Özet
James Springer White, Joseph Bates ve eşi Ellen G. White ile birlikte Yedinci Gün Adventistleri Kilisesi’nin üç kurucusundan biriydi. 4 Ağustos 1821'de Maine'in Palmyra kentinde doğan White, Christian Connexion'da Hristiyanlığa geçti, 1842'de William Miller'ın Mesih'in gelişine dair mesajını benimsedi ve 1842–1844 yılları arasında en başarılı Millerci vaizlerden biri oldu; rivayete göre tek bir vaaz turunda yaklaşık bin kişiyi Mesih'e yönlendirdi. 22 Ekim 1844'teki Büyük Hayal Kırıklığı'ndan sonra Ellen Harmon ile tanıştı, 30 Ağustos 1846'da onunla evlendi ve hayatını Şabatçı Adventist hareketinin yayıncılık, örgütsel ve eğitim yapılarını kurmaya adadı. Present Truth (1849), Advent Review and Sabbath Herald (1850), Youth’s Instructor (1852) ve Signs of the Times (1874) dergilerini kurdu; Genel Konferans başkanlığı görevini üç ayrı dönem boyunca sürdürdü (1865–1867, 1869–1871, 1874–1880); ve kiliseyi sağlık reformuna, Batı'ya ve yurtdışı misyonerlik faaliyetlerine yönlendirdi. 6 Ağustos 1881'de Battle Creek Sanitarium'da sıtma hastalığına yakalandıktan sonra vefat etti.
Erken Yaşamı ve Dönüşümü (1821–1842)
James White’ın Yaşam Olayları, Maine’li bir çiftçi ve Christian Connexion diyakozu olan babası John ile başlar: “Babam gençliğinden beri büyük bir fiziksel güce ve beden ve zihin aktivitesine sahipti. Kendi elleriyle arazisindeki ağır ağaçları temizledi. Bu, topraktaki taşları ortaya çıkardı; o da kendi elleriyle bu taşları kaldırıp taş çitlere yerleştirdi ve böylece saban için yol hazırladı. Yarım asırdan fazla bir süre boyunca çalıştı, ta ki kayalık toprak tam anlamıyla yıpranana ve eski çiftliğin büyük bir kısmı ürün yetiştirme gücünü yitirene kadar. Yetmiş dört yaşında orayı terk etti ve Batı’nın daha elverişli ikliminde dinlenmeye yöneldi” (Life Incidents, s. 10, par. 1).
Babasının dini deneyimi hakkında: “Altmış yılı aşkın süren dini deneyimi, kararlılık ve coşkuyla damgalanmış, ancak araştırmayı ve ilerlemeyi engelleyen ve ruh ve hakikatle Tanrı’ya ibadet etmeye çalışan herkese karşı sevgiyi dışlayan bağnazlıktan uzak olmuştur” (Life Incidents, s. 10, par. 2).
James White, dokuz çocuğun beşincisiydi: “Babamın ailesinde, benden dört büyük ve dört küçük olmak üzere dokuz çocuğun ortasında yer alıyordum. Ancak bu aile zinciri artık çok yıpranmış durumda ve halkalarının neredeyse yarısı kopmuş. Benden yaşça büyük dört kardeşimin hepsi hayatta. Benden küçük olanlar ise uykuya dalmış durumda. Zaman, emek ve özen, geriye kalan beş kardeş üzerinde de silinmez izler bırakmış” (Life Incidents, s. 12, par. 1).
On dokuz yaşında, on iki haftalık tek bir Akademi eğitim döneminden sonra öğretmenlik yapmaya başladı: “On iki haftalık dönemin sonunda, öğretim görevlisi C.F. Allen’dan genel dersleri öğretme yeterliliğimi gösteren bir sertifika aldım ve takip eden kış okulda öğretmenlik yaptım. Bu, yirmi dört saatin on sekiz saatini yoğun çalışmaya ayırmamı gerektiriyordu. Bir zafer kazanılmıştı” (Life Incidents, s. 13, par. 1).
Reedfield Akademisi’ndeki bir sonraki dönem boyunca en kıt erzakla geçindi: “Reedfield’da sınıf arkadaşlarım yeni giysiler giyerken ben eski giysiler giyiyordum ve onlar pansiyonun konfor ve lüksünün tadını çıkarırken ben üç ay boyunca kendi hazırladığım mısır unlu puding ve birkaç çiğ elma ile geçindim” (Life Incidents, s. 14, par. 1).
Annesi sonunda onu Millerci ikinci geliş doktrini konusunda ikna etti. Oakes, başlangıçtaki direnişini şöyle anlatıyor: “Ama anne, bahsettiğin bu vaiz Oakes, ikinci gelişin zamanını öğretirken, Rab’den ve meleklerinden daha fazla şey bildiğini iddia ediyor. Mesih’in kendisi şöyle demiştir: ‘O günün ve o saatin ne zaman olacağını kimse bilmez; ne gökteki melekler, ne de Oğul, sadece Baba bilir.’ Bu Oakes denen adam, yazılanların ötesinde bir bilgelik sahibidir.” (Life Incidents, s. 16, par. 1). Ve sonunda bu mesaja boyun eğişi: “Sevgili annem, tüm itirazlarıma sakin ve hoş bir şekilde cevap vermeye hazırdı ve ben de artık bu konuyu dikkate değer bulmaya meyilliydim . Ve Tanrı’nın evindeyken okul arkadaşlarımın Mesih’in sevgisinden ve O’nun görünüşünün ihtişamından bahsettiğini duyduğumda, Advent doktrininde Tanrı’nın elinin işlediğine derinden etkilendim” (Life Incidents, s. 17, par. 1).
Vaaz etme çağrısıyla verdiği mücadele, kendi sözleriyle şöyle aktarılmıştır: “Aklım, az önce ayrıldığım okulun gençlerine yöneldi. Elli öğrencinin bulunduğu o okulda, yirmisi benim yaşlarımda, birkaçı da benden büyüktü. Okulum mutlu bir yerdi. Öğrencilerimi seviyordum ve bu sevgi karşılıklıydı.” (Life Incidents, s. 18, par. 1). Ve açık isyanının yaşandığı an: “Rahatlamak için dua etmek üzere koruya gittim. Hiçbir rahatlama gelmedi. Ama ‘Öğrencilerini ziyaret et’ izlenimi daha da belirgindi. Ruhum Tanrı’ya karşı isyan etti ve pervasızca ‘Gitmeyeceğim’ dedim. Bu sözler, yere sertçe vurduğum bir ayak sesiyle eşlik edildi ve beş dakika içinde evdeydim, Newport Akademisi için kitaplarımı ve giysilerimi topluyordum.” (Life Incidents, s. 19, par. 1).
Millerci Olarak Gezici Vaizlik (1842–1844)
Steinweg’in Lest We Forget adlı kitabında, James White’ın ilk hizmetinin hızı ve gücü şöyle anlatılır: “Kendini Tanrı’ya adamış Hıristiyan ebeveynleri, dört büyük ve dört küçük kardeşi, Tanrı’nın onun hayatında nasıl işlediğini görünce hayretler içinde kalmış olmalılar. Zayıf, hastalıklı bir çocuk olan ve 19 yaşına kadar resmi eğitim almasını engelleyen bir göz rahatsızlığı olan James, temel eğitimini sadece 6 hafta sonra tamamladı, bir sonraki dönem ilk okulunda öğretmenlik yaptı, 21 yaşında tamamen Millerci mesaja dönüştü ve 22 yaşında vaiz oldu” (Lest We Forget, bkz. 121, s. 223, ¶ 4).
Steinweg, ilk vaaz turunun niteliğini şöyle kaydetmiştir: “Yoksul, gezgin bir vaiz olan James, İncil’i, bazı Millerci yayınlar, bir peygamberlik tablosu, kendi hazırladığı üç ders notu, gençlik coşkusu ve güçlü imanıyla hizmetine başladı. Her ne kadar direnişle karşılaşsa, zor zamanlar yaşasa ve cesaret kırıcı hava koşullarına göğüs gerse de, yılmadan ilerlemeye devam etti. İlk altı haftalık turunda din değiştiren 1000 kişi, bu genç vaizin Güç Kaynağının açık bir kanıtıydı.” (Lest We Forget, bkz. 121, s. 224, ¶ 5).
Yedinci Ay Hareketi ve Hayal Kırıklığı (1844)
Steinweg, Samuel S. Snow’un 22 Ekim tarihini ilan ettiği New Hampshire, Exeter’daki kamp toplantısındaki yerini şöyle kaydetmiştir: “Miller’ın belirlediği peygamberlik tarihi, Mesih’in ortaya çıkmaması ile geçti. James, ünlü New Hampshire, Exeter kamp toplantısında, S. S. Snow’un İsa’nın Yahudi takviminin 7. ayının 10. gününde görüneceğine dair net sunumunu duyduğunda, hemen diğer ilham almış Advent vaizlerine katılarak bunu ilan etmeye başladı” (Lest We Forget, bkz. 121, s. 224, ¶ 6).
Loughborough, James White’ın hayal kırıklığına dair birinci şahıs anlatımını, “1843 ve 1844 yıllarında çok başarılı bir şekilde çalışan Yaşlı James White’tan” önsözüyle birlikte saklamaktadır (The Great Second Advent Movement, s. 188, par. 1).
İlk Görüm, Evlilik ve Şabat’ın Kabulü (1845–1846)
Steinweg, James White’ın Şubat 1845’te Ellen Harmon’un ilk vizyonunu nasıl karşıladığını şöyle kaydetmiştir: “Şubat 1845’te James, Ellen Harmon’un vizyonlarını anlatmasını dinledi ve Tanrı’nın ona, Mesih’in İkinci Gelişi’ni bekleyen gruba öğüt vermek ve onları teselli etmek için mesajlar verdiğine ikna oldu. İnananları cesaretlendirmek için seyahatlerinde ona eşlik etmeyi teklif ettiğinde, Ellen bu teklifi kabul etti. On sekiz ay boyunca onun yanında seyahat edip çalıştıktan sonra, 25 yaşındaki James ve 18 yaşındaki Ellen, 30 Ağustos 1846’da evlendi. Henüz genç olan James ve Ellen, hayatlarını Tanrı’nın açığa çıkaracağı Şimdiki Gerçeği öğrenmeye ve vaaz etmeye adadılar ve diğer öncülerle birlikte sonunda Yedinci Gün Adventistleri Kilisesi’ni kurdular” (Lest We Forget, bkz. 121, s. 225, ¶ 8).
Loughborough, evlilik tarihini ve ilk dönemdeki ortak çalışmalarını şöyle aktarıyor: “30 Ağustos 1846’da, Bayan E. G. Harmon ve Yaşlı James White evlendi ve birlikte mesajın yayılması için çalıştılar. 1847 yılı boyunca çalışmaları çoğunlukla Maine ve Massachusetts ile sınırlı kaldı” (The Great Second Advent Movement, s. 244, par. 1).
1845'in başlarında James White, Crosier'in göksel kutsal yer hakkındaki makalesini aldı ve benimsedi: “İsa 22 Ekim 1844'te geri dönmeyince, Tanrı onun peygamberlik yorumuna olan inancını destekledi. Ardından peygamberlik sözüyle ilgili anlayış aramaya başladı. 1845'in başlarında, göksel kutsal yer hakkındaki gerçeği ortaya koyan ve Day Dawn'da basılan O. R. L. Crosier'in yazdığı mesajı kabul etti.” (Lest We Forget, bkz. 121, s. 224, ¶ 7).
Yayıncılık Çalışmaları (1849–1862)
Steinweg’in James White ile yaptığı röportajda, Christian Connexion’da vaftiz edilme hikayesi ve o dönemde Mesih’ten çok eğitime olan sevgisi şöyle aktarılmıştır: “On beş yaşında, Hristiyan kilisesinde vaftiz edildim. Yirmi yaşına geldiğimde, kendimi çalışmaya ve öğretmenliğe adamıştım. Bu dünyayı Mesih’ten daha çok seviyordum ve Tanrı yerine eğitimi tapıyordum. A.g.e., s. 15.” (Lest We Forget, bkz. 110, s. 200, ¶ 12).
Loughborough, New York’un Oswego kentindeki ilk çalışmaları şöyle kaydetmiştir: “1849’da James White ve eşi New York’un Oswego kentinde çalıştı. O toplantılarda, nişanlı olan Hiram Patch ve Bayan Benson, Tanrı’ya ve günümüz gerçeğine döndüler” (The Great Second Advent Movement, s. 225, par. 2).
Steinweg, liderlik ettiği veya merkezi öncülerle paylaştığı Sabbatarian Adventist hareketine yaptığı doktrinsel katkıları şöyle özetler: “James White, aşağıdaki temel S.D.A. İncil doktrinlerinin geliştirilmesinde ve anlaşılmasında önemli bir rol oynadı: 1) İsa’nın yakında gerçekleşecek ikinci gelişinin peygamberlik yoluyla teyit edilmesi; 2) şartlı ölümsüzlük; 3) üç meleğin mesajlarının tanımı, özellikle de üçüncü mesajın, bir sınav olarak Şabat’ı kutlamayı, canavarın işareti olarak Pazar’ı kutlamayı ve Tanrı’nın halkının tüm emirleri yerine getirmesinin önemini içermesi; 4) İsa’nın gelişinde adil ölülerin ve bin yıl sonra adaletsiz ölülerin dirilişiyle çevrelenen, bin yıllık krallık öncesi ikinci geliş; 5) günah keçisinin Şeytan olarak tanımlanmasını içeren Kutsal Yer doktrini; 6) sadece daldırma yoluyla vaftiz; ve 7) peygamberlik armağanının geri getirilmesi” (Lest We Forget, bkz. 121, s. 225, ¶ 9).
Genel Konferans Yılları (1862–1881)
1860 yılında yayıncılık çalışmaları resmen organize edildikten ve New York Konferansı ile birkaç eyalet konferansı kurulduktan sonra, 1862 yılında Yedinci Gün Adventistleri Genel Konferansı 21 Mayıs 1863 tarihinde kuruldu. James White, konferansın önde gelen vaiziydi; başkan olarak üç ayrı dönem görev yaptı (1865–1867, 1869–1871, 1874–1880) ve yıllarca süren tekrarlayan hastalıkları boyunca yayıncılık, sağlık ve eğitim kurumlarını yönetti.
Steinweg, onun ömür boyu süren aşırı çalışmasının bedelini şöyle kaydetmiştir: “White, yıllar boyunca sağlık sorunlarıyla boğuştu. Ayak bileği sakatlığı, hazımsızlık ve felçlerden muzdaripti. Aşırı çalışmış, aşırı stres altındaydı ve insanlara Güncel Gerçeği sunma konusundaki büyük gayretinde, açıkçası ölçüsüz davranmıştı. 1881’de sıtmaya yakalandığında, hayatı birkaç gün içinde erken bir şekilde sona erdi” (Lest We Forget, bkz. 121. bölüm, s. 226, 12. paragraf).
Steinweg, idari mirasının genişliğini şöyle aktarıyor: “Hangi başka bir adam hakkında, Yedinci Gün Adventistlerinin inanç ve uygulamalarının temel çerçevesini oluşturmada kilit bir teolog olduğu söylenebilir ki; bu konuda tutumu nedeniyle saldırıya uğramasına rağmen, kilise örgütlenmesinde teşvik ve liderlik ederek büyüyen harekete şekil ve sağlamlık kazandırdığı; dünya çapında yayıncılık, sağlık ve eğitim hizmetlerini kurmak için hayatını adadığı ve üç meleğin mesajlarının misyon faaliyetlerini Batı Kıyısı’na ve dünyanın dört bir yanına yayılmasında önemli bir rol oynadığı söylenebilir?” (Lest We Forget, bkz. 121, s. 226, ¶ 13).
Ölüm (1881)
Arthur White’ın Ellen G. White: The Lonely Years adlı kitabı, James White’ın ölümüne zemin hazırlar: “Bu kitap, Ellen White’ın hikâyesini, hizmetinin zirve noktasında ele alır—Mesih’in hayatı üzerine yazdığı ve aynı zamanda Genel Konferans Başkanı olan eşi James ile birlikte, yaz aylarında tekrarlanan bir etkinlik haline gelmiş olan yorucu kamp toplantıları çalışmalarına katıldığı bir dönemde. James White’ın hayatının son yılları, hastalıkla boğuşan dönemlere rağmen kiliseyi ve kurumlarını inşa etmedeki dikkate değer başarılarla damgalanmıştır.” (Ellen G. White: The Lonely Years 1876-1891, cilt 3, s. 10, par. 1).
Arthur White, 6 Ağustos 1881’de Sanitarium’da düzenlenen gece nöbetini şöyle kaydetmiştir: “6 Ağustos Cumartesi gününün ılık öğleden sonra saatlerinde, Battle Creek’te ikamet eden oldukça kalabalık bir grup ciddi yüzlü Adventist, Sanitarium’un arazisine akın etti ve ana binanın lobisinde dolaşmaya başladı. James White için nöbet tutmaya gelmişlerdi. Bunlar, onun arkadaşları, birlikte çalıştığı kişiler ve papazlık yaptığı kilisenin üyeleriydi. Sanitarium’da ağır hasta olan James White’ın durumunun ciddi bir şekilde kötüleştiğini bilerek gelmişlerdi.” (Ellen G. White: The Lonely Years 1876-1891, cilt 3, s. 168, par. 1).
Arthur White, bir sonraki Şabat günü yapılan cenaze törenini şöyle anlatır: “Cenaze töreni, James’in ölümünden tam bir hafta sonra, Şabat öğleden sonra için ayarlandı. O hafta boyunca Ellen White’ın sağlığı ve gücü tüm zamanların en düşük seviyesine düştü.” (Ellen G. White: The Lonely Years 1876-1891, cilt 3, s. 173, par. 2).
Spalding, erken dönem Adventist hareketinin kaybını şöyle belirtir: “1883’te, Avrupa’da gelişen davada cesurca çalışan John N. Andrews hayatını kaybetti. Onun yerini alan Joseph H. Waggoner, altı yıl sonra vefat etti. Gençler, vefat eden emektarların yerini alıyordu. Üç kurucudan ikisi ve ilk yardımcılarından birkaçı aramızdan ayrılmıştı.” (The Story of Adventist Light, s. 79, par. 1).