Özet
George Ide Butler, 1839'da Millerci advent mesajını benimseyen bir Vermont ailesinde büyüdü — on yaşına basmadan beş yıl önce, Büyük Hayal Kırıklığı'nın yaşandığı yıl. Yedi Gün Adventistleri Kilisesi'nde otuz yıl boyunca (1865–1888 ve 1901–1908) papaz, konferans başkanı ve iki kez Genel Konferans başkanı (1872–1874 ve 1880–1888) olarak hizmet etti. 1881'den 1889'a kadar Review and Herald Yayıncılık Derneği'nin başkanlığını yaptı. 1888 Minneapolis Konferansı'nda E. J. Waggoner'ın Galatyalılar'daki yasa hakkındaki öğretisine şiddetle itiraz etmesiyle tanındı ve takip eden yıllarda Ellen White tarafından mektuplar ve tanıklıklar yoluyla azarlandı. Florida’da hasta eşine on iki yıl baktıktan sonra, 1901’de yumuşamış bir ruhla aktif hizmete geri döndü, 1902–1907 yılları arasında Güney Birliği başkanlığı yaptı ve 25 Temmuz 1918’de Florida’da vefat etti.
Vermont Kökenleri (1834–1853)
Steinweg’in Lest We Forget adlı kitabında aile mirası şöyle anlatılır: “Butler’ın ailesi Amerikan tarihine derin kökleri olan bir aileydi. Büyükbabası Ezra Pitt Butler, Sr., Amerikan Devrimi’nde görev yapmış, 1826’dan 1828’e kadar Vermont eyalet valisi, meclis üyesi, yargıç, üniversite mütevelli heyeti üyesi ve Vermont’un Waterbury kentindeki Baptist Kilisesi’nin papazı olmuştu. Babası Ezra Pitt Butler, Jr., 1812 Savaşı’nda yüzbaşıydı. O, içki karşıtlığı, masonluk karşıtlığı ve köleliğin kaldırılmasını destekliyordu. Bu vicdanlı, vatansever ailenin içine, George Ide Butler 12 Kasım 1834’te altı çocuğun ikincisi olarak doğdu” (Lest We Forget, bkz. 155, s. 313, ¶ 3).
Aile, Millerci advent mesajını erken benimsedi. Steinweg şöyle yazıyor: “Ailesi, Millercilerden ’in vaaz ettiği Mesih’in yakında geleceği haberini kabul ettiğinde o beş yaşındaydı.” (Lest We Forget, bkz. 155, s. 313, ¶ 4). 22 Ekim 1844’teki Büyük Hayal Kırıklığı’ndan sonra aile, Mesih’in gelişine dair inancını sürdürdü — ancak çocuk şüphe duymaya başladı. 1848'e gelindiğinde annesi, Joseph Bates'in vaazları etkisiyle yedinci gün Şabat'ı kutlamaya başlamıştı ve 1850'ye gelindiğinde babası da aynısını yapıyordu. Steinweg şöyle ekliyor: “Kısa süre sonra papazlığa atandı, ancak kendini sadece tanıklık eden bir çiftçi olarak görüyordu” (Lest We Forget, bkz. 155, s. 313, ¶ 6).
Butler ise gençlik yıllarını geriye dönüp baktığında, o zamanki halini “gururlu, katı, inatçı bir kafir, tutkulu, öfkeli, Tanrı’ya ya da insana pek saygısı olmayan biri” olarak açıkça değerlendirdi (Lest We Forget, bkz. 155. bölüm, s. 313, 7. paragraf). Yine de dürüstlüğe ve ahlaka değer veriyordu ve Steinweg’in sözleriyle, çeşitli dünyevi eğlencelerden “kaçınmaya” kararlıydı (Lest We Forget, bkz. 155, s. 313, ¶ 7).
Dönüşüm ve Evlilik (1856–1859)
1856'da bir nehir gemisiyle Kansas City'ye seyahat eden Butler, gemi yük için demirlemişken Rock Island'da karaya çıktı. Steinweg o anı şöyle kaydetmiştir: “Gemi gemisine geri döndüğünde, İncil'in iyi kısımlarını takip etme kararını vermişti.” (Lest We Forget, bkz. 155, s. 313, ¶ 8). Iowa’nın Waukon kentindeki evine döndüğünde J. N. Andrews tarafından vaftiz edildi; daha sonra M. E. Cornell, Waukon’da vaaz verdi ve onu Ellen White’ın tanıklıklarının Tanrı’dan geldiğine ikna etti. 10 Mart 1859’da Lentha Lockwood ile evlendi ve üç çocukları oldu: Annie ile ikiz erkek çocukları William Pitt ve Hiland George.
Iowa Konferansı ve İlk Genel Konferans Başkanlığı (1865–1874)
Steinweg, kilisede hızlı yükselişini şöyle kaydetmiştir: “Butler, 1865’te Iowa Konferansı başkanlığına seçildi. Whites’ı eleştiren B. F. Snook ve W. H. Brinkerhoff’un bölücü etkisine karşı koymak için gayretle çalıştı. Daha önce yeni kurulan Iowa Eyalet Konferansı’nın başkanı ve sekreteri olan bu adamlar, Marion’daki cemaatle başlayan ve eyalet geneline yayılan bir sapkınlık hareketi başlatmışlardı. Butler, kiliseleri tek tek ziyaret ederek üyelere gerçeği öğretti ve bu kişilerin etkisini ortadan kaldırdı. Onun yetkin liderliği altında, Iowa’daki kilise çok güçlendi” (Lest We Forget, bkz. 155, s. 314, ¶ 10).
1872’de Butler Genel Konferans başkanı seçildi ve konferans, G. H. Bell’in Battle Creek’teki özel okulunu bir koleje dönüştürmesi yönünde oy kullandı. Steinweg tarihleri şöyle kaydeder: “31 Aralık 1873’te yeni kolej için 12 dönümlük bir arazi satın alınması kararlaştırıldı.” (Lest We Forget, bkz. 155, s. 314, ¶ 12). Aynı paragraf, maliyeti ve açılışı şöyle kaydetmektedir: “Kırmızı tuğlalı bir bina inşa etmek için 50.000 dolarlık bağış toplandı. 24 Ağustos 1874’te dersler geçici olarak Review binasında başladı ve 4 Ocak 1875’e kadar tamamlanan binaya taşındı” (Lest We Forget, bkz. 155, s. 314, ¶ 12).
İkinci Genel Konferans Başkanlığı (1880–1888)
1880 yılında çok hasta olan Ellen White'ı ziyaret eden Butler, ondan Genel Konferans başkanlığını ikinci kez kabul etmesi için ısrarla ricada bulunuldu. Steinweg, onun tepkisini şöyle kaydetmiştir: “Ağladı, ancak bunu kabul etti” (Lest We Forget, bkz. 155, s. 315, ¶ 14). İkinci dönemi 1880’in sonlarında başladı ve zorlu geçti — bırakamayan ya da bırakmak istemeyen James White’ın etkisi altında liderlik yapıyordu. Steinweg şöyle ekliyor: “Bu baskıya rağmen, Kardeş White 6 Ağustos 1881’de sıtmadan öldüğünde, Butler kendi babası için ağlayacağı gibi ağladı” (Lest We Forget, bkz. 155, s. 315, ¶ 15).
1881'den 1889'a kadar Butler, Review and Herald Publishing Association'ın da başkanıydı: “Bu sıfatla, mezhebin yayıncılık faaliyetlerinin geliştirilmesi ve genişletilmesi için büyük bir etki yarattı” (Lest We Forget, bkz. 155, s. 316, ¶ 18). 1883'te Avrupa'yı, 1885'te Avustralya ve Yeni Zelanda'yı gezdi.
1888 Minneapolis Konferansı ve Sonrası (1886–1893)
1886'da Galatyalılar'daki yasa konusundaki tartışma kilisede su yüzüne çıkmaya başladı. Signs of the Times dergisinin editörü E. J. Waggoner ve American Sentinel dergisinin editörü A. T. Jones, Signs dergisinde imanla aklanma konusundaki inançlarını yayınladılar. 1886 Genel Konferansı'nda Butler, Galatyalılar'daki “yasa”nın “tüm yasayı” kastettiğine karar veren bir teoloji komitesi topladı; Genel Konferans Kurulu daha sonra, deneyimli kardeşler tarafından incelenmeden önce çoğunluğun benimsemediği doktrinsel görüşlerin yayınlanmasını sınırlayan bir politika benimsedi (Lest We Forget, bkz. 155. bölüm, s. 316, 18. paragraf).
Ellen White’ın aynı yıl bu dönemde Butler’a verdiği öğüt, Adventist gazetelerinin tek taraflı bir platform olarak kullanılmaması gerektiğiydi. Steinweg şöyle alıntılar: “Dr. Waggoner’ın da sizin sahip olduğunuz kadar adil bir şansa sahip olması gerekir” (Lest We Forget, bkz. 155, s. 316, ¶ 19).
Butler, Minneapolis’te düzenlenen 1888 Genel Konferansı’na katılmak için çok hastaydı. Yatak başından liderleri “eski ilkeler”e sıkı sıkıya bağlı kalmaya çağıran mektuplar ve telgraflar yazdı. Jones ve Dr. Waggoner, imanla doğruluk konusundaki görüşlerini sunduklarında, Steinweg şöyle yazıyor: “Bu, Ellen White’ı heyecanlandırdı. Ancak Butler gibi liderlerin etkisiyle delegelerin genel çoğunluğu tarafından kabul edilmedi” (Lest We Forget, bkz. 155, s. 316, ¶ 20). Steinweg, Ellen White’ın o Genel Konferans’taki son vaazından alıntı yapar: “Doktorun önümüze koyduğu şekliyle gerçeğin güzelliğini görüyorum” (Lest We Forget, bkz. 155, s. 316, ¶ 20).
Nisan 1887’de Ellen White, Butler ve Uriah Smith’e açık bir mektup yazmıştı. Lest We Forget kitabındaki eşlik eden makale, onun şu sözlerini kaydetmektedir: “Size gönderdiğim mektupların, sizin fikirlerinizin tamamen doğru, Dr. Waggoner’ın ve Elder Jones’un fikirlerinin ise tamamen yanlış olduğu varsayımıyla kullanılmasını istemem” (Lest We Forget, bkz. 154. bölüm, s. 309, 3. paragraf).
Florida Yılları (1888–1901)
1888'den sonra Butler, konferans ve Ellen White tarafından reddedildiğini hissetti. Steinweg şöyle yazıyor: “Cesaretini yitiren o ve eşi, Florida'nın Bowling Green kentinde 110 dönümlük bir çiftliğe taşındı. Orada eşi felç geçirdi ve George, eşinin Kasım 1901'deki ölümüne kadar ona baktı. Düşünmek için bolca vakti vardı.” (Lest We Forget, bkz. 155, s. 317, ¶ 21). 1893’te S. N. Haskell’a bir mektup yazdı (Steinweg’in yorumuna göre) ve Mesih’in doğruluğuna ilişkin ek ışığın kiliseye büyük bir iyilik getirdiğini kabul etti.
Bu döneme ilişkin Lest We Forget kitabındaki eşlik eden denemede, hasta eşine baktığı yılların onu olgunlaştıran bir okul olduğu kaydedilmiştir. Steinweg, Ellen White’ın 1902 tarihli şu ifadesini aktarır: “Onu bir kez daha saflarımıza kabul ediyoruz ve onu en değerli işçilerimizden biri olarak görüyoruz” (Lest We Forget, bkz. 154. bölüm, s. 311, 21. paragraf). Ve yine, Mayıs 1902’de, Butler sahaya döndüğünde: “Butler kardeş fiziksel ve ruhsal açıdan sağlıklıdır. Rab onu sınadı, test etti ve denedi” (Lest We Forget, bkz. 154, s. 311, ¶ 23).
Güney Birliği ve Son Yıllar (1902–1918)
Steinweg, Butler’ın dönüşünü şöyle kaydetmiştir: “Butler, 1902’de Florida Konferansı başkanı seçildi ve bu görevi 1904’e kadar sürdürdü. 1902’den 1907’ye kadar Güney Birliği’nin başkanıydı. Genel Konferans Yürütme Komitesi’nde üye olarak görev yaptı. Yetenekli liderliğinin bir sonucu olarak, yayıncılık tesisi (Southern Publishing Association) 1906’da Nashville’e taşındı. Onun liderliği sırasında sekiz okul kuruldu ve 1908 yılına kadar öğrenci sayısı 300'e ulaştı” (Lest We Forget, bkz. 155, s. 317, ¶ 22).
1907–1908 Kellogg krizinde Butler, tanıklıkların yanında kararlı bir şekilde durdu. Steinweg, A. T. Jones’un “tanıklık olsun ya da olmasın” sanatoryumun yanında duracağını ilan ettiğinde Butler’ın cevabını şöyle kaydetmiştir: “Sanatoryum olsun ya da olmasın, ben tanıklıkların yanında duracağım” (Lest We Forget, bkz. 155, s. 317, ¶ 23).
Lentha Butler 1901'de vefat etmişti. 8 Ekim 1907'de Butler, altmış iki yaşında bir dul ve eski Japonya misyoneri olan Elizabeth Grainger ile evlendi ve Florida'nın Bowling Green kentindeki bir portakal ve ceviz çiftliği olan Twin Magnolias'a yerleşti. 1908'in başlarında emekli oldu, ancak vaaz vermeye ve seyahat etmeye devam etti.
Ölüm (1918)
Steinweg sonunu şöyle kaydeder: “O zamana kadar Butler’ın sağlığı önemli ölçüde bozulmuştu. Haziran ayında, doktoru ona kanser teşhisi koydu. 25 Temmuz 1918’de, eşinin kızı ve damadının evinde vefat etti.” (Lest We Forget, bkz. 155, s. 318, ¶ 27). Aynı paragraf, on üç rahibin töreni yönettiği ve altı kişinin daha onursal tabut taşıyıcısı olarak görev aldığı cenazenin büyüklüğünü kaydetmektedir.
Steinweg’in kapanış değerlendirmesi, hem Butler’ın ömür boyu süren liderliğini hem de en büyük krizinden çıkarılan dersleri vurgulamaktadır: “Butler’ın muhalefet karşısında gösterdiği sadakat ve yayıncılık ile eğitim çalışmalarını geliştirmeye ve gerçeği savunmaya olan adanmışlığı, bugün bu dünyanın tarihindeki devasa son olaylarla karşı karşıya kalan inananlara benzer eylemler için ilham vermektedir” (Lest We Forget, bkz. 155, s. 318, ¶ 28).