Özet
Alonzo Trévier Jones, Ellet J. Waggoner ile birlikte, 1888 Minneapolis Genel Konferansı’nda Yedinci Gün Adventistleri Kilisesi’ne imanla doğruluk mesajını iletmek üzere Tanrı’nın yetiştirdiği iki elçiden biriydi. 1874 yılında Washington eyaletinin Walla Walla kentinde vaftiz edilen ve Hristiyanlığa geçen bir ABD Ordusu çavuşu olan Jones, bir müjdeci, American Sentinel dergisinin editörü, Review and Herald dergisinin editörü (1897–1901), Adventistlerin dini özgürlük savunucusu ve on dokuzuncu yüzyılın sonlarında Adventist Kilisesi’nin en etkili vaizlerinden biri oldu. Ellen White, onu üçüncü meleğin “cennetten gönderilmiş mesajını” ve “en değerli mesajını” taşıyan kişi olarak defalarca savundu. 1923 yılında yetmiş üç yaşında vefat etti.
Ordudan Şabat'a (1850–1875)
Steinweg’in Lest We Forget adlı kitabında Jones’un doğumu ve askerlik yılları şöyle anlatılır: “Jones, 21 Nisan 1850’de Ohio’da doğdu (bazı yazarlar 26 Nisan diyor).” (Lest We Forget, bkz. 159. bölüm, s. 326, 3. paragraf). Aynı paragrafta şunlar da eklenmiştir: “Erken çocukluğu ve gençliği hakkında neredeyse hiçbir şey bilinmemektedir. Bu biyografi, Jones’un Washington’daki Fort Walla Walla’da görev yaptığı sırada yaşanan bir anekdotla başlar” (Lest We Forget, bkz. 159, s. 326, ¶ 3). Steinweg şunu ekler: “Alonzo T. Jones, Amerika Birleşik Devletleri Ordusu’nda beş yıl görev yaptı. Boş zamanlarının çoğunu dini kitapları ve İncil’i inceleyerek geçirdi. Yedinci Gün Adventistleri’nin yayınlarını temin etti ve kısa süre önce Oregon’da çalışmaya başlayan Isaac Van Horn’un düzenlediği müjdeleme toplantılarına katılmak için Fort’tan ayrıldı” (Lest We Forget, bkz. 159, s. 326, ¶ 5).
Steinweg, Jones’un vaftizini şöyle kaydeder: “8 Ağustos 1874’te, bölgenin en büyük kasabası olan Washington’daki Walla Walla’da, vaftizle Rab’be teslim oldu” (Lest We Forget, bkz. 159, s. 326, ¶ 6). Aynı paragrafta yer alan Bayan Adelia Van Horn’un anlatımında, yeni mühtedinin şu haykırışı kaydedilmiştir: “Dünyaya ölü, sana diri, ey Tanrım!” (Lest We Forget, bkz. 159, s. 326, ¶ 6).
Evlilik, Papazlık ve Editörlük (1877–1887)
Steinweg bir sonraki aşamayı şöyle kaydetmiştir: “Jones, Van Horn’un kayınbiraderi Bayan Frances E. Patton ile tanıştı ve aralarında özel bir dostluk oluştu. 15 Nisan 1877’de o ve Frances evlendi.” (Lest We Forget, bkz. 159, s. 327, ¶ 8).
Ekim 1877’de Kuzey Pasifik Konferansı kuruldu. Jones, sayman olarak görev yaptı; ertesi yıl Oregon’da papazlığa atandı. 1880’e gelindiğinde, yeni kurulan Yukarı Kolombiya Konferansı’nın sekreteriydi. 1885’te J. H. Waggoner, onu Kaliforniya, Oakland’daki Pacific Press’e Signs of the Times dergisinin yardımcı editörü olarak getirdi.
1888 Minneapolis Konferansı ve İmanla Doğruluk Mesajı
Ekim 1888'de Minneapolis Genel Konferansı toplandı. Orada Jones — E. J. Waggoner ile birlikte — imanla doğruluk mesajını sundu. Ellen White'ın bu mesajın anlamı ve kaynağına dair tanıklığı, 1888 Materyalleri ve daha sonraki Manuscript Releases'da korunmuştur. 1888 Materyallerinden (Steinweg'in Lest We Forget'te seçtiği şekilde): “Jones ve Waggoner kardeşler insanlara değerli bir ışık sundular, ancak önyargı ve inançsızlık, kıskançlık ve kötü niyetli varsayımlar, kalplerinin kapısını kapattı ve bu kaynaktan gelen hiçbir şeyin kalplerine girmesine izin vermedi” (Lest We Forget, bkz. 168, s. 376, ¶ 5).
Mesajın kaynağına dair kendi birinci şahıs tanıklığında şöyle devam ediyor: “Kardeş Waggoner Minneapolis’te bu fikirleri ortaya koyduğunda, bu konuyla ilgili olarak, kendimle kocam arasındaki konuşmalar dışında, bir insanın ağzından duyduğum ilk net öğretiydi. Kendime şöyle dedim: ‘Bunu bu kadar net görebilmemin nedeni, Tanrı’nın bunu bana bir vizyonda göstermiş olmasıdır; onlar ise bunu göremiyorlar çünkü bana olduğu gibi onlara da gösterilmemiştir. Ve başka biri bunu ortaya koyduğunda, kalbimin her zerresi ‘Amin’ dedi” (Lest We Forget, bkz. 168, s. 376, ¶ 6).
Steinweg, Minneapolis’ten hemen sonra Jones’un kendi çalışmalarını aktarıyor. Ellen White’ın metinlerinden alınan aynı alıntıdan: “Jones kardeş Boston’dan geldi ve halk için son derece gayretle çalıştı; günde iki, bazen de üç kez konuşma yaptı. Tanrı’nın sürüsü, ruhu besleyen yiyeceklerle beslendi. Rab’bin bu zamanın insanlarına gönderdiği mesajın ta kendisi, bu konuşmalarda sunuldu” (Lest We Forget, bkz. 168, s. 376, ¶ 3).
Ellen White’ın Jones’a çalışmalarını genişletmesi için yaptığı özel çağrı şöyledir: “A. T. Jones, büyük kamp toplantılarımıza katılmalı ve hem halkımıza hem de dışarıdan gelenlere iman ve Mesih’in doğruluğu gibi değerli konuları anlatmalıdır. Bu konuda bir ışık seli vardır” (Lest We Forget, bkz. 168, s. 376, ¶ 4).
Ellen White’ın Jones ve Waggoner’ı Savunması (1892–1895)
19 Eylül 1892 tarihinde Uriah Smith’e yazdığı bir mektupta Ellen White açıkça şöyle demiştir: “Onlar, Tanrı’nın bu genç adamları, Jones ve Waggoner’ı kendilerine özel bir mesaj iletmek üzere gönderdiğini bilmiyorlardı” (Lest We Forget, bkz. 168, s. 377, ¶ 9).
Aynı mektupta, elçilerin herhangi bir başarısızlığı nedeniyle mesajın reddedilmesine yol açacak gelecekteki yanılgıyı öngörmüş ve bunu kınamıştır: “Jones veya Waggoner’ın düşmanın ayartmalarına kapılıp yoldan sapması oldukça olasıdır; ancak böyle bir durumda, bu onların Tanrı’dan bir mesaj almadıklarını ya da yaptıkları işin tamamen bir hata olduğunu kanıtlamaz” (Lest We Forget, bkz. 168, s. 377, ¶ 10).
Mesajın kendisi hakkındaki yargısı ise nettir: “A. T. Jones ve E. J. Waggoner tarafından bize verilen mesaj, Tanrı’nın Laodikya kilisesine verdiği mesajdır ve gerçeğe inandığını iddia eden, ancak Tanrı’nın verdiği ışığı başkalarına yansıtmayanlara yazıklar olsun” (Lest We Forget, bkz. 168, s. 377, ¶ 11).
1893 civarında Review and Herald Ofisi’ne yazdığı bir mektupta şöyle demiştir: “Rab, Tanrı’nın gününde ayakta kalacak bir halkı hazırlamak üzere dünyaya bir mesaj duyurmaları için Kardeş Jones ve Kardeş Waggoner’ı görevlendirmiştir.” (Lest We Forget, bkz. 168, s. 378, ¶ 13).
9 Ocak 1893 tarihinde W. Ings’e yazdığı bir mektupta, Jones’un çalışmalarının etkisini şöyle özetlemiştir: “Kardeş Jones’un bu zaman için mesajı verdiğini biliyoruz—Tanrı’nın açlık çeken sürüsü için mevsiminde gelen besin. Önyargının, gökten gönderilen mesaja karşı kalplerini kapatmasına izin vermeyenler, gerçeğin ruhunu ve gücünü hissetmekten başka çare bulamazlar. Kardeş Jones, mesajı kiliseden kiliseye, eyaletten eyalete taşıdı; ve ışık, özgürlük ve Tanrı’nın Ruhu’nun dökülüşü sözün eşlik etti” (Lest We Forget, bkz. 168, s. 378, ¶ 14).
1 Mayıs 1895 tarihinde O. A. Olsen’e yazdığı bir mektupta, bunu tekrar özetledi: “Rab, büyük merhametiyle, Waggoner ve Jones kardeşler aracılığıyla halkına çok değerli bir mesaj gönderdi.” (Lest We Forget, bkz. 168, s. 378, ¶ 15). Aynı paragrafta şunları ekledi: “Bu, Tanrı’nın dünyaya verilmesini emrettiği mesajdır. Bu, yüksek sesle ilan edilmesi gereken ve O’nun Ruhu’nun bolca dökülmesiyle eşlik eden üçüncü meleğin mesajıdır” (Lest We Forget, bkz. 168, s. 378, ¶ 15).
Dini Özgürlük ve American Sentinel
1887'de Jones ve Waggoner, kilisenin dini özgürlük konusunda en önemli dergisi olan American Sentinel'in yayıncılığını üstlenmeye başladı. Steinweg şöyle yazıyor: “1889’da Jones, Ellen White ile birlikte seyahat ederek kamp toplantılarında ve papazlık enstitülerinde konuşmalar yaptı. O, J. O. Corliss ile birlikte Washington, D.C.’de milletvekilleri önünde kilise ile devletin ayrılması davası adına konuşan ilk Yedinci Gün Adventisti oldu” (Lest We Forget, bkz. 159, s. 328, ¶ 16).
Lest We Forget kitabının Jones’un “İsa’nın imanı” üzerine vaazlarına ayrılan bölümünde, 1888 tarihli The Abiding Sabbath and the “Lord’s Day” (Kalıcı Şabat ve “Rab’bin Günü”) adlı broşüründeki karakteristik argümanı korunmuştur: “Tanrı şu anda Tanrı’nın emirlerini ve İsa’nın imanını koruyacak bir halkı çağırıyor. Bundan başka hiçbir şey cevap olmayacaktır.” (Lest We Forget, bkz. 161, s. 335, ¶ 3). Ve iman ile itaat arasındaki ilişkiye dair karakteristik çağrısı: “Tanrı’ya itaat edecek misiniz? Tanrı’nın emirlerini ve İsa’nın imanını koruyacak mısınız?” (Lest We Forget, bkz. 161, s. 335, ¶ 3).
1891 tarihli Two Republics adlı eserinde, Tanrı’nın ahlakı üzerine uzun bir düşünce yer almaktadır: “İnsanlar ancak Mesih’in ahlakı sayesinde ahlaklı hale gelebilirler. Ve Mesih’in bu ahlakı, Tanrı’nın ahlakıdır; bu ahlak, Mesih uğruna bize atfedilir; ve biz onu, imanın hem yaratıcısı hem de tamamlayıcısı olan O’na iman ederek alırız” (Lest We Forget, bkz. 161, s. 335, ¶ 6).
Review and Herald Dergisi’nin Editörü (1897–1901)
Steinweg şöyle kaydeder: “1897’de Jones, Genel Konferans Komitesi’ne üye seçildi. Ayrıca Review and Herald dergisinin editörlüğüne atandı” (Lest We Forget, bkz. 159, s. 329, ¶ 19). O, 1901 yılına kadar bu görevde kaldı; o yıl, kendi isteğiyle ve kilisenin izniyle, sahada müjdeleme işine geri döndü.
Son Yılları ve Ölümü (1901–1923)
Jones, 1901 Genel Konferansı’nın örgütsel değişikliklerini destekledi, Kaliforniya Konferansı başkanlığını kabul etti ve din özgürlüğü çalışmalarına devam etti. Ellen White’ın onun aracılığıyla Tanrı’nın sözü olarak koruduğu mesaj — imanla doğruluk müjdesi — hayatının sonuna kadar vaazlarının ana teması olarak kaldı.
Yedinci Gün Adventistleri Ansiklopedisi’ne (Jeffrey Rosario) göre, Jones 1923 yılında yetmiş üç yaşında öldü.