Özet
Uriah Smith, New England’da bir çiftçi ailenin dört çocuğunun en küçüğüydü ve yirmi bir yaşında — 3 Mayıs 1853’te — Review and Herald’da elli yıl süren kesintisiz hizmetine başladı. Yerleşik editör, yardımcı editör ve son olarak da baş editör olarak, yarım asır boyunca gazetenin sesini şekillendirdi. Genel Konferans sekreteri olarak aralıklı olarak beş dönem görev yaptı (toplam yirmi yıl — kendisinden sonra bu görevi üstlenen on beş kişiden herhangi birinden daha uzun süre). Kilisenin ilk üniversite İncil öğretmeni, Thoughts on Daniel ve Thoughts on the Revelation (daha sonra standart abonelik cildi Daniel and the Revelation olarak birleştirildi) kitaplarının yazarı, bir mucit (eklemli protez ve okul koltuğu için ABD patentlerine sahipti) ve ilahi yazarıydı. 6 Mart 1903'te, editoryal materyallerle Review of the Times of Revival of the Seventh-day Adventist Church of the United States of America of the Year 1853'ün ofisine giderken ani bir felç geçirerek öldü.
Çocukluk ve Kaybedilen Bacak (1832–1851)
Steinweg’in Lest We Forget adlı eserinde olayın ana hatları şöyle aktarılmıştır: “Dört çocuğun en küçüğü olan Uriah, 2 Mayıs 1832’de doğdu. On iki ya da on üç yaşlarındayken, bir hastalık sırasında muhtemelen aşırı dozda kalomel ile tedavi edildi. Sonuç olarak sol bacağında bir yara oluştu ve bu yara o kadar kötüleşti ki, ampütasyonun gerekli olduğu düşünül . Bacak, diz ile uyluk arasındaki mesafenin yaklaşık yarısında kesildi.” (Lest We Forget, b. 148, s. 293, ¶ 4).
Steinweg’in genç Uriah’ın portresinde şöyle denmektedir: “O yıl genç Uriah bir hayal kırıklığı yaşadı. Dindar bir kadın olan annesi, 22 Ekim 1844’te Mesih’in geleceğine yürekten inanıyordu” (Lest We Forget, bkz. 148, s. 293, ¶ 5).
1844’ten sonra genç adam birkaç yıl boyunca farklı bir yol izledi: “Yaşadığı hayal kırıklığının ardından Uriah Smith, mesajla bağını kopardı ve mümkün olan en yüksek eğitimi almaya kendini ciddiyetle adadı” (Lest We Forget, bkz. 148. bölüm, s. 293, 6. paragraf).
Steinweg, Şabat kararı öncesindeki hırslarının doruk noktasını şöyle belirtir: “Harvard Koleji’nde eğitimine devam etmeyi planlıyordu; orada ikinci sınıfa kayıt olacaktı” (Lest We Forget, bkz. 148, s. 293, ¶ 7).
Froom, bu adamı ve o anı iyi bir şekilde tasvir eder: “editör, yazar ve İncil öğretmeni, New Hampshire’ın West Wilton kasabasında doğdu ve Granite State’in karakteristik azmine sahipti. Henüz on iki yaşında bir delikanlıyken, ailesiyle birlikte 1844 Hayal Kırıklığı’nın gergin günlerini yaşadı; bu olay, zihninde asla silinmeyecek bir iz bıraktı. Yüksek öğretim hedefleri vardı ve yirmi yaşında Exeter'daki Phillips Akademisi'nden mezun oldu. Ardından devlet okulunda öğretmenlik yapmaya başladı. Ancak çocukluk çağında geçirdiği bir hastalık ve enfeksiyon sol bacağını kaybetmesine neden oldu ve bu talihsizlik, düşüncelerini hareketsiz meslekler yönünde çevirdi. Çizim ve eskiz yapmaya başladı ve ahşap oyma sanatında yetenekliydi.” (Atalarımızın Peygamberlik İnancı, cilt 4, s. 1109, par. 2).
Dönüşüm ve İlk Şabat (1852)
1852 sonbaharında, yirmi yaşındaki Smith, New Hampshire’ın Washington kentinde düzenlenen Adventist konferansına katıldı ve Şabat gerçeğini ilk kez dinledi. Steinweg, üç aylık mücadelesini ve aldığı kararı şöyle anlatır: “1 Aralık’ta babası vefat etti. Şüphesiz, ailenin bu kederli döneminde annesinin ve kız kardeşinin etkisi ve duaları sonuç verdi, zira Aralık başında Uriah Smith ilk Şabat’ını kutladı ve hayatının gidişatını Advent hareketine yönlendirdi” (Lest We Forget, bkz. 148, s. 294, ¶ 12).
Ocak 1853’te Smith, New Hampshire’daki Mount Vernon’da yeni bir akademinin öğretim kadrosuna katılmak için yıllık 1.000 dolarlık bir teklif aldı — ve bunu reddetti. Steinweg, yakında editörlüğünü üstleneceği gazetede yayınlanan ilk yazısını şöyle kayda geçiriyor: “17 Mart 1853’te, Uriah Smith’in ilk edebi eseri, daha sonra editörlüğünü üstleneceği gazetede yayınlandı.” (Lest We Forget, bkz. 148, s. 294, ¶ 14).
Review’da Elli Yıl (1853–1903)
Steinweg, editör masasında geçireceği yarım asırın başlangıcını şöyle kaydetmiştir: “3 Mayıs 1853’te, yirmi bir yaşında olan Uriah Smith, Review’da elli yıllık hizmetine başladı. Çok kısa bir sürede birçok baskı becerisini öğrenmiş ve yaratıcılığı, ofisin birçok krizden kurtulmasına yardımcı olmuştu. White, bu genç adamd in editörlük işlerinde değerli bir yardımcı olduğunu kısa sürede fark etti ve kendisi ile Bayan White seyahatlerindeyken bu işlerin çoğunu onun genç omuzlarına yükledi” (Lest We Forget, bkz. 148, s. 294, ¶ 15).
Loughborough’un The Great Second Advent Movement adlı kitabında da aynı başlangıç kaydedilmiştir: “Uriah Smith, Review’un III. Cildinin yayınlanması sırasında Şabat’ı kutlamaya başladı ve Review of the Seventh-day Adventists of the United States of America dergisinin ofisiyle bağlantılı hale geldi; burada uzun yıllar boyunca yazar ve editör olarak çalıştı.” (The Great Second Advent Movement, s. 320, par. 2).
1855'te Review dergisiyle birlikte Battle Creek'e taşındı. Steinweg şöyle yazmaktadır: “1855'te Review dergisi Battle Creek'e taşındı ve Uriah Smith'in adı ilk sayı olan 4 Aralık sayısında ilk kez ‘Yerleşik Editör’ olarak yer aldı” (Lest We Forget, bkz. 148. bölüm, s. 294, 16. paragraf). Aynı paragraf şöyle devam ediyor: “O andan itibaren Review’un politikalarının şekillenmesinde öncü bir rol üstlendi ve hayatı, kilise gazetesinin ilerleyişiyle ayrılmaz bir şekilde bağlantılı hale geldi. Daha sonra yardımcı editör, ardından da baş editör oldu” (Lest We Forget, bkz. 148, s. 294, ¶ 16).
Evlilik, Aile ve Genel Konferans Sekreteri Olarak Geçirdiği Yirmi Yıl (1857–1888)
7 Haziran 1857’de Smith, kız kardeşi Angeline’in J. N. Andrews ile evli olan Harriet M. Stevens ile evlendi. Beş çocukları oldu, ayrıca aileyle birlikte yaşayan bir kız çocuğu da vardı. Steinweg şöyle ekliyor: “Haftada on ila on iki dolarlık bir maaşla sekiz kişilik bir ev halkını beslemek, giydirmek ve barındırmak oldukça büyük bir yaratıcılık gerektiriyordu.” (Lest We Forget, bkz. 148. bölüm, s. 295, 17. paragraf).
Mayıs 1863’te Genel Konferans, ilk başkan olarak John Byington ve ilk sekreter olarak Uriah Smith ile kuruldu. Steinweg, onun sekreterlik hizmetinin kapsamını şöyle kaydetmiştir: “Beş aralıklı dönem görev yaptı; toplamda yirmi yıllık bir sekreterlik süresi, bu görevde kiliseye hizmet etmiş on beş kişiden herhangi birinin görev süresinden daha uzundu. 1863’te sekreter olarak seçilmesinin ardından, halka hitap etme yeteneğini sergilemeye başladı. 1866'da papazlığa atandı ve kısa süre sonra seyahat etmeye, konferanslara ve kamp toplantılarına katılmaya ve yurtdışı gezileri yapmaya başladı” (Lest We Forget, bkz. 148, s. 295, ¶ 20).
Smith’in mekanik yaratıcılığı, 28 Temmuz 1863’te eklemli bir tahta bacak için bir patentle sonuçlandı ve o, hayatının geri kalanında bu bacağı kullandı: “İcadı ona o kadar iyi hizmet etti ki, onu yürürken görenlerin çoğu onun sadece topalladığını sandı.” (Lest We Forget, bkz. 148, s. 295, ¶ 21).
Froom, onu “Adventistlerin oluşum yıllarında şüphesiz en büyük yazar ve editör” (The Prophetic Faith of Our Fathers, cilt 4, s. 1112, par. 1) ve Daniel ve Vahiy üzerine yazdığı yorum, Froom’un değerlendirmesine göre, “neredeyse bir asır sonra bile hala dikkat çekici derecede yetkin ve dengeli bir yorum olarak kabul edilen, ustaca kurgulanmış bir yorum mimarisi” haline geldi (Atalarımızın Peygamberlik İnancı, cilt 4, s. 1052, par. 3).
Ölüm (1903)
Steinweg, felç geçirdiği günü şöyle anlatır: “O, yorulmak bilmeyen bir çalışkandı ve ani ölümünün gerçekleştiği güne, hatta neredeyse saate kadar işine adanmıştı. dergisinin editoryal materyallerini ofise götürürken, felç geçirdi. 30 Aralık 1902'de Review of the American People dergisinin ofisinin yanması, 6 Mart 1903 Cuma günü geçirdiği felci tetiklemiş olabilir. Evine götürüldü ve iki saat sonra vefat etti.” (Lest We Forget, bkz. 148, s. 296, ¶ 25).
Smith, kendi gazetesinde anıldı. Lest We Forget kitabındaki yazının son sözleri, John O. Corliss’in 1923 tarihli Review dergisindeki övgüsünden alıntı yapıyor: “Onun çalışmaları sadece zorlu zamanlarda tereddüt edenleri cesaretlendirmekle kalmayacak, gelecek çağlarda da pek çok kişi şunu söyleyebilecek” (Lest We Forget, bkz. 148, s. 296, ¶ 26).