بود که دیدگاه او، کار مأموریت آدونتیست‌ها در آسیا را برای نسل اول قرن بیستم شکل داد. او در سال ۱۹۴۵ در سن هشتاد و سه سالگی درگذشت.
زندگی اولیه و ایمان (۱۸۶۲–۱۸۸۲)
به گفتهٔ دانشنامهٔ آدوونتისტان هفتم روز (مایکل دبلیو. کمپبل)، اروین اچ. ایوانز در ۱۰ آوریل ۱۸۶۲ در نورث پلینز، شهرستان آیونیا، میشیگان، از ویلیام و روث آن (با نام خانوادگی لوک) ایوانز متولد شد. او در دوازده سالگی ایمان آورد و تعمید یافت. انجمن روز هفتم آدوونتیست‌ها (ESDA) به توصیف پیش‌چشمی از خدمت آینده او در دوران کودکی می‌پردازد: از جوانی «خدمت روحانی را به عنوان هدف خود در نظر داشت» و «عادت داشت به بیرون برود و برای تنه‌های درختان در مزرعه پدرش موعظه کند.» او در سال ۱۸۸۲ به عنوان یک واعظ مجاز خدمت خود را آغاز کرد و در زمستان برای تأمین مخارج خود به تدریس در مدرسه می‌پرداخت.
خدمت، ازدواج و ریاست کنفرانس میشیگان (۱۸۸۴–۱۹۰۰)
اوانز در سال ۱۸۸۴ در جلسات تبلیغی در میشیگان شرکت کرد و در همان سال مجوز کشیشی دریافت نمود. او در سال ۱۸۸۵ به کنتاکی منتقل شد و در «جلسه اردویی کنتاکی» در سال ۱۸۸۶ منصوب به مقام کشیشی شد. تا سال ۱۸۸۷ او به میشیگان بازگشته بود و به عنوان رئیس «انجمن مدارس شنبه میشیگان» و دبیر «انجمن بهداشت و پرهیز از الکل میشیگان» خدمت می‌کرد.
در سال ۱۸۸۷، ایوانز با اما فری ازدواج کرد. آنها چهار فرزند داشتند — آرتور هنری (۱۸۸۸)، ادیث (۱۸۹۰)، جسی روث (۱۸۹۲) و جروم (۱۸۹۴). اما در سال ۱۹۰۳ درگذشت.
در سال ۱۸۹۱، ایوانز به ریاست کنفرانس میشیگان انتخاب شد. او از ۱۵ مارس تا ۲۳ آوریل ۱۸۹۳، یک مؤسسه شش هفته‌ای برای مبلغین را سازماندهی کرد — بزرگترین گردهمایی از این دست تا آن زمان که دست‌کم ۲۰۰ نفر در آن شرکت کردند.
خزانه‌دار کنفرانس عمومی (۱۹۰۳–۱۹۱۰) و بخش آمریکای شمالی
در سال ۱۹۰۳، ایوانز به عنوان خزانه‌دار کنفرانس عمومی انتخاب شد، منصبی که تا سال ۱۹۱۰ در آن باقی ماند. الن وایت، در سال ۱۹۰۴ در مورد خدمت او در کانادا، نام او را در میان برادران مورد اعتمادش با اعتبار نگه داشت: «من نامه‌ای عالی از پیر ای. اچ. ایوانز دریافت کرده‌ام که از کانادا نوشته شده بود، جایی که در یک گردهمایی اردویی شرکت داشت. یک نسخه از این نامه را برایتان می‌فرستم تا با ما از آن لذت ببرید.» (Manuscript Releases, Letter 229, 1904, par. 7).
در شهادتی در سال ۱۹۰۵، الن وایت ایوانز را در کنار دنیلز، پرسکات و واشبورن به عنوان یکی از «برادران پیشرو» ما قرار داد: «به من دستور داده شد که پیامی برای برادران پیشرو ما داشته باشم: برای پیر دنیلز، پیر پرسکات، پیر واشبورن و پیر ایوانز» (Manuscript Releases, Letter 205, 1905, par. 6).
در سال ۱۹۱۰ الن وایت گفت‌وگویی با ایوانز دربارهٔ کار کلیسا در شهرها ثبت کرد: «در طول گفت‌وگوی ما، برادر ایوانز توجه مرا به این واقعیت جلب کرد که اکنون امکانات قابل توجهی برای رساندن پیام حقیقت کنونی به اطلاع کسانی که در شهرها زندگی می‌کنند، به کار گرفته می‌شود. کاری انجام شده است، درست است؛ اما خدا از قوم خود کاری بسیار بزرگ‌تر از هر آنچه در سال‌های گذشته انجام شده است می‌خواهد» (Manuscript Releases, Manuscript 25, 1910, par. 5).
در سال ۱۹۱۴، ایوانز اولین رئیس بخش آمریکای شمالی شد. او تا سال ۱۹۱۸ در این سمت خدمت کرد.
سرپرست بخش آسیایی
پس از دوره ریاستش بر بخش آمریکای شمالی، ایوانز به عنوان سرپرست بخش آسیایی کنفرانس عمومی خدمت کرد. بولتن کنفرانس عمومی در سال ۱۹۱۳ نشان می‌دهد که کار او در چه جایگاهی قرار داشت: «اولین دستور جلسه، گزارش از پیر ایوانز، سرپرست بخش آسیایی کنفرانس عمومی خواهد بود» (بولتن کنفرانس عمومی، ۱۹ مه ۱۹۱۳، صفحه ۳۴.۱۶). در همان جلسه ادامه یافت: «سپس برادر ایوانز گزارش زیر را ارائه داد» (بولتن کنفرانس عمومی، ۱۹ مه ۱۹۱۳، صفحه ۳۴.۱۷). در مورد گروهی دست‌نیافته در میدان، گزارش شده است که ایوانز چنین گفته است: «عالی است که فکر کنیم گروهی سی نفره شنبه را نگه می‌دارند، بدون آنکه تاکنون هیچ تلاشی برای رسیدن به آن منطقه انجام شده باشد» (بولتن کنفرانس عمومی، ۱۹ مه ۱۹۱۳، صفحه ۳۷.۱۲).
بر اساس گزارش ESDA، ایوانز هفده سال به‌عنوان مبلغ در آسیا خدمت کرد و کار آیین هفتم‌روزه را در چین، ژاپن، کره، فیلیپین و هند گسترش داد.
مرگ (۱۹۴۵)
به گفتهٔ «دانشنامهٔ آدوونتست‌های روز هفتم»، ایوانز در سال ۱۹۴۵ در سن هشتاد و سه سالگی درگذشت و بیش از چهار دهه از همسر اولش زنده ماند.