ഫെർഡിനാൻഡ് ആന്റണി സ്റ്റാൾ

സംഗ്രഹം

ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയിൽ ഫെർണാണ്ടോ എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ട ഫെർഡിനാൻഡ് ആന്റണി സ്റ്റാൾ, ആൻഡീസ്, അപ്പർ ആമസോൺ എന്നിവിടങ്ങളിലെ തദ്ദേശീയ ജനതയിലേക്കുള്ള സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് മിഷനറിയുടെ വഴികാട്ടിയായിരുന്നു. തൻ്റെ ഭാര്യ അന ക്രിസ്റ്റീന കார்ൽസൺ സ്റ്റാൾ (1870–1968) ഒപ്പം, അദ്ദേഹം തടസ്സങ്ങളില്ലാതെ മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടോളം മിഷൻ പ്രവർത്തനത്തിൽ സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു — ബൊളീവിയ (1909–1911), പെറുവിലെ ടിറ്റികാക്ക തടാകത്തിൻ്റെ ഉയർന്ന പ്രദേശങ്ങളിലെ അയ്മാര, ക്വെചുവാ ജനത (1911–1918), പെറുവിയൻ തലസ്ഥാനത്തും ടൈറ്റികാക്ക തടാകത്തിലും വീണ്ടും (1920–1921), മധ്യ പെറുവിലെ ബ്രോവ് ഫോറസ്റ്റിലെ അഷാങ്കയും യാനെഷയും (1921–1927), കൂടാതെ ഇക്വിറ്റോസ് ആമസോൺ തടാകത്തിലും (1927–1939) സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. 1874 ജനുവരി 3-ന് മിഷിഗണിലെ പെൻ്റ്വാട്ടറിൽ ജനിച്ച സ്റ്റാൾ, ബാല്യത്തിൽ തന്നെ പിതാവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ജർമ്മൻ-അമേരിക്കക്കാരനായിരുന്നു. പത്താം വയസ്സിൽ പീഡിപ്പിക്കുന്ന രണ്ടാനച്ഛനിൽ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ട അദ്ദേഹം, മിൽവാക്കിിലെ ഒരു റെസ്റ്റോറൻ്റിൽ വെച്ച് സ്വീഡനിൽ ജനിച്ച തൻ്റെ ഭാര്യയെ കണ്ടുമുട്ടുകയും 1901-ൽ ജ്ഞാനസ്നാനം സ്വീകരിക്കുകയും ബാറ്റിൽ ക്രീക്ക് സാനിറ്റേറിയത്തിൽ പരിശീലനം നേടുകയും ചെയ്തു. 1950 നവംബർ 30-ന്, തൻ്റെ എഴുപത്തിയേഴാം വയസ്സിൽ കാലിഫോർണിയയിലെ ഒറോവില്ലിൽ വെച്ച് അദ്ദേഹം അന്തരിച്ചു.

പെൻ്റ്വാട്ടറിൽ നിന്ന് ബാറ്റിൽ ക്രീക്കിലേക്ക് (1874–1909)

എൻസൈക്ലോപീഡിയ ഓഫ് സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ്സിലെ ഗ്ലൂഡർ ക്വിസ്പെയുടെ ലേഖനമനുസരിച്ച്, ജർമ്മൻ വംശജനായ ഫെർഡിനാൻഡ് സ്റ്റാൾ 1874 ജനുവരി 3-ന് മിഷിഗണിലെ പെൻ്റ്വാട്ടറിൽ ജനിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന് എട്ട് മാസം പ്രായമുള്ളപ്പോൾ അച്ഛൻ മരിച്ചു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ രണ്ടാനച്ഛൻ അതിക്രൂരമായി പെരുമാറിയതിനാൽ പത്താം വയസ്സിൽ അദ്ദേഹം വീട്ടിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടി. 1870 നവംബർ 22-ന് സ്വീഡനിലെ വെക്സിയാറിൽ ജനിച്ച, 1886-ൽ മിനിയാപൊളിസിലേക്ക് കുടിയേറിയ അന ക്രിസ്റ്റീന കാൾസണെ മിൽവാക്കിിലെ ഒരു റെസ്റ്റോറന്റിൽ വെച്ച് അദ്ദേഹം കണ്ടുമുട്ടി, അവിടെ അവർ ഒരു വെയിറ്റ്റസായി ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. 1894 ഓഗസ്റ്റ് 5-ന് അവർ വിവാഹിതരായി. ഏകദേശം 1900-ൽ അവർ എമ്മ തോംസൺ ആൻഡേഴ്സണോടൊപ്പം (അന്ന് ചൈനയിലേക്ക് നിയമിതയായിരുന്നു) ബൈബിൾ പഠനം ആരംഭിച്ചു, മിൽവാക്കി അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ചർച്ചിലെ ജെയിംസ് കാംബെല്ലിനൊപ്പം തുടർന്നു, 1901 മാർച്ചിൽ ഒ. സി. ഗോഡ്സ്മാർക്കിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനസ്നാനം സ്വീകരിച്ചു. ഫെർഡിനാൻഡ് വിസ്കോൺസിനിലെ മാഡിസണിൽ നഴ്സിംഗ് കോഴ്സ് ചെയ്തു, തുടർന്ന് ബാറ്റിൽ ക്രീക്ക് സാനിറ്റേറിയത്തിൽ മിഷനറി നഴ്സിംഗ് പരിശീലനം പൂർത്തിയാക്കി; ഇതിനുശേഷം ഈ ദമ്പതികൾ ഒഹായോയിലെ ക്ലീവ്‌ലാൻഡിലുള്ള ബാറ്റിൽ ക്രീക്ക് ബ്രാഞ്ച് സാനിറ്റേറിയം ക്ലിനിക്ക് നടത്തി. അവിടെയാണ് അന തൻ്റെ പരിശീലനം പൂർത്തിയാക്കിയതും അവരുടെ രണ്ടാമത്തെ കുട്ടിയായ വാലസ് ജനിച്ചതും.

"ഏറ്റവും പ്രയാസമേറിയ സ്ഥലത്തേക്ക്" സന്നദ്ധസേവനം (1909)

ഇ.എസ്.ഡി.എ-യുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, സ്റ്റാൾ ലോകത്തിലെ "ഏറ്റവും പ്രയാസമേറിയ സ്ഥലത്തേക്ക്" അയയ്‌ക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് എല്ലൻ വൈറ്റിന് എഴുതി - ആദ്യ ഓപ്ഷനായി മഡഗാസ്കറും രണ്ടാമത്തേതിന് "ദക്ഷിണ അമേരിക്കയിലെ ഇങ്ക ഇന്ത്യക്കാരും" എന്ന് പേര് നൽകി. എല്ലൻ വൈറ്റ് അദ്ദേഹത്തെ വാഷിംഗ്ടൺ ഡി.സി.യിൽ (മെയ് 13 - ജൂൺ 6, 1909) നടന്ന 1909-ലെ ജനറൽ കോൺഫറൻസ് സെഷനിൽ പങ്കെടുക്കാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു. ആ സമ്മേളനത്തിൽ, സ്റ്റാളുകൾ സൗത്ത് അമേരിക്കൻ ഡിവിഷൻ പ്രസിഡൻ്റ് ജെ. ഡബ്ല്യു. വെസ്റ്റ്ഫാലിൻ്റെ ബൊളീവിയയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാനുള്ള നിർദ്ദേശം അംഗീകരിക്കുകയും, യാത്രാച്ചെലവ് സ്വയം വഹിക്കുകയും ചെയ്തു. 1909 ജൂൺ 26-ന് അവർ തങ്ങളുടെ രണ്ട് കുട്ടികളോടൊപ്പം ന്യൂയോർക്കിൽ നിന്ന് പെറുവിലെ മൊളെൻഡോ തുറമുഖത്തേക്ക് കപ്പൽ യാത്ര തിരിച്ചു. മൊളെൻഡോയിൽ നിന്ന് റെയിൽവേയിലൂടെയും നീരാവിക്കപ്പലിലൂടെയും അവർ അരീക്വipa, പൂനോ, ലാ പാസ് എന്നിവിടങ്ങളിലേക്ക് യാത്ര തുടർന്നു - ഇരുപത് ദിവസം നീണ്ടുനിന്ന ഒരു യാത്രയായിരുന്നു അത്.

ബൊളീവിയയും ടൈറ്റികാക്ക തടാകത്തിലെ അയ്മാരകളും (1909–1918)

അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം ബൊളീവിയയിൽ നിന്ന് പെറുവിലേക്ക് കടന്ന ആ നിമിഷം 1913-ലെ ജനറൽ കോൺഫറൻസ് ബുള്ളറ്റിനിൽ ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "നമ്മുടെ യൂണിയന്റെ രസകരമായ സവിശേഷതകളിലൊന്ന്, ടൈറ്റികാക്ക തടാകത്തിന്റെ തീരത്തുള്ള ഇന്ത്യക്കാർക്കിടയിലുള്ള പ്രവർത്തനമാണ്. അവസാന ജനറൽ കോൺഫറൻസിലേക്കുള്ള എന്റെ യാത്രയിൽ, സബത്ത് പാലിക്കാൻ തുടങ്ങിയ നിരവധി ഇന്ത്യക്കാരുമായി സംസാരിക്കാൻ എനിക്ക് അവസരം ലഭിച്ചു" (ജനറൽ കോൺഫറൻസ് ബുള്ളറ്റിൻ, മെയ് 29, 1913, പേജ് 184, ഖണ്ഡിക 2).

അതേ ഖണ്ഡികയിൽ അതിൻ്റെ ദ്രുതഗതിയിലുള്ള വളർച്ചയും രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "ആ സമയത്ത്, സഹോദരൻ എഫ്. എ. സ്റ്റാഹ്‌ലിനെ ബൊളീവിയയിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ അയച്ചു. എന്നാൽ ഇന്ത്യക്കാർക്കിടയിലുള്ള താൽപ്പര്യവും സഹായത്തിനുള്ള ആവശ്യകതയും വളരെ വലുതായിരുന്നതിനാൽ, തൻ്റെ സമയത്തിൻ്റെ ഭൂരിഭാഗവും ഈ പ്രവർത്തനത്തിനായി നീക്കിവെക്കുന്നത് ഉചിതമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പെട്ടെന്നുതന്നെ മനസ്സിലാക്കി, ഇത് അതിവേഗം വളർന്നു, ഇപ്പോൾ നൂറിലധികം അംഗങ്ങളുള്ള ഒരു സഭ ഞങ്ങൾക്കുണ്ട്, മറ്റു പലരും ശബ്ബത്ത് പാലിക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ അതിൽ അഗാധമായ താൽപ്പര്യം കാണിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. പ്രശസ്തമായ ഇങ്കാ സാമ്രാജ്യത്തിലെ ഇന്ത്യക്കാരുടെ പിൻഗാമികൾക്കിടയിലെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ശ്രമങ്ങളുടെ പ്രായോഗികമായി ആദ്യത്തെ ഫലം എന്ന വസ്തുത കാരണം ഇത് കൂടുതൽ രസകരമാണ്" (ജനറൽ കോൺഫറൻസ് ബുള്ളറ്റിൻ, മെയ് 29, 1913, പേജ് 184, ഖണ്ഡിക 2).

അതേ 1913-ലെ സമ്മേളനത്തിലേക്ക് സ്റ്റാഹ്ൽ തൻ്റെ പ്രവർത്തന മേഖലയിൽ നിന്ന് അയച്ച സ്വന്തം അഭിവാദ്യങ്ങൾ: "സമ്മേളനത്തിലെ പ്രിയ സഹോദരന്മാരേ, ബൊളീവിയയിലെ ഞങ്ങളുടെ പ്രവർത്തകരിൽ നിന്നുള്ള അഭിവാദ്യങ്ങൾ, നിങ്ങൾക്ക് കർത്താവിൻ്റെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ" (ജനറൽ കോൺഫറൻസ് ബുള്ളറ്റിൻ, മെയ് 27, 1913, പേജ് 160, ഖണ്ഡിക 6).

പീഡനവും എതിർപ്പും

1913-ലെ ജനറൽ കോൺഫറൻസ് ബുള്ളറ്റിൻ ഈ പ്രവർത്തനത്തിന് നേരിടേണ്ടി വന്ന അതിക്രമകരമായ എതിർപ്പിനെക്കുറിച്ച് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "ഇവിടുത്തെ സഹോദരന്മാർക്ക് നല്ല ധൈര്യമുണ്ട്. പെറുവിൽ നിരവധി സഭകളുണ്ട്, കൂടാതെ വളരെ ആത്മാർത്ഥതയുള്ള വിശ്വാസികളുമുണ്ട്. ഉൾപ്രദേശങ്ങളിലെ ഇന്ത്യക്കാർക്കിടയിലുള്ള പ്രവർത്തനം , പുരോഗമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്, കൂടാതെ സഭാപരമായ അധികാരികൾക്കിടയിൽ ഇത് ചലനങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഞാൻ ലിമയിലേക്ക് വന്നതിന് ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, എൻ്റെ യാത്രാമധ്യേ, ബിഷപ്പ് ഇരുനൂറ് ഇന്ത്യക്കാരോടൊപ്പം ടൈറ്റികാക്ക തടാകത്തിലെ ഞങ്ങളുടെ മിഷൻ ആക്രമിക്കാൻ വന്നിരുന്നു. അവർ ഞങ്ങളുടെ ചാപ്പലിൽ പ്രവേശിച്ച്, ഭിത്തിയിൽ നിന്ന് വേഴ്സ് കാർഡുകൾ എടുത്തുമാറ്റി, ഞങ്ങളുടെ ചില ഇന്ത്യൻ സഹോദരന്മാരെ ചവിട്ടി, മറ്റുള്ളവരെ എട്ട് ദിവസത്തേക്ക് ജയിലിലടച്ചു" (ജനറൽ കോൺഫറൻസ് ബുള്ളറ്റിൻ, ജൂൺ 1, 1913, പേജ് 211, ഖണ്ഡിക 22).

ജെയിംസ് ആർ. നിക്സിൻ്റെ 'പഷൻ, പർപ്പസ് & പവർ' എന്ന പുസ്തകം ഈ പ്രവർത്തനത്തിൻ്റെ വിലയും സ്റ്റാലിൻ്റെ സ്വയം താഴ്ത്തിക്കാണിക്കുന്ന നർമ്മവും രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "എൽഡർ ഫെർണാണ്ടോ സ്റ്റാൽ പെറുവിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തനായ അഡ്വെൻ്റിസ്റ്റ് മിഷനറിയാണ്. അക്കാലത്ത് പെറുവിൽ മതസ്വാതന്ത്ര്യം അജ്ഞാതമായിരുന്നു. അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സന്ദേശം സ്വീകരിച്ച ആളുകളെ പീഡിപ്പിച്ചു, എൽഡർ സ്റ്റാഹ്‌ലിനെയും പീഡിപ്പിച്ചു" (പേഷൻ, പർപ്പസ് & പവർ, പേജ് 149, ഖണ്ഡിക 2).

ഉയർന്ന പ്രദേശം സ്റ്റാലിന്റെ ശരീരത്തിൽ വരുത്തിയ പ്രത്യാഘാതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബുള്ളറ്റിനിലെ വിവരണം: "സഹോദരൻ സ്റ്റാൽ വളരെ ഉയർന്ന പ്രദേശത്ത് ജോലി ചെയ്തിട്ടുള്ളതിനാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്വാസകോശങ്ങൾക്ക് കാര്യമായ തടസ്സമുണ്ടാക്കാത്തവിധം വലുതായതായി തോന്നുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു മാറ്റം നൽകുന്നതിനായി കുറച്ചുകാലത്തേക്ക് മറ്റൊരാൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്ഥാനം ഏറ്റെടുക്കേണ്ടത് വ്യക്തമാണ്" (ജനറൽ കോൺഫറൻസ് ബുള്ളറ്റിൻ, ജൂൺ 1, 1913, പേജ് 212, ഖണ്ഡിക 1).

"മരിക്കാൻ ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നില്ല" — തടാകം ടിറ്റികാക്കയിലെ മേരി

മുൻവർഷം ശൈത്യകാലത്ത് ജെ. ഡബ്ല്യു. വെസ്റ്റ്ഫാൽ ടൈറ്റിക്കാക്ക തടാകത്തിലെ സ്റ്റേഷൻ സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ നടന്ന സംഭവം വിവരിക്കുന്ന അതേ ഖണ്ഡികയിൽ, 1913-ലെ ബുള്ളറ്റിനിലെ സ്റ്റാൾ മിഷനിൽ നിന്നുള്ള ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ഭാഗം ഇപ്രകാരമാണ്: "യോഗങ്ങളിൽ സ്ഥിരമായി പങ്കെടുത്തിരുന്ന, ബുദ്ധിമതിയും മനോഹരമുഖിയുമായ മേരി എന്ന ഒരു യുവ ഇന്ത്യൻ പെൺകുട്ടിയെക്കുറിച്ച് ബ്രദർ സ്റ്റാൾ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു. സിസ്റ്റർ സ്റ്റാൾ അവളെ ഒരു നഴ്‌സായും സഹപ്രവർത്തകയായും പരിശീലിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് മേരി വരാതായി. ഒരു ശബ്ബത്ത് കഴിഞ്ഞു, മറ്റൊന്നും. ശബ്ബത്തിലോ സാധാരണ ദിവസങ്ങളിലോ അവൾ തൻ്റെ ഗ്രാമത്തിലെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഒമ്പത് മൈൽ യാത്ര ചെയ്ത് മിഷനിലേക്ക് വന്നില്ല. അപ്പോൾ ബ്രദർ, സിസ്റ്റർ സ്റ്റാൾ എന്നിവർ മാരി എന്തുകൊണ്ടാണ് വരാതിരുന്നതെന്ന് അന്വേഷിക്കാൻ അവളുടെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പോയി; കാരണം അവളുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ അവളെ വരാതിരിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. ചെറുപുഴുപിടിച്ച് മരിക്കുകയായിരുന്ന അവളെ അവർ ഒരു ചെറിയ കുടിലിൽ വെച്ച് കണ്ടെത്തി. അവൾക്ക് അവരെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. മിഷനിൽ പാടുന്ന ഗീതങ്ങളിലൊന്ന് പാടണമെന്ന് അവൾ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ ആ ചെറിയ കുടിലിൽ വെച്ച് അവർ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ ഗീതങ്ങളിലൊന്ന് പാടി, വരണ്ടു തടിച്ച ചുണ്ടുകളോടെ മേരിയും അത് പാടാൻ ശ്രമിച്ചു" (ജനറൽ കോൺഫറൻസ് ബുള്ളറ്റിൻ, ജൂൺ 2, 1913, പേജ് 226, ഖണ്ഡിക 4).

അതേ ഖണ്ഡികയിൽ മേരിയുടെ അവസാനത്തെ സാക്ഷ്യം: "നിങ്ങൾ പെറുവിലേക്ക് വന്നതിൽ എനിക്ക് അതിയായ സന്തോഷമുണ്ട്. ഞാൻ മരിക്കാൻ പോകുകയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം, പക്ഷേ മരിക്കാൻ എനിക്ക് ഭയമില്ല. നിങ്ങൾ വരുന്നതിന് മുമ്പ് ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടേനെ; ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഭയമില്ല; കാരണം യേശു വരുമ്പോൾ എന്നെ കൊണ്ടുപോകുമെന്ന് എനിക്കറിയാം" (ജനറൽ കോൺഫറൻസ് ബുള്ളറ്റിൻ, ജൂൺ 2, 1913, പേജ് 226, ഖണ്ഡിക 4).

ബ്രോ ഫോറസ്റ്റ്, ഇക്വിറ്റോസ്, ആഷാങ്ക (1921–1939)

ESDA-യുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, 1918-ലെ ഒരു അവധിക്കാലത്തിനും 1920-1921-ൽ ലിമയിൽ ചെറിയൊരു സേവനത്തിനും ശേഷം, 1921 ജൂലൈയിൽ സ്റ്റാഹ്ൽ ദമ്പതികൾ മധ്യ പെറുവിലെ ബ്രോ വനത്തിലേക്ക് തിരിച്ച്, അഷാങ്കയും യാനെഷയും ഇടയിൽ മെട്രാരോ മിഷൻ സ്റ്റേഷൻ സ്ഥാപിച്ചു. 1927 മുതൽ, അവർ മുകളൻ ആമസോൺ തടാകത്തിൽ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് തുടക്കമിട്ടു, ഇക്വിറ്റോസിൽ താമസമാക്കി. അവിടെ അന ഒരു ചെറിയ പ്രസവ ആശുപത്രി തുറന്നു, അത് പിന്നീട് ഇന്നത്തെ ക്ലിനിക്കാ അഡ്വെന്റിസ്റ്റാ അന സ്റ്റാൾ ആയി മാറി. വില്യം ഷെഫ്ലർ, ഹെൻറി, ബാർബറ വെസ്റ്റ്ഫാൽ, റിക്കാർഡോ, ജോർജിയാന ഹെയ്ഡ് എന്നിവരും, , ബെർണബെ, കാർമെൻ ചാവേസ്, ഹുവാൻ റാമോസ്, റൂഫിനോ പാച്ചോ എന്നീ ദേശീയ പ്രവർത്തകരും, ഓക്സിലിയഡോറ എന്ന നീരാവി കപ്പലും അവരോടൊപ്പം ചേർന്നു. ആരോഗ്യം ക്ഷയിച്ചതിനാൽ 1939-ൽ അവർക്ക് കാലിഫോർണിയയിലെ പാരഡൈസിലേക്ക് വിരമിക്കേണ്ടി വന്നു.

ബ്രദർ കോണ്ടോറിയുടെ കഥ, ജെയിംസ് ആർ. നിക്സ്

നിക്സിന്റെ 'പേഷൻ, പർപ്പസ് & പവർ' എന്നതിലെ വിവരണം അനുസരിച്ച്, ടൈറ്റികാക്ക തടാകത്തിന്റെ വടക്കൻ തീരത്ത് നടന്ന പ്രവർത്തനം, അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് പ്രത്യാശയുടെ മൂർത്തീഭാവമായ ക്ഷമയുടെ ഒരു സാക്ഷ്യത്തെ നൽകി: "ഏകദേശം 1923-ൽ, പെറുവിലെ ടൈറ്റികാക്ക തടാകത്തിന്റെ വടക്കൻ ഭാഗത്ത് എൽഡർ സ്റ്റാൽ പ്രസംഗിച്ചു. തന്റെ സ്ഥലത്ത് ഒരു ചെറിയ കത്തോലിക്കാ പള്ളി നിർമ്മിക്കാൻ മുൻപ് അനുവദിച്ചിരുന്ന ബ്രദർ കോണ്ടോരി, വിശ്വാസത്താലുള്ള നീതിയെക്കുറിച്ചും ക്രിസ്തുവിന്റെ പുനരാഗമനത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള എൽഡർ സ്റ്റാലിന്റെ സന്ദേശം സ്വീകരിച്ചു. അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് വിശ്വാസം സ്വീകരിച്ചതിന് ശേഷം, അദ്ദേഹം തൻ്റെ പള്ളിയെ ഒരു സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് പള്ളിയായി മാറ്റി. താമസിയാതെ കല്ലുകൊണ്ടുള്ള ആ പള്ളി നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു, ബ്രദർ കോണ്ടോറിക്ക് തടാകത്തിൻ്റെ മറുകരയിലേക്ക് പലായനം ചെയ്യേണ്ടി വന്നു. പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും അദ്ദേഹത്തിന് നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല—അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന് സുരക്ഷിതമായിരുന്നില്ല" (പേഷൻ, പർപ്പസ് & പവർ, പേജ് 150, ഖണ്ഡിക 2).

മരണം (1950) ಮತ್ತು പാരമ്പര്യം

ഇ.എസ്.ഡി.എ-യുടെ (ESDA) അഭിപ്രായത്തിൽ, 1939-1940 കാലഘട്ടത്തിൽ വടക്കൻ കാലിഫോർണിയയിലെ ക്ലാമത്ത് ഇന്ത്യക്കാർക്കിടയിൽ ഒരു ചെറിയ കാലം പ്രവർത്തിച്ചതിന് ശേഷം, സ്റ്റാൾ കാലിഫോർണിയയിലെ ഒറോവില്ലിലുള്ള തൻ്റെ വീടിനടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ സഭയുടെ പാസ്റ്ററായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. 1950 നവംബർ 30-ന്, തൻ്റെ എഴുപത്തിയാറാം വയസ്സിൽ അദ്ദേഹം അന്തരിച്ചു. അന അദ്ദേഹത്തേക്കാൾ പതിനെട്ട് വർഷം കൂടി ജീവിച്ചു, 1968 ഒക്ടോബർ 5-ന് കാലിഫോർണിയയിലെ പാരഡൈസിൽ വെച്ച് തൻ്റെ തൊണ്ണൂറ്റിയേഴാം വയസ്സിൽ അന്തരിച്ചു.

ഇന്ന് ഇക്വിറ്റോസിലെ ക്ലിനിക്ക അഡ്വെന്റിസ്റ്റ അന സ്റ്റാഹ്‌ലും ലാ സിയറ സർവകലാശാലയിലെ സ്റ്റാഹ്‌ൽ സെന്റർ ഫോർ വേൾഡ് മിഷനും (1992-ൽ തുറന്നു) കുടുംബപ്പേര് നിലനിർത്തുന്നു; അഷാൻങ്കകൾ ജീവിതകാലത്ത് അദ്ദേഹത്തെ 'él nos amaba' — 'അദ്ദേഹം ഞങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചു' — എന്ന് അറിയാമായിരുന്നു. ഈ പേര് പിന്നീട് അലജാന്ദ്രോ ബുള്ളോൺ, കാംപകൾക്കിടയിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ച് എഴുതിയ ജീവചരിത്രത്തിന് നൽകി.