Özet
Lewis Charles Sheafe, Yedinci Gün Adventistleri Ansiklopedisi’nin (Douglas Morgan) ifadesiyle, “20. yüzyılın başlarında kilisenin Afrika kökenli Amerikalılar arasında yaptığı çalışmaların oluşum yıllarında Adventizm’in önde gelen siyahi müjdecisiydi.” 16 Kasım 1859’da Maryland, Baltimore’da eskiden köle olan ebeveynlerin çocuğu olarak dünyaya gelen Sheafe, Massachusetts’te büyüdü; üçüncü meleğin mesajını duymadan önce Baptist papazıydı ve bir sanatoryumda öğrendiği Adventist sağlık reformu ilkelerinin tanıklığıyla Şabat’ı kabul etti. 1899’da Genel Konferans’a ilk kez katıldığından — o zaman “gerçeğe kavuşalı sadece üç yıl olmuştu” — son on yılına kadar, Adventist kilisesinde en çok dinlenen vaizlerden biri oldu. 1938’de vefat etti.
Erken Yaşamı ve Dönüşümü (1859–1896)
Yedinci Gün Adventistleri Ansiklopedisi’ne göre, Sheafe 16 Kasım 1859’da Maryland, Baltimore’da Joseph ve Louise Beaulette Sheafe’nin çocuğu olarak dünyaya geldi; her ikisi de köle olarak doğmuş, ancak onun doğumundan önce özgürlüklerine kavuşmuştu. Babası İç Savaş’ta Birlik ordusu için savaşmış, ancak ailesinin yanına dönmemişti. 1865'te annesi, Lewis ve küçük kardeşi Joseph ile birlikte Massachusetts'in Boston kentine taşındı. 1869'da geçirdiği bir göz yaralanması, Lewis'in okul eğitimini kısıtladı ve erken dönem öğreniminin çoğu annesinden geldi. Genç bir adam olarak Massachusetts'in West Dedham kentinde çiftçiliğe başladı.
ESDA'ya göre, Yedinci Gün Adventisti olmadan önce Sheafe, Baptist papaz olarak görev yaptı. Tedavi gördüğü bir sanatoryumun etkisiyle Adventist inancına katıldı.
“Gerçeğe Katılalı Yaklaşık Üç Yıl Oldu” (16 Şubat 1899)
1899 Genel Konferansı Massachusetts, South Lancaster'da toplandığında, Adventist papazlığına yeni kabul edilen Sheafe kardeşlere hitap etti. 16 Şubat 1899 tarihli Genel Konferans Günlük Bülteni, onun sözlerini kaydetmiştir. Şükranla başladı: “Sizinle birlikte olduğum için gerçekten mutlu olduğumu söyleyebilirim. Üçüncü meleğin mesajında uzun süredir bulunan bu kardeşlerin tanıklıklarını dinlerken, kalbim sevinçle doldu” (Genel Konferans Günlük Bülteni, 16 Şubat 1899, sayfa 5.3).
Aynı konuşmasında şöyle devam etti: “Gerçeğin içindeyim sadece yaklaşık üç yıldır; ve her gün bir öncekinden daha parlak gibi görünse de, uzun yıllardır gerçeğin içinde olanların deneyimlerinde de durumun böyle olup olmadığını sık sık merak ettim” (Genel Konferans Günlük Bülteni, 16 Şubat 1899, sayfa 5.3).
Aynı paragrafta kendi halkı için yaptığı dua şöyle devam ediyordu: “Bu ışığın bana ulaşmasına izin verdiği ve onu kabul etmem için bana lütuf verdiği için mutluyum; ve bugün kalbimin arzusu ve duası, bu mesajın Amerika Birleşik Devletleri’nin dört bir yanındaki halkıma ulaşmasıdır” (Genel Konferans Günlük Bülteni, 16 Şubat 1899, sayfa 5.3).
“Giriş Kama” Olarak Sağlık Reformu (1899)
Bir haftadan az bir süre sonra, 22 Şubat 1899’da Sheafe, aynı konferansta, sanatoryumun ve sağlık reformunun kendi müjdeleme çalışmalarındaki rolü üzerine bir konuşma yaptı. Şöyle ifade etti: “Bu iş bana özellikle çekici geliyor, çünkü sanatoryumdaki tedaviden elde ettiğim faydalar, sağlıklı beslenme ve ilkelerden öğrendiklerim sayesinde, gözlerim tamamen açıldı ve gerçeği görebildim” (General Conference Daily Bulletin, 22 Şubat 1899, sayfa 50.4).
Aynı paragrafta şöyle devam etti: “Gerçeğe kavuştuğumdan bu yana edindiğim kısa deneyimim ve sanatoryumda tedavi ve insanlara yardım etme konusunda edindiğim az miktardaki bilgi sayesinde, bunun gerçeği sunmanın yolunu açan bir başlangıç noktası olarak çok yararlı olduğunu gördüm” (General Conference Daily Bulletin, 22 Şubat 1899, sayfa 50.4).
Delegelere, Kentucky’deki beyaz bir doktorla yaşadığı bir diyaloğu anlattı. Doktor, Sheafe’in hangi tıp fakültesinden mezun olduğunu sormuş ve cevabın “hiçbiri” olduğunu duyunca şöyle demişti: “Onlar yeryüzündeki en muhteşem insanlardır. İnsanlara doğru yaşamayı gösterirlerse, doğru bir şekilde öleceklerinden emin olabiliriz” (Genel Konferans Günlük Bülteni, 22 Şubat 1899, sayfa 50.4).
Birkaç gün sonra, 28 Şubat’ta, aynı konferansın kayıtlarına göre toplantı “Yaşlı L. C. Sheafe’in duasıyla” açıldı (Genel Konferans Günlük Bülteni, 28 Şubat 1899, sayfa 104.9).
Ellen White’ın Tanıklığı (1902)
Ellen White, 1902 tarihli bir mektupta, Güney’deki bir kampanya sırasında Sheafe’in vaazını dinlemekten duyduğu memnuniyeti şöyle kaydetmiştir: “Dün gece Kardeş Sheafe, kendi kiliselerinde mükemmel bir vaaz verdi; bu, siyahi insanlar için ayrılmış güzel ve hoş bir kilise.” (Manuscript Releases, Mektup 3, 1902, par. 9).
ESDA’ya göre, 1902 yılına gelindiğinde Sheafe, vaazlarının gücüyle mezhep sınırları ötesinde geniş çapta tanınmıştı; buna, federal başkentte Adventist çalışmalarının önünü açan ve orada Halk Kilisesi’nin kurulmasına yol açan 1902’deki Columbia Bölgesi kampanyası da dahildir.
Daha Sonraki Tavsiye (1907)
1907'de, Sheafe bağımsız cemaat yönetimi yönünde kaymaya başladığında, Ellen White ona uzun bir tanıklık mektubu yazdı — bu mektup Manuscript Releases, Mektup 44, 1907'de korunmuştur. Ellen White, Sheafe’in hayatı ve hizmetine Tanrı’nın bereketini teyit ederken, onu Mesih’in yoluna geri dönmeye çağırdı: “Rab sizi büyük ölçüde kutsadı, Kardeş Sheafe, ve O, artık izlediğiniz yolda yürümenizi değil, Mesih’in kendi örneğiyle oluşturduğu ‘ ’ (İsa’nın Yolu) yoluna geri dönmenizi arzu ediyor” (Manuscript Releases, Mektup 44, 1907, par. 7).
Aynı mektubun 18. paragrafında, uyarısına geri döndü: “Kardeşim, Rab senin, ayrılık ve çekişmeye yol açacak her türlü öğretiye karşı korunmanı istiyor. Güveninin başlangıcını sonuna kadar sağlam tutmanla görevlendirildin. Çok dua etmeye ihtiyaç var” (Manuscript Releases, Mektup 44, 1907, par. 18).
Son Yılları ve Ölümü (1908–1938)
Yedinci Gün Adventistleri Ansiklopedisi’ne göre, Sheafe’in son yıllarında Adventist mezhebinden ayrılması — vaazlarına devam etmesine rağmen — ve son yıllarında eski dostluklarına geri dönmesi yer almaktadır. 1938 yılında vefat etmiştir.