Egipte en Israel

TAM1897 Q1 20.8Preek gelewer Donderdagaand, 4 Maart 1897 Gedruk in die Algemene Konferensie-bulletin, Eerste Kwartaal, 1897, Vol. 2, Nr. 1, bl. 20-26.

TAM1897 Q1 20.9Ons eerste les het vir ons die oorsprong van die staat gegee; die vestiging van die eerste een in die geskiedenis. Ons tweede les het vir ons die eerste voorbeeld van skeiding tussen kerk en staat in die geskiedenis gegee. In daardie vroeë tyd het die Here duidelik aangedui hoe volledig die skeiding tussen kerk en staat moes wees. Ons gaan albei hierdie vanaand volg, totdat hulle weer in dieselfde land ontmoet.

TAM1897 Q1 20.10Nimrod was die seun van Kus; Kus het Ethiopië bewoon; Kus was die seun van Gam; en Egipte was die land van Gam. Ons spoor dus Nimrod se geslagslyn direk na Egipte; en ons kan sy voorbeeld ook na Egipte terugvoer. Alhoewel Nimrod die eerste man was wat die koninklike kroon gedra het, die eerste wat die titel gedra en die heerskappy van ‘n koning geëis het, is daardie voorbeeld van Nimrod in Egipte in al sy fasette die mees volledige nagevolg en die mees ten volle gevestig.

TAM1897 Q1 20.11In Egipte was daar nie ‘n koning nie tot ná Nimrod se tyd; nie tot ná hy die plek en gesag van koning ontereg aangeneem het nie. Want, julle onthou, toe Nimrod dit gedoen het, was dit teen God, teen die volk se idee van God, en teen hulle kennis van Hom. In daardie tyd het die mense geweet dat Nimrod hiermee God se plek ingeneem het; en sy naam dui die sienings aan wat destyds oor die daad algemeen was. In Egipte is dieselfde koers gevolg. Egiptiese rekords bevestig dat die eerste heersers van Egipte die gode was, daarna die halfgode, dit wil sê die halfgode; ná hulle was die konings self wat mense was.

TAM1897 Q1 20.12Soos u sien, was die prosedure in daardie land identies aan dié in Sinear. In Egipte het die koning doelbewus en belydenisgewys, namens homself, in die plek van God vir die mense gestaan. Die mense het hom as sodanig beskou. Die son was die god; die koning van Egipte was die seun van die son. Hy was God vir die mense. Die mense het van sy asem geleef. Hy was hulle lewensasem. Hulle het hul gees van hom ontvang. Vir hulle was hy die “lewensgewer, soos die ewige son.” (Sien “Empires of the Bible,” hoofstuk 7, par. 27, 38, 43, 44, 49, 64, 71-83, 96, 102; hoofstuk 14, par. 15, 16.) Sodoende was die koning in Egipte nie bloot die verteenwoordiger, die goewerneur van die god nie; hy was die beliggaming van God. Die lewe van God het in die koning gewoon en het deur die koning na die volk gekom. Sodoende was die koning die lewe vir die volk, omdat in hom die groot, alomteenwoordige god, die son, verteenwoordig is. Daar was geen eienskap van God wat die koning nie aan die volk voorgestel het nie. Só was die stelsel van koningskap en regering in die antieke Egipte.

TAM1897 Q1 21.1Gaan nou terug na Kaledea toe God die kerk van die staat geskei het, soos ons in die vorige les gelees het, toe Hy vir Abraham gesê het: “Gaan uit jou land, en uit jou familie, en uit jou vader se huis, na ‘n land wat Ek jou sal wys.” En hou in gedagte dat dit eers ná Abraham hom van die laaste van sy familie geskei het dat die Here hom die land gewys het. Abraham het hom eers van sy land geskei; tweedens van sy vader se huis; en derdens van sy familie. Dit was eers ná Lot na die dal van Sodom getrek het dat God Abraham die land gewys het. Genesis 13:14, 15. Toe die roeping van God tot Abraham gekom het, en hy van sy land afgesonder was—met hart en siel en al—en van sy vader se huis en al sy familie, en staan waar die Here hom wou hê, toe sê die Here vir hom, “Lig nou jou oë op en kyk van die plek waar jy is noordwaarts en suidwaarts en ooswaarts en weswaarts; want al die land wat jy sien, sal Ek jou gee en jou nageslag vir ewig.” Ek sal dit gee as ‘n ewige besitting.

TAM1897 Q1 21.2Ek vra julle nou: Toe God vir Abraham gesê het om sy oë op te hef en te kyk, het Abraham meer gesien as wat hy sou gesien het as hy sy oë opgetel het sonder dat God hom dit gesê het?

TAM1897 Q1 21.3(Gemeente) Ja.

TAM1897 Q1 21.4Hy het dus iets gesien wat hy nie sou kon sien as God hom nie gesê het om te kyk nie. En toe God vir hom gesê het om sy oë op te hef en te kyk, was dit wat hy gesien het, die land wat God hom belowe het. In daardie tyd het God hom die beloofde land gewys, en dit was die land waarheen die Here hom geroep het. Hy het dit nie destyds aan hom gegee nie, “Nee, nie eers om sy voet daarop te sit nie: tog het Hy belowe dat Hy dit aan hom as ‘n besitting sou gee, en aan sy nageslag ná hom.” En hy het vir ewig uitgesien na daardie hemelse land; daardie land wat ‘n stad met fondamente het, wie se boumeester en skepper God is. Daar was “die belofte dat hy die erfgenaam van die wêreld sou wees;” en Abraham het dit ontvang “deur die geregtigheid van die geloof.” Toe God vir Abraham gesê het om daarna te kyk, en dat Hy dit aan hom en sy nageslag vir ‘n ewige besitting sou gee, wat het hy gesien? Die wêreld?

TAM1897 Q1 21.5(Stemme) Hy het die toekomstige wêreld gesien.

TAM1897 Q1 21.6En dit is die land wat hom van daardie tyd af toegehoort het. “En as julle aan Christus behoort, dan is julle Abrahams nageslag en erfgename volgens die belofte.” En dit is julle land, en myne. En o, om te dink watter noue, watter heeltemal onwaardige idees ‘n mens moet hê wat tevrede is met enige ander land, of ‘n neiging na enige ander land het, of enige genegenheid hoegenaamd vir enige ander land het. Hoe kan iemand so doen, wanneer hy sy oë op daardie land gerig het wat God hom gewys het, en waarheen Hy hom roep!

TAM1897 Q1 21.7Abraham het gesterf. Isak het geleef en gesterf. Jakob en sy gesin is na Egipte gebring, soos die Here vir Abraham gesê het: “Jou nageslag sal ‘n vreemdeling wees in ‘n land wat nie aan hulle behoort nie,” en dit was Egipte. Dink nou mooi. Moenie hierdie uitdrukking wat die Here vir ons oor Egipte gee vergeet nie, want dit sal nuttig wees in toekomstige lesse. Die land waarin hulle vreemdelinge sou wees en die Here sou dien, was Egipte. Hulle het daar honderde jare gewoon—in ‘n land wat nie aan hulle was nie. En onthou dat dit die Egipte was wat ons geskets het, waarin die koning in die plek van God was, en vir die mense God was.

TAM1897 Q1 21.8Kom ons werp vir ‘n oomblik ‘n verdere blik op hierdie kerk en sien wat die Here daarmee gedoen het. Ons het vanaand ‘n kaart voor ons wat die land wys. Hier is Kaledea, vanwaar Abram geroep is; en hy het hierheen opgegaan na Mesopotamië, na Haran, waar sy vader gesterf het. Daar is hy van sy vader se huis geskei, en hy het toe in die land gekom waar hy van Lot geskei is.

TAM1897 Q1 21.9Terwyl Abram in hierdie land was, is geskiedenis gemaak deur die nasies van die Ooste wat na die weste toe opgeruk het, selfs tot by die grense van Egipte. Maar teen die tyd dat Israel na Egipte getrek het, of ‘n bietjie voor daardie tyd, het die Egiptiese Ryk oor hierdie hele Oosterse land versprei. Dit het oor heel Egipte, af tot in Ethiopië, die hele suidelike en westelike grens van Klein-Asië tot by Armenië, Assirië en Sinear ingesluit; sodat die Egiptiese Ryk die hele oostelike streek, die destyds bekende wêreld, beslaan het. Die Egiptiese Ryk was in sy tyd so universeel soos die Romeinse in sy tyd, of enige van die ander volke wat daarna gekom het.

TAM1897 Q1 21.10Nou, terwyl die geskiedenis uit die Ooste gemaak is, en die konings van hierdie lande oor die westelike streek oorwin het, selfs tot by die grense van Egipte, het God sy kerk in die land Kanaän geplaas om die kennis van die ware God lewendig te hou onder die nasies wat daarheen gekom en gegaan het. En toe die Egiptiese koninkryk oor hierdie land versprei was, en die wêreldse keiserlike setel in die hoofstad van Egipte self was, het God sy volk na Egipte gebring, sodat die ambassadeurs en goewerneurs van al die volke, wat van al hierdie lande na die hoof van hul regering, naamlik Egipte, gereis het, in aanraking met die volk van God sou kom.

TAM1897 Q1 21.11In Egipte het die Here sy volk in Gosen geplaas, in die deurgang tussen hierdie heidense nasies en die hoofstad van Egipte, sodat die mense, hul ambassadeurs en goewerneurs, deur Gosen, die land bewoon deur die volk van God, sou trek en hul aandag op die ware God sou gevestig word.

TAM1897 Q1 22.1In Egipte was Josef ook by die troon, sodat die ambassadeurs wat na Egipte gekom het, Josef moes ontmoet, wat hulle die kennis van die ware God sou gee. Nadat Josef gesterf het, het die kennis van Josef en sy invloed in die hoofstad van Egipte tot by Moses gebly. Toe was Moses in die paleis en by die troon. Nie net langs die troon soos Josef was nie; maar Moses het op die eerste tree van die troon gestaan, want hy was die seun van Farao se dogter. Farao se dogter was Farao se vrou; en Moses, as die seun van Farao se dogter, was tweemaal die wettige erfgenaam van die troon. As Farao se vrou nie sy dogter was nie, sou haar aangeneemde eerstgeborene erfgenaam van die troon gewees het. Weereens, as Farao ‘n ander vrou gehad het en geen ander kinders nie, sou sy dogter erfgenaam van die troon gewees het. Maar toe Farao se dogter Farao se vrou was, was haar aangenome seun tweevoudig erfgenaam van die troon. Daar kon nie aan sy erfreg op die troon van Egipte getwyfel word nie, wat destyds die troon van die wêreld was.

TAM1897 Q1 22.2In daardie tyd was die koning van Egipte ongeveer tagtig jaar oud, sodat daar net ‘n klein tydjie was tussen Moses en sy dubbel-regmatige plek op die troon, en die besit van al die mag van die Egiptiese Ryk wat die wêreld oorheers het. En in daardie tyd het ook die tyd van die belofte genader wat God aan Abraham gesweer het, en Moses het dit geglo, en daarom het hy doelbewus en ten volle die troon en al die mag en heerlikheid van Egipte verwerp—hy het “geweier om as die seun van Farao se dogter aangespreek te word.”

TAM1897 Q1 22.3Moses het geglo dat die tyd van die belofte naby gekom het wat God aan Abraham gesweer het. En, terloops, ons sal dit beter moet bepaal of ons dit glo; want as ons seker is dat ons dit glo, sal ons meer sien in Moses se geloof daarin. Kyk na Handelinge 7:17:—

TAM1897 Q1 22.4Toe die tyd van die belofte, wat God aan Abraham gesweer het, naby gekom het, het die volk in Egipte gegroei en vermeerder.

TAM1897 Q1 22.5Toe Moses gebore is, het Farao gedink om die volk te vernietig, sodat hulle nie sou vermeerder en so magtig sou word dat hulle uit die land kon wegtrek nie. Die punt is dat Egipte nie net die Jode as vreemdelinge gehad het nie, maar ‘n menigte vreemdelinge gehad het—gevangenes wat uit ander lande na Egipte gebring is. So was daar destyds ongeveer ‘n derde van die bevolking van Egipte wat vreemdelinge was. Die Hebreeuse woord wat aandui dat die mense vermeerder het, beteken dat hulle soos bye of visse “geswarm” het. Toe Farao sien dat die mense so oorvloedig vermeerder het, en die land boonop so vol buitelanders was, het hy bang geword dat hulle die land in ‘n opstand sou inneem om die land te verlaat.

TAM1897 Q1 22.6Nog ‘n ding wat daartoe gelei het, was dat terwyl Israel in Egipte was – toe die Egiptiese Ryk die hele Ooste oorheers het – daar ‘n doelbewuste poging deur die staatsmag was om die hele ryk te dwing om slegs die son te aanbid. Verskillende vorme van sonaanbidding het daardie ryk deurdring, maar die mag van die ryk het met alle kragte probeer om elke vorm van sonaanbidding uit te skakel behalwe die blote skyf van die son in die lug, of ‘n beeld voor hulle van ‘n sonskyf. Nou het Israel natuurlik nie daardie edik gehoorsaam nie. Hulle sou nie die son aanbid nie. Hulle het gestaan vir die waarheid van God, en hulle optrede was iets wat nou steeds in hierdie koning se gedagtes was. Dit was ‘n ander koning wat probeer het om sonaanbidding af te dwing; maar toe hierdie koning aan bewind kom, was dit in sy gedagtes, en was dit die grondslag waarop hy kon redeneer dat as hierdie volk ‘n kans kry, hulle die leiding sou neem om uit die land te trek.

TAM1897 Q1 22.7Nou is die rekord van daardie tyd nie net dat “die mense gegroei en vermenigvuldig het,” maar ook dat “die tyd van die belofte naby gekom het, wat God aan Abraham gesweer het.” Watter belofte het God aan Abraham gesweer? Wat was God se belofte aan Abraham?—Om hom die land te gee wat hy gesien het. Watter land was dit?

TAM1897 Q1 22.8(Stemme) Die wêreld.

TAM1897 Q1 22.9Watter wêreld?

TAM1897 Q1 22.10Die wêreld wat kom.

TAM1897 Q1 22.11Dit is die woord van Stefanus: “Die tyd van die belofte het naby gekom, wat God aan Abraham gesweer het.” Was dit so? Glo u dit? Glo u dat die tyd naby was vir God om daardie land aan Abraham te gee wat Hy hom getoon het? Dit sê: “Aan Abraham.” Ander sou daar wees, maar dit was vir Abraham. Nie iemand anders sonder Abraham nie; maar Abraham en sy saad. “Hy sê nie: ‘En aan sade,’ soos by baie; maar soos by een: ‘En aan jou saad,’ wat Christus is.”

TAM1897 Q1 22.12Was die tyd van die belofte toe naby, toe God daardie land wat Hy aan Abraham gewys het, aan Abraham en aan Christus sou gee? Ek vra nie of jy al ooit hieraan gedink het of nie. Ek vra of jy glo wat daar staan. Ek gaan nie probeer om dit te verduidelik nie. Dit hoef nie verduidelik te word as ons dit eers glo nie, want dit staan daar. Julle weet goed genoeg, sonder om na die verse te verwys, uit julle kennis van die Bybel, dat God hierdie belofte elke keer aan Abraham en sy nageslag gemaak het. Nooit aan die nageslag sonder Abraham nie. Nooit aan Abraham sonder die nageslag nie,—en “nie aan nageslagte nie,” maar aan jou nageslag. Toe die tyd van die belofte naby gekom het om dit aan Abraham te gee, aan wie anders het dit gekom?—Aan Christus. Hoe sou dit aan Abraham kom?—Deur Christus.

TAM1897 Q1 22.13S. H. Lane.—Toe die belofte aan Isak en Jakob herhaal is, was die taal nie dieselfde nie?

TAM1897 Q1 22.14Ja. Dit was altyd dieselfde.

TAM1897 Q1 22.15S. H. Lane.—Dan sou die vraag wees, moes Abraham noodwendig daar wees om Stefanus se verklaring te vervul?

TAM1897 Q1 23.1Ja, want dit sê die hele tyd: “Aan jou en aan jou nageslag.” Maar daar sal ander verse kom wat dit positief sal maak.

TAM1897 Q1 23.2Net ‘n woord nou. Jakob het in Egipte gesterf, en is na die land toe gebring en daar begrawe. Josef het in Egipte gesterf, maar hy het gesê: Moenie my begrawe nie; nie eers oor in die land nie. Josef sou nie hê hulle moet hom na Palestina bring waar Jakob heen geneem en daar begrawe is nie. Josef het gesê: God gaan julle besoek. Bewaak my lyk, en wanneer God julle besoek, neem my saam met julle uit. Neem my bene saam met julle uit. En hulle het dit gedoen. En wanneer hulle by die land sou kom, watter land het God bedoel in die belofte aan Abraham?

TAM1897 Q1 23.3(Gemeente) Die wêreld wat kom.

TAM1897 Q1 23.4Sien julle nie dat Josef nooit verwag het om in hierdie wêreld begrawe te word nie?

TAM1897 Q1 23.5Kyk hierna op ‘n ander manier. Die woord is dat “die tyd van die belofte naby gekom het, wat God aan Abraham gesweer het.” God het gesweer om aan Abraham die land wat Hy hom gewys het, te gee as ‘n ewige besitting. Maar Abraham was nou dood en was al honderde jare dood. Hoe kon God dan die land aan Abraham gee toe hy dood was? Duidelik kon Hy nie. Aangesien God dus gesweer het om die land aan Abraham te gee; aangesien die tyd nou naby was wat God aan Abraham gesweer het; en aangesien Abraham nou dood was, is dit seker dat die land nie aan Abraham gegee kon word terwyl hy dood was nie; en dit is net so seker dat die tyd naby was toe Abraham uit die dood opgewek sou word, sodat God hom die land kon gee wat Hy gesweer het om hom vir ‘n ewige besit te gee. Sien u dan hieruit nie waarom Josef nie toegelaat het dat sy liggaam begrawe word nie—selfs in die land Kanaän, soos dié van Jakob? Die waarheid is dat Josef geglo het dat die tyd naby was wat God aan Abraham gesweer het om hom die land te gee, en Josef verwag het om saam met Abraham die erfdeel in besit te neem.

TAM1897 Q1 23.6(Stem) Verwys daardie belofte nie na die belofte wat God aan Abraham gemaak het, soos vermeld in die vyftiende hoofstuk van Genesis nie?

TAM1897 Q1 23.7Ja, dit is presies dit, dank die Here. Toe sterf Josef, en hy is in Egipte gemummifiseer en in ‘n kis geplaas, en toe Israel Egipte verlaat het, is Josef se bene veertig jaar lank saam met hulle in die wildernis gedra; en al daardie tyd was Josef se lyk by hulle, daar voor hulle oë, dag ná dag, en was dit ‘n verwyt teen hulle ongeloof.

TAM1897 Q1 23.8Baie mense, het ek gevind, verduidelik daardie vers uit Stefanus se toespraak op hierdie manier, en daardie manier, en nog ‘n ander manier, eerder as om te glo wat daar staan, eerder as om te kyk na die belofte wat God aan Abraham gemaak het, en wat Hy aan Abraham gesweer het, om hom die land te gee wat Hy hom gewys het. Maar julle het tog saamgestem dat die land wat God aan Abraham gewys het, die wêreld was, en nie hierdie wêreld nie, maar die wêreld wat kom? Dit is die land wat God gesweer het om aan hom te gee; en dit is die land waarna hy uitgesien het. Dit is die land wat ‘n stad gehad het waarna hy uitgesien het, wie se bouer en skepper God is. En hy sou nie aan ‘n geleentheid dink om terug te keer na die ander land, waarvan hy uitgegaan het nie.

TAM1897 Q1 23.9Die hele tyd was God se eed om daardie land aan Abraham en sy saad te gee. Moenie ‘sade’ daarop sit nie, wanneer God dit weggeneem het; moenie ‘n ‘s’ daaraan sit nie wanneer God dit weggeneem het. “Hy sê nie, En aan sade, soos van baie nie; maar soos van een, En aan jou saad, wat Christus is.” Daar was baie van hulle, dit is waar. Drie miljoen het uit Egipte gekom, maar dit is nie diegene waarvan God gepraat het toe Hy gesê het: “Aan jou, en aan jou saad,” wat “soos van een” was, en “wat Christus is” nie. Sien jy dit? Moenie toelaat dat die menigte van Israel in jou gedagtes kom wanneer jy die woorde lees: “Aan jou, en aan jou saad.” Wanneer God die “s” wegneem, mag ons dit glad nie daar sit nie. Ons mag dit nie eers in ons denke daar sit nie. Wie was die saad?—Christus. Wanneer hy sê: “Aan jou, en aan jou saad,” mag jy en ek dit nie anders lees as: aan jou en Christus sal Ek dit gee, as ‘n ewige besitting nie. Ons mag niemand anders as Christus daar sit nie, behalwe deur Christus. Aan jou en Christus sal Ek dit gee.

TAM1897 Q1 23.10Stefanus sê dat “die tyd van die belofte naby gekom het, wat God aan Abraham gesweer het.” Stefanus het dit uit die Bybel gekry. Ek wil hê julle moet sien dat dit nie ‘n besondere inspirasie van die Heilige Gees was wat net toe aan Stefanus gegee is nie, maar dit was alles al voorheen in die Bybel, en die Heilige Gees het dit aan hierdie ander deur Stefanus gegee deur die dinge wat hy voorheen in die Bybel gelees het, aan sy gedagtes te roep. Draai asseblief om na die sesde hoofstuk van Eksodus. Dit is so duidelik in die Skrif dat daar geen moontlikheid is om dit weg te verklaar nie. Dit is die tyd van die bevryding van Israel, en die Here sou dit doen. Eksodus 6:1-5:—

TAM1897 Q1 23.11Toe sê die Here vir Moses: ‘Nou sal jy sien wat Ek aan Farao sal doen; want met ‘n sterke hand sal hy hulle laat gaan, en met ‘n sterke hand sal hy hulle uit sy land uitdryf.’ En God het met Moses gespreek en vir hom gesê: ‘Ek is die Here; en Ek het aan Abraham en aan Isak en aan Jakob verskyn met die naam van God, die Almagtige, maar met my naam Here was Ek vir hulle nie bekend nie.’ En Ek het ook my verbond met hulle bevestig om hulle die land Kanaän te gee, die land van hulle pelgrimstog, waarin hulle vreemdelinge was. En Ek het ook die gekreun van die kinders van Israel gehoor, wat die Egiptenaars in die gevangenskap hou; en Ek het aan my verbond gedink.

TAM1897 Q1 23.12Wat was sy verbond?—Om hulle die land te gee. Wat het die land voorgestel? Wat was dit?—Die land, die wêreld, wat die Here aan Abraham getoon het, en gesweer het om dit aan hom te gee as ‘n ewige besitting.

TAM1897 Q1 24.1(Stemme) Die wêreld wat kom.

TAM1897 Q1 24.2Nou sê Hy: “Ek het aan my verbond gedink.” Wat het dit beteken? “Ek het aan my verbond gedink.” Het Hy dit vergeet?—Nee; maar dat die tyd nou gekom het om te doen wat Hy belowe het. Julle onthou dat in die agtiende hoofstuk van Openbaring staan:—

TAM1897 Q1 24.3En ek het ‘n ander stem uit die hemel hoor sê: Gaan uit haar uit, my volk, sodat julle nie deelgenote van haar sondes word nie, en sodat julle nie van haar plae ontvang nie. Want haar sondes het tot in die hemel bereik, en God het aan haar ongeregtighede gedink. Vergeld haar soos sy julle vergeld het, en gee haar dubbel terug volgens haar werke: in die beker wat sy vol gemaak het, gee haar dubbel vol. Hoeveel sy haarself verheerlik het en in weelde gewoon het, gee haar soveel kwelling en hartseer: want sy sê in haar hart: Ek sit as ‘n koningin, ek is geen weduwee nie, en ek sal geen rou sien nie. Daarom sal haar plae in een dag kom: die dood en die rou en die honger; en sy sal heeltemal met vuur verbrand word: want sterk is die Here God wat haar oordeel.

TAM1897 Q1 24.4Toe God aan haar ongeregtighede gedink het, het die tyd gekom dat sy geoordeel word. Toe Hy aan Sy verbond gedink het, watter tyd het gekom?—Die tyd het gekom om die eed te vervul. Maar wat was die verbond met Abraham, Isak en Jakob?—Dit was om daardie land aan hulle te gee as ‘n ewige besitting, en om dit aan hulle en aan hulle nageslag te gee. Wie was die nageslag?—Christus.

TAM1897 Q1 24.5Daarom sê vir die kinders van Israel: Ek is die Here, en Ek sal julle uit die swaar las van die Egiptenaars uitbring, en Ek sal julle uit hulle slawerny verlos, en Ek sal julle loskoop met ‘n uitgestrekte arm en met groot oordele: en Ek sal julle vir My as ‘n volk aanneem, en Ek sal vir julle ‘n God wees; en julle sal weet dat Ek die Here julle God is, wat julle uit die juk van die Egiptenaars uitbring.

TAM1897 Q1 24.6As Israel dit geglo het, sou hulle dan ooit nodig gehad het om daardie verbond by Sinai aan te gaan? Voordat Hy hulle uit Egipte gelei het, het Hy gesê: Ek sal julle God wees, julle sal my volk wees. Julle sal weet dat Ek die Here is.

TAM1897 Q1 24.7En Ek sal julle inbring in die land waarvan Ek gesweer het om dit aan Abraham, Isak en Jakob te gee; en Ek sal dit julle tot ‘n erfdeel gee. Ek is die Here.

TAM1897 Q1 24.8“Die tyd van die belofte het naby gekom, wat God aan Abraham gesweer het.” Ek sal jou in die land bring wat Ek sweer om jou te gee. Wat is daardie belofte dan? In watter land wou God Israel inbring? Watter land was daar vir hulle?—Die wêreld wat kom. Moet nou nie probeer om dit alles te verduidelik nie. Ek het geen verklaring daarvoor nie. Daar is wat die woord sê, en ek glo dit. Dit hoef nie verklaar te word nie. Dit hoef net geglo te word. Nee, moenie eers probeer om dit vir jouself te verklaar nie. As dit nuut vir jou is, as jy ander idees daaroor gehad het, moenie probeer om dit daarmee te laat ooreenstem nie. Laat dit alles los, en kyk wat dit sê.

TAM1897 Q1 24.9Ek vra weer. Watter land het God gesweer om aan Abraham, Isak en Jakob te gee?

TAM1897 Q1 24.10(Gemeente) Die wêreld wat kom.

TAM1897 Q1 24.11Sal julle daaraan vashou? Julle het ‘n rukkie gelede saamgestem dat dit reg was. Kom ons draai nou nie daarvan weg nie, ter wille van ons siel.

TAM1897 Q1 24.12(Stem) Sou verlossing na hulle gekom het?

TAM1897 Q1 24.13Ja; verlossing sou na hulle gekom het. Verlossing sou na die wêreld gekom het. Alles sou gebeur het. Maar dit sou op ‘n ander manier gekom het as wat dit gedoen het. Die wêreld sou ‘n ander ervaring gehad het as wat dit gehad het. Ons mis dit wanneer ons na die ervaring wat hulle gehad het, kyk en dink dit is waartoe God hulle geroep het. Hulle het daardie verskriklike ervaring gehad omdat hulle nie geglo het waartoe God hulle geroep het nie. En, broeders, as jy en ek vandag na hierdie dinge kyk wat destyds voor Israel gestel is, soos hulle daarna gekyk het, sal ons nou doen soos Israel destyds gedoen het. Israel het destyds nie gesien wat God vir hulle gehad het nie, en daarom het hulle nie gekry wat Hy vir hulle gehad het nie. Nou, as jy en ek nie meer in daardie dinge sien as wat Israel gesien het nie, sal ons nie meer kry as wat Israel gekry het nie. Net so seker as wat ons na hierdie dinge kyk soos Israel gedoen het, sal ons vandag doen soos Israel destyds gedoen het.

TAM1897 Q1 24.14Aan ons is die evangelie verkondig, net soos aan hulle; maar die verkondigde woord het hulle nie bevoordeel nie, omdat dit nie met geloof in die harte van die hoorders vermeng was nie. Laat ons dan vrees, sodat, terwyl ‘n belofte om in sy rus in te gaan vir ons oorbly, nie een van julle mag skyn om dit tekort te kom nie.

TAM1897 Q1 24.15Sal dit nou vir ons baat deurdat dit met geloof in ons wat dit hoor, vermeng word? God verhoed dat Israel se ervaring in ons herhaal word. Dit word voor ons gestel sodat ons kan ontsnap.

TAM1897 Q1 24.16Kom ons kyk wat hulle nie gesien het nie omdat hulle nie in God geglo het nie. Kom ons kyk wat God vir hulle in petto gehad het, en gryp dit aan, in plaas daarvan om dinge soos hulle te beskou en dit nie te ontvang nie, soos hulle gedoen het.

TAM1897 Q1 24.17Draai na die vyftiende hoofstuk van Eksodus, en jy vind dit baie duidelik gestel. Toe Israel uit Egipte uitgekom het en die Rooi See oorgesteek het, vind jy hierdie woorde in die dertiende vers:—

TAM1897 Q1 24.18U het in u barmhartigheid die volk uitgelei wat U losgekoop het: U het hulle in u krag gelei na u heilige woning.

TAM1897 Q1 24.19Hierdie hoofstuk is die lied van Moses. Dié wat op die Berg Sion staan en die oorwinning behaal oor die dier en oor sy beeld en oor die getal van sy naam, sing die lied van Moses. Nie ‘n lied wat daarop gemodelleer is nie. Nie ‘n lied wat daarmee ooreenstem nie. Maar hulle sing die lied van Moses. Daardie vyftiende hoofstuk van Eksodus is ons lied.

TAM1897 Q1 24.20Waarheen het God beoog om hulle te neem?—Na sy “heilige woning.” Waar was daardie heilige woning?

TAM1897 Q1 24.21(Gemeente) “‘n Stad wat fondamente het, wie se boumeester en maker God is.”

TAM1897 Q1 24.22Meer. “Die volke sal hoor en bang word; angs sal die inwoners van Palestina oorweldig.”

TAM1897 Q1 24.23E. J. Waggoner.—Dit het dit wel gedoen.

TAM1897 Q1 24.24Dit het natuurlik so gebeur. Toe hulle na daardie grens toe gaan, was die hertogte van Edom verbaas. “Die magtige manne van Moab, ‘n beving sal hulle oorval; al die inwoners van Kanaän sal wegsmelt.” Wat moes met die inwoners gebeur?

TAM1897 Q1 25.1(Stemme) Hulle moes wegsmelt.

TAM1897 Q1 25.2E. J. Waggoner.—Hulle het dit reeds gedoen.

TAM1897 Q1 25.3Net toe hulle daar aankom, het Israel gevra: ‘Mag ons deur u land trek?’ Wat het hulle gesê?—Nee, meneer. Hulle is nie toegelaat om voet op hul grond te sit nie. Maar as hulle reguit van die Rooi See na die grense van Edom gegaan het, sou heel Edom in verbasing stilgestaan het totdat hulle verby was. O Israel, selfs nou nog, het nie agtergekom wat Israel daar gemis het nie. Broeders, wanneer ons uitvind wat Israel daar gemis het, sal dit ons ‘n inspirasie gee wat die krag van God sal bring, en ons sal dit glo.

TAM1897 Q1 25.4Vrees en vreesbeving sal op hulle val; deur die grootheid van u arm sal hulle stilstaan soos ‘n klip; totdat u volk oorgesteek het, o Here, totdat die volk oorgesteek het wat u gekoop het.

TAM1897 Q1 25.5Wat gaan Hy met hulle doen? “Jy sal hulle inbring en hulle plant in die berg van jou erfdeel.” Wie se erfdeel?—Die Here se. Maar “God, wat in die ou tyd op verskillende tye en in verskeie maniere deur die profete tot die vaders gespreek het, het in hierdie laaste dae deur sy Seun tot ons gespreek, wie Hy erfgenaam van alle dinge aangestel het.” Wie het Israel gelei?—God. Na wat?—“U erfdeel;” nie ons s’n nie—u s’n. “En as julle aan Christus behoort, is julle dus nageslag van Abraham en erfgename volgens die belofte.” “U erfdeel, o Here.” Dit is nie alles nie. “Jy sal hulle inbring en hulle plant op die berg van jou erfdeel, in die plek, o Here, wat U berei het om daarin te woon.” Dit is nie alles nie. “In die heiligdom, o Here, wat U hande gestig het.” Watter heiligdom is dit wat die Here se hande gestig het?

TAM1897 Q1 25.6(Stemme) Die ware heiligdom.

TAM1897 Q1 25.7Dit is natuurlik so. “Van die dinge wat ons gespreek het, is dit die opsomming: Ons het so ‘n hoëpriester, wat aan die regterhand van die troon van die Majesteit in die hemele gesit is; ‘n dienaar van die heiligdom en van die ware tabernakel, wat die Here opgerig het en nie ‘n mens nie.” Dit is die opsomming van ons gesprek vanaand, nie waar nie? Dit is waarheen God Israel wou neem. Maar hulle het nie gesien nie. Sien jy? Dit is waarheen Hy ons wil neem.

TAM1897 Q1 25.8Sien jy dat dit is waarheen God Israel destyds wou neem? As jy dit sien, sal jy gereed wees om na die plek te gaan wat Israel gemis het. Maar as jy dink dit was ‘n aardse heiligdom wat ‘n mens opgerig het, is dit alles wat Israel gesien het, en dit is alles wat jy sal sien. En Israel het nie die land ingegaan nie, en jy sal ook nie. Ons moet meer sien as wat Israel gesien het, anders sal ons nooit verder kom as wat Israel gekom het nie. Maar waarom het Israel nie meer gesien as wat hulle gesien het nie?—Hulle het nie geglo nie. Maar jy en ek moet nou glo wat Israel destyds nie geglo het nie, anders sal ons nooit ontvang wat Israel misgeloop het nie. Maar as ons glo wat Israel nie geglo het nie, sal ons gebring word in die erfdeel waarin Israel nie gebring is nie, in die tent wat Israel nie binnegegaan het nie, die heilige woning van God, in die stad wat fondamente het, wie se boumeester en maker God is.

TAM1897 Q1 25.9Agtiende vers: “Die Here sal regeer vir ewig en ewig.” Hy wil self oor hulle regeer; nie meer Farao nie; nie meer Nimrod nie; nie meer van hierdie afgodsdienaars nie; nie meer van hierdie rebelse mense nie. God wou Israel in die geseënde land inlei en vir ewig oor hulle daar regeer, maar hulle het dit nie geweet nie. O, wat hulle gemis het deur die Here nie te glo nie! O, wat ons al hierdie jare gemis het! want soos ek môreaand vir julle sal voorlees, sou ons lankal daar gewees het as ons net in die Here geglo het. God sê so, en dit is so. Ons het geen saak in hierdie tabernakel vanaand nie. Geen sake hier nie, regtens gesproke, want ons het geen sake in die wêreld nie. Aangesien ons egter in die wêreld is, is dit die plek vir ons. Maar ons behoort glad nie in die wêreld te wees nie. Ons moes lankal in die koninkryk van God gewees het. Dit is ‘n feit, broeders. Daar is meer in die Bybel as wat ons in nog ‘n uur hier oor daardie een gedagte alleenlik sou kon uitbring.

TAM1897 Q1 25.10Nou het Moses dit alles geglo. Hy het geglo dat die tyd vir die vervulling van die belofte naby was. Maar hy sou binnekort die troon van Egipte beklee. Hy sou koning wees. Hy sou regeer; ‘n amp beklee wat hoër was as dié van burgemeester of klerk van enige stad. Hy sou nie net oor ‘n koninkryk regeer nie, maar oor ‘n ryk; die ryk van die wêreld, en dit was sy reg. Deur ‘n dubbele reg het dit aan hom behoort. Hy het nie nodig gehad om hom vir ‘n amp verkiesbaar te stel nie. Dit sou aan hom val, en daar was niemand wat sy reg sou betwis nie. Dit was net een tree na die troon; net totdat hierdie Farao sterf, en hy was byna honderd jaar oud. Toe sou hierdie Moses koning van die wêreld word, omdat die Egiptiese Ryk wêreldwyd was.

TAM1897 Q1 25.11Israel het destyds ook ‘n moeilike tyd gehad. Israel is onderdruk, vervolg en gedwing om in baksteenoonde te werk. Moses kon gesê het: Nou word ons volk onderdruk; hulle word vervolg; hulle ly ter wille van hulle God; maar dit sal hoogstens nie lank duur nie, want Farao is byna honderd jaar oud en kan nie veel langer lewe nie. Dan sal ek ‘n hervorming inbring. Ek sal hierdie regering regstel. Ek sal reg regeer. Nie soos hierdie goddelose Farao’s nie. Ek glo in God. Ek is ‘n Christen, en ek is net soveel beter gekwalifiseer om te regeer omdat ek ‘n Christen is. En hy kon nie net hulle laste verwyder het nie, maar kon hulle ook in ampte aangestel het en die wêreld deur die volk van God regeer het. Was die weg nie oop nie? Dit was net ‘n tree na die troon, en daardie tree moes binnekort geneem word. Maar kom ons kyk wat daardie Christen in sulke omstandighede gedoen het. Lees Hebreërs hoofstuk elf. Kyk noukeurig, lees dit sorgvuldig en sien wat dit sê. Vers vier-en-twintig:—

TAM1897 Q1 26.1Deur geloof het Moses, toe hy grootgeword het, geweier om as die seun van Farao se dogter aangespreek te word.

TAM1897 Q1 26.2Wat het dit beteken om te weier om as die seun van Farao se dogter aangespreek te word?—Om te weier om koning te wees. Daar was die troon. Dit was net ‘n tree daarheen. Maar in plaas daarvan om daar op te tree en homself op die troon te laat neersit, het hy afgetree. Hy het sy rug gedraai op die troon van Egipte, en op al die skatte en plesiers van Egipte, en sy gesig na ‘n ander land gedraai; want die tyd het gekom toe God sy volk uit daardie land in hierdie ander land sou roep. Moses het in Jesus Christus geglo, en daarom in die skeiding van kerk en staat geglo. Daarom het hy hom van die staat geskei en het hy met sy hele hart by die kerk gestaan. God het hom uit hierdie land geroep, soos Hy eers sy vader Abraham uit sy land geroep het. Maar dit is nie alles nie. Luister: “Hy het dit liewer gekies om lyding saam met die volk van God te ly as om vir ‘n tyd lank die plesiers van Egipte te geniet?”

TAM1897 Q1 26.3(Gemeente) Sonde.

TAM1897 Q1 26.4Sonde? Hy was erfgenaam van die troon. Wat was dit dan, om sy gedagtes te rig op die troon van Egipte, op die mag en die plesiers van die wêreld, en van die regerings van die wêreld? Wat was dit?—Sonde. Staan daar so?

TAM1897 Q1 26.5(Stemme) Ja.

TAM1897 Q1 26.6Glo jy dit?

TAM1897 Q1 26.7(Stemme) Ja.

TAM1897 Q1 26.8Was dit toe sonde vir Israel?

TAM1897 Q1 26.9(Stemme) Ja.

TAM1897 Q1 26.10Wat is dit nou?

TAM1897 Q1 26.11(Stemme) Sonde.

TAM1897 Q1 26.12Broeders, daar is sekere dinge in die Bybel waaroor ons behoort te dink. “Om liewer lyding saam met die volk van God te ly, as om vir ‘n tyd lank die plesiers van die sonde te geniet.” Maar moenie vergeet dat die plesiers hier, waaroor gepraat word—die plesiers van die sonde—in werklikheid die plesiers van Egipte is; die plesiers daarvan om koning van Egipte te wees, om ‘n amp in die aardse regering te beklee, om oor ander mense te regeer. Dit sou alles aan hom toekom deur ware afstamming, by reg van erfopvolging. Hy het nie hoef homself as kandidaat voor te stel, of stemme te werf nie. Dit het hom van nature toegekom. Die rekord sê dat om al hierdie plesiers te aanvaar en te geniet, sou beteken het om die plesiers van die sonde te geniet. Maar hy het dit prysgegee. Waarom?—“Aangesien hy die smaadheid van Christus groter rykdomme geag het as die skatte in Egipte.”

TAM1897 Q1 26.13Waar was Christus ten opsigte van die Egiptiese regering en troon? Was Christus een met Egipte?—Nee. Kon Moses Christus en die troon van Egipte albei hê?

TAM1897 Q1 26.14(Stemme) Nee.

TAM1897 Q1 26.15Maar die troon van Egipte het na hom toe gekom net so natuurlik soos die blare van die bome val. Hy het nie hoef te streef na ‘n amp nie. Nie eens om homself genomineer te kry nie.

TAM1897 Q1 26.16A. F. Ballenger.—Of om ‘n petisie op te stel.

TAM1897 Q1 26.17Nee. Hy het nie eens ‘n verteenwoordiger hoef te kry om sy petisie aan die president voor te lê nie.

TAM1897 Q1 26.18Kyk weer na die situasie. Daar was Egipte met sy troon, sy plesiers en skatte, wat aan hom geval het so natuurlik soos die blare van ‘n boom afval, sonder enige persoonlike moeite van sy kant. Alles wat hy hoef te doen was om met gevoude hande te sit, totdat die koning van ouderdom sou sterf, en toe was dit alles syne. Tog sou hy liewer saam met Christus wees en sy veragting ly, as om daar op die troon van Egipte te wees. En hou veral in gedagte dat hy sy rug moes draai op die troon en al die skatte en plesiers van Egipte om saam met Christus te wees.

TAM1897 Q1 26.19Moenie nou sê dat ek dit daar ingesit het nie, dat ek dit uitgedink het. Let op wat die woord sê, en jy sal sien dat dit alles daar is. Is dit nie regtig daar nie?

TAM1897 Q1 26.20(Stemme) Ja.

TAM1897 Q1 26.21Kom ons lees dit weer eens deur, en dit sal tyd wees om vir vanaand af te sluit; dan sal ons môreaand weer oor Israel studeer:—

TAM1897 Q1 26.22Deur geloof het Moses, toe hy grootgeword het, geweier om as die seun van Farao se dogter aangespreek te word; hy het liewer gekies om lyding saam met die volk van God te verduur as om vir ‘n tyd lank die plesiers van sonde te geniet; hy het die skande van Christus vir groter rykdom gehou as die skatte in Egipte: want hy het uitgesien na die loon.

TAM1897 Q1 26.23“Die tyd van die belofte het naby gekom, wat God aan Abraham gesweer het” om hom die geseënde loon te gee. Moses het dit geglo en het hom van die staat afgesonder, sy rug op die troon gedraai en die smaad van Christus gekies bo al die mag, plesier en heerlikheid van Egipte. En moenie vergeet dat hy sy rug op dit alles moes draai om deelgenoot te wees van die smaad van Christus nie.