Die Afval van Israel. – Nr. 1 · Die boodskap van die derde engel

TAM1897 Q1 33.6Preek gelewer Sondagaand, 7 Maart 1897 Gedruk in die Algemene Konferensie-bulletin, Eerste Kwartaal, 1897, Vol. 2, Nr. 1, bl. 33-40.

TAM1897 Q1 33.7IN die lesing die ander aand het ek verklaar dat ek tot onlangs nog nooit ‘n afskrif van die tien gebooie deur Sewendedag-Adventiste gepubliseer, buite die Bybel, gesien het wat soos God dit gespreek het, was nie. Ek is bly dat die tyd gekom het wanneer Sewendedag-Adventiste ‘n afskrif van Gods wet kan hê soos God dit gegee het. Ek is bly dat Broer Howe afskrifte van Gods wet, soos God dit gegee het, uitgegee het. En nou laat ons nie langer onsself oopstel vir dieselfde beskuldiging as ander nie, dat ons ‘n deel van Gods wet weglat wanneer ons voor die mense kom.

TAM1897 Q1 33.8Jy kan duidelik genoeg sien dat die man wat die eerste daardie kopie van die wet van God uitgedeel het wat byna almal anders gebruik, ‘n Egiptenaar was. Daar staan: “Ek is die Here jou God, wat jou uit die land Egipte, uit die huis van slawerny, uitgelei het.” Maar hy het by homself gesê: Dit geld nie vir my nie, en ook nie vir enigiemand wat deesdae leef nie; want ons is nog nooit uit Egipte uitgelei nie. Dit was net vir die Jode. Hy het dit dus weggelaat en die res van die wet gedruk, en sodoende aan die wêreld ‘n verminkte kopie van die wet aangebied wat die Here self gegee het. Hy het dit dus laat voorkom asof die enigste dokument wat die Here ooit uit die hemel gespreek het, begin het sonder om te sê wie die outeur daarvan was, sonder om hom selfs voor te stel, maar net op ‘n botte, onbepaalde wyse: “Jy mag geen ander gode voor My hê nie.” Die vraag kan wel dadelik ontstaan: Wie in die wêreld is jy? Wie is dit wat praat? Wel, wanneer die wet geneem word soos dit gegee is, vertel God wie dit is wat praat. “Ek is die Here jou God, wat jou uit Egipteland uitgelei het, uit die huis van slawerny.” Dit is wie daar praat; jy mag geen ander gode voor My hê nie, “wat in staat is om uit die slawerny van Egipte los te koop.”

TAM1897 Q1 33.9Nog ‘n gedagte hier is belangrik: Wanneer die wet gedruk word sonder die inleiding dat die Here self gespreek het, soos gewoonlik op plakkate en kaarte, word dit nodig geag om bo-aan die woorde “Die Wet van God” te plaas. Dit wys dat mense besef dat dit noodsaaklik is om ‘n soort sertifikaat te hê oor wie se wet dit is, en wie dit is wat hierdie gebooie spreek. En, omdat hulle hierdie noodsaaklikheid besef, plaas mense by die aanvang van die wet van God hul eie sertifikaat dat dit die wet van God is.

TAM1897 Q1 33.10Maar as hulle net die wet sou druk soos die Here dit gegee het, sou hulle die Here se eie getuienis hê dat dit die wet van God is, en dat dit Hy self is wat hierdie gebooie spreek. Hy sê: “Ek is die Here jou God, wat jou uit Egipteland uitgelei het, uit die huis van slawerny. Jy mag geen ander gode voor my hê nie,” ens. En wanneer mense die Here se eie getuienis kan hê dat dit sy wet is, sal daar sekerlik geen behoefte wees aan ‘n mens se getuienis dat dit die wet van God is nie.

TAM1897 Q1 33.11En is die Here se getuienis nie beter dat dit sy wet is as die getuienis van enige mens of van alle mense saam nie? En wanneer mense die Here se eie getuienis dat dit sy wet is, weglat en hul eie getuienis daarvoor in die plek sit, kan daar dan ‘n duideliker geval wees van mense wat hulself in God se plek stel? O, laat ons hierdie hoogmoedige, klungelagtige werk laat vaar; en laat ons die heilige wet aanneem soos sy heilige Outeur dit gespreek en geskryf het! “Ek is die Here jou God wat jou uit Egipteland gebring het, uit die huis van slawerny.” Amen. Laat dit so wees.

TAM1897 Q1 33.12Aangesien dit alles bevat wat die Here gespreek het, stel die wet van God dan beide die Verlosser en die Skepper aan die wêreld voor. Dit sê dan vir alle mense dat Hy wat die Outeur van daardie wet is, Hy wat die mens tot die nakoming daarvan roep, beide Verlosser en Skepper is. Dit word deur die wet self getoon. En wanneer hulle die deel wat die Verlosser openbaar, weglat, is dit geen wonder dat hulle gewillig en gereed is om die deel wat die Skepper van die mens openbaar, ook weg te laat nie. Satan wou nog altyd van die wet ontslae raak en vir mense sy belangrikheid wegsteek. Hy het begin deur die Verlosser daaruit te laat weglaat; en nou eindig hy daarmee dat hy die Skepper daaruit laat weglaat. Maar die Here wil hê ons moet weet dat dit Hy is wat ons uit Egipte verlos het, sodat ons in staat sal wees om beide die Verlosser en die Skepper in die wet wat Hy vir die mens gegee het, te sien.

TAM1897 Q1 34.1Nog ‘n ding. Wanneer jy en ek kan sien, en wel sien, dat Israel toe hulle die land ingegaan het, glad nie die land binnegegaan het wat die Here vir hulle bedoel het nie, maar dit heeltemal gemis het, kan ons sien hoe dit vir Moses ‘n teleurstelling was om nie daarheen te gaan nie. Nou, wanneer dit vir sommige mense voorkom dat Israel die land binnegegaan het wat die Here vir hulle voorberei het, en dat dit presies die plek was waarheen die Here hulle wou neem, en hulle dan sien dat Moses gesterf het en na die hemel toe gegaan het, sê hulle dat Moses tog die beste deel van die ooreenkoms gekry het; en dat dit nie so ‘n groot teleurstelling was om hom uit die land te neem en na die hemel toe te neem nie.

TAM1897 Q1 34.2Maar wanneer ons verstaan dat die Here hom in sy heilige woning wou inlei, in die plek wat Hy vir Homself gemaak het om daar te woon, in die heiligdom wat sy hande gestig het; dan kan ons sien hoe dit selfs vir Moses ‘n teleurstelling was om te sterf en na die hemel te gaan sonder om daardie land binne te gaan. Toe hy kon sien dat dit sy sonde was wat iets te doen gehad het met die feit dat hulle buite die geseënde land van belofte gehou is; toe hy kon sien dat Israel gemis het wat die Here vir hulle bedoel het: toe hy die glorieryke land gesien het, soos hy dit vanaf die top van Nebo gedoen het, en verplig was om die lang eeue van dwaling, afval en moeite te oorweeg, waardeur die saak en die volk van God moes gaan, en te weet dat hy selfs ‘n klein bydrae gelewer het tot die veroorsaak van daardie lang dwaalweg; dit is maklik genoeg om te sien wat ‘n droewige teleurstelling dit vir hom was om nie daardie land sonder om te sterf te betree nie—al is hy selfs uit die graf na die hemel geneem.

TAM1897 Q1 34.3Nog ‘n ander teks, as daar een nodig sou wees om die feit te bevestig dat Israel nie uit Egipte uitgekom het solank hulle in die wildernis was nie, word in die boek Josua gevind. Jy onthou die gedeelte wel,—nadat hulle die Jordaan oorgesteek het, is hulle besny,—daar is geskryf: “Vandag het Ek die smaad van Egipte van julle af weggeneem.” Daardie mense, sien u, wat Egipte verlaat het, het nooit uit Egipte uitgekom totdat hulle die Jordaan oorgesteek het nie; want eers toe is die smaad van Egipte weggeneem. Toe was hulle almal bekeerde mense. Daardie hele nasie het die Jordaan deur geloof oorgesteek. Dit was ‘n nasie wat God geglo het, en daar was nie ‘n enkele stem wat in opstand gekom het of ‘n twyfelende gedagte nie—toe was hulle uit Egipte uit. Soos u sien, is dit dus volkome duidelik dat die geestelike Egipte die letterlike Egipte van die Bybel is.

TAM1897 Q1 34.4Nou wend ons ons tot die teks vir vanaand. Dit is Numeri 23:9. Ek begin lees met die sewende vers. Dit is Bileam terwyl hy vir Balak, die koning van Moab, profeteer.

TAM1897 Q1 34.5En hy het sy spreuk begin en gesê: Balak, die koning van Moab, het my van Aram gebring, uit die berge van die ooste, en gesê: Kom, vervloek vir my Jakob, en kom, trotseer Israel. Hoe kan ek vervloek wat God nie vervloek het nie? Of hoe kan ek teëstaan wat die Here nie teëgestaan het nie? Want van die rotspieke af sien ek hom, en van die heuwels af aanskou ek hom: Kyk, die volk sal alleen woon, en sal nie onder die nasies gereken word nie.

TAM1897 Q1 34.6Hierdie teks word vanaand tot ons gespreek. Dit is huidige waarheid. Dit was God se uitgesproke wil aangaande sy volk toe hulle by die grens van die land was waaraan Hy hulle wou neem nadat Hy hulle uit Egipteland geroep het. Hulle het veertig jaar in die wildernis rondgedwaal en het nou by die grens van die land aangekom. En dit is sy wil aangaande hulle, dat hulle alleen moet woon en nie onder die nasies gereken moet word nie.

TAM1897 Q1 34.7Die fundamentele rede daarvoor, of liewer een van die redes, sal jy begryp deur na die sewende hoofstuk van Handelinge te wend. Stefanus het daardie dag gepraat en vertel dat die Here die volk uit Egipte, uit die land van slawerny, met wonders en tekens uitgelei het, en in die sewe-en-dertigste en agt-en-dertigste verse vind jy hierdie woorde; in die agt-en-dertigste vers is die spesifieke gedeelte:—

TAM1897 Q1 34.8Dit is daardie Moses wat vir die kinders van Israel gesê het: ‘n Profeet sal die Here julle God vir julle verwek uit julle broers, soos ek; hom moet julle hoor.’ Dit is hy wat in die kerk in die woestyn was.

TAM1897 Q1 34.9Wat was Israel dan in die woestyn?—Die kerk. Wat moes dit wees toe hulle die rivier oorgesteek en die land binnegegaan het?—Die kerk. Wat sê dit anders as dat daar ‘n skeiding tussen kerk en staat moet wees?—Net soos toe Hy Abraham uit daardie land gebring het, het die Here aan die wêreld die skeiding tussen kerk en staat geleer, en net soos Hy deur Abraham getoon het dat daardie skeiding tussen kerk en staat in die hart van die individu moet begin.

TAM1897 Q1 34.10As ek nie in my hart van die staat geskei is nie, sal daar ‘n eenheid van kerk en staat wees waar ek ook al is. En so, selfs al beklee ek nie ‘n amp in die staat nie, of stel ek my daar nie vir ‘n amp verkiesbaar nie, sal ek ‘n politikus in die kerk wees; en ek sal my daar vir ‘n amp verkiesbaar stel en daar intriges spin. Sodat as ‘n man nie in sy hart van die staat geskei is nie, en tog tot die kerk behoort, hy beter deel kan neem aan die politiek van die wêreld en daar ‘n politikus kan wees, as om sy politiek in die kerk in te dra.

TAM1897 Q1 34.11Toe die Here Abraham geroep het, het Hy eers gesê: “Gaan uit jou land uit.” En nou dat Abraham vermeerder het en die kerk geword het, en daardie kerk op die punt staan om in die besondere diens van die Here voor die nasies in te tree, verklaar Hy dat daardie kerk nie by die nasies gereken moet word nie; hulle moet alleen woon. Jy kan sien hoe die Here wou hê dat die mense daaraan vas moes hou, want Hy het geweet wat die nasies was; en Hy het geweet hoe die nasies daardie toestand bereik het. Hy wou hê sy kerk moes alleen woon, geen heerser hê behalwe Hom nie, geen wet behalwe sy wet nie, geen wetgewing van enige aard behalwe die Here se woord nie, geen regering behalwe dié van die Here nie.

TAM1897 Q1 35.1God het beoog, toe Hy hulle in die land gebring het, om die hoof van die kerk te wees. Jesus Christus was die hoof van die kerk, natuurlik, net so werklik as wat Hy nou is. U weet uit die lesse wat ons bestudeer het, hoe die mense by koningskap, monargie, en so meer uitgekom het; dit was deur van Hom af te dwaal, deur te versuim om God as hulle enigste Regent te erken, en sy wet as die enigste wet. Hulle het afgodsdienaars geword en sodoende die regering van God oor hulleself en die krag van sy wet oor hulle verloor; en omdat hulle hulle van God afgeskei het, moes daar ‘n regering onder hulle wees om die ambisie van dié wat hul medemense wou regeer, te bevredig en om hulle van hulself te beskerm in hul barbaarsheid, omdat hulle van God afgedwaal het.

TAM1897 Q1 35.2Maar die Here het Israel van alle volke en regerings vir Homself afgesonder. Die Here het Israel nou net daar begin waar Hy met Abraham begin het, om afgesonder te wees van die konings en heersers rondom hulle, van alle soorte aardse regering rondom hulle. Hy wou hê dat sy volk alleen sou woon, en nie so sou wees dat hulle by enige van die nasies ingereken kon word nie, sodat wanneer die nasies na hulle sou kyk, hulle sou sien dat Israel nie as van hulle soort beskou kon word nie.

TAM1897 Q1 35.3Hy wou hê Israel moes so duidelik voor die wêreld staan—en dit sou hulle van alle ander nasies onderskei—dat al die nasies wat na hulle kyk, sou sê: Dit is uniek; dit is nie die soort regering wat ons het nie. Hulle het geen koning nie; elkeen blyk net klaar te kom sonder ‘n heerser. En hulle sou daaroor begin navraag doen; hulle sou sê: Wat is die oorsaak hiervan? Hoe kom dit dat julle klaarkom sonder al hierdie toebehore van ‘n koning, en leërs, en belastings, en al hierdie dinge wat ons moet verdra? Die antwoord sou wees: Maar God is ons koning. En dit verg nie byna so baie uitgawes om sy regering te bestuur as wat julle s’n verg nie; want ons het nie sulke moeilikhede soos julle het nie. Ja; ons het geen belastings nie, en Hy is so goed dat ons graag alles wat ons het aan Hom gee om die seëninge van Sy regering te ondersteun en te versprei.

TAM1897 Q1 35.4En wanneer sy volk dit aan die heidene sou vertel, sou die heidene sê: ‘Waarlik, hierdie nasie is ‘n wyse en verstandige volk; en watter nasie op die aarde is so groot dat dit regterlike uitsprake het wat so wys en so goed is soos hierdie hele wet? En watter nasie het God so naby aan hulle soos die Here jou God is in alles waarvoor ons Hom aanroep?’ Dit is wat die Here beoog het. En Hy het gesê, Israel “sal alleen woon, en sal nie by die nasies gereken word nie.” Hy het beoog om die hele wêreld ‘n skeiding van kerk en staat te leer, nie net in die kerk nie, maar ook onder die nasies, wat die state betref, en ook wat die kerk self betref.

TAM1897 Q1 35.5Kyk net hier na die Skrif, en jy sal dit sien. Deuteronomium 4. ‘n Paar verse vertel die geheel wat ek geskets het. Vanaf die eerste vers, tot by die agtste:—

TAM1897 Q1 35.6Luister dan nou, o Israel, na die verordeninge en die regte wat ek julle leer, sodat julle dit kan doen en lewe en ingaan en die land in besit neem wat die Here, die God van julle vaders, julle gee. Julle mag niks by die woord voeg wat ek julle beveel nie, en julle mag ook niks daarvan afneem nie, sodat julle die gebooie van die Here julle God kan onderhou wat ek julle beveel. Julle oë het gesien wat die Here gedoen het weens Baäl-peor: want al die manne wat Baäl-peor gevolg het, het die Here julle God uit julle midde uitgeroei. Maar julle wat aan die Here julle God vasgehou het, is vandag almal in die lewe. Kyk, ek het julle voorskrifte en regte geleer, net soos die Here my God my beveel het, dat julle dit moet doen in die land waarheen julle gaan om dit in besit te neem. Onderhou dit dus en doen dit; want dit is julle wysheid en julle verstand in die oë van die nasies wat al hierdie voorskrifte sal hoor en sal sê: ‘Waarlik, hierdie groot nasie is ‘n wyse en verstandige volk.’ Want watter nasie is so groot dat hulle ‘n God so naby aan hulle het soos die Here onse God in alles waarvoor ons Hom aanroep? En watter nasie is so groot dat hulle wette en verordeninge so regverdig het soos hierdie hele wet wat ek vandag voor julle neergelê het?

TAM1897 Q1 35.7Was daar toe nog plek vir die maak van wette of wetgewing onder Israel?—“Julle mag niks by die woord voeg wat Ek julle beveel nie, en julle mag niks daarvan verminder nie.” Hulle moes presies dit doen. Al hulle wette is vir hulle gemaak. Hulle wetgewing was volledig en volmaak; en solank hulle dit gehad het, het hulle niks anders nodig gehad nie, en sodra dit gebeur het dat hulle iets anders nodig gehad het, was dit self bewys dat hulle God verlaat het.

TAM1897 Q1 35.8Solank hulle wette van enige aard nodig gehad het, deur hulleself en onder mekaar, was dit bewys dat hulle God verlaat het, dat sy wet nie meer vir hulle genoeg was nie, en dat sy regering nie meer vir hulle voldoende was nie. Dit is presies hoe dit met al die ander heidene is. Dit is hoe dit met al die nasies is. Dit is hoe hulle heidene geword het. En julle weet dat Israel dieselfde pad geloop het. Hulle het God vergeet en afgodsdiens beoefen, en toe gesê: Ons moet ‘n koning hê, sodat ons soos al die nasies kan wees. Maar moenie vergeet dat hulle God moes verwerp voordat hulle ‘n koning kon hê nie; en deur God te verwerp, sodat hulle soos die nasies, soos die heidene, kon wees — dit is die letterlike gedagte —, deur God te verwerp sodat hulle soos die nasies kon wees, het hulle soos die nasies geword wat God verwerp het. U ken dit uit die hele daaropvolgende geskiedenis.

TAM1897 Q1 35.9Dit is dus volkome duidelik dat dit nie God se wil is nie, dit is nie in die belang van sy volk nie, dat hulle soos die nasies moet wees. Dit is nie God se wil nie, dit is nie tot voordeel van die volk nie, dat hulle enige soort regering soos die nasies rondom hulle moet hê. Julle weet hierdie het nie ontstaan uit die volg van God nie, maar hulle het ontstaan uit afvalligheid. Uit dit alles is dit volkome duidelik dat God nie bedoel het dat sy volk ‘n regering van hulleself onder hulleself moes oprig nie.

TAM1897 Q1 36.1Die Here het nie bedoel dat hulle ‘n regering soos die nasies rondom hulle moes oprig nie. Wanneer Hy sê: “Julle mag niks by die woord wat Ek julle beveel, toevoeg nie, en julle mag ook niks daarvan afneem nie,” kan jy sien dat Hy hulle daarmee afgesny het van enige wetgewing van watter aard ook al, van enige skaduwee van wetgewing van watter soort ook al, en hulle dus verbied het om ooit ‘n vorm van regering onder mekaar op te rig.

TAM1897 Q1 36.2En hieruit is dit volkome duidelik dat toe hulle die behoefte aan enige vorm van regering onder mekaar gevind het, waarin hulle wette en heersers anders as God moes hê, dit op sigself bewys dat hulle God vergeet het; dat hulle van Hom afgewyk het; dat Sy regering nie genoeg was nie; dat Sy krag nie oor hulle was om hulle te hou nie, en daarom moes hulle ‘n vorm van hul eie regering maak en vestig, om hulself teen hulleself te beskerm.

TAM1897 Q1 36.3Soos u sien, was dit nie volgens die Here se wil dat sy volk, wat alleen woon, ‘n eie regering onder mekaar moes hê nie. Dit was nie sy wil dat hulle onder die nasies moes woon en ‘n regering soos dié van die nasies moes hê nie; want toe hulle ‘n eie regering sou oprig om hulleself onder mekaar te regeer, sou dit presies soos dié van die nasies wees, omdat hulle almal menslik was, en die mensdom oral dieselfde is. Toe Israel dus ‘n regering opgerig het om hulleself te regeer, was dit soos dié van die volke rondom hulle, en dit kon niks anders wees nie. Dit was heidens. En dit sal altyd heidens wees waar dit ook al probeer word.

TAM1897 Q1 36.4“Julle mag niks by die woord voeg wat Ek julle beveel nie, en julle mag niks daarvan verminder nie, sodat julle die gebooie van die Here julle God kan hou wat Ek julle beveel.” God bedoel dat sy gebooie, sy wet, sy regering, genoeg sal wees vir sy volk. En dit is genoeg vir sy volk. Dit is besleg. Dit sal altyd genoeg wees vir sy volk. Maar dit is nie genoeg vir dié wat dit nie het nie; dit is nie genoeg vir dié wat hulle van God en van sy wet en regering afskei nie. Sy regering is nie genoeg vir hulle nie, omdat hulle dit nie het nie; en as hulle dan een van hulle eie maak, is dit net soos dié van die heidene.

TAM1897 Q1 36.5Julle oë het gesien wat die Here gedoen het weens Baäl-peor: want al die manne wat Baäl-peor gevolg het, het die Here jou God uit jou midde uitgeroei. Maar julle wat aan die Here julle God vasgehou het, is vandag almal in die lewe. Kyk, ek het julle insettinge en verordeninge geleer, net soos die Here my God my beveel het, dat julle dit moet doen in die land waarheen julle gaan om dit in besit te neem. Bewaar dit dus en doen dit; want dit is julle wysheid en julle verstand in die oë van die nasies.

TAM1897 Q1 36.6“Dit is julle wysheid en julle verstand in die oë van die nasies.” Nie net in my oog nie; maar doen dit, en al die nasies, die heidene, sal sê julle is wys. Die nasies, die heidene, sal sê julle het goeie sin.

TAM1897 Q1 36.7Kyk, ek het julle insettinge en verordeninge geleer, net soos die Here my God my beveel het, dat julle dit moet doen in die land waarheen julle gaan om dit in besit te neem. Hou dit dus en doen dit; want dit is julle wysheid en julle verstand in die oë van die nasies, wat van al hierdie insettinge sal hoor en sal sê: ‘Waarlik, hierdie groot nasie is ‘n wyse en verstandige volk.’ Want watter nasie is so groot dat hy ‘n God so naby hom het soos die Here onse God in alles waarin ons Hom aanroep? En watter nasie is so groot dat hy wette en verordeninge so regverdig het soos hierdie hele wet wat ek vandag voor julle stel? Pas net goed op julle siel en wees baie versigtig, dat julle nie die dinge vergeet wat julle oë gesien het nie, en dat hulle nie uit julle hart wegdryf al die dae van julle lewe nie; maar leer dit aan julle kinders en julle kinders se kinders; veral die dag toe julle voor die Here julle God by Horeb gestaan het.

TAM1897 Q1 36.8Moenie vergeet wat jy gesien en gehoor het nie, maar veral moenie vergeet wat jy gehoor het toe jy daardie dag voor Horeb gestaan het nie. Wat het hulle gehoor?—O, die wet van God; die gebooie van God en die geloof van Jesus het hulle daardie dag gehoor; ‘n stem uit die hemel het verlossing en skepping verkondig, dat die mense nie moes sondig nie. Maar Israel het God vergeet en afgodsdienstig geword en gesê: Maak vir ons ‘n koning; maak vir ons ‘n koning soos al die nasies. Maar oor daardie tyd, terwyl hulle onbesmet was, het die Here daarna gesê (Psalm 81:13-16):—

TAM1897 Q1 36.9O, as my volk na My geluister het, en Israel in My weë gewandel het! Ek sou gou hul vyande onderwerp het en My hand teen hul teenstanders gedraai het. Die haters van die Here sou hul aan Hom onderwerp het: maar hul tyd sou vir ewig geduur het. Hy sou hulle ook met die beste van die koring gevoed het: en met heuning uit die rots sou Ek jou versadig gemaak het.

TAM1897 Q1 36.10Nou sê die Here van ons dat Hy ons uit die mag van die duisternis verlos en ons oorgebring het in die koninkryk van sy geliefde Seun. Die koninkryk van God is weer onder sy volk gevestig, en “die koninkryk van God is binne-in julle,” en dit is onder julle deurdat dit in elkeen en in almal is. Nou dan, die koninkryk van God is ‘n volmaakte koninkryk, omdat die koning ‘n volmaakte koning is, omdat die wet van daardie koninkryk ‘n volmaakte wet is. Is ‘n volmaakte koning, en ‘n volmaakte wet, en ‘n volmaakte koninkryk, dan voldoende vir jou? Is dit? Is dit genoeg vir ‘n mens?—O ja, sekerlik! behoort dit genoeg te wees vir ‘n mens?

TAM1897 Q1 36.11En as al dit nie genoeg is vir ‘n mens nie, lê die probleem by die koninkryk, of by die mens?—Julle weet dat die probleem net by die mens kan lê. Maar stel jou voor die mens bely dat hy ‘n Christen is. Lê die probleem steeds by die mens, of by die koninkryk?

TAM1897 Q1 36.12(Stemme) Met die man.

TAM1897 Q1 36.13Stel jou voor hy bely hy is ‘n Sewende-dag-Adventis, en die koninkryk van God is nie vir hom voldoende nie; stel jou voor jy kry ‘n skare van hulle bymekaar, en die koninkryk van God is nie vir hulle voldoende nie, maar hulle moet ‘n koninkryk van hul eie hê, ‘n ander koninkryk; hulle moet ‘n regering oprig, hulself belas, en uit hul midde heersers kies om hulself te regeer; is hulle God se kinders? Is God se volmaakte koninkryk genoeg vir hulle? Behoort hulle tot die regering van God? Is God se regering genoeg vir hulle? Is die koninkryk van God in hulle? Is dit? Hoe kan dit wees, wanneer die volmaakte koninkryk, en die volmaakte koning, en die volmaakte wet, nie genoeg vir hulle is nie?

TAM1897 Q1 37.1Jy sien dus dat die skeiding van kerk en staat, selfs onder Sewende-dag-Adventiste, in die hart begin; en dit moet by elke mens, oral, daar begin, anders kan daar geen skeiding van kerk en staat wees waar hy is nie. As geen mens in die vierde eeu, in die Romeinse Ryk, ‘n eenheid van kerk en staat in sy eie hart gehad het nie, sou daar nie ‘n pausdom in die vierde eeu gevorm gewees het nie. As hy in sy hart net die kerk gehad het, die kerk alleen, en niks van die staat nie, niks van die beginsels van die staat nie, net die kerk—God, sy koninkryk, sy wet, sy geregtigheid, hy alleen wat daar regeer—sou daar ooit ‘n pausdom kon wees?

TAM1897 Q1 37.2(Stemme) Nee.

TAM1897 Q1 37.3Wat is dan die ding wat noodsaaklik is om altyd te vermy?—Enige eenwording van kerk en staat in die hart. Wat is dan die enigste seker waarborg teen ‘n pausdom?—Dit is om God lief te hê met jou hele hart, en jou hele siel, en jou hele verstand, en jou hele krag. Dit is om “uit jou land, en uit jou familie, en uit jou vader se huis, weg te trek.” Dit is om jou rug op Egipte te draai. Dit is om “alleen te woon en nie onder die nasies gereken te word nie.”

TAM1897 Q1 37.4Ek lees nou uit “Empires of the Bible,” bladsy 152 en verder, ‘n paar aanhalings wat ek daar ingevoeg het uit “Patriarchs and Prophets,” met Skrifgedeeltes, oor hierdie selfde verband. Eerstens lees ek ‘n paar van my eie woorde; maar ek sal julle vertel wanneer ek die woorde van “Patriarchs and Prophets:” lees—

TAM1897 Q1 37.5“Kyk, die volk sal alleen woon en nie onder die nasies gereken word nie.” Die Here het nooit bedoel dat sy volk in ‘n koninkryk, ‘n staat of ‘n regering soos dié van die mense van hierdie wêreld gevorm moes word nie. Hulle moes nie soos die nasies rondom hulle wees nie. Hulle moes vir God afgesonder word “uit al die volke wat op die aangesig van die aarde was.” “Die volk sal nie onder die nasies gereken word nie.”

TAM1897 Q1 37.6As ek myself dus beskou as behorend tot die staat Duitsland, beskou ek myself dan tussen die nasies? As ek myself beskou as behorend tot die regering van Engeland, ‘n deel daarvan, ‘n lojale en patriotiese burger wat vir die vlag sou veg, beskou ek myself dan tussen die nasies? En as ek vir daardie vlag veg, my vlag, my Britse vlag, en my Sewende-dag-Adventist-broer hier behoort aan die Verenigde State, en is lojaal en patrioties, en die twee nasies kom in oorlog, en hy moet invalle afweer, en daar is ‘n konflik, dan is ek aan die een kant, en my broer aan die ander kant, en broer veg teen broer. Het God dit beveel?—Jy weet dat Hy dit nie gedoen het nie. Het Hy dan ooit iets bedoel toe Hy gesê het dat die volk alleen sal woon en nie onder die nasies getel sal word nie?

TAM1897 Q1 37.7Ek lees verder ‘n bietjie uit my eie skrywe in “Empires of the Bible:”—Hul regering sou ‘n teokrasie suiwer en eenvoudig wees—God hul enigste Koning, hul enigste Regent, hul enigste Wetgewer. Dit was inderdaad ‘n kerkorganisasie, wat begin het met die organisasie van “die kerk in die wildernis;” en sou geskei wees van elke idee van ‘n staat. Die stelsel wat in die woestyn deur Moses gevorm is en in Kanaän deur Josua voortgesit is, was bedoel om ewigdurend te wees.

TAM1897 Q1 37.8Nou lees ek uit “Patriarge en Profete:”—

TAM1897 Q1 37.9Die regering van Israel is in die naam en deur die gesag van Jehovah bestuur. Die werk van Moses, van die sewentig oudstes, van die heersers en regters, was eenvoudig om die wette wat God gegee het, af te dwing. Hulle het geen gesag gehad om wette vir die nasie te maak nie.

TAM1897 Q1 37.10Wie het nie die mag gehad om wette vir die nasie te maak nie?

TAM1897 Q1 37.11(Stemme) Die kerk.

TAM1897 Q1 37.12Hoeveel het die kerk uitgemaak? Het dit een, of twee, of tien, of twaalf, of enige vyftig ingesluit?—Ja. Het hulle, of enige van hulle, dan enige gesag gehad om vir die res, of selfs vir hulself, wette te maak?—Nee.

TAM1897 Q1 37.13Luister, o Israel, na die verordeninge en die regte wat Ek julle leer, om dit te doen, sodat julle kan lewe en ingaan en die land in besit kan neem wat die Here, die God van julle vaders, julle gee. Julle mag niks by die woord voeg wat Ek julle beveel nie, en julle mag ook niks daarvan afdoen nie.

TAM1897 Q1 37.14Haal weer aan uit “Patriarge en Profete:”—

TAM1897 Q1 37.15Dit was, en het voortgegaan om te wees, die voorwaarde vir Israel se bestaan as ‘n nasie.

TAM1897 Q1 37.16Toe Israel daarvan afgewyk het en die stap geneem het om ‘n koninkryk te vorm en soos die nasies te wees, wat het dit beteken?—Die verlies van bestaan. Moet dit nie vergeet nie.

TAM1897 Q1 37.17Nou ‘n ander paragraaf wat ek geskryf het, en wat ek nou wil herhaal:—

TAM1897 Q1 37.18Die beginsels van die regering van Israel was uitsluitlik dié van ‘n suiwer teokrasie. In enige regering is dit slegs lojaliteit aan die beginsels van die regering deur die burgers wat dit suksesvol kan maak.

TAM1897 Q1 37.19Dit word universeel so beskou. Watter regering oorweeg ons hier?—Die regering van God. Van watter regering was hulle burgers?—Die regering van God. Toewyding aan die beginsels van daardie regering was dus die enigste ding wat daardie regering en daardie heerskappy ‘n sukses kon maak, selfs by God.

TAM1897 Q1 37.20Dit was slegs deur die voortdurend bywonende teenwoordigheid van God by Israel dat die daar gevestigde regering moontlik ‘n sukses kon wees. Getrouheid aan die beginsels van daardie regering het dus van die volk geëis dat elkeen voortdurend die bywonende teenwoordigheid van God by homself moes soek, as die enigste Koning, Regent en Wetgewer, in die hele gang van sy daaglikse lewe. Maar “sonder geloof is dit onmoontlik om Hom te behaag.” Dit is “deur geloof” dat God in die hart woon en in die lewe regeer. Daarom het die fundamentele beginsel, ja die werklike bestaan, van die regering van Israel, gelê in ‘n lewende, bestendige geloof aan die kant van die volk Israel.

TAM1897 Q1 38.1En dit is juis hier waar Israel misluk het. In werklikheid is dit die enigste plek waar hulle kon misluk. Hulle het nie in geloof volgehou nie; hulle het nie lojaal gebly aan hul Koning en regering nie. Die mense wat die land binnegegaan het, wat deur geloof die Jordaanrivier op droë grond oorgesteek het toe die rivier heeltemal in vloed was, deur wie se geloof die mure van Jerigo plat geval het toe hulle dit sewe dae lank rondgeloop het en die oorwinningskreet van geloof geskree het—hierdie mense het in die Here geglo, en Hy was met hulle in krag. Maar ‘n verandering het gekom. Die mense het die reinheid van die geloof verloor en in formalisme verval. Die verhaal word vir ons vertel in ‘n paar bondige verse in die Skrif. “Die volk het die Here gedien al die dae van Josua, en al die dae van die oudstes wat ná Josua oorleef het, wat al die groot werke van die Here gesien het wat Hy vir Israel gedoen het. En Josua, die seun van Nun, die dienaar van die Here, het gesterf toe hy honderd en tien jaar oud was.... En ook is daardie hele geslag by hul vaders versamel en daar het ‘n ander geslag ná hulle opgestaan wat die Here nie geken het nie, en ook nie die werke wat Hy vir Israel gedoen het nie. En die kinders van Israel het kwaad gedoen in die oë van die Here en Baäl gedien. En hulle het die Here, die God van hul vaders, verlaat, wat hulle uit die land Egipte uitgelei het, en het ander gode, die gode van die volke rondom hulle, gevolg en voor hulle neergebuig en die Here tot toorn geprikkel. En hulle het die Here verlaat en Baäl en Astarte gedien.”—“Rykke van die Bybel,” bl. 153, 154.

TAM1897 Q1 38.2Dit is presies wat hulle in Nimrod se tyd gedoen het. Wat was die gevolg in Nimrod se tyd?—Hulle het een van hulleself as koning aangestel, nadat hulle God as koning verwerp het. Is dit dan vreemd dat die gevolg dieselfde moet wees met Israel nou in hierdie tyd?

TAM1897 Q1 38.3Aangesien hulle nie die teenwoordigheid van God in die hart gehad het om hulle selfs van hulleself te skei en hulle daarmee anders as ander mense te maak nie, was hulle so soos die nasies rondom dat dit heeltemal natuurlik was dat hulle by hulle sou aansluit in die aanbidding van hul gode. Toe, as gevolg van hulle afvalligheid, die las van hulle eie dade en die verdrukking van die heidene so swaar geword het dat hulle dit nie langer kon dra nie, sou hulle met hul hele hart tot die Here terugkeer, hulle vertroue op Hom alleen stel, en so in Hom ‘n glorieryke verlossing van hulle sondes en van al hulle verdrukkers vind. Maar toe hulle hulleself bevry gevind het, het hulle steeds versuim om die teenwoordigheid van hulle Here en Verlosser te kweek en te soek; daarom het hulle godsdiens weer formeel geword, en hulle het gou weer die maniere van die heidene aangeneem en hulle gode aanbid.

TAM1897 Q1 38.4As hulle net hulle harte op die Here gerig en Hom te alle tye vertrou het, soos hulle in hierdie hervormingsbuie gedoen het, sou hulle gevind het dat Hy vir hulle te alle tye presies dieselfde was as wat Hy op hierdie geleenthede was. Dan sou hulle hele wandel gewees het wat Hy altyd verlang het dat dit moes wees—’n voortdurende vooruitgang vorentoe en opwaarts, wat groei in genade en in die kennis van die Here ons Heiland. Dan sou hulle ‘n helder en skitterende lig vir al die nasies gewees het.

TAM1897 Q1 38.5In plaas daarvan om deur hierdie herhaalde ervarings tot die punt gebring te word waar hulle uiteindelik en vir altyd hulleself sou wantrou en net die Here sou vertrou, het hulle eintlik die toestand bereik waar hulle uiteindelik die Here wantrou en heeltemal op hulleself sou vertrou. In hul ongeloof en afvalligheid kon hulle in die voortdurende inval van die heidene, waardeur die land geplunder en die mense onderdruk is, net ‘n bewys sien dat die regering van God vir alle praktiese doeleindes misluk het.—“Empires of the Bible,” bl. 154, 155.

TAM1897 Q1 38.6Nou weer aanhalend uit “Patriarge en Profete:”—

TAM1897 Q1 38.7Al die euwels wat die gevolg was van hulle eie sonde en dwaasheid, het hulle op die regering van God geplaas.

TAM1897 Q1 38.8Jy sien dus, wanneer enige volk wat bely dat hulle die Here s’n is, ‘n ander regering as Syne nodig het, wat die probleem is. Hulle het van God afgedwaal; hulle het in die kwaad beland; hulle ly aan baie soorte onheil; en hierdie skryf hulle toe aan die regering van God. Die regering van God was nie goed genoeg vir hulle nie; dit het nie genoeg vir hulle gedoen nie. Waarom?—Omdat hulle dit nie gehad het nie.

TAM1897 Q1 38.9Ek lees verder uit “Patriarge en Profete:”—

TAM1897 Q1 38.10Geleidelik het hulle hul eerbied vir God verloor en opgehou om die eer om sy uitverkore volk te wees, te waardeer. Aangetrokke deur die praal en vertoon van heidense monarge, het hulle moeg geword vir hul eie eenvoud. Jaloesie en afgunstigheid het tussen die stamme ontstaan. Binnelandse twistes het hulle swak gemaak; hulle was voortdurend blootgestel aan inval deur hul heidense vyande: en die mense het begin glo dat die stamme, om hul posisie onder die nasies te behou, verenig moes wees onder ‘n sterk sentrale regering. Soos hulle van gehoorsaamheid aan God se wet afgewyk het, het hulle verlang om van die bewind van hul goddelike Soewerein bevry te word; en so het die eis vir ‘n monargie wydverspreid deur Israel geword.

TAM1897 Q1 38.11Ek lees nou uit wat ek geskryf het in “Rykke van die Bybel:”—

TAM1897 Q1 38.12Dit was weer dieselfde verhaal van Babilon en Egipte. Die hoofverleier het hulle tot afgodsdiens verlei, en van afgodsdiens tot monargie, sodat hy oorheersing oor hulle kon verkry, en deur aardse invloede hulle van God se diens kon weglok, of deur geweld hulle kon verbied, om God te dien.

TAM1897 Q1 38.13En julle weet dat Israel die profete vervolg het, hulle het die prediking van die woord van God verbied, net soos elke ander heidense nasie op aarde gedoen het vanaf Nimrod se tyd tot vanaand, en net soos elke ander heidense nasie sal doen, selfs al word dit deur Sewende-dag-Adventiste opgerig.

TAM1897 Q1 38.14Nou haal ek weer aan uit “Patriarge en Profete:”—

TAM1897 Q1 38.15God het verlang dat sy volk na Hom alleen sou kyk as hul Wetgewer en hul Bron van krag. Deur hul afhanklikheid van God te voel, sou hulle voortdurend nader aan Hom getrek word. Hulle sou verhef en veredel word, geskik vir die hoë bestemming waartoe Hy hulle as sy uitverkore volk geroep het. Maar toe ‘n mens op die troon geplaas is, sou dit neig om die gedagtes van die mense van God af te wend.

TAM1897 Q1 38.16En ek gee nie om of hy ‘n Sewende-dag-Adventis is nie; dit neig om die gedagtes van die mense van God af te draai.

TAM1897 Q1 38.17Ek lees verder uit “Patriarge en Profete:”—

TAM1897 Q1 38.18Hulle sou meer op menslike krag en minder op goddelike krag vertrou—

TAM1897 Q1 39.1Het hulle beskerming teen die heidene nodig gehad?—Ja. Het die heidene hulle nie aangeval en plunderings teen hulle gemaak nie?—Ja. Het hulle beskerming nodig gehad?—Ja. Waarom het hulle ‘n regering ingestel?—Vir beskerming—vir beskerming teen die plunderings van die heidene.

TAM1897 Q1 39.2Wat het die Here gesê as hulle Hom en sy wette sou gehoorsaam? Tydens die feeste kon al die mans hul huise verlaat en na Jerusalem opgaan, en niemand sou hulle skade aandoen of hul land begeer nie. Maar toe hulle van God afgedwaal het en nie sy beskerming gehad het nie, kon hulle nie hul huise verlaat sonder dat die heidene sou inkom nie. En selfs terwyl hulle almal tuis was, sou die heidene oor hulle inkom. Toe hul koring ryp en gereed vir die oes was, sou die heidene inkom en dit alles neem, selfs wanneer die mans almal tuis was. En wanneer die druiwe ryp en gereed vir die pluk was, sou die heidene inkom en dit alles pluk. Waarom?—Omdat die mense van God afgedwaal het, en Hy hulle nie in hul afdwaling kon seën soos Hy hulle sou seën wanneer hulle by Hom was nie, want om dit te doen sou hulle net in hul afdwaling aangemoedig het.

TAM1897 Q1 39.3So dan:—

TAM1897 Q1 39.4Toe ‘n man op die troon geplaas is, sou dit geneig wees om die gedagtes van die mense van God af te wend. Hulle sou meer op menslike krag en minder op goddelike mag vertrou, en die foute van hul koning sou hulle in sonde lei en die nasie van God skei.

TAM1897 Q1 39.5Daarop het hulle vir Samuel gesê: “Maak vir ons ‘n koning om ons te regeer soos al die nasies.”

TAM1897 Q1 39.6Nou haal ek weer aan uit “Patriarge en Profete,” ‘n ander gedeelte wat reg tot by die hede strek:—

TAM1897 Q1 39.7En steeds [Waar bring dit dit?—Na die hede.] bestaan die verlange om aan wêreldse praktyke en gebruike te voldoen onder die belydende volk van God. Soos hulle van die Here afdwaal, word hulle ambisieus vir die winste en eerbewyse van die wêreld. Christene probeer voortdurend die praktyke naboots van dié wat die god van hierdie wêreld aanbid. Baie dring daarop aan dat hulle deur met wêreldlinge saam te smelt en hul gebruike na te volg, ‘n sterker invloed op die goddeloses kan uitoefen.

TAM1897 Q1 39.8Dit is wat Israel gesê het.

TAM1897 Q1 39.9Maar almal wat hierdie koers volg, skei hulle daardeur af van die Bron van hulle krag. Deur vriende van die wêreld te word, is hulle vyande van God. Ter wille van aardse onderskeiding offer hulle die onuitspreeklike eer waaraan God hulle geroep het, naamlik om die deugde uit te dra van Hom wat ons uit die duisternis in Sy wonderlike lig geroep het.— “Patriarge en Profete,” hoofstuk 59, par. 13.

TAM1897 Q1 39.10Nou lees ek verder, van Israel daar agter in die verlede:—

TAM1897 Q1 39.11“Soos al die nasies.” Die Israeliete het nie besef dat dit in hierdie opsig anders as ander nasies te wees ‘n besondere voorreg en seën was nie. God het die Israeliete van elke ander volk geskei om hulle sy eie besondere skat te maak. Maar hulle, hierdie hoë eer verwaarloosend, het gretig daarna verlang om die voorbeeld van die heidene na te boots.

TAM1897 Q1 39.12Ek lees steeds verder uit “Patriarge en Profete:”—

TAM1897 Q1 39.13Die dae van Israel se grootste voorspoed was dié waarin hulle Jehovah as hulle Koning erken het,—toe die wette en die regering wat Hy ingestel het, as hoër beskou is as dié van alle ander nasies.

TAM1897 Q1 39.14Wanneer ek die regering en die wet van God as hoër beskou as dié van alle ander nasies, hoe kan ek dan iets met die ander nasies te doen hê? As ek dus iets soos die ander nasies moet inrig om myself te regeer, om myself reg te hou, en dié rondom my wat net soos ek is, hoe kan ek dan die regering en wette van God as hoër beskou as dié wat ek gaan maak? En wanneer ek sy wette nie as hoër beskou as dié wat ek gaan maak nie, waar sit dit my dan?

TAM1897 Q1 39.15(Stemme) Bo God.

TAM1897 Q1 39.16Net soos die ander paus; net soos Nimrod,—ek sit myself in die plek van God. Geen mens kan homself in die plek van God sit sonder om homself bo God te stel nie.

TAM1897 Q1 39.17Saam hiermee het ek geskryf wat julle as die waarheid sal herken:—

TAM1897 Q1 39.18Maar dit alles is nou vergeet, in hul vasgestelde voorneme om ‘n koning, ‘n regering, ‘n staat te hê, soos al die nasies. Teen die Here se uitgesproke wil sou Israel onder die nasies getel word.... O, as Israel in daardie dag maar geken het die dinge wat tot hulle vrede behoort het! O, as hulle maar op die Here vertrou het en erken het dat Hy, beter as hulle, geweet het watter weg hulle tot hulle eie goed moes inslaan! Maar teen Sy sterkste pleidooi en ernstigste waarskuwing het hulle hulle ore toegestop en hulle harte verhard, en het hulle toe en daar die koers ingeslaan wat, met onverbiddelike logika, tot hulle uitwissing gelei het, sowel as ‘n nasie as die uitverkore volk.

TAM1897 Q1 39.19Dit het ook gebeur dat die stamme verdeel is—die tien en die twee. Wat het met die tien gebeur?—Hulle het een voortdurende koers van afvalligheid gevolg, totdat hulle uitgeroep het: “Ons het geen koning nie.” Toe het die Here by hulle gekom deur die profeet Hosea en gesê: Ek sal julle Koning wees; keer terug na My, o Israel, jy het van My gevlug; Ek sal julle Koning wees. Maar hulle wou nie terugkeer nie; en hulle is in ballingskap weggevoer en vir ewig verlore.

TAM1897 Q1 39.20Toe dit gedoen was, is daar van Juda deur Hosea geskrywe: “Juda regeer nog steeds met God, en is getrou met die heiliges.” Maar julle weet dat Juda tree vir tree, afwaarts gegaan het op die pad van afvalligheid, totdat die woord gekom het: “Verwyder die diadeem en neem die kroon af: dit sal nie dieselfde bly nie: verhef die wat laag is, en verneder die wat hoog is. Ek sal dit omverwerp, omverwerp, omverwerp; en dit sal nie meer wees nie, totdat hy kom aan wie dit toekom; en ek sal dit aan hom gee.”

TAM1897 Q1 39.21Die Here moes die heiden laat regeer oor sy eie volk. En toe die Here, deur die heiden, deur die regering van die heiden, hulle bewaar het totdat Hy self na hulle gekom het, het hulle steeds uitgeroep die woord wat hulle in die dae van Saul uitgespreek het: “Nee; maar ons sal ‘n koning hê.” En toe Christus nie hulle Koning wou wees nie, het hulle Hom gekruisig en uitgeroep: “Ons het geen koning behalwe Keiser nie.”

TAM1897 Q1 40.1Toe hulle, teen die Here se protes deur Samuel in, uitgeroep het: “Nee; maar ons wil ‘n koning oor ons hê,” het die Here in daardie uitroep hul uiteindelike kreet teen Hom gehoor, en dit is nou vir almal maklik om dit te hoor—“Ons het geen koning behalwe Keiser nie.” Deur God te verwerp sodat hulle “soos al die nasies” kon wees, het hulle geword soos al die nasies wat God verwerp het.

TAM1897 Q1 40.2Die kreet wat hulle teen Christus by die regterstoel van Pilatus uitgespreek het, was in daardie kreet, “Ons sal ‘n koning hê,” wat in die dae van Saul uitgespreek is; en God het dit gehoor. Dit is die logika daarvan, en daar is geen ontsnapping daaraan nie. En as jy en ek daaraan wil ontsnap, moet ons ons met ons hele hart, en ons hele siel, en ons hele verstand, en ons hele krag tot God bekeer. Ons moet uit ons land uitgaan, en van ons familie, en van ons vader se huis. Ons moet Egipte die rug toedraai, selfs al staan ons op die tree van die troon van aardse heerskappy; ons moet daarvan afstap, dit die rug toedraai, en dit alles verlaat, en ons tot God keer in ‘n lewende geloof; en dan moet ons alleen woon, en nie onder die nasies gereken word nie.

TAM1897 Q1 40.3Soos u sien, het God sy volk, en die nasies altyd, geleer dat die ewige saligheid van sy volk, en van enige mens, afhang van absolute skeiding van kerk en staat in die hart.