ഡഡ്‌ലി മാർവിൻ കാൻറൈറ്റ്

ഒരു മുന്നറിയിപ്പുള്ള ജീവചരിത്രം

1887 ഫെബ്രുവരിയിൽ പരസ്യമായി സഭ വിടുന്നതിനും, തൻ്റെ ശേഷമുള്ള ജീവിതം സഭയെയും അതിൻ്റെ പ്രമാണങ്ങളെയും എല്ലൻ ജി. വൈറ്റിനെയും വ്യക്തിപരമായി ആക്രമിക്കുന്നതിനായി നീക്കിവെക്കുന്നതിനും മുൻപ്, ഡഡ്‌ലി എം. കാൻറൈറ്റ് ഇരുപത്തിയെട്ട് വർഷക്കാലം (1859–1887) സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെൻ്റിസ്റ്റ് സഭയിൽ ഒരു ശുശ്രൂഷകനായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ 1889-ലെ 'സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസം റെനൗൺസ്ഡ്', 1919-ലെ 'ലൈഫ് ഓഫ് മിസിസ് ഇ. ജി. വൈറ്റ്' എന്നീ പുസ്തകങ്ങൾ, അഡ്വെന്റിസത്തിനെതിരെ പിന്നീട് വന്ന എല്ലാ എതിർപ്പുകളുടെയും എഴുത്തുകാർക്ക് ഒരു പ്രധാന ഉറവിടമായി മാറി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാതൃക പിന്തുടരേണ്ട ഒന്നല്ല. താഴെ നൽകിയിരിക്കുന്ന ജീവചരിത്ര വിവരങ്ങൾ, ബട്ട്‌ലറുടെയും സ്മിത്തിന്റെയും 'റിപ്ലീസ് ടു എൽഡർ കാൻറൈറ്റ്സ് അറ്റാക്ക്സ് ഓൺ സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ്സ്', അക്കാലത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ച് പ്രതിപാദിച്ച മറ്റ് പ്രാഥമിക ഉറവിടങ്ങളിൽ നിന്നും എടുത്തതാണ്.

സംഗ്രഹം

1840 സെപ്റ്റംബർ 22-ന് മിഷിഗണിലെ ബ്രാഞ്ച് കൗണ്ടിയിലുള്ള കിൻഡർഹുക്കിൽ ജനിച്ച കാൻറൈറ്റ്, പത്തൊൻപതാം വയസ്സിൽ 1859-ൽ ശബ്ബത്ത് പാലിക്കുന്ന ഒരു അഡ്വെന്റിസ്റ്റായി മാറുകയും, 1865-ൽ ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് നിയുക്തനാവുകയും, ഒഹായോ കോൺഫറൻസിൻ്റെയും (1865–1873) മിഷിഗൺ കോൺഫറൻസിൻ്റെയും (1880–1882) പ്രസിഡൻ്റായി സേവനമനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇരുപത്തിയെട്ട് വർഷത്തെ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ശുശ്രൂഷയിൽ, അദ്ദേഹം ഊർജ്ജസ്വലനായ ഒരു സുവിശേഷകനും സംവാദകനുമായിരുന്നു. സംശയങ്ങളുമായും സാക്ഷ്യങ്ങളുമായും ആവർത്തിച്ചുള്ള മല്ലുപിടുത്തത്തിനു ശേഷം, 1887 ഫെബ്രുവരി 17-ന് മിഷിഗണിലെ ഓട്സെഗോയിൽ വെച്ച് അദ്ദേഹം പരസ്യമായി രാജിവെച്ചു. ആ തീയതി മുതൽ 1919-ലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണം വരെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ എഴുത്തുപകരണം സഭയ്‌ക്കെതിരായി തിരിഞ്ഞു.

അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിലെ ഇരുപത്തെട്ട് വർഷങ്ങൾ (1859–1887)

എൽഡർ കാൻറൈറ്റ് സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾക്കെതിരെ നടത്തിയ ആക്രമണങ്ങൾക്ക് ബട്ട്‌ലറും സ്മിത്തും നൽകിയ മറുപടികൾ, കാൻറൈറ്റിന്റെ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ശുശ്രൂഷയുടെ ദീർഘമായ കാലഘട്ടത്തെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "ഏകദേശം ഇരുപത്തിയെട്ട് വർഷം മുൻപ്, ഡി.എം. കാൻറൈറ്റ് എസ്.ഡി. അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ സ്വീകരിച്ചു. ഏതാനും വർഷങ്ങൾ അദ്ദേഹം ആവശ്യമായ വിദ്യാഭ്യാസം നേടാൻ പ്രയത്നിച്ചു, അതിനുശേഷം താമസിയാതെ അവരുടെ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ പ്രസംഗിക്കാൻ തുടങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിന് നല്ല അർപ്പണബോധവും, മികച്ച കഴിവും, വിജയിക്കാനുള്ള അഭിലാഷവും അനുഗ്രഹമായി ലഭിച്ചിരുന്നു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രയത്നങ്ങളിൽ മികച്ച വിജയം നേടാനും കഴിഞ്ഞു, കൂടാതെ പല വർഷങ്ങളോളം അദ്ദേഹം സഭയിൽ വളർന്നുവരുന്ന ഒരു വ്യക്തിയായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു" (റിപ്ലീസ് ടു എൽഡർ കാൻറൈറ്റ്സ് അറ്റാക്ക്സ് ഓൺ സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ്സ്, പേജ് 15, ഖണ്ഡിക 2).

അദ്ദേഹത്തിന്റെ പരാജയത്തിന് കാരണമാകുന്ന വ്യക്തിപരമായ ബലഹീനതയുടെ ആദ്യ ലക്ഷണങ്ങൾ അതേ ഖണ്ഡികയിൽ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "അദ്ദേഹത്തിന് സംവാദങ്ങളിലും വിവാദങ്ങളിലും വലിയ താൽപ്പര്യമുണ്ടായിരുന്നു, അദ്ദേഹം പ്രത്യേകിച്ചും അവയിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും അവയിൽ നല്ല വിജയം നേടുകയും ചെയ്തു. ഈ ഗുണങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുകയും ചെയ്തു. പന്ത്രണ്ട് വർഷക്കാലം അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന് വിലപ്പെട്ടതായിരുന്നു, കൂടാതെ അദ്ദേഹം വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും കോൺഫറൻസുകളിലും വ്യാപകമായി യാത്ര ചെയ്തു. അക്കാലത്ത് നമ്മുടെ ജനങ്ങൾക്ക് അദ്ദേഹത്തിൽ പൂർണ്ണ വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ ഘട്ടം മുതൽ അവരുടെ വിശ്വാസം കുറഞ്ഞു തുടങ്ങി" (റിപ്ലീസ് ടു എൽഡർ കാൻറൈറ്റ്സ് അറ്റാക്ക്സ് ഓൺ സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെൻ്റിസ്റ്റ്സ്, പേജ് 15, ഖണ്ഡിക 2).

1887 ഫെബ്രുവരി 17-ലെ പിന്മാറ്റം

ബട്ട്‌ലറുടെയും സ്മിത്തിന്റെയും മറുപടികൾ, മിഷിഗണിലെ ഓട്‌സെഗോയിൽ വെച്ച് കാൻറൈറ്റ് രാജിവെച്ചതിൻ്റെ പൊതുവേദിയിലെ നിമിഷം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "കഴിഞ്ഞ ജനുവരിയിൽ, ഏകദേശം ഇരുപത്തിയെട്ട് വർഷമായി നമ്മുടെ ജനങ്ങളുമായി ബന്ധമുണ്ടായിരുന്ന എൽഡർ ഡി.എം. കാൻറൈറ്റ്, തനിക്ക് ഇനി ഒരു സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ആകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഫെബ്രുവരി 17-ന്, അദ്ദേഹം അംഗമായിരുന്ന ഓട്‌സെഗോ സഭയുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് തൻ്റെ കാരണങ്ങൾ പരസ്യമായി അവതരിപ്പിച്ചു. എഴുതിയ വ്യക്തി അവിടെ സന്നിഹിതനായിരുന്നു" (എൽഡർ കാൻറൈറ്റ് സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾക്കെതിരെ ഉന്നയിച്ച ആക്രമണങ്ങൾക്കുള്ള മറുപടികൾ, പേജ് 4, ഖണ്ഡിക 3).

പിന്മാറ്റത്തിന്റെ ആ നിമിഷത്തിലെ കാൻറൈറ്റിന്റെ സാക്ഷ്യം ശ്രദ്ധേയമാംവിധം ഇണങ്ങിച്ചേരാനുള്ള മനോഭാവം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. അതേ ഖണ്ഡികയിൽ ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "ഞങ്ങളുടെ ആളുകളെക്കുറിച്ചും ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ തനിക്ക് ലഭിച്ച പെരുമാറ്റത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പരാമർശങ്ങളിൽ, അദ്ദേഹം വളരെ ദയയും സമവായ മനോഭാവവും പ്രകടിപ്പിച്ചു. തനിക്ക് പരിചയമുള്ള മറ്റേതൊരു സഭയേക്കാളും കൂടുതൽ ശതമാനം യഥാർത്ഥ ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതിയതായി പ്രസ്താവിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ ചില പ്രമുഖ നേതാക്കളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം ഉയർന്ന വിലമതിപ്പും വിശ്വാസവും പ്രകടിപ്പിച്ചു, അവർ ക്രിസ്തുവിൻ്റെ സത്യസന്ധരും സമർപ്പിതരുമായ ദാസന്മാരാണെന്ന് വിശ്വസിച്ചു. കെൻ്റക്കി സ്റ്റേറ്റ് അഡ്വെൻ്റിസ്റ്റുകൾക്കിടയിൽ തനിക്ക് ലഭിച്ച പെരുമാറ്റത്തിൽ താൻ പൂർണ്ണമായും സംതൃപ്തനാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ആ കാര്യത്തിൽ അവരെക്കുറിച്ച് ഒരു കുറ്റവും കണ്ടെത്താനില്ലെന്നും, ക്രിസ്ത്യാനികൾ പെരുമാറേണ്ട രീതിയിൽ തന്നെ എല്ലാ രീതിയിലും അവർ പെരുമാറിയെന്ന് താൻ കരുതുന്നതായും അദ്ദേഹം അഭിപ്രായപ്പെട്ടു" (റിപ്ലീസ് ടു എൽഡർ കാൻറൈറ്റ്സ് അറ്റാക്ക്സ് ഓൺ സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെൻ്റിസ്റ്റ്സ്, പേജ് 4, ഖണ്ഡിക 3).

ബട്ടർ, സ്മിത്ത് എന്നിവരുടെ മറുപടികൾ, 1887 മാർച്ച് 1-ലെ 'റിവ്യൂ ആൻഡ് ഹെറാൾഡ്' എന്ന പ്രസിദ്ധീകരണത്തിൽ നിന്നുള്ള കാൻറൈറ്റിന്റെ തന്നെ വാക്കുകൾ ഉദ്ധരിക്കുന്നു. അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സമൂഹം തന്നെ ന്യായമായും ഉദാരമായും സ്നേഹപൂർവ്വവും പെരുമാറിയെന്ന് അദ്ദേഹം തുറന്നു സമ്മതിച്ച വാക്കുകളും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു — താഴെ നൽകിയിരിക്കുന്ന അതേ ഖണ്ഡികയിൽ ഈ വാക്കുകൾ ഉദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.

സമവായത്തിൽ നിന്ന് ആക്രമണത്തിലേക്ക് (1887–1919)

അതേ ഖണ്ഡികയിൽ തുടർന്നുണ്ടായ സംഭവവികാസങ്ങൾ ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, സ്വന്തം അമ്മയെ അടിക്കുന്ന നന്ദിയില്ലാത്ത യുവാവിനെപ്പോലെ, അവന് തൻ്റെ പഴയ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും തന്നെ വളർത്തിയെടുത്ത കാരണത്തിനും എതിരെ തിരിയാനും, പത്രങ്ങളിലൂടെയും പ്രസംഗപീഠത്തിൽ നിന്നും നമ്മെ പരിഹസിക്കാനും, നമ്മുടെ അപ്രശസ്തി പരമാവധി മുതലെടുക്കാനും, നമ്മുടെ പ്രവർത്തനത്തെ എതിർക്കുന്നതിൽ നമ്മുടെ കടുത്ത ശത്രുക്കളോടൊപ്പം ചേരാനും, നമ്മെ മുഹമ്മദന്മാർ, മോർമോണുകൾ, മറ്റ് തീവ്രവാദികൾ എന്നിവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ പെടുത്താനും, നമ്മൾ സങ്കുചിതരും, അസഹിഷ്ണുക്കളുമായ ഒരു കൂട്ടം വിഡ്ഢികളാണെന്ന് തോന്നിക്കാൻ തന്നാൽ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്യാനും കഴിയും" (എൽഡർ കാൻറൈറ്റിന്റെ സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾക്കെതിരായ ആക്രമണങ്ങൾക്കുള്ള മറുപടികൾ, പേജ് 20, ഖണ്ഡിക 1).

എന്നാൽ, മറുപടി നൽകുന്നതിന് മുൻപ് കാൻറൈറ്റിനോട് സഭ കാണിച്ച ദീർഘകാല ക്ഷമയെക്കുറിച്ച് ബട്ട്‌ലർ തൻ്റെ ആമുഖത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "ഏഴാം ദിവസത്തെ അഡ്വെൻ്റിസ്റ്റുകൾക്കും അവരുടെ പ്രമാണങ്ങൾക്കും എതിരായ എൽഡർ ഡി.എം. കാൻറൈറ്റിൻ്റെ ആക്രമണങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകുന്ന ഈ അസുഖകരമായ ദൗത്യം ഏറ്റെടുക്കുമ്പോൾ, വായനക്കാർക്ക് മുന്നിൽ ഒരു ക്ഷമാപണം നടത്താൻ ഞങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നു. കഴിഞ്ഞ മാസങ്ങളായി വിവിധ പത്രങ്ങളിലും നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ പല കാര്യങ്ങളിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആക്രമണങ്ങൾ തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അദ്ദേഹം നമ്മളെ പരിഹസിക്കുകയും, നമ്മുടെ ജനങ്ങൾ അജ്ഞരും, സങ്കുചിതമനസ്കരും, അസഹിഷ്ണുക്കളുമാണെന്നും, ക്രിസ്ത്യൻ ലോകത്ത് വലിയ ദോഷം ചെയ്യുകയാണെന്നും, നമ്മുടെ പ്രമാണങ്ങൾ ഒട്ടും വിശ്വാസത്തിന് യോഗ്യമല്ലെന്നും തെളിയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയുമാണ്" (സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾക്കെതിരായ എൽഡർ കാൻറൈറ്റിന്റെ ആക്രമണങ്ങൾക്കുള്ള മറുപടികൾ, പേജ് 3, ഖണ്ഡിക 1).

പേറ്റേൺ: ബട്ട്‌ലറും സ്മിത്തും പേര് പറഞ്ഞു

കാനറൈറ്റ് തനിക്ക് ന്യായമായ പെരുമാറ്റം ലഭിച്ചുവെന്ന് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച് സമ്മതിക്കുന്ന അതേ ഖണ്ഡികയിലെ, ഈ പുസ്തകത്തിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ വാക്യം: "ഞങ്ങളുടെ പഴയ സുഹൃത്ത് ഡി.എം. കാൻറൈറ്റ് ഇത്തരമൊരു നിലപാട് സ്വീകരിക്കുമെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബലഹീനതയെക്കുറിച്ചും, ഈ സത്യം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവരെ പലപ്പോഴും കീഴടക്കുന്ന ആത്മാവിന്റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചും ഞങ്ങൾക്ക് നന്നായി അറിയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ" (എൽഡർ കാൻറൈറ്റിന്റെ സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾക്കെതിരായ ആക്രമണങ്ങൾക്കുള്ള മറുപടികൾ, പേജ് 20, ഖണ്ഡിക 1). അതേ ഖണ്ഡികയിൽ തന്നെ: "എൽഡർ സി.-യെപ്പോലെ ഇത്ര പെട്ടെന്നും അടിമുടി മാറുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഞങ്ങൾ കണ്ടിട്ടില്ല." (സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾക്കെതിരായ എൽഡർ കാൻറൈറ്റിന്റെ ആക്രമണങ്ങൾക്കുള്ള മറുപടികൾ, പേജ് 20, ഖണ്ഡിക 1).

മരണം (1919)

എൻസൈക്ലോപീഡിയ ഓഫ് സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ്സ് അനുസരിച്ച്, കാൻറൈറ്റ് 1919 മെയ് 12-ന് എൺപത്തിയെട്ട് വയസ്സുള്ളപ്പോൾ അന്തരിച്ചു. ജീവിതാവസാനത്തിൽ അദ്ദേഹം ഒരു ബാപ്റ്റിസ്റ്റ് പാസ്റ്ററായിരുന്നു. ഡബ്ല്യു. എ. സ്പൈസർ ഉൾപ്പെടെ നിരവധി അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് നേതാക്കൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവസാന വർഷങ്ങളിൽ അദ്ദേഹവുമായി ആശയവിനിമയം നടത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, അവസാനം വരെ അദ്ദേഹം എതിർപ്പ് തുടർന്നു.

പൈതൃകം

തൻ്റെ പിന്മാറ്റത്തിൻ്റെ സമയത്ത് കാൻറൈറ്റ് സ്വയം സമ്മതിച്ചത് - സഭ തന്നെ "ന്യായമായും, ഉദാരമായും, ദയയോടെയും" ആണ് പെരുമാറിയത് എന്നതാണ് - അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ പേരിൽ പിന്നീട് കെട്ടിപ്പൊക്കിയ വ്യക്തിപരമായ പകയുടെ കെട്ടുകഥകളുടെ ഏറ്റവും യഥാർത്ഥമായ അളവുകോലായി നിലകൊള്ളുന്നത്. പിന്നീട് വന്ന എല്ലാ എതിർപ്പുകളെഴുതുന്നവർക്കും അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ എഴുത്തുകൾ ഒരു മാനദണ്ഡമായി മാറി; ഇരുപത്തിയെട്ട് വർഷം അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം പ്രയത്നിച്ചവരുടെ സാക്ഷ്യവും - അദ്ദേഹം അവരെ ഉപേക്ഷിച്ച നിമിഷത്തിലെ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സ്വന്തം വാക്കുകളും - കൂടുതൽ വിശ്വസനീയമായ സാക്ഷ്യപത്രമാണ്. ഡബ്ല്യു. എ. സ്പൈസർ ഉൾപ്പെടെ നിരവധി അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് നേതാക്കൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവസാന വർഷങ്ങളിൽ അദ്ദേഹവുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു; എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ എഴുത്ത് അവസാന നിമിഷം വരെ എതിർപ്പ് തുടർന്നു.