Özet
Adventist yayıncılığın öncülerinden Joseph Harvey Waggoner’ın oğlu olan Ellet Joseph Waggoner, doktorluktan vaizliğe geçen bir kişiydi ve A. T. Jones ile birlikte 1888 Minneapolis Genel Konferansı’na imanla doğruluk mesajını getirdi. Waggoner, 1882 Ekiminde Kaliforniya, Healdsburg’daki kamp toplantısında yaşadığı dönüşüm deneyiminden on yılın sonuna kadar, İncil öğretmeni, Signs of the Times editörü ve Ellen White’ın defalarca “Rab’bin bu zamanın insanlarına gönderdiği mesaj” ve “Tanrı’nın dünyaya verilmesini emrettiği mesaj” olarak tanımladığı mesajın baş yorumcusu olarak çalıştı. 1892'de The Present Truth dergisinin editörü olarak İngiltere'ye gönderildi, 1897 Genel Konferansı'nda delege olarak görev yaptı ve 1916'daki ölümüne kadar vaaz vermeye ve yazmaya devam etti.
Eğitim ve Healdsburg’daki Dönüşüm (1855–1882)
Steinweg’in Lest We Forget adlı kitabında Waggoner’ın doğumu şöyle kaydedilmiştir: “Ellet Joseph Waggoner (EJW) 12 Ocak 1855’te Wisconsin’de doğdu” (Lest We Forget, bkz. 163. bölüm, s. 351, 3. paragraf). Joseph Harvey ve Maryetta Hall Waggoner'ın on çocuğunun altıncısıydı. Steinweg, onun ilk yıllarını ve eğitimini şöyle anlatır: “Bir süre Michigan'ın Burlington kentinde yaşadı. Battle Creek Koleji’ne devam etti ve New York’taki Bellevue Tıp Koleji’nde tıp okudu. Üniversiteden arkadaşı Jessie Fremont Moser ile evlendi ve Bessie ile Pearl adında iki kızı oldu. Battle Creek’te bir süre kaldıktan sonra aile, 1880 civarında Kaliforniya’ya taşındı” (Lest We Forget, bkz. 163, s. 351, 5. paragraf).
Ekim 1882’de, Healdsburg kamp toplantısında Waggoner, hizmetinin geri kalanını belirleyen bir deneyim yaşadı. Steinweg, Waggoner’ın kendi yayınlanmış anlatımından alıntı yapar: “Aniden etrafımı bir ışık sardı ve çadır sanki güneş parlıyormuş gibi aydınlandı; benim için çarmıha gerilen Mesih’i gördüm ve hayatımda ilk kez Tanrı’nın beni sevdiği ve Mesih’in bizzat benim için kendini feda ettiği gerçeği bana açıklandı. Hepsi benim içindi.” (Lest We Forget, bkz. 163, s. 351, ¶ 8).
Aynı tanıklığında şöyle devam etti: “Bana gelen bu ışığın doğrudan gökten gelen bir vahiy olduğunu biliyordum; bu nedenle, Kutsal Kitap’ta Tanrı’nın her bir günahkara duyduğu sevginin mesajını bulacağımı biliyordum ve hayatımın geri kalanını bunu orada bulmaya ve başkalarına açık bir şekilde anlatmaya adamaya karar verdim. O gün Mesih’in çarmıhından üzerime parlayan ışık, tüm Kutsal Kitap çalışmalarımda rehberim oldu” (Lest We Forget, bkz. 163, s. 351, ¶ 9).
Signs of the Times dergisinin editörü (1883–1888)
Steinweg şöyle yazıyor: “1883’te EJW, babasına Signs of the Times’ın editörlüğünde yardım etmesi için çağrıldı. 1884’te A. T. Jones ile tanıştı. İkisi, imanla aklanma konusundaki tutkulu ilgilerini paylaşarak ömür boyu dost oldular” (Lest We Forget, bkz. 163, s. 351, ¶ 10). Aynı paragrafta şunlar da eklenmiştir: “Adventist inançlarının hâlâ incelenmekte ve netleştirilmekte olduğunu hatırlamak yerinde olacaktır.”
Signs of the Times’daki bir dizi makalede Waggoner, Mesih aracılığıyla aklanma ve kutsallaştırmayı açıkladı. Steinweg, onun öğretisinin en net özetini şu şekilde aktarıyor: “O, Mesih’in acı çekmesi yoluyla aklanmanın gerçek olduğuna ve Mesih’in kusursuz yaşamının da bizim için yaşandığına inanıyordu. Günahkar buna inandığında, dönüşür ve yürekten itaat eder” (Lest We Forget, bkz. 163, s. 352, ¶ 12). Ve Waggoner’ın 18 Eylül 1884 tarihli Signs of the Times makalesinden kendi sözleriyle: “Mesih, kusursuz itaatinin bizim sayılabilmesi için kendi yaşamında da yasayı yerine getirmek zorundaydı” (Lest We Forget, bkz. 163, s. 352, ¶ 13).
Waggoner’ın Galatyalılar’daki yasanın ahlaki yasa olduğu görüşü, onu G. I. Butler ve Uriah Smith ile açık bir anlaşmazlığa sürükledi. Steinweg, artan gerginliği şöyle kaydeder: “Karşıt görüşler arasındaki artan gerginliği hisseden o zamanki Genel Konferans Teoloji Komitesi, çoğunluğun savunduğu görüşlere aykırı görüşlerin yayınlanmaması gerektiğine dair bir karar aldı” (Lest We Forget, bkz. 163, s. 352, ¶ 14). Karara rağmen Waggoner yayın yapmaya ve araştırmaya devam etti. 10 Şubat 1887'ye kadar, Butler ve Smith'e yanıt niteliğinde 71 sayfalık The Gospel in the Book of Galatians: A Review (Galatyalılar Kitabındaki Müjde: Bir İnceleme) başlıklı bir eser tamamlamıştı.
1888 Minneapolis Konferansı
1888 Minneapolis Genel Konferansı'nda Waggoner, A. T. Jones ile birlikte, imanla doğruluk üzerine yaptığı bir dizi çalışmayı sundu. Ellen White’ın mesajının kaynağına dair tanıklığı, Minneapolis’teki o anı kabul etmesiyle başlayan birçok ifadede korunmuştur: “Kardeş Waggoner Minneapolis’te bu fikirleri ortaya koyduğunda, bu konuyla ilgili olarak, kendimle kocam arasındaki konuşmalar dışında, bir insanın ağzından duyduğum ilk net öğretiydi. Kendime şöyle dedim: ‘Bunu bu kadar net görebilmemin nedeni, Tanrı’nın bunu bana bir vizyonda göstermiş olmasıdır; onlar ise bunu göremiyorlar çünkü bana gösterildiği gibi onlara gösterilmemiştir. Ve başka biri bunu ortaya koyduğunda, kalbimin her zerresi ‘Amin’ dedi” (Lest We Forget, bkz. 168, s. 376, ¶ 6).
Steinweg’in Lest We Forget kitabında, toplantılar sırasında Waggoner’ın tavrı şöyle kaydedilmiştir: “Anlayabildiğimiz kadarıyla, E. J. Waggoner asil bir yol izledi ve bazılarının yaptığı gibi retorik, iğneleyici sözler ve sert misillemeler yoluyla pişmanlık verici bir hataya düşmedi.” (Lest We Forget, bkz. 165, s. 359, ¶ 7). Aynı paragrafta şunlar da eklenmiştir: “Bu durum, 1888’de Minneapolis’te yapılan toplantılar sırasında kesinlikle geçerliydi” (Lest We Forget, bkz. 165, s. 359, ¶ 7).
Steinweg, Ellen White’ın mesajı tekrar tekrar onaylamasını şöyle özetler: “Sonraki on yıl boyunca tekrarladığı onaylar, çeşitli türde beyanları içeriyordu” ve bu mesajı sırasıyla “Rab’bin bu zamanın insanlarına gönderdiği mesaj”, “Tanrı’nın dünyaya verilmesini emrettiği mesaj” ve “ihtişamıyla tüm dünyayı aydınlatacak ışık” olarak adlandırdı (Lest We Forget, bkz. 165, s. 360, ¶ 9).
Ellen White’ın İki Elçiyi Savunması (1892–1895)
Ellen White’ın Waggoner ve Jones’u tekrar tekrar savunması, 1888 tarihli Materials kitabından Lest We Forget’in 168. bölümünde toplanan bir dizi ifadede korunmuştur. O, kişisel başarısızlıkları gerekçe göstererek mesajın kendisini reddedecek olanlarla yüzleşti: “Jones veya Waggoner’ın düşmanın ayartmalarına kapılıp yoldan sapması oldukça olasıdır; ancak böyle bir durumda bile, bu onların Tanrı’dan bir mesaj almadıklarını ya da yaptıkları işin tamamen bir hata olduğunu kanıtlamaz” (Lest We Forget, bkz. 168, s. 377, ¶ 10).
Mesajı açık ve net bir şekilde şöyle ifade etti: “A. T. Jones ve E. J. Waggoner tarafından bize verilen mesaj, Tanrı’nın Laodikya kilisesine verdiği mesajdır ve gerçeğe inandığını iddia eden, ancak Tanrı’nın verdiği ışığı başkalarına yansıtmayanlara yazıklar olsun” (Lest We Forget, bkz. 168, s. 377, ¶ 11).
1892 yılının Nisan ayında J. H. Kellogg’a yazdığı mektupta şöyle uyardı: “Waggoner’a karşı nasıl bir tutum alacağınıza dikkat edin. Rab’bin onun aracılığıyla ışık ilettiğine dair en iyi kanıta sahip değil misiniz? Ben sahibim ve onun çalıştığı yerlerdeki insanlar, onun çabaları sayesinde büyük bir bereket gördüler” (Lest We Forget, bkz. 168, s. 377, ¶ 8).
19 Eylül 1892'de Uriah Smith'e yazdığı mektupta, mesaja yeni katılanlar ve eski liderlerin direnişinden bahsetti: “Tanrı'nın bu genç adamları, Jones ve Waggoner'ı, onlara özel bir mesaj iletmek için gönderdiğini bilmiyorlardı” (Lest We Forget, bkz. 168, s. 377, ¶ 9).
5 Kasım 1892'de Frank ve Hattie Belden'e yazdığı mektupta şöyle yalvardı: “Rab'bin Jones ve Waggoner kardeşler aracılığıyla çalıştığına dair ihtiyacınız olan tüm kanıtlara sahiptiniz; ama ışığı kabul etmediniz” (Lest We Forget, bkz. 168, s. 377, ¶ 12).
Mayıs 1895’te O. A. Olsen’e şöyle özetledi: “Rab, büyük merhametiyle, Waggoner ve Jones kardeşler aracılığıyla halkına çok değerli bir mesaj gönderdi.” (Lest We Forget, bkz. 168, s. 378, ¶ 15). Ve aynı mektupta: “Bu, yüksek sesle ilan edilecek ve Ruh’un bolca dökülmesiyle eşlik edecek olan üçüncü meleğin mesajıdır” (Lest We Forget, bkz. 168, s. 378, ¶ 15).
Dini Özgürlük (1888–1891)
1889’da Waggoner, Blair Pazar Günü Yasası’na karşı çıkma konusunda A. T. Jones’un coşkusunu paylaştı. Steinweg, onun çarpıcı cümlesini şöyle kaydetmiştir: “Gerçek, hataya ve yalana karşı doğal ve uzlaşmaz bir tiksinti duyar, ancak kötülük ancak aldatma yoluyla beslenebilir” (Lest We Forget, bkz. 165. bölüm, s. 360, 10. paragraf).
Steinweg, din özgürlüğü konusundaki çalışmaları, iman yoluyla doğruluk mesajıyla ilişkilendirir: “İman yoluyla doğruluğun elçilerinin, seküler alanda din özgürlüğü meselesine müjde ilkelerinin sini bu kadar net bir şekilde görmeleri ve ulusal bir Pazar yasasının kabul edilmesini engellemek için Tanrı tarafından güçlü bir şekilde kullanılmış olmaları önemsiz bir şey değildir. Onlar, müjdenin kişinin hayatının her alanını etkilediğinin farkındaydılar” (Lest We Forget, bkz. 165, s. 360, ¶ 10).
İngiltere, The Present Truth ve Sonraki Yıllar (1891–1916)
Steinweg, Waggoner’ın İngiltere’deki görevine ilişkin şunları kaydeder: “1891 Genel Konferansı’nın ardından, Waggoner, İngiltere’deki yayınımız The Present Truth’un editörlüğüne atandı. 1897’de Genel Konferans’a İngiltere delegesi olarak katıldı” (Lest We Forget, bkz. 165, s. 362, ¶ 14).
Waggoner, hayatının son yirmi beş yılını İngiltere’de The Present Truth’un editörü olarak ve Genel Konferans oturumlarına sık sık katılarak geçirdi; burada Mesih aracılığıyla aklanmayı vaaz etmeye devam etti.
Yedinci Gün Adventistleri Ansiklopedisi’ne (Douglas Morgan) göre, Waggoner 1916 yılında vefat etti.