Özet
John Byington, New York'un kuzeyinde gezici bir Metodist vaizdi ve 54 yaşından sonra Sabatçı Adventist oldu; on bir yıl sonra, James White kişisel nedenlerle görevinden çekildiğinde, Byington, Mayıs 1863'teki kuruluş oturumunda Yedinci Gün Adventistleri Genel Konferansı'nın ilk başkanı seçildi. O, Metodistlik yıllarında aktif bir kölelik karşıtı ve Yeraltı Demiryolu ajanıydı ( ), New York'ta ilk Şabat'ı kutlayan Adventist ibadethanesini inşa etti, ailesini Whites'larla birlikte çalışmak üzere Michigan'a taşındı ve 89 yaşında vefat edene kadar sonraki otuz yılı Michigan ve kuzey Indiana'daki vaaz turlarında geçirdi.
Erken Yaşamı ve Metodist Papazlığı (1798–1843)
Adventist Öncü Kütüphanesi derlemesi Lest We Forget, Byington’ın başlangıcını ayrıntılı olarak kaydetmektedir. Doğum yeri ve ebeveynleri hakkında: “8 Ekim 1798’de, Vermont, Hinesburg’daki Bay ve Bayan Justus Byington’ın on çocuğunun altıncısı olarak dünyaya geldi” (Lest We Forget, bkz. 26, s. 56, ¶ 3). LWF aynı paragrafta şunu ekler: “Onun bağlılığının ve ahlaki cesaretinin büyük bir kısmı, oğlunun yaşamında da görülmektedir” (Lest We Forget, bkz. 26, s. 56, ¶ 3). Aynı bölüm bir sonraki aşamayı şöyle kaydeder: “John, on yedinci yaş gününden kısa bir süre sonra Metodist kilisesinde vaftiz edildi. Kısa süre sonra kilise liderlerinden biri oldu ve o zamanlar “Exhorter” olarak adlandırılan bir lay vaiz olarak vaaz verme izni aldı. Dolaşan bir papaz olarak geçimini sağlamak için çalıştı, atla dolaştı, vaaz verdi ve bölgedeki muhtaçların evlerini ziyaret etti” (Lest We Forget, bkz. 26, s. 56, 4. paragraf). Yirmi bir yaşında yaşadığı sağlık sorunu nedeniyle üç yıl boyunca Connecticut’ın New Haven kentinde kaldıktan sonra Vermont’a ve gezici vaizlik görevine geri döndü; “toprak, saban ve gezici vaizlik benim ve benimkiler içindir” (Lest We Forget, bkz. 26, s. 56, 5. paragraf).
İki kez evlendi. Lest We Forget’te şöyle yazıyor: “Vermont’ta Mary Ferris ile evlendi ve ilk çocukları Caroline 1828’de doğdu. Mary’nin ölümünden sonra John, New York’taki Buck’s Bridge’e taşındı. Orada 1830’da Vermont’tan Catharine Newton ile evlendi” (Lest We Forget, bkz. 24, s. 53, ¶ 2). New York’un kuzeyine taşınması ve yerel Metodist cemaatindeki rolü hakkında: “New York’un kuzeybatısındaki St. Lawrence Nehri yakınlarındaki Buck’s Bridge’e taşındıktan sonra, 1837 civarında Metodist Kilisesi için bir ibadethane inşa edilmesine yardım etti. Kölelik, Metodist kiliselerinde önemli bir konu haline geldi ve John Byington için daha da büyük bir mesele oldu” (Lest We Forget, bkz. 26, s. 56, ¶ 6).
Kölelik Karşıtı Aktivist
Douglass’ın Advent Pioneers adlı eseri, Byington’ın kölelik karşıtı on yılını şöyle özetler: “John Byington, Yedinci Gün Adventistleri vaizi olmadan önce bir Metodist gezici vaizdi. Aynı zamanda köleliğin şiddetli bir karşıtıydı ve evinin, Güney’den kaçıp özgürlüğünü arayan kölelere sığınak sağlayan eski yeraltı demiryolunun bir istasyonu olduğu söyleniyordu” (Advent Pioneers Biographical Sketches and Pictures, s. 8, par. 2). LWF, vaaz kürsüsündeki tutumunu kendi sözleriyle şöyle kaydetmiştir: “Kölelik bir rezilliktir. Bir günahtır. Bu Hristiyanlığa aykırı kuruma karşı vaaz vererek, dua ederek ve oy kullanarak elimizdeki tüm yasal araçları kullanmaya kendimizi adayalım” (Lest We Forget, bkz. 26, s. 56, ¶ 6).
Şabat’ı Benimseme (1844–1852)
Byington, 1844’teki Millerci vaazları dinlemişti, ancak ne tarihi ne de o zamanki Advent mesajını kabul etmişti. Lest We Forget’te şöyle kaydedilmiştir: “1844’te Byington, Mesih’in yakında geleceğine dair vaazlar dinledi. William Miller’ın konferansları, tüm topluluğunu heyecanlandırmıştı. Kendisi de peygamberlik sözlerini derinlemesine incelemişti, ancak bazı noktaları anlamamıştı. İhtiyatlı bir adam olduğu için yeni teorileri kabul etmekte yavaş davrandı” (Lest We Forget, bkz. 26, s. 57, ¶ 7). Karar, sekiz yıl sonra, kızının cenaze günü verildi: “Sekiz yıl sonra, 1852’de, H. W. Lawrence ona yedinci gün Şabat’ıyla ilgili makaleler içeren bir Review and Herald dergisi verdi. 20 Mart 1852'de, on beş yaşındaki kızı Teresa'nın cenaze töreninin yapıldığı gün, yedinci günü kutlamaya karar verdi. 3 Temmuz'da G. W. Holt, John ve Catharine ile iki büyük çocuğunu New York'taki Buck’s Bridge yakınlarındaki Grasse Nehri'nde vaftiz etti” (Lest We Forget, bkz. 26, s. 57, ¶ 7). Douglass daha geniş bir çerçeve ekliyor: “Elli yaşını geçene kadar Yedinci Gün Adventistlerinin mesajını kabul etmedi. Sonra gerçeğin coşkulu bir vaizi oldu. New York’taki Buck’s Bridge’de ilk Yedinci Gün Adventist kiliselerinden birinin kurulmasına yardım etti” (Advent Pioneers Biographical Sketches and Pictures, s. 8, par. 2).
Buck’s Bridge’deki ev, kısa sürede Vermont ve New York’taki Şabatçı Adventistlerin buluşma merkezi haline geldi. Lest We Forget, eşinin emeklerinin ayrıntılarını şöyle kaydetmektedir: “Vermont ve New York Adventistleri sık sık Buck’s Bridge’de toplanırlardı. Bir yıl Catharine dokuma tezgahında uzun kumaş parçaları dokudu ve sonra bu şeritleri birleştirerek toplantı için bir çadır dikti” (Lest We Forget, bkz. 24. bölüm, s. 53, 3. paragraf).
Sabbatarian Hareketinin Kurulması (1855–1858)
1855’te Byington, daha önce inşa ettiği Metodist kilisesinin yanına, New York’taki ilk Şabat’ı kutlayan Adventist ibadethanesini inşa etti. Lest We Forget, bu süreci ve ardından gelen gelişmeyi şöyle kaydetmektedir: “1855’te John, daha önce inşa ettiği Metodist kilisesinin yanına, inşa edilecek ilk SDA kilisesinin yapımına yardım etti. Buck’s Bridge’de liderlik yeteneğini kanıtladıktan sonra, James ve Ellen White, 1858’de Byington’ları Battle Creek’e gelip oradaki çalışmalara yardım etmeleri için davet ettiler. Michigan’ın Battle Creek yakınlarındaki Newton’da bir çiftlik satın aldı ve ardından ailesini oraya getirdi. Dağınık cemaatlere hizmet etmek için yaptığı geziler arasında, çiftliğe bakmak için geri dönerdi” (Lest We Forget, bkz. 26, s. 57, ¶ 8). Douglass, taşınma yılını ve ardından gelen bir sözü şöyle belirtir: “1857’de John Byington New York’tan Michigan’a taşındı. At arabasıyla ülkeyi boydan boya dolaşarak müjdeleme çalışması yaptı. İnsanlar, ‘Michigan’ı John Byington kadar iyi kimse bilmez’ derdi” (Advent Pioneers Biographical Sketches and Pictures, s. 8, par. 8).
İlk Genel Konferans Başkanı (1863–1865)
Resmi kilise organizasyonu konusu, yıllardır Sabatçı Adventistleri bölmüştü. Lest We Forget, hem organizasyona karşı direnişi hem de James White’ın kenara çekilme nedenini kayda geçirir: “Birçok inanan, kilisenin organize edilmemesi gerektiğine, bunun onları geldikleri kiliseler gibi yapacağına dair güçlü bir inanca sahipti. Örgütlenme çabalarının liderlerinden biri olan James White, çalışmalarına karşı, başkanlık görevini zor ve büyük olasılıkla etkisiz hale getirecek kadar yeterli direnç olduğunu hissetti. Sık sık Baba Byington olarak anılan John Byington, James’in reddetmesinin ardından 20-23 Mayıs 1863 tarihlerinde düzenlenen ilk Genel Konferans’ın başkanlığını kabul etti” (Lest We Forget, bkz. 26, s. 57, ¶ 9).
LWF’nin 26. bölümünün açılış cümleleri, Byington’ın kurucu başkanlık için neden doğru seçim olduğunu ortaya koyuyor: “John Byington’ın hikâyesi dikkat çekicidir; ancak bu, herhangi bir doktrinin ondan kaynaklandığı ya da büyük hayal kırıklığındaki herhangi bir rolü nedeniyle değildir. Onun hikâyesi, hem bir örgüt olarak hem de üyelerine bireysel olarak kilisenin manevi ve maddi ihtiyaçlarını karşıladığı çok sayıda yol nedeniyle olağanüstüdür” (Lest We Forget, bkz. 26, s. 56, ¶ 2).
Michigan Gezici Vaizi (1857–1886)
Byington’un Genel Konferans başkanı olarak geçirdiği iki bir yıllık dönem (1863–1865), gezici vaaz vermekten geri adım atmadan sona erdi. Lest We Forget’te şöyle kaydedilmiştir: “Michigan’da sonraki yirmi iki yıl boyunca hizmet etti. Sık sık eşi Catharine de ona eşlik ederdi. Bu geziler onu doğuda Port Huron ve Saginaw’a, batıda ise kuzeyde Muskegon’a kadar götürdü. Bu vaaz turları sadece Şabat toplantıları değildi, aynı zamanda halkla günlük bir etkileşimdi. Onlarla yemek yedi, onlarla dua etti ve davet edildiğinde evlerinde uyudu” (Lest We Forget, bkz. 26, s. 58, ¶ 10).
1885'te Catharine'in ölümünden sonra, yaşlı vaiz gezilerine devam etti. Lest We Forget, onun kayıtlı kararlarını ve son günlük girişlerini şöyle aktarıyor: “Eşinin ölümünden sonra ziyaretlerine devam etti ve gençlere olan sevgisini asla kaybetmedi. “Sürünün kuzularını beslemeliyim,” diye yazdı. Bir keresinde, dua toplantısına katılamadığında, onlara mavi bir kağıt parçası üzerine bir mesaj gönderdi: “Söyleyin, ey söyleyin onlara, dünyayı terk etsinler ve Kurtarıcılarına gelsinler!” 3 Aralık 1886 Cuma günü şöyle yazdı: “Bu, teselli ve huzur dolu bir gün. Günahlarımın çok fazla olduğunu hissettim; Kurtarıcı’dan merhamet diledim ve buldum, ve O’nun sevgi dolu şefkatini herkese ilan edeceğim.” (Lest We Forget, bkz. 26, s. 58, ¶ 11).
Ölüm
Douglass’ın Advent Pioneers adlı eseri, Byington’ın yaşamını tek bir satırda özetler: “İLK GENEL KONFERANS BAŞKANI 8 Ekim 1798 — 7 Ocak 1887” (Advent Pioneers Biographical Sketches and Pictures, s. 8, par. 1).
Joseph Bates’ten ve 1840’larda Whites’ların etrafında toplanan Millerci neslinin çoğundan daha uzun yaşadı ve 1850’lerdeki küçük Battle Creek çalışmasının, kendi yaşamı boyunca Michigan ve ötesinde cemaatleri olan organize bir mezhep haline gelmesini gördü.