Özet
John Nevins Andrews, öncü bir Adventist akademisyen, evanjelist, editör ve Yedinci Gün Adventist Kilisesi’nin ilk resmi denizaşırı misyoneriydi. 22 Temmuz 1829’da Maine’in Poland kasabasında doğan Andrews, 1845’te henüz bir gençken yedinci gün Şabat’ı benimsedi ve James ve Ellen White ile Joseph Bates’in yanında Şabatçı Adventizm’in en önemli öncülerinden biri olarak öne çıktı. Standart eser olan History of the Sabbath and First Day of the Week (1859, 1873'te genişletildi) kitabının yazarı olan Andrews, Genel Konferans Yürütme Komitesi'nde üç ayrı dönem görev yaptı, Genel Konferans başkanlığı yaptı (1867–1869), Review and Herald dergisinin editörlüğünü üstlendi ve 1874'te kilisenin ilk resmi misyoneri olarak İsviçre'ye gönderildi. 21 Ekim 1883'te İsviçre'nin Basel kentinde tüberkülozdan öldü.
Erken Yaşamı ve Dönüşümü (1829–1844)
Steinweg, Lest We Forget adlı kitabında şu kısa özeti vermektedir: “Andrews 22 Temmuz 1829’da doğdu ve çocukluğunu ve gençliğini Maine’in Paris kentinde anne babası ve kardeşi William ile sakin bir şekilde geçirdi” (Lest We Forget, bkz. 135. bölüm, s. 259, 13. paragraf). Ve onun erken dönem Metodist eğitimi: “Ruhani eğitimi, Metodist toplantılarına düzenli olarak katılmayı da içeriyordu.” (Lest We Forget, bkz. 135, s. 259, ¶ 14).
Steinweg, Millerci harekete katılımını ve yaşadığı hayal kırıklığını şöyle aktarıyor: “1843 yılının Ocak ayında Andrews Hristiyan oldu ve Mesih’in gelişine dair mesajı kabul etti. Ailesi kısa süre sonra, Mesih’in dünyayı arındırmak için geleceğine dair Millerci öğretinin etkisine kapıldı. Mesih, onların inandıkları gibi 22 Ekim 1844’te dünyaya dönmeyince, onlar da derin bir umutsuzluğa kapıldılar. 1845 yılında, Preble’ın Şabat üzerine yazdığı tezi okuduktan sonra, Andrews yedinci gün Şabat’ı kutlamaya başladı” (Lest We Forget, bkz. 135, s. 260, ¶ 16).
Steinweg ayrıca, tarihten yola çıkarak tahmin edilen, 1844’teki çarpıcı bir olayı da aktarıyor: On dört yaşındaki Andrews, Paris köprüsünde öfkeli bir kalabalığın saldırısından bir kardeşi korumuştu. Hikaye dramatik bir biçimde aktarılıyor ve Andrews’un şu cevabı kaydedilmiş: “Birbirimizin yüklerini taşımamız emredildi. Eğer Kardeş Davis’i kırbaçlarsanız, beni de kırbaçlamalısınız.” (Lest We Forget, bkz. 135, s. 259, ¶ 8).
Erken Dönem Hizmeti (1850–1859)
Steinweg, Andrews’un The Present Truth dergisindeki ilk yazıları ve yayın komitesine atanmasını şöyle kaydetmiştir: “Andrews ilk olarak The Present Truth dergisinde yazmaya başladı. 1850 sonbaharında, editör James White’ı destekleyen yayın komitesine atandı. 1851 Mayıs sayısında, Vahiy kitabının on üçüncü bölümü üzerine beş sayfalık bir yorum yayınlandı; bu yazıda Andrews, Amerika Birleşik Devletleri’ni ilk kez iki boynuzlu canavar olarak tanımladı” (Lest We Forget, bkz. 135, s. 261, ¶ 19).
Loughborough, iki boynuzlu canavarla ilgili Mayıs 1851 tarihli makaleyi ve makalede savunulanları doğrulamaktadır: “Bu sıralarda Maine, Paris’te ikamet eden J. N. Andrews, bir müjdeci ve dini konularda yazar olarak kamuya yönelik çalışmalarına başladı. 1851 Mayıs sayısında, üç mesaj konusuna ilişkin beş sayfadan fazla bir makalesi vardı. Bu makalede, Vahiy 13'teki iki boynuzlu canavarın kehanetini Amerika Birleşik Devletleri'ne uyguladı ve yalnızca kehanetin gücüne dayanarak, Pazar gününün Şabat olarak uygulanmasının, bu ülkede kilise ve devletin birleşmesinin nihayetinde kurulacağı nokta olacağı görüşünü savundu” (The Great Second Advent Movement, s. 284, par. 2).
Froom, Andrews’u iki boynuzlu canavar yorumunu geliştirenler bağlamına yerleştirir: “Şabat konusunda Adventist tarihçi olan John N. Andrews, o dönemde bu açıklamayı kapsamlı bir biçimde geliştiren ilk kişilerden biriydi. Önce Andrews’u ele alalım, ardından bu ilgi çekici sembole geçelim” (The Prophetic Faith of Our Fathers, cilt 4, s. 1093, par. 1).
Steinweg, Samuel Rhodes ile birlikte yaptığı ilk geziler ve onun papazlık törenini şöyle kaydetmiştir: “Aralık 1851’de, yirmi bir yaşındayken, Andrews, Samuel Rhodes ile birlikte gezici bir vaiz olarak çalıştı.” (Lest We Forget, bkz. 135, s. 261, ¶ 20). Aynı paragraf şöyle devam eder: “John N. Loughborough, 1852’de New York’un Rochester kentinde Andrews’un düzenlediği bir dizi konferansa katıldı ve burada Mevcut Gerçeği öğrendi ve kabul etti. 1853’te Andrews, Elder White tarafından rahiplik görevine atandı” (Lest We Forget, bkz. 135, s. 261, ¶ 20).
Steinweg, Andrews’un ilk üç yıllık çalışmasının sağlığı üzerindeki bedelini şöyle kaydetmiştir: “Andrews, 1855 yılına gelindiğinde fiziksel olarak tükenmişti” (Lest We Forget, bkz. 135. bölüm, s. 261, 21. paragraf).
Hayal Kırıklığı Bildirisi ve Kutsal Yer (1844–1851)
Loughborough, Andrews’un 22 Ekim 1844 tarihli birinci şahıs anlatımının giriş cümlesini şu şekilde aktarmaktadır: “1844 yılında bu deneyimi yaşayan J. N. Andrews, hayal kırıklığı hakkında şöyle konuşur” (The Great Second Advent Movement, s. 196, par. 1).
Loughborough’un aktardığı şekliyle, Andrews’un 1844 sonrası kutsal yer doktrini hakkındaki kendi açıklaması şöyledir: “Gök tapınağındaki en kutsal yerin açılmasıyla sandığın görülmesi, yedinci meleğin borusunun çalınmasıyla gerçekleşen bir olaydır. Ve yirmi üç yüz günün sonunda yüce Başkâhinimizin hizmetinin o odaya kaymasıyla, tapınağın açılmasının, ilk meleğin ilanıyla temsil edilen o dönemin sona ermesiyle işaretlendiğini anlıyoruz. Baş Rahibimizin, Tanrı’nın sandığı önünde hizmet etmek üzere en kutsal yere girişi, kilisenin dikkatini o sandığın içerdiği Tanrı’nın emirlerine çeker. O zamandan beri Tanrı’nın emirleri göksel kutsal yerden parıldamaktadır.” (The Great Second Advent Movement, s. 248, par. 1).
Loughborough ayrıca, Maine’in Paris kentindeki kapalı kapı fanatizmi konusunda Ellen Harmon’un rolüne ilişkin Andrews’un (Eylül 1874 tarihli mektubundan alınan) görgü tanığı ifadesini de aktarmaktadır: “1844 ve 1845 yıllarında Maine, Paris’te ikamet eden ve oradaki insanların gidişatını, ayrıca günahkarlar için artık merhamet kalmadığını öğreten Joseph Turner’ın gidişatını çok iyi bilen J. N. Andrews, o dönemde Bayan Harmon’un bu konudaki tutumu hakkında şöyle der” (The Great Second Advent Movement, s. 222, par. 2).
İlk Denizaşırı Misyoner (1874)
Spalding, The Story of Adventist Light adlı kitabında, Andrews’u Hristiyan kardeşliğine katılan ilk grubun başına yerleştirir: “Doktrinsel görüşleri örtüşmeye başladıkça Joseph Bates ile güçlerini birleştirdiler; Maine’den John N. Andrews, Connecticut’tan George Holt ve New York’tan John N. Loughborough gibi genç ve gelecek vaat eden çalışanları papazlığa girmeye teşvik ettiler” (The Story of Adventist Light, s. 35, par. 2).
Froom, Andrews’un ilk denizaşırı Yedinci Gün Adventist misyoneri olarak seçilmesini şöyle kaydeder: “Yeni kıtalararası demiryolu açıldığında, kilisenin çalışmalarını Batı Kıyısı’na yaymayı savundu. 1852’de ilk Sabat okulu derslerini yazdı. Kilisenin ilk denizaşırı misyonerlik girişimini destekledi—1874’te John N. Andrews’u Avrupa’ya gönderdi—ve bugün Adventistler, dünyadaki en kapsamlı denizaşırı misyon girişimlerinden birini yürütmektedir.” (The Prophetic Faith of Our Fathers, cilt 4, s. 1060, par. 2).
Ölümü (1883)
Yedinci Gün Adventistleri Ansiklopedisi’ne (Gilbert M. Valentine) göre, Andrews, İsviçre’ye gelişinden altı yıl sonra, 21 Ekim 1883’te İsviçre’nin Basel kentinde tüberkülozdan öldü; bu süre zarfında Avrupa’daki yayıncılık çalışmalarını kurmuş ve ilk Avrupa kamp toplantılarını gerçekleştirmişti. Spalding’in The Story of Adventist Light adlı eseri, erken dönem Adventist hareketinin kaybını şöyle anlatır: “1883’te, Avrupa’da gelişmekte olan davada cesurca çalışan John N. Andrews hayatını kaybetti. Onun yerini alan Joseph H. Waggoner ise altı yıl sonra vefat etti.” (The Story of Adventist Light, s. 79, par. 1).