Samenvatting
Joseph Harvey Waggoner was een in Pennsylvania geboren drukker die zich ontpopte tot predikant, evangelist, redacteur en theoloog binnen de Zevende-dags Adventisten; zijn zevenendertigjarige bediening heeft de leerstellige en uitgeverij-infrastructuur van de vroege Zevende-dags Adventistenkerk vormgegeven. Hij bekeerde zich in december 1851 in Baraboo, Wisconsin, tot de boodschap van de derde engel, werd in 1854 gewijd en klom snel op naar een leidende positie: correspondent-redacteur van de Review and Herald (vanaf 1855), oprichter en redacteur van het Pacific Health Journal (1885) en de American Sentinel (1886), en redacteur van de westerse Signs of the Times als opvolger van James White. Hij stelde in juni 1862 de oprichting van een General Conference Association voor en hielp de volgende mei bij het opstellen van de statuten. Hij schreef The Atonement in the Light of Reason and Revelation en diverse andere invloedrijke pamfletten en boeken. Hij was de vader van Ellet J. Waggoner, die een prominente rol speelde in de opleving van de rechtvaardiging door het geloof in 1888. Joseph H. Waggoner stierf op 17 april 1889 aan een hersenaneurysma in Bazel, Zwitserland, waar hij werkzaam was als redacteur van het Duitse Herold der Wahrheit en het Franse Les Signes des Temps.
Vroege leven en bekering (1820–1851)
Het overlijdensbericht in het General Conference Daily Bulletin geeft een beknopte schets van Waggoners vroege leven: “Joseph Harvey Waggoner werd op 30 juni 1820 geboren in Pittston, Pennsylvania. Omdat zijn ouders arm waren, waren zijn vroege schoolkansen zeer beperkt. Op twaalfjarige leeftijd ging hij in de leer om het drukkersvak te leren; en in deze praktijkgerichte school kreeg hij vrijwel zijn gehele opleiding. Nadat hij als jongeman in Pittsburgh in zijn vak had gewerkt, trok hij naar het westen en vestigde zich in Wisconsin, waar hij een krant leidde en vanzelfsprekend een actieve rol in de politiek speelde. Hoewel hij presbyteriaans was opgevoed, sloot hij zich al vroeg aan bij de baptisten, nadat hij de verschillende evangelische geloofsbelijdenissen nauwkeurig had bestudeerd.” (General Conference Daily Bulletin, 20 februari 1899, pagina 33.9).
De biografische schets van de Ellen G. White Estate in Letters and Manuscripts vermeldt dat hij in Wisconsin woonde op het moment van zijn bekering: “Joseph H. Waggoner, een vooraanstaande vroege adventistische redacteur, auteur en evangelist, werd geboren in Pennsylvania en trouwde in 1845 met Maryetta Hall. Een van hun tien kinderen was Ellet J. Waggoner, die samen met A. T. Jones een prominente rol speelde in de opwekking van 1888 rond gerechtigheid door geloof. Ten tijde van hun bekering tot het sabbatarische adventisme in de winter van 1851-1852 was Waggoner redacteur van de krant Sauk County Democrat in Baraboo, Wisconsin.” (The Ellen G. White Letters and Manuscripts: Volume 1, p. 900, par. 5).
Steinweg vat in Lest We Forget de ontmoeting van december 1851 samen die Waggoner tot het adventistische geloof bracht: “Het was een winterse decembermaand in 1851, toen Waggoner, redacteur en uitgever van een politieke krant in Baraboo, Wisconsin, voor het eerst kennismaakte met de adventistische boodschap.” (Lest We Forget, hfst. 103, p. 192, ¶ 4). In dezelfde paragraaf wordt beschreven hoe hij met de boodschap in aanraking kwam — de broeders H. S. Case en W. Phelps presenteerden hem het profetische overzicht in slechts één uur.
Froom bevestigt deze snelle eerste presentatie: “JOSEPH HARVEY WAGGONER (1820-1889) was een kind van het Westen en een baptist. Hij was redacteur en uitgever van een politiek blad in Wisconsin en hoorde voor het eerst over het adventgeloof in 1851 van H. S. Case – eerder genoemd – die in een uur tijd met hem het gehele spectrum van de belangrijkste profetische perioden doorliep, evenals de boodschap van de derde engel, de Verenigde Staten in de profetie en de sabbat in grote lijnen!” (The Prophetic Faith of Our Fathers, deel 4, blz. 1105, par. 1).
Wijding en vroege rondreizende bediening (1852–1858)
Loughborough beschrijft Waggoners overgang van de journalistiek naar de rondreizende bediening: “In het jaar 1852 aanvaardde ouderling J. H. Waggoner, die een regionale krant in Wisconsin had geleid, de huidige waarheid, en in het daaropvolgende jaar wijdde hij zich volledig aan het werk van de bediening. In 1857 schreef hij twee zeer belangrijke pamfletten van elk ongeveer tweehonderd pagina’s. Het eerste daarvan was getiteld The Nature and Tendency of Modern Spiritualism, en het tweede A Refutation of the Age-to-Come” (The Great Second Advent Movement, p. 333, par. 2). In dezelfde paragraaf wordt de impact van het eerste pamflet beschreven: “Het eerste pamflet is niet alleen een middel geweest om velen te behoeden voor het vallen in die valstrik van Satan, maar heeft, met Gods zegen, ook de ogen geopend van velen die niet wisten wat ze van deze moderne verschijnselen moesten denken” (The Great Second Advent Movement, p. 333, par. 2).
De biografische schets van het Ellen G. White Estate vult de vroege rondreizen en het redactionele werk aan: “Binnen enkele maanden begon hij zijn nieuwe geloof te verspreiden. Waggoner was te arm om vervoer te betalen en ondernam zijn vroege evangelisatiereizen vaak te voet.” (The Ellen G. White Letters and Manuscripts: Volume 1, p. 900, par. 5). In dezelfde paragraaf wordt toegevoegd: “Na 1855 brachten zijn predikingsreizen hem naar verschillende staten in het Midwesten, en later, halverwege de jaren 1870, naar Californië. Waggoner was ook een heldere en productieve schrijver, die enkele honderden artikelen en een aantal theologische boeken publiceerde, waaronder The Nature and Tendency of Modern Spiritualism (1857), The Atonement (1884) en From Eden to Eden (1890).” (The Ellen G. White Letters and Manuscripts: Volume 1, p. 900, par. 5).
Het sabbatdebat in Crane’s Grove (augustus 1858)
Ellen White beschrijft in Spiritual Gifts de conferentie van augustus 1858 in Crane’s Grove, Illinois, waar Waggoner een debat voerde over de sabbat tegen J. M. Stephenson, een leider van de ‘Age-to-Come’-factie binnen de ‘ ’: “In augustus 1858 woonden we een conferentie bij in Crane’s Grove, Illinois. Dit was een bijeenkomst van aanzienlijk belang. Het werd onmiddellijk gevolgd door een discussie over de sabbatkwestie tussen de oudsten J. H. Waggoner en J. M. Stephenson.” (Spiritual Gifts, deel 2, blz. 273, par. 1).
In dezelfde paragraaf wordt het gevolg van het debat beschreven: “De discussie had een positief effect op de plaats, aangezien het een dierbare zuster, die door ouderling S. onzeker was geworden over de sabbat, weer op het juiste spoor bracht, en een andere zuster, die bij ons eerste bezoek aan de plaats sterk bevooroordeeld was door de uitspraken van ouderling S., tot de waarheid kwam.” (Spiritual Gifts, deel 2, blz. 273, par. 1).
Leerstellig werk en de verzoening (1863–1868)
Steinweg beschrijft de manier waarop Waggoner op leerstellig gebied samenwerkte met de centrale pioniers — James White, J. N. Andrews, Uriah Smith en Ellen G. White: “Waggoner speelde een belangrijke rol bij het vaststellen van de grondbeginselen van de waarheid van de Zevende-dags Adventisten.” (Lest We Forget, hfst. 103, blz. 193, ¶ 9). In dezelfde paragraaf wordt J. O. Corliss’ herinnering aan de werkwijze geciteerd: “voor bijbelstudie over de betreffende punten, en na veel diep nadenken en vrij overleg met elkaar, knielden ze allemaal neer en smeekten ze om Gods hulp voor een juist begrip van wat er was bestudeerd. Bij de volgende bijeenkomst zou ouderling Waggoner de bereikte standpunten duidelijk verwoorden” (Lest We Forget, hfst. 103, blz. 193, ¶ 9).
Steinweg citeert Waggoners eigen woorden uit het voorwoord van *Atonement: In the Light of Nature (Reason) and Revelation* over zijn drijfveer: „de waarheid te vinden en te verspreiden, en het waarheidslievende volk van God ten goede te komen” (*Lest We Forget*, hoofdstuk 103, blz. 193, alinea 8). En zijn onthulling dat het boek zelf een compilatie was van artikelen uit de Review and Herald: “een serie gepubliceerd in de Review and Herald van 2 juni 1863 tot 13 september 1864, over het algemeen geschreven temidden van een drukte van andere werkzaamheden” (Lest We Forget, hfst. 103, p. 193, ¶ 8).
Gezondheid, kampbijeenkomst en Ellen Whites bevestiging (1873)
Ellen White beschrijft de bijzondere werking van de voorzienigheid tijdens een van de kampbijeenkomsten die zowel James White als Waggoner bijwoonden: “Tijdens onze laatste kampbijeenkomst kwamen de engelen van God op een bijzondere manier met hun kracht om zowel mijn man als broeder Waggoner te verlichten, te genezen en te zegenen. Daar werd een kostbare overwinning behaald die nooit haar invloed zou mogen verliezen. Mij is getoond dat God op een zeer opvallende wijze aan mijn man tekenen van Zijn liefde en zorg had gegeven, en ook van Zijn ondersteunende genade. Hij heeft acht geslagen op zijn ijver en toewijding aan Zijn zaak en werk. Dit zou bij mijn man altijd tot nederigheid en dankbaarheid moeten leiden” (Testimonies for the Church, deel 3, blz. 505, par. 1).
Californië, de Signs of the Times en de Pacific Press (1875–1885)
Loughborough beschrijft Waggoners verhuizing naar Californië in 1875 met James en Ellen White: “Op 2 februari 1875 arriveerden ouderling James White en zijn vrouw, vergezeld door ouderling J. H. Waggoner en andere bekwame medewerkers, in Oakland. Op de 12e van diezelfde maand werd een speciale zitting van de California Conference bijeengeroepen om een locatie te overwegen waarop gebouwen voor het kantoor van de Signs of the Times konden worden opgericht. Na rijp beraad werd besloten om percelen aan te kopen aan de westkant van Castro St., tussen 11th en 12th Sts.” (The Great Second Advent Movement, p. 292, par. 2).
Steinweg beschrijft de centrale rol die Waggoner in de jaren 1870 en 1880 speelde in het uitgeverswerk van de kerk: “Tegen 1853 had Waggoner zijn leven onvoorwaardelijk gewijd aan het prediken van de boodschap van de derde engel. Zijn talenten op het gebied van uitgeverij werden vele malen ingezet, vaak in redactionele functies. In 1871 kreeg hij de leiding over de publicaties in Battle Creek. In 1881 volgde hij James White op als redacteur van de westerse Signs of the Times. Hij was de eerste redacteur, in 1885, van het Pacific Health Journal (de voorloper van Vibrant Life) en, in 1886, van de American Sentinel, de voorloper van het tijdschrift Liberty” (Lest We Forget, hfst. 103, blz. 192, ¶ 6).
Arthur White beschrijft Waggoners positie onder de senior predikanten halverwege de jaren 1880: “Joseph H. Waggoner, de senior predikant, 64 jaar oud, een sabbatvierende adventist sinds 1851. Hij was mederedacteur en uitgever van een politieke krant in Wisconsin toen hij zich bij de kerk aansloot. In 1884 was hij redacteur van de Signs of the Times” (Ellen G. White: The Lonely Years 1876-1891, deel 3, p. 255, par. 4).
Overlijden (1889)
Het overlijdensbericht in het General Conference Daily Bulletin vermeldt Waggoners laatste verhuizing en zijn overlijden: “In januari 1887 vertrok hij naar Bazel, Zwitserland, en was daar tot aan zijn dood betrokken bij het uitgeverswerk. Zijn overlijden kwam zeer plotseling, als gevolg van een aneurysma, na een lange, zware werkdag, op 17 april 1889” (General Conference Daily Bulletin, 20 februari 1899, pagina 33.9).
Spalding beschrijft het verlies voor de vroege adventistische beweging: “In 1883 gaf John N. Andrews, die dapper werkte voor de ontluikende zaak in Europa, zijn leven. Joseph H. Waggoner, die zijn plaats innam, stierf zes jaar later. Jongere mannen namen de plaats in van de gevallen veteranen.” (The Story of Adventist Light, p. 79, par. 1).