Özet
Samuel S. Snow, Connecticut doğumlu eski bir şüpheciydi; William Miller’ın derslerini okuyarak din değiştirmesinin ardından, Ağustos 1844’te Mesih’in dönüş tarihi olarak 22 Ekim’i belirleyen Millerci vaiz oldu. Bazen “gerçek ‘ ’ gece yarısı çağrısı” veya “yedinci ay mesajı” olarak adlandırılan bu açıklaması, 1844’te sönmekte olan Millerci hareketi, son haftalarında yoğun ve disiplinli bir beklenti hareketine dönüştüren kıvılcım oldu.
Yedinci Ay Mesajının Kökeni (1843–1844)
Froom, Snow’un gelişen inancının kronolojisini kaydetmiştir. 16 Şubat 1843 tarihli bir makaleyle başlayıp 1844 yılına kadar devam eden bu süreçte, “Samuel S. Snow, MÖ 457 sonbaharında başlayan peygamberlik 2300 yıllık sürenin gerçek sonu olarak, Yahudilerin sonbahar ayını olan Tishri’yi vurguladı.” (Atalarımızın Peygamberlik İnancı, cilt 4, s. 799, par. 1).
Loughborough, günü belirleyen hesaplamayı kaydetmiştir. Snow, sürenin tam 2.300 yıl olduğu ve Kudüs’ü yeniden inşa etme fermanının MÖ 457’nin yedinci ayında çıktığı için, sürenin 1844’ün yedinci ayında sona ereceğini savunmuştur: “Görümün süresi tam yirmi üç yüz yıl olduğu için, yirmi üç yüzü tamamlamak için 457 yılının tamamı ve 1843 yılının tamamı gerekecekti ve eğer ferman MÖ 457’nin yedinci ayına kadar çıkmamışsa, bu sürenin 1844’ün yedinci ayına kadar sona ermeyeceği öğretildi. Yedinci ayın onuncu gününün kutlanması, bu dönemin başlangıcını belirleyen olay gibi göründüğünden, yedinci ayın onuncu günü (Yahudi takvimine göre), yani 22 Ekim 1844'te, yirmi üç yüz günün sona ereceği ve kutsal yerin temizleneceği zamanın geleceği kesin olarak gösterilmişti.” (The Great Second Advent Movement, s. 160, par. 6).
Exeter Kamp Toplantısı (Ağustos 1844)
Froom, Snow’un mesajının New Hampshire’daki Exeter kamp toplantısına ulaştığı anı kaydetmiştir. Snow geldiğinde Bates vaaz veriyordu: “Bates, ‘gerçek gece yarısı çığlığı’nın ilk kez sunulduğu Ağustos 1844’teki Exeter (New Hampshire) kamp toplantısının önemli liderlerinden biriydi. Bates, tesadüfen, o sabahki kamp ayininde vaaz verecek kişi olarak seçilmişti. Dinleyicilerini sadık olmaya teşvik ediyor ve onlara Tanrı’nın sadece onları sınadığını, bekleme döneminde olduklarını ve benzeri düşünceleri sakin bir şekilde temin ediyordu ki, Samuel S. Snow at sırtında kampa girdi. Kız kardeşi Bayan John Couch'un yanına oturan Snow, Mesih'in belirlenen zamanda ortaya çıkacağına dair inancını yineledi” (Atalarımızın Peygamberlik İnancı, cilt 4, s. 549, par. 1).
Froom, orada bulunmayan liderlerin ilk başta sergilediği soğukkanlı tepkiyi şöyle kaydetmektedir: “Kampta tam bir coşkuyla karşılanan Snow’un konuşması, ilk başta kampta bulunmayan önde gelen liderler tarafından belirgin bir çekingenlikle karşılandı. (Miller ve Himes’in o sırada Ohio’da oldukları ve Doğu’daki bu yenilikten rahatsız oldukları belirtilmelidir.) Aynı soğuk tutum, onların kontrolündeki önde gelen Adventist dergileri için de geçerliydi. Yine de, “yedinci ay” mesajı, görünüşte karşı konulamaz bir güçle yayıldı. Öne çıkan liderler tek tek, giderek büyüyen koroya katıldı” (Atalarımızın Peygamberlik İnancı, cilt 4, s. 803, par. 2).
Yakında Ellen Harmon ile evlenecek olan James White, Maine’deki inananlar üzerinde de aynı etkiyi hatırlıyor: “Exeter kamp toplantısından döndüğümde, Maine’deki Poland’daki Advent cemaatini ziyaret ettim ve Litchfield ile Orrington’daki kamp toplantılarına katıldım. Bu iki kamp toplantısında, papazlar ve halk yedinci ay mesajının ruhuyla doldu. Mesajın dayandığı kanıtlar kesin görünüyordu ve onu neredeyse karşı konulamaz bir güç eşlik ediyordu; bu mesajın meyveleri her yerde aynı derecede mükemmeldi” (Life Incidents, s. 166, par. 1).
Froom, New Bedford’daki tepkiyi de ekliyor: “Bates, New Bedford’a döndü ve kısa süre sonra Montreal Voice of Elijah dergisinin editörü Hutchinson’ın vaaz verdiği bir Adventist toplantısına katıldı. Ancak Hutchinson kafası karışmış bir halde, “Devam edemem” dedi. Macomber de Exeter’da verilen mesajı açıklayamıyor gibiydi. Böylece Exeter’dan yeni dönmüş olan Bates, yeni ışığı özgürlük ve güçle sundu. Hatta öğleden sonra ve aceleyle düzenlenen diğer toplantılarda bunu tekrarlaması istendi” (The Prophetic Faith of Our Fathers, cilt 4, s. 814, par. 3).
Ortam (“Yedinci Ayın Onuncu Günü”)
Loughborough, 1844 yazında yaşanan daha geniş kapsamlı etkiyi şöyle kaydetmiştir: “Temmuz ortalarında, geri dönenleri geri kazanma konusunda Tanrı’nın bereketi, zamanın ilanına eşlik etmeye başladı ve söz konusu görüşlerden herhangi birini benimseyenler, davranışlarında belirgin bir değişiklik gösterdi ve öngörüldüğü gibi uykudan aniden uyandılar. ‘Gece yarısı bir ses duyuldu: Bakın, Damat geliyor; çıkıp onu karşılayın. O zaman bütün o bakireler kalkıp lambalarını hazırladılar.’ Temmuz ayından itibaren bu hareketler Yeni İngiltere’nin farklı bölgelerinde görüldü ve birbirinden farklıydı; ancak hepsinde, lambaları sönmüş olan birçok kişiyi geri kazanma konusunda Tanrı’nın lütfu vardı” (The Great Second Advent Movement, s. 159, par. 1).
Ölüm (1890)
22 Ekim 1844’ten sonra Snow’un hayatı, hayal kırıklığından doğan Sabatçı Adventist hareketinden farklı bir yöne saptı. Lest We Forget kitabının 57. bölümünün başlığında, onun yaşam süresi “1806-1870” olarak verilmiştir (Lest We Forget, bkz. 57 (“SAMUEL S. SNOW”), s. 111, ¶ 1) — ancak bu tarih, onun ölümünü Temmuz 1890’ın sonlarında Brooklyn’de gerçekleşen diğer kayıtların çoğuyla çelişmektedir. Ağustos 1844’teki yedinci ay mesajındaki belirleyici rolü, Adventist tarihine yaptığı en kalıcı katkı olarak kalmaktadır.