സംഗ്രഹം
ജോർജ്ജ് ഐഡ് ബട്ട്ലർ വളർന്നത് 1839-ൽ മില്ലറൈറ്റ് ആഗമന സന്ദേശം സ്വീകരിച്ച ഒരു വെർമോണ്ട് കുടുംബത്തിലായിരുന്നു — മഹാ നിരാശയുടെ വർഷമായ, തനിക്ക് പത്ത് വയസ്സ് തികയുന്നതിന് അഞ്ച് വർഷം മുൻപ്. അദ്ദേഹം സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ചർച്ചിൽ മുപ്പത് വർഷക്കാലം (1865–1888, 1901–1908) പാസ്റ്റർ, കോൺഫറൻസ് പ്രസിഡന്റ്, ജനറൽ കോൺഫറൻസ് പ്രസിഡന്റ് (1872–1874, 1880–1888) എന്നീ നിലകളിൽ സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. 1881 മുതൽ 1889 വരെ അദ്ദേഹം റിവ്യൂ ആൻഡ് ഹെറാൾഡ് പബ്ലിഷിംഗ് അസോസിയേഷൻ്റെ പ്രസിഡൻ്റായിരുന്നു. 1888-ലെ മിനിയാപൊളിസ് കോൺഫറൻസിൽ ഗലാത്യർ എന്ന പുസ്തകത്തിലെ നിയമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഇ. ജെ. വാഗോണറുടെ പഠിപ്പിക്കലിനോട് അദ്ദേഹം ശക്തമായി വിയോജിച്ചത് വളരെ പ്രശസ്തമാണ്. തുടർന്നുള്ള വർഷങ്ങളിൽ എല്ലൻ വൈറ്റ് കത്തുകളിലൂടെയും സാക്ഷ്യപത്രങ്ങളിലൂടെയും അദ്ദേഹത്തെ ശാസിച്ചു. ഫ്ലോറിഡയിൽ രോഗിയായ തൻ്റെ ഭാര്യയെ പന്ത്രണ്ട് വർഷം പരിചരിച്ചതിന് ശേഷം, 1901-ൽ ഒരു മൃദുവായ മനസ്സോടെ അദ്ദേഹം സജീവ സേവനത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവന്നു, 1902-1907 കാലഘട്ടത്തിൽ സതേൺ യൂണിയൻ്റെ പ്രസിഡൻ്റായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു, 1918 ജൂലൈ 25-ന് ഫ്ലോറിഡയിൽ വെച്ച് അന്തരിച്ചു.
വെർമോണ്ട് ഉത്ഭവം (1834–1853)
സ്റ്റെയിൻവെഗിന്റെ 'ലെസ്റ്റ് വി ഫോർഗെറ്റ്' കുടുംബ പാരമ്പര്യം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "ബട്ട്ലറുടെ കുടുംബം അമേരിക്കൻ ചരിത്രത്തിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയതായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുത്തച്ഛൻ, എസ്ര പിറ്റ് ബട്ട്ലർ സീനിയർ, അമേരിക്കൻ വിപ്ലവത്തിൽ സേവനമനുഷ്ഠിക്കുകയും, 1826 മുതൽ 1828 വരെ വെർമോണ്ട് സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ഗവർണറായിരിക്കുകയും, ഒരു കൗൺസിൽമാൻ, ജഡ്ജി, യൂണിവേഴ്സിറ്റി ട്രസ്റ്റി, വാട്ടർബറി, വെർമോണ്ട് ബാപ്റ്റിസ്റ്റ് ചർച്ചിലെ പാസ്റ്റർ എന്നിവരായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിതാവ്, എസ്ര പിറ്റ് ബട്ട്ലർ, ജൂനിയർ, 1812-ലെ യുദ്ധത്തിൽ ഒരു ക്യാപ്റ്റനായിരുന്നു. അദ്ദേഹം മദ്യപാന നിരോധനം, ആന്റി-മെയ്സോണിസം, അടിമത്തം നിർത്തലാക്കൽ എന്നിവയെ പിന്തുണച്ചു. ഈ സത്യസന്ധവും ദേശസ്നേഹവുമുള്ള കുടുംബത്തിൽ, 1834 നവംബർ 12-ന് ജോർജ്ജ് ഐഡ് ബട്ട്ലർ ജനിച്ചു, ആറ് മക്കളിൽ രണ്ടാമത്തെയാൾ" (ലെസ്റ്റ് വി ഫോർഗെറ്റ്, അധ്യായം 155, പേജ് 313, ¶ 3).
കുടുംബം മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെൻ്റ് സന്ദേശം നേരത്തെ സ്വീകരിച്ചു. സ്റ്റെയിൻവെഗ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "മില്ലറൈറ്റുകളായ എൽ. എച്ച്. പീറ്റ്, എഡ്വേർഡ് ജോൺസ് എന്നിവർ പ്രസംഗിച്ച ക്രിസ്തുവിൻ്റെ താമസിയാതെയുള്ള വരവിൻ്റെ സന്ദേശം അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മാതാപിതാക്കൾ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ അവന് അഞ്ച് വയസ്സായിരുന്നു." (Lest We Forget, ch. 155, p. 313, ¶ 4). 1844 ഒക്ടോബർ 22-ലെ മഹാ നിരാശയ്ക്ക് ശേഷം, കുടുംബം ആഗമന വിശ്വാസത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്നു — എന്നാൽ ആ ബാലനിൽ സംശയങ്ങൾ തലപൊക്കിയിരുന്നു. 1848-ഓടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അമ്മ ജോസഫ് ബേറ്റ്സിന്റെ പ്രസംഗപ്രകാരം ഏഴാം ദിവസത്തെ ശബ്ബത്ത് ആചരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു, 1850-ഓടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അച്ഛനും അത് തുടങ്ങി. സ്റ്റെയിൻവെഗ് കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു: "അധികം വൈകാതെ അദ്ദേഹം ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് നിയമിതനായി, എങ്കിലും താൻ വെറുമൊരു സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്ന കർഷകൻ മാത്രമാണെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതി" (Lest We Forget, ch. 155, p. 313, ¶ 6).
തൻ്റെ കൗമാരത്തിൻ്റെ അവസാന കാലത്തെ ഓർത്തെടുത്ത് ബട്ട്ലർ തന്നെ, തൻ്റെ പഴയ കാലത്തെക്കുറിച്ച് ഇങ്ങനെ തുറന്നുപറഞ്ഞു: "അഹങ്കാരിയും, ദുരഭിമാനിയും, തലതൊട്ടപ്പനും, വികാരജീവിയും, ചൂടൻ തലയും, ദൈവത്തെയോ മനുഷ്യനെയോ ബഹുമാനിക്കാത്തവനുമായിരുന്നു" (Lest We Forget, ch. 155, p. 313, ¶ 7). എന്നിരുന്നാലും, സ്റ്റെയിൻവെഗിന്റെ വാക്കുകളിൽ, വിവിധ ലൗകിക വിനോദങ്ങളെ "ഒഴിവാക്കാൻ" ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്തിരുന്നതിനാൽ, അദ്ദേഹം സത്യസന്ധതയ്ക്കും ധാർമ്മികതയ്ക്കും വിലകൽപ്പിച്ചു (Lest We Forget, ch. 155, p. 313, ¶ 7).
മതപരിവർത്തനവും വിവാഹവും (1856–1859)
1856-ൽ, കാൻസസ് സിറ്റിയിലേക്ക് ഒരു നദീബോട്ടിൽ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ, ചരക്ക് കയറ്റുന്നതിനായി ബോട്ട് നങ്കൂരമിട്ടിരുന്ന റോക്ക് ഐലൻഡിൽ ബട്ട്ലർ ഇറങ്ങി. സ്റ്റെയിൻവെഗ് ആ നിമിഷം ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "അദ്ദേഹം സ്റ്റീമറിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോഴേക്കും, ബൈബിളിലെ നല്ല ഭാഗങ്ങൾ പിന്തുടരാനുള്ള തീരുമാനം അദ്ദേഹം എടുത്തിരുന്നു." (Lest We Forget, ch. 155, p. 313, ¶ 8). അയോവയിലെ വോക്കോണിലുള്ള വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയ അദ്ദേഹത്തെ ജെ. എൻ. ആൻഡ്രൂസ് ജ്ഞാനസ്നാനപ്പെടുത്തി; പിന്നീട് എം. ഇ. കോർണൽ വോക്കോണിൽ പ്രസംഗിക്കുകയും എല്ലൻ വൈറ്റിന്റെ സാക്ഷ്യപത്രങ്ങൾ ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ളതാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. 1859 മാർച്ച് 10-ന് അദ്ദേഹം ലെന്ത ലോക്ക്വുഡിനെ വിവാഹം കഴിച്ചു, അവർക്ക് മൂന്ന് കുട്ടികളുണ്ടായി: ആനി, ഇരട്ട ആൺമക്കളായ വില്യം പിറ്റും ഹിലാൻഡ് ജോർജും.
അയോവ കോൺഫറൻസും ഒന്നാം ജനറൽ കോൺഫറൻസ് പ്രസിഡൻസിയും (1865–1874)
സ്റ്റെയിൻവെഗ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള ഉയർച്ചയെക്കുറിച്ച് ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "1865-ൽ ബട്ട്ലർ അയോവ കോൺഫറൻസിന്റെ പ്രസിഡന്റായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. വൈറ്റുകളെ വിമർശിച്ചിരുന്ന ബി. എഫ്. സ്നൂക്കിന്റെയും ഡബ്ല്യു. എച്ച്. ബ്രിങ്കർഹോഫിന്റെയും വിഭജന പ്രവണതകളെ പ്രതിരോധിക്കാൻ അദ്ദേഹം തീവ്രമായി പ്രയത്നിച്ചു. പുതുതായി രൂപീകരിച്ച അയോവ സ്റ്റേറ്റ് കോൺഫറൻസിന്റെ മുൻ പ്രസിഡന്റും സെക്രട്ടറിയുമായിരുന്ന ഈ ആളുകൾ, മരിയനിലെ സഭയിൽ തുടങ്ങി സംസ്ഥാനത്തുടനീളം ഒരു അധർമ്മം ആരംഭിച്ചിരുന്നു. ബട്ട്ലർ വ്യക്തിപരമായി ഓരോ സഭയിലും സന്ദർശനം നടത്തി അംഗങ്ങൾക്ക് സത്യം പഠിപ്പിക്കുകയും അവരുടെ സ്വാധീനത്തെ പ്രതിരോധിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമർത്ഥമായ നേതൃത്വത്തിൽ, അയോവയിലെ സഭ വളരെ ശക്തമായി വളർന്നു" (ലെസ്റ്റ് വി ഫോർഗെറ്റ്, അധ്യായം 155, പേജ് 314, ¶ 10).
1872-ൽ ബട്ട്ലർ ജനറൽ കോൺഫറൻസിൻ്റെ പ്രസിഡൻ്റായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു, ജി. എച്ച്. ബെല്ലിൻ്റെ സ്വകാര്യ ബാറ്റിൽ ക്രീക്ക് സ്കൂൾ ഒരു കോളേജാക്കി മാറ്റണമെന്ന് കോൺഫറൻസ് വോട്ട് ചെയ്തു. സ്റ്റെയിൻവെഗ് തീയതികൾ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "പുതിയ കോളേജിനായി 12 ഏക്കർ സ്ഥലം വാങ്ങാനുള്ള ഇടപാട് 1873 ഡിസംബർ 31-ന് നിശ്ചയിച്ചു." (Lest We Forget, ch. 155, p. 314, ¶ 12). അതേ ഖണ്ഡികയിൽ ചെലവും ഉദ്ഘാടനവും രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "ഒരു ചുവന്ന ഇഷ്ടികക്കെട്ടിടം നിർമ്മിക്കുന്നതിനായി 50,000 ഡോളർ സംഭാവനയായി സമാഹരിച്ചു. 1874 ഓഗസ്റ്റ് 24-ന്, ക്ലാസുകൾ താൽക്കാലികമായി റിവ്യൂ കെട്ടിടത്തിൽ ആരംഭിക്കുകയും 1875 ജനുവരി 4-ഓടെ പൂർത്തിയായ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് മാറുകയും ചെയ്തു" (Lest We Forget, ch. 155, p. 314, ¶ 12).
രണ്ടാമത്തെ ജനറൽ കോൺഫറൻസ് പ്രസിഡൻസി (1880–1888)
1880-ൽ ഗുരുതരമായി അസുഖമുള്ള എല്ലൻ വൈറ്റിനെ സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ, രണ്ടാമതും ജനറൽ കോൺഫറൻസ് പ്രസിഡൻ്റ് സ്ഥാനം ഏറ്റെടുക്കാൻ ബട്ട്‌ലറോട് അവർ ആവശ്യപ്പെട്ടു. സ്റ്റെയിൻവെഗ് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ പ്രതികരണം ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "അദ്ദേഹം കരഞ്ഞു, പക്ഷേ എല്ലൻ വൈറ്റ് സമ്മതിച്ചു" (ലെസ്റ്റ് വി ഫോർഗെറ്റ്, അധ്യായം 155, പേജ് 315, ¶ 14). അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ രണ്ടാമത്തെ കാലാവധി 1880-ൻ്റെ അവസാനത്തിൽ ആരംഭിച്ചു, അത് വളരെ പ്രയാസമേറിയതായിരുന്നു — വിട്ടൊഴിയാൻ കഴിയാത്തതോ വിട്ടൊഴിയാൻ തയ്യാറാവാത്തതോ ആയ ജെയിംസ് വൈറ്റിൻ്റെ സ്വാധീനത്തിൽ വെച്ച് നേതൃത്വം നൽകേണ്ടിയിരുന്നു. സ്റ്റെയിൻവെഗ് കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു: "ഈ സമ്മർദ്ദങ്ങൾക്കിടയിലും, 1881 ഓഗസ്റ്റ് 6-ന് ബ്രദർ വൈറ്റ് മലേറിയ ബാധിച്ച് മരിച്ചപ്പോൾ, ബട്ട്ലർ സ്വന്തം പിതാവിനു വേണ്ടി കരയുന്നതുപോലെ കരഞ്ഞു" (Lest We Forget, ch. 155, p. 315, ¶ 15).
1881 മുതൽ 1889 വരെ ബട്ട്ലർ റിവ്യൂ ആൻഡ് ഹെറാൾഡ് പബ്ലിഷിംഗ് അസോസിയേഷൻ്റെ പ്രസിഡൻ്റും ആയിരുന്നു: "ഈ നിലയിൽ, സഭയുടെ പ്രസാധന താൽപ്പര്യങ്ങൾ കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിനും വികസിപ്പിക്കുന്നതിനും അദ്ദേഹം ശക്തമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തി" (Lest We Forget, ch. 155, p. 316, ¶ 18). അദ്ദേഹം 1883-ൽ യൂറോപ്പിലും, 1885-ൽ ഓസ്‌ട്രേലിയയിലും ന്യൂസിലൻഡിലും യാത്ര ചെയ്തു.
1888-ലെ മിനിയാപൊളിസ് കോൺഫറൻസും അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളും (1886–1893)
1886-ൽ ഗലാത്യരോടുള്ള നിയമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിവാദം സഭയിൽ ഉയർന്നുവരാൻ തുടങ്ങി. സൈൻസ് ഓഫ് ദി ടൈംസിൻ്റെ എഡിറ്റർ ഇ. ജെ. വാഗണറും അമേരിക്കൻ സെൻ്റിനലിൻ്റെ എഡിറ്റർ എ. ടി. ജോൺസും, വിശ്വാസത്താലുള്ള നീതിയെക്കുറിച്ചുള്ള തങ്ങളുടെ ബോധ്യങ്ങൾ സൈൻസിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. 1886-ലെ ജനറൽ കോൺഫറൻസിൽ, ഗലാത്യർ എന്നതിലെ "നിയമം" "മുഴുവൻ നിയമത്തെയും" ആണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് വോട്ട് ചെയ്ത ഒരു ദൈവശാസ്ത്ര സമിതിയെ ബട്ട്ലർ നിയമിച്ചു; തുടർന്ന്, അനുഭവപരിചയമുള്ള സഹോദരന്മാർ പരിശോധിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഭൂരിപക്ഷം വിശ്വസിക്കാത്ത തത്വശാസ്ത്രപരമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളുടെ പ്രസിദ്ധീകരണത്തെ പരിമിതപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു നയം ജനറൽ കോൺഫറൻസ് ബോർഡ് സ്വീകരിച്ചു (ലെസ്റ്റ് വി ഫോർഗെറ്റ്, അധ്യായം 155, പേജ് 316, ¶ 18 പ്രകാരം).
അതേ വർഷം തന്നെ, അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് പത്രങ്ങൾ ഏകപക്ഷീയമായ ഒരു വേദിയായി ഉപയോഗിക്കരുതെന്നായിരുന്നു എല്ലൻ വൈറ്റിന്റെ ബട്ട്ലർക്കുള്ള ഉപദേശം. സ്റ്റെയിൻവെഗ് ഉദ്ധരിക്കുന്നു: "ഡോ. വാഗണർക്ക് നിങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചതുപോലെ തന്നെ ന്യായമായ ഒരവസരം ലഭിക്കേണ്ടതായിരുന്നു" (ലെസ്റ്റ് വി ഫോർഗെറ്റ്, അധ്യായം 155, പേജ് 316, ¶ 19).
മിനിയാപൊളിസിൽ നടന്ന 1888-ലെ ജനറൽ കോൺഫറൻസിൽ പങ്കെടുക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം ബട്ട്ലർ അസുഖബാധിതനായിരുന്നു. അസുഖബാധിതനായിരുന്ന കിടക്കയിൽ നിന്ന്, "പഴയ നിലപാടുകൾക്കായി" ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ നേതൃത്വത്തെ പ്രേരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം കത്തുകളും ടെലിഗ്രാമുകളും എഴുതി. എൽഡർ ജോൺസും ഡോ. വാഗണറും വിശ്വാസത്താൽ നീതി എന്ന തങ്ങളുടെ കാഴ്ചപ്പാട് അവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ, സ്റ്റെയിൻവെഗ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "അത് എല്ലൻ വൈറ്റിനെ ആവേശഭരിതയാക്കി. എന്നാൽ ബട്ട്ലർ പോലുള്ള നേതാക്കളുടെ സ്വാധീനം കാരണം പ്രതിനിധികളുടെ പൊതുസഭ അത് അംഗീകരിച്ചില്ല" (Lest We Forget, ch. 155, p. 316, ¶ 20). ആ ജനറൽ കോൺഫറൻസിലെ എല്ലൻ വൈറ്റിന്റെ അവസാന പ്രസംഗത്തിൽ നിന്ന് സ്റ്റെയിൻവെഗ് ഉദ്ധരിക്കുന്നു: "ഡോക്ടർ സത്യത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം നമുക്ക് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിച്ചതുപോലെ ഞാനത് കാണുന്നു" (Lest We Forget, ch. 155, p. 316, ¶ 20).
1887 ഏപ്രിലിൽ എല്ലൻ വൈറ്റ്, ബട്ട്‌ലർക്കും ഉരിയാ സ്മിത്തിനും വ്യക്തമായി എഴുതിയിരുന്നു. അനുബന്ധമായ 'ലെസ്റ്റ് വി ഫോർഗെറ്റ്' എന്ന ഉപന്യാസത്തിൽ അവരുടെ വാക്കുകൾ ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് അയച്ച കത്തുകൾ, നിങ്ങളുടെ ആശയങ്ങളെല്ലാം ശരിയാണെന്നും ഡോ. വാഗണറുടെയും എൽഡർ ജോൺസിന്റെയും ആശയങ്ങളെല്ലാം തെറ്റാണെന്നും നിങ്ങൾ നിസ്സാരമായി കരുതുന്ന രീതിയിൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നത് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല" (ലെസ്റ്റ് വി ഫോർഗെറ്റ്, അധ്യായം 154, പേജ് 309, ¶ 3).
ഫ്ലോറിഡയിലെ വർഷങ്ങൾ (1888–1901)
1888-ന് ശേഷം, കോൺഫറൻസിൽ നിന്നും എല്ലെൻ വൈറ്റിൽ നിന്നും താൻ തള്ളപ്പെട്ടുവെന്ന് ബട്ട്‌ലർക്ക് തോന്നി. സ്റ്റെയിൻവെഗ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "നിരുത്സാഹനായ അദ്ദേഹം ഭാര്യയോടൊപ്പം ഫ്ലോറിഡയിലെ ബൗളിംഗ് ഗ്രീനിലുള്ള 110 ഏക്കർ ഫാമിലേക്ക് താമസം മാറി. അവിടെ വെച്ച് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഭാര്യക്ക് പക്ഷാഘാതം സംഭവിക്കുകയും, 1901 നവംബറിൽ അവർ മരിക്കുന്നതുവരെ ജോർജ്ജ് അവരെ പരിചരിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന് ചിന്തിക്കാൻ ധാരാളം സമയം ലഭിച്ചു." (ലെസ്റ്റ് വി ഫോർഗെറ്റ്, അധ്യായം 155, പേജ് 317, ¶ 21). 1893-ൽ, ക്രിസ്തുവിൻ്റെ നീതിയെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയ വെളിച്ചത്തിലൂടെ സഭയ്ക്ക് വലിയ നന്മയുണ്ടായി എന്ന് (സ്റ്റെയിൻ‌വെഗിൻ്റെ വാക്കുകളിൽ) സമ്മതിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം എസ്. എൻ. -ന് ഹാസ്കലിന് ഒരു കത്തെഴുതി.
ഈ കാലഘട്ടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള 'ലെസ്റ്റ് വി ഫോർഗെറ്റ്' എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലെ സഹചരമായ ഉപന്യാസം രേഖപ്പെടുത്തുന്നത്, അസുഖബാധിതയായ ഭാര്യയെ പരിചരിച്ച വർഷങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു ശുദ്ധീകരണ വിദ്യാലയമായിരുന്നു എന്നാണ്. സ്റ്റെയിൻവെഗ് എല്ലൻ വൈറ്റിന്റെ 1902-ലെ ഈ ഉറപ്പ് ഉദ്ധരിക്കുന്നു: "ഞങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ നിരകളിലേക്ക് സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു, കൂടാതെ ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വിലയേറിയ പ്രവർത്തകരിൽ ഒരാളായി കണക്കാക്കുന്നു" (ലെസ്റ്റ് വി ഫോർഗെറ്റ്, അധ്യായം 154, പേജ് 311, ¶ 21). 1902 മെയ് മാസത്തിൽ, ബട്ട്ലർ ശുശ്രൂഷയിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ വീണ്ടും പറയുന്നു: "എൽഡർ ബട്ട്ലർ ശാരീരികമായും ആത്മീയമായും ശക്തനാണ്. കർത്താവ് അദ്ദേഹത്തെ പരീക്ഷിക്കുകയും പരീക്ഷിക്കുകയും ശോധന ചെയ്യുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു" (Lest We Forget, ch. 154, p. 311, ¶ 23).
സതേൺ യൂണിയനും അവസാന വർഷങ്ങളും (1902–1918)
സ്റ്റെയിൻവെഗ് ബട്ട്ലറുടെ തിരിച്ചുവരവ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "1902-ൽ ബട്ട്ലർ ഫ്ലോറിഡ കോൺഫറൻസിൻ്റെ പ്രസിഡൻ്റായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുകയും 1904 വരെ ആ പദവി വഹിക്കുകയും ചെയ്തു. 1902 മുതൽ 1907 വരെ അദ്ദേഹം സതേൺ യൂണിയൻ്റെ പ്രസിഡൻ്റായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ജനറൽ കോൺഫറൻസ് എക്സിക്യൂട്ടീവ് കമ്മിറ്റിയിൽ അംഗമായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കഴിവുറ്റ നേതൃത്വത്തിൻ്റെ ഫലമായി, പ്രസാധനശാല (സതേൺ പബ്ലിഷിംഗ് അസോസിയേഷൻ) 1906-ൽ നാഷ്‌വില്ലിലേക്ക് മാറ്റി സ്ഥാപിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ നേതൃത്വത്തിൽ എട്ട് സ്കൂളുകൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു, 1908 ആയപ്പോഴേക്കും 300 വിദ്യാർത്ഥികൾ ചേർന്നിരുന്നു" (ലെസ്റ്റ് വി ഫോർഗെറ്റ്, അധ്യായം 155, പേജ് 317, ¶ 22).
1907-1908-ലെ കെല്ലോഗ് പ്രതിസന്ധിയിൽ ബട്ട്ലർ സാക്ഷ്യങ്ങളോടൊപ്പം ഉറച്ചുനിന്നു. എ. ടി. ജോൺസ്, സാനിറ്റേറിയത്തിൻ്റെ "സാക്ഷ്യങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും" താനതിനൊപ്പം നിലകൊള്ളുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ സ്റ്റെയിൻവെഗ് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മറുപടി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "സാനിറ്റേറിയമുണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും ഞാൻ സാക്ഷ്യങ്ങൾക്കൊപ്പം നിലകൊള്ളും" (ലെസ്റ്റ് വി ഫോർഗെറ്റ്, അദ്ധ്യായം 155, പേജ് 317, ¶ 23).
ലെന്ത ബട്ട്ലർ 1901-ൽ മരിച്ചിരുന്നു. 1907 ഒക്ടോബർ 8-ന്, അറുപത്തിരണ്ട് വയസ്സുള്ള വിധവയും ജപ്പാനിലെ മുൻ മിഷനറിയുമായിരുന്ന എലിസബത്ത് ഗ്രെയിഞ്ചറെ ബട്ട്ലർ വിവാഹം കഴിക്കുകയും ഫ്ലോറിഡയിലെ ബൗളിംഗ് ഗ്രീനിലുള്ള ഒരു ഓറഞ്ച്, പീക്കൻ ഫാമായ ട്വിൻ മാഗ്നോളിയാസിൽ താമസമാക്കുകയും ചെയ്തു. 1908-ന്റെ തുടക്കത്തിൽ അദ്ദേഹം വിരമിച്ചു, എന്നാൽ പ്രസംഗിക്കുന്നതും യാത്ര ചെയ്യുന്നതും തുടർന്നു.
മരണം (1918)
സ്റ്റെയിൻവെഗ് അതിന്റെ അവസാനം ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "അപ്പോഴേക്കും ബട്ട്ലറുടെ ആരോഗ്യം ഗണ്യമായി ക്ഷയിച്ചിരുന്നു. ജൂണിൽ, അദ്ദേഹത്തിന് കാൻസർ ആണെന്ന് ഡോക്ടർ സ്ഥിരീകരിച്ചു. 1918 ജൂലൈ 25-ന്, ഭാര്യയുടെ മകളുടെയും മരുമകന്റെയും വീട്ടിലാണ് അദ്ദേഹം അന്തരിച്ചത്." (ലെസ്റ്റ് വി ഫോർഗെറ്റ്, അധ്യായം 155, പേജ് 318, ¶ 27). അതേ ഖണ്ഡികയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശവസംസ്കാരത്തിന്റെ വലുപ്പം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു, പതിമൂന്ന് സഹ ശുശ്രൂഷകർ ചടങ്ങുകൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകുകയും മറ്റ് ആറ് പേർ ബഹുമാനാർത്ഥം ശവപ്പെട്ടി ചുമക്കുന്നവരായി നിൽക്കുകയും ചെയ്തു.
സ്റ്റെയിൻവെഗിന്റെ ഉപസംഹാര വിലയിരുത്തൽ, ബട്ട്ലറുടെ ആജീവനാന്ത നേതൃത്വത്തെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധിയിൽ നിന്നുള്ള പാഠങ്ങളെയും അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു: "എതിർപ്പുകളെ അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോൾ ബട്ട്ലറുടെ വിശ്വസ്തതയും, പ്രസിദ്ധീകരണ, വിദ്യാഭ്യാസ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിലും സത്യം പ്രതിരോധിക്കുന്നതിലുമുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ അർപ്പണബോധവും, ഈ ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ മഹത്തായ അവസാന സംഭവങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ഇന്നത്തെ വിശ്വാസികളെ സമാനമായ പ്രവർത്തനത്തിന് പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നു" (Lest We Forget, ch. 155, p. 318, ¶ 28).