Sendelinge vir God
TAM1897 Q1 14.2Preek gelewer Woensdagaand, 3 Maart 1897 Gedruk in die Algemene Konferensie-bulletin, Eerste Kwartaal, 1897, Vol. 2, Nr. 1, bl. 14-20.
TAM1897 Q1 14.3ONS les gisteraand het geëindig met die stigting van die eerste staat wat in die geskiedenis bekend is; inderdaad, die oorsprong van die staat. Die Skrif sê van Nimrod se koninkryk:—
TAM1897 Q1 14.4Die begin van sy koninkryk was Babel, en Erek, en Akkad, en Kalne, in die land van Sinear. Uit daardie land het Assur uitgegaan en Nineve gebou.
TAM1897 Q1 14.5Ons vertaling lui: “Assur het uitgegaan en Nineve gebou.” Maar die ware idee is, soos die kanttekening dit gee: “Hy [Assur] het na Assirië uitgegaan en Nineve,” en die ander dorpe wat daar genoem word, gebou. Sodat die begin van sy koninkryk in Sinear was, en die uitbreiding daarvan na Assirië was.
TAM1897 Q1 14.6Nimrod was nie bloot ‘n magtige jagter van diere nie, maar ook ‘n vervolger van mense. En die mag wat hy verwerf het, wat hy in sy hand gekry het deur hierdie vestiging en uitbreiding van sy koninkryk, het hy gebruik om mense te dwing om sy mag en die god wat hy gedien het, te erken. Só het van die eerste staat wat ooit in die wêreld was tot die laaste wat ooit in die wêreld sal wees, elkeen van hulle die mag wat dit gehad het, teen God gebruik.
TAM1897 Q1 14.7Ek sal dit weer stel: Elke staat, van die eerste wat ooit was, naamlik Nimrod s’n, tot by die laaste wat ooit sal wees, naamlik hierdie een, het sy mag teen God, teen sy waarheid, teen sy volk gebruik; om mense van God af te dwing. Van begin tot einde, dit is die rekord van elkeen van hulle. Wanneer die wêreld tot ‘n einde sal kom, sal dit die rekord wees van die koninkryke en state van die wêreld.
TAM1897 Q1 14.8Hier is ‘n stelling uit die hoofartikel op die eerste bladsy van die Review, 14 April 1896: Die groot misleier “het die mense verlei om voor afgode te buig, en sodoende oorheersing oor aardse koninkryke verkry. Hy het dit beskou as die volgende beste ding ná die verowering van die troon van God in die hemel.” In die geskiedenis wat in die vorige les aangehaal is, kan jy die werking van die skema sien soos dit hier in die Gees van profesie geopenbaar is. Eerstens het mense tot afgodsdiens oorgegaan, en daarna tot monargie. En die eerste wat dit gedoen het, het ‘n staat gestig en was self ‘n vervolger van mense deur die mag wat hy só verkry het. Dit is die geskiedenis. Jy sal sien hoe dit in ander nasies uitwerk soos ons voortgaan.
TAM1897 Q1 14.9Dit was nie lank ná Nimrod nie of in daardie hele land is God deur almal behalwe Abraham vergeet. Slegs Abraham het God gesoek en gevind; en met Abraham het God die geslag weer op die Here se pad begin. Let nou op wat Hy vir Abraham gesê het. In die lig van wat ons bestudeer het, in die lig van wat in die vorige les voor ons was, en waaraan ek nou pas u aandag gevestig het, oorweeg wat God vir Abraham gesê het toe Hy met hom ‘n nuwe nasie begin het; dit is, ‘n nasie van God. Genesis 12:1 vertel vir ons wat die Here hom aanvanklik gesê het. “En die Here het aan Abram gesê: Gaan uit”—wat?—“jou land.” Wat eers?
TAM1897 Q1 14.10(Gemeente) Jou land.
TAM1897 Q1 14.11“En van jou familie, en van jou vader se huis, na ‘n land wat Ek jou sal wys.” Drie dinge het God gesê dat Abram moes verlaat. Eerstens, hy moes verlaat, wat?—Sy land. Volgende?—Sy familie. Volgende?—Sy vader se huis. Sy vader se huis was afgodsdienaars. Sy land het mense tot afgodsdiens gedwing; dit was teen God. Sy land, sy familie en sy vader se huis was afgodsdienaars, en hy moes alles verlaat. Die Here het hom die land gewys; maar het Hy hom besit daarvan gegee?—“Nee, nie eers om sy voet daarop te sit nie.” Toe God hom uit daardie land geroep het, het Hy hom toe in ‘n ander een gebring?—Nee; maar “Hy het belowe dat Hy dit aan hom en aan sy nageslag ná hom sou gee.” Toe God hom toe uit sy land geroep het en hom nie in die ander een gebring het nie, waar het dit hom gelaat?
TAM1897 Q1 14.12(Gemeente) ‘n Pelgrim en ‘n vreemdeling.
TAM1897 Q1 14.13Het dit God se verteenwoordiger in hierdie wêreld absoluut sonder ‘n land in hierdie wêreld gelaat?
TAM1897 Q1 14.14Was hy egter absoluut sonder ‘n land?—O, Hy het uitgekyk na “‘n beter land, naamlik ‘n hemelse.”
TAM1897 Q1 14.15Kom ons wend ons tot die elfde hoofstuk van Hebreërs en kyk daarna. Agtste vers, begin:—
TAM1897 Q1 14.16Deur geloof het Abraham, toe hy geroep is om uit te trek na ‘n plek wat hy later as ‘n erfdeel sou ontvang, gehoorsaam; en hy het uitgegaan, nie wetende waarheen hy gegaan het nie.
TAM1897 Q1 15.1Maar vanwaar het hy uitgegaan?—Uit sy land, sonder om te weet waarheen hy gegaan het. “Deur geloof het hy as vreemdeling in die land van belofte gewoon, soos in ‘n vreemde land, en het in tente gewoon saam met Isak en Jakob, die medeërfgename van dieselfde belofte.” Julle weet hy het hom geen erfdeel gegee nie, nee, nie eers ‘n plek om sy voet daarop te sit nie; en tog het Hy belowe om dit aan hom en aan sy nageslag ná hom te gee. Hy het hom uit sy eie land uitgelei; en van geen ander land op aarde het Hy hom selfs nie so veel gegee as om sy voet daarop te sit nie. Só is hy heeltemal sonder ‘n land op aarde gelaat. Hiervan is ons seker; maar onthou wat God gesê het. Wie was Abraham op daardie tydstip?—Hy was “die vriend van God,” “die vader van almal wat in God glo.” Is hy jou vader? Het jy ‘n land in hierdie wêreld?
TAM1897 Q1 15.2Want hy het uitgesien na ‘n stad wat fondamente het, wie se boumeester en maker God is. Deur geloof het ook Sara self krag ontvang om swanger te word, en sy het ‘n kind gebaar toe sy te oud was, omdat sy Hom getrou geag het wat die belofte gemaak het. Daarom het daar uit een, en hom wat byna dood was, soveel ontstaan as die sterre van die hemel in menigte en soos die sand by die see, wat ontelbaar is. Almal het in geloof gesterf, sonder om die beloftes te ontvang.
TAM1897 Q1 15.3Wat het God belowe toe Hy hom uit sy land uitgelei het? Het Hy hom ‘n land belowe?—Ja. Maar hy het nie ‘n land in hierdie wêreld gekry nie; “maar hulle het dit van verre gesien en dit aangeneem en omhels en bely dat hulle vreemdelinge en bywoners op die aarde was. Want die wat sulke dinge sê, verklaar duidelik dat hulle ‘n vaderland soek.” Kan ‘n mens ‘n land soek as hy een het?—Nee; want ‘n mens kan nie meer twee lande hê as wat hy twee here kan dien nie.
TAM1897 Q1 15.4Wel, sê een, Abraham was uit sy land uit. Ja, maar hy het die geleentheid gehad om terug te gaan as hy wou. As hy dit nog as sy land beskou het, sodat dit op sy hart gelê het, en hy heimwee gekry het toe hy agthonderd of ‘n duisend myl ver was, en daar ‘n hongersnood in die land was, en dit nie so ‘n uitstappie was as wat hy gedink het dit sou wees nie, kon hy gesê het, “Ek wil net nog een keer die mense daar sien, die liewe ou vlaktes en bekende bome. As ek dit net kon doen, sou ek gewillig gewees het om terug te kom en ‘n rukkie in hierdie veld te bly.” As hy so gedink het, sou hy die geleentheid gehad het om terug te keer; want daar is geskryf: “Waarlik, as hulle gedagtig was aan daardie land vanwaar hulle uitgekom het, sou hulle die geleentheid gehad het om terug te keer.”
TAM1897 Q1 15.5Bewus; wat is bewus?—As hulle gedagtes vol daardie land was waarvan hulle uitgekom het, sou hulle die geleentheid gehad het om terug te keer. En hulle sou dit ook gehad het; want dan sou hulle dit gemaak het.
TAM1897 Q1 15.6Maar nou verlang hulle na ‘n beter land, dit is ‘n hemelse; daarom [daarom, om hierdie rede] skaam God Hom nie om hulle God genoem te word nie, want Hy het vir hulle ‘n stad voorberei.
TAM1897 Q1 15.7Het jy uit jou land uitgekom? Wend jou tot Romeine 4:1-12:—
TAM1897 Q1 15.8Wat sal ons dan sê dat Abraham, ons vader, wat die vlees betref, gevind het? Want as Abraham deur werke regverdig verklaar is, het hy iets om op trots te wees; maar nie voor God nie. Want wat sê die Skrif? Abraham het God geglo, en dit is hom tot geregtigheid toegereken. Aan hom wat werke doen, word die loon nie uit genade bereken nie, maar is dit ‘n skuld. Maar aan hom wat nie werke doen nie, maar glo in Hom wat die goddelose regverdig, word sy geloof tot geregtigheid bereken. Net soos Dawid ook die saligheid van die mens beskryf, aan wie God geregtigheid toereken sonder werke, en sê: Geseënd is hulle wie se ongeregtighede vergewe is en wie se sondes toegedek is. Geseënd is die man aan wie die Here die sonde nie toereken nie. Kom hierdie seën dan slegs op die besnydenis, of ook op die onbesnedenheid? Want ons sê dat die geloof aan Abraham as geregtigheid toegereken is. Hoe is dit dan toegereken? toe hy besny was, of in onbesnydenis? Nie in besnydenis nie, maar in onbesnydenis. En hy het die teken van die besnydenis ontvang, ‘n seël van die geregtigheid van die geloof wat hy gehad het terwyl hy nog nie besny was nie; sodat hy die vader sou wees van almal wat glo, al is hulle ook nie besny nie; dat dit hulle ook tot geregtigheid toegereken mag word: en ‘n vader van die besnydenis vir hulle wat nie net uit die besnydenis is nie, maar ook wandel in die spore van die geloof van ons vader Abraham, wat hy gehad het terwyl hy nog nie besny was nie.
TAM1897 Q1 15.9Daardie geloof van ons vader Abraham, wat hy gehad het terwyl hy nog nie besny was nie, was dieselfde geloof wat hy gehad het toe God hom uit sy land, uit sy familie, uit sy vader se huis geroep het, en hy in God se hande oorgelaat is, sonder ‘n land in die wêreld. En hy is ‘n vader vir almal wat glo, selfs al is hulle nie besny nie; en ook vir al die ander, mits ons almal in die voetspore van daardie geloof wandel wat hy gehad het toe hy nog nie besny was nie. “As julle aan Christus behoort, is julle dan Abrahams nageslag en erfgename volgens die belofte.”
TAM1897 Q1 15.10“Jou nageslag sal ‘n vreemdeling wees in ‘n land wat nie aan hulle behoort nie.” Is u sy nageslag? Is u die nageslag van Abraham omdat u in Jesus Christus glo? Is u ‘n vreemdeling in die land waar u is?—As u sy nageslag is, is u dit. Waarom?—Omdat dit nie meer u land is nie. Dit is nie meer u land nie.
TAM1897 Q1 15.11Nou, dit is nie teorie nie. Dit kom nou neer op praktiese, alledaagse godsdiens. Broer Dan. Jones het gister, julle onthou, gepraat oor sendelinge wat na Mexiko gaan, en hy wou hê sendelinge moes daarheen gaan en hul harte saamneem. Hy wil nie hê dat dié wat hul harte in die Verenigde State, of watter Staat dit ook al mag wees, agterlaat wanneer hulle daarheen gaan om sendingwerk te doen, moet gaan nie; want dan kan hulle nie sendingwerk doen nie.
TAM1897 Q1 15.12Die Here wou hê dat Abraham ‘n sendeling moes wees vir al die mense wat hy later op aarde sou ontmoet; en dit was hy. Maar God het geweet, en elkeen wat dit soos die Here sien, weet dat geen mens in hierdie wêreld ‘n sendeling kan wees wat ‘n land in hierdie wêreld het nie. Jy en ek kan nie in ‘n ander land sendelinge wees as Amerika ons land is nie. Ons kan nie in Amerika sendelinge wees solank Amerika ons land is nie. Jy kan nie eers by die huis ‘n sendeling wees as jy nie eers uit jou land uitgegaan het nie. Dit is so. Dit is so na die aard van die saak.
TAM1897 Q1 16.1Vraag.—Hoe kom jy daarby?
TAM1897 Q1 16.2Ons kan dit nie uitmaak nie. Ek stel nie voor om dit uit te maak nie. Die Here het dit uitgemaak, en jy en ek moet dit aanneem en daarin glo.
TAM1897 Q1 16.3Waarvoor is ons sendelinge in die wêreld? Kom ons kyk daarna. Waarom is ons uitgestuur om sendelinge te wees? Sendelinge van wat? Wat is ons sendingwerk? Wat is die doel daarvan? Is ons sendelinge vir Amerika, of is ons sendelinge vir God? Is Amerika God se land, onafhanklik van alle ander op aarde? Dit is nie goed genoeg om God se land te wees nie; en dit is nie goed genoeg vir God se volk nie, hoe goed dit ook al is.
TAM1897 Q1 16.4Jy en ek moet sendelinge vir God wees, om mense tot God te roep; om hulle van waar hulle is tot God te roep, van sonde tot geregtigheid, van duisternis tot lig, uit die land waar hulle is, in die beter land wat God voorberei het.
TAM1897 Q1 16.5Nou as Duitsland my land is—en as my hart daar is, is dit my land—hoe kan ek mense roep na ‘n land waartoe ek nie behoort nie, wat nie myne is nie? As Amerika my land is, hoe kan ek sendingwerk doen namens ‘n ander land?—Dit kan nie gedoen word nie. Toe God wou hê dat Abraham ‘n sendeling vir Hom moes wees, ‘n sendeling namens ‘n land waartoe God alle mense roep, het Hy hom geplaas waar hy werklik ‘n sendeling vir alle mense kon wees. God het hom geroep om ‘n sendeling te wees, en hierin het Hy ‘n voorbeeld gestel vir alle mense wat ná hom sou kom, van wat dit beteken om met sendingwerk te begin. Die eerste ding is om uit jou land te trek. As jy dus ‘n sendeling in Nebraska gaan wees, trek uit jou land uit. As jy ‘n sendeling in Mexiko gaan wees, trek eers uit jou land uit. Want as jy in die algemeen ‘n sendeling op die aarde gaan wees, sê die Here vir jou: “Trek uit jou land uit;” en dan voeg Hy by: “uit jou land en uit jou vader se huis.” Al hierdie dinge belemmer die sendingwerk, totdat jy daarvan en uit hulle ontslae geraak het. Maar wanneer jy uit jou land en van jou familie en van jou vader se huis uitgegaan het, is jy, waar jy ook al op aarde is, ‘n sendeling. Jy hoef nie daardie te wees nie; jy is dit. “Enigiemand van julle wat nie al wat hy het, prysgee nie, kan my dissipel nie wees nie.” En “hy wat sy vader of moeder meer liefhet as My, is My nie werd nie.” “Gaan uit jou land, en van jou familie, en van jou vader se huis, na ‘n land wat Ek jou sal wys.”
TAM1897 Q1 16.6Nou het ek ‘n oomblik gelede gesê, en ek sê dit weer, dat dit praktiese Christendom elke dag is soos dit nog altyd was by diegene wat in God glo.
TAM1897 Q1 16.7(Stem) Hoe kan ‘n man in Nebraska bly, en tog uit sy land kom?
TAM1897 Q1 16.8Deur weergebore te word. As hy in Nebraska gebore is, moet hy weergebore word. As hy in Amerika gebore is, laat hy weergebore word, en hy sal uit sy land wees. As hy in Duitsland gebore is, laat hy weergebore word, en hy sal uit sy land wees.
TAM1897 Q1 16.9Nou, broeders, daar is baie in hierdie saak. Daar is niks in hierdie wêreld wat ons sendingwerk so baie belemmer het as hierdie herhaalde gaan na ‘n vreemde werksveld en die voorbereiding om byna onmiddellik terug te keer nie. Elke man onder Sewende-dag-Adventiste-sendelinge wat in ‘n vreemde land was, weet dat dit ‘n feit is. En hy hoef nie uit die Verenigde State te gaan om dit uit te vind nie. Daar is eintlik voorgestel dat dit ‘n raadsame ding sou wees om ‘n tweede skip te kry om die sendelinge wat die “Pitcairn” uitneem, huis toe te bring; soos die “Pitcairn” hulle uitneem, laat ‘n ander skip kort daarna volg, wanneer hulle heimwee kry, en hulle huis toe bring! Nou sal hierdie ding moet ophou, of ons sal nooit sendelinge op hierdie aarde wees nie; die Here wil nie so iets hê nie.
TAM1897 Q1 16.10As jou hart in hierdie land is; of as jou hart hier by jou familie is; as jou hart hier in jou pa se huis is,—dan ter wille van jou siel, en ter wille van die saak van God, moenie daarvan weggaan totdat jy jou hart van dit alles losgemaak het nie. Want waar jou hart is, daar sal jou skat wees, en jy sal wil terugkom so gou as moontlik.
TAM1897 Q1 16.11As jy na ‘n ander land gaan, terwyl jou hart nie daar is nie, kan jy geen goed doen terwyl jy daar is nie; jy sal ‘n oorlas vir jouself en vir almal om jou wees. Moet nie dink jy sal nie; want jy sal.
TAM1897 Q1 16.12Wat ons moet doen, is om te weet waar ons tuiste is,—ons regmatige tuiste,—en dat dit nêrens op hierdie aarde is nie; dat dit in die hemel is, en dat ons binnekort daarheen gaan. En dan, waar jy ook al op hierdie aarde geroep word, hou in gedagte dat jy huis toe gaan. Dan, as dit na die Suidelike See-eilande is, of na Mexiko, sal jy tuis wees; en jy sal dit weet, en daar wees om tuis te bly en vir God te werk waar jy is totdat Hy jou na ‘n ander veld roep; en wanneer jy daar aankom, sal jy steeds tuis wees. Op daardie manier sal jy nooit in ‘n vreemde plek wees nie, en die mense sal nie vreemdelinge vir jou wees nie.
TAM1897 Q1 16.13Nou werk hierdie idee om ‘n land in hierdie wêreld te hê, net so. Met betrekking tot lande is daardie land wat joune is die leidende ding in jou gedagtes; en as jy na ‘n ander land gaan, sal jy voortdurend vergelykings tref tussen daardie land en jou eie land. Die lesse wat jy gee, die preke wat jy preek, die invloed wat jou vergesel, sal so daarmee deurtrek wees, sonder dat jy dit self besef, dat die mense dit die heeltyd sal herken. Só is daar ‘n versperring tussen jou en hulle wat jy nooit kan oorskry nie, totdat jy jou land verlaat.
TAM1897 Q1 17.1Solank daardie ding in jou is, is daar ‘n versperring tussen jou en hulle. Jou werk kan nie doeltreffend wees totdat daardie versperring tussen jou en die mense afgebreek is nie, en hulle sien dat jy geskei is van jou land, van jou familie en van jou vader se huis. Maar wanneer jy uit jou land uitgekom het, wanneer jy weer gebore is, is jou oorsprong in daardie hemelse land; jou tuiste is daar; en dit is die enigste land waarvoor jy ‘n hart het. Dan sal daar geen versperring tussen jou en enigiemand op hierdie aarde wees nie, en jy kan die evangelie na elke mens in hierdie wêreld bring. Jy sal in elkeen wat jy op aarde ontmoet ‘n vriend vind; hulle sal vir jou nie vreemdelinge wees nie.
TAM1897 Q1 17.2In werklikheid kan jy onder mense in ander lande gaan, en jy sal vind dat hulle net so goed is soos die mense in hierdie land. ‘n Jaar gelede verlede somer was ek in verskeie van hierdie ander lande. Ek was in Denemarke, Noorweë, Swede, Duitsland, Switserland, Bohemië, Oostenryk, Hongarye, Bulgarye, Turkye, Griekeland, Italië, Nederland, Engeland, Ierland, Skotland,—in totaal sestien verskillende lande. Elke een van hierdie lande, elkeen op sy plek, was vir my net so goed soos hierdie land ooit was.
TAM1897 Q1 17.3In baie opsigte is hulle presies dieselfde. Die water daar is net soos die water in hierdie land. Gras groei daar presies soos dit in hierdie land groei,—die top groei op. Bome groei daar presies soos hulle in hierdie land groei, en is presies soos die bome in hierdie land. Selfs mense is in vorm en algemene voorkoms presies soos hulle in hierdie land is. Wel, wanneer die heuwels, die rotse, die water, die bome, die gras en die mense daar presies soos hulle in hierdie land is, is hulle dan nie net so goed soos hierdie nie? Ek kan geen verskil sien nie.
TAM1897 Q1 17.4Predikant Ballenger.—Sou u net so vry wees om hierdie dinge in al daardie lande te praat as wat u hier is?
TAM1897 Q1 17.5Beslis. Ek het presies hierdie dinge in daardie lande gepreek. Jy kan die evangelie oral preek. Broeders, ek het op elke tree goeie mense gevind, en niks anders as goeie mense nie. Ek het geen ander soort gevind nie. Eerlikwaar, ek het nie. Mense wat volslae vreemdelinge was—wat ek nog nooit tevore gesien het nie, wie se taal ek nie kon verstaan nie, en wat myne nie kon verstaan nie—sou alles in hul vermoë doen om my te help en my die pad te wys, en my op elke moontlike manier te help. In die plekke waar ek was, was die geld wat ek in my sak gehad het, hulle soort geld. Ek kon dit nie lees nie. Toe ek straatkar-tarief moes betaal, ‘n kaartjie vir die trein moes koop, of iets van daardie soort, kon ek net genoeg uitsteek om seker te maak dit is genoeg, en hulle laat vat wat ek moes betaal, en hulle het dit geneem, en nie meer as dit nie, en het vir my die regte kleingeld gegee.
TAM1897 Q1 17.6Ek sê vir julle, broeders, die mensdom is oral presies dieselfde. Die enigste verskil is dat hulle op sommige plekke ‘n bietjie beter is as op ander. Dit is al die verskil wat ek vind. En die evangelie—die evangelie is, soos ons weet, oral in die wêreld dieselfde. Daar is geen twyfel daaroor nie. En omdat daardie evangelie oral dieselfde is, is dit vir die hele mensdom bedoel. En aangesien die hele mensdom net so ewe is en net so eenvormig is soos die evangelie, sal jy vind dat dit elke keer en oral presies so werk wanneer jy die evangelie op die Here se manier aanneem en na die mense op die Here se manier gaan.
TAM1897 Q1 17.7Terwyl ek in Denemarke was, was dit vir my regtig die beste land op aarde; en ek het dit geniet saam met die mense rondom my! Terwyl ek in Noorweë was, was dit vir my die beste land in die wêreld. Toe ek in Turkye was, was dit vir my die beste land op aarde; en as ek ‘n sendingveld sou soek, sou ek reguit na Turkye gaan. Die Turke is net soos ander mense—slim en hofflik wanneer hulle jou op straat ontmoet, en in die land wanneer hulle jou op die pad ontmoet.
TAM1897 Q1 17.8Broer Holser en ek moes wag terwyl die skip in Smyrna, Asië, geanker het, en ons het uitgegaan om die ruïnes van Efese te besoek. Hy het verder gegaan as ek, maar ons het saam ongeveer ses myl alleen in die land ingegaan. Ons het presies so gegaan soos julle hier in die velde uitgaan. Ons het mense op die hoofpad ontmoet net soos julle hier doen. Ek het glad nie in gevaar gevoel nie, en ek dink nie hy het ook nie. Ons het niks gevind om voor bang te wees nie. Ons het daar rondgestap net soos ons hier sou doen. Ons was in Nikomedië toe die Armeniërs gesê het dit is skaars veilig om die huis uit te gaan, en veral vir enigiemand om buite op die heuwels aangetref te word terwyl hy rondloop; maar ons het uit die stad uitgegaan en op die heuwels geklim terwyl ons op die treine gewag het. Ons het Turke op die pad ontmoet met hul waens en osse; ons het hulle langs die pad rustend gevind. Ons was nie bang nie. Daar was geen gevaar vir ons nie. Oral was dit veilig.
TAM1897 Q1 17.9Ek sê vir julle, dat in elkeen van daardie lande die mense goeie mense, slim mense, vriendelike mense, behulpsame mense is. Hulle sal hul werk laat vaar om jou ‘n guns te bewys, om jou die pad te wys, om jou deur ‘n straat te lei, om ‘n blok of twee saam met jou te loop om jou die pad te wys, al het hulle jou nog nooit tevore gesien nie en verwag nooit om jou weer te sien nie. My hart het uitgeloop in vriendelike gevoelens vir daardie goeie mense oral, en ek wens dat hulle saam met ons na daardie beter land kon gaan waar ons saam kon wees, en die heeltyd vriendelik teenoor mekaar kon wees. Soos ek ‘n oomblik gelede gesê het, en soos D. T. Jones gister vir julle gesê het, lê dit aan die wortel van sendingwerk. Dit is dit. Daar was dié wat weggestuur is, gewillig, bly om op ‘n buitelandse sending te gaan. Dit was waarmee hulle begin het, dit was hul aansprake; teen groot koste het hulle daar aangekom. Net ‘n kort rukkie later word ‘n brief ontvang, waarin gesmeek word om terug te kom. “O, laat my net huis toe kom! Ek vra nie dat julle my tuisreis betaal nie; laat my net terugkom.”
TAM1897 Q1 18.1(Stem) Gee die Buitelandse Sendingraad sulke mense die geleentheid om terug te kom?
TAM1897 Q1 18.2Beslis. Hoe kon hulle andersins optree? Dit is nie ‘n ydele verhaal nie. Dit is ‘n feit, broeders. Maar dit is nie sendingwerk nie. Natuurlik sou die Buitelandse Sendingraad nie wou hê dat sulke persone daar moes bly nie. Die beste ding wat hulle kon doen, was om hulle huis toe te laat kom; want die enigste plek waar hulle iets kon doen, was tuis. Hul hart was by hul tuiste in Amerika.
TAM1897 Q1 18.3In werklikheid was sommige so bang dat hulle sou sterf as hulle daar gebly het, dat hulle huis toe gekom en gesterf het. Dit is ‘n feit. Ek gebruik daardie uitdrukking nie, of stel dit nie so nie om met julle gevoelens te speel, of iets dergeliks nie. Sommige mense was so heimwee dat hulle bang was hulle kon nie daar oorleef nie; en hulle het op hul eie versoek huis toe gekom, en nie lank daarna nie gesterf. Hulle kon nie minder as dit gedoen het as hulle in die buiteland gebly het nie.
TAM1897 Q1 18.4Ek weet, en jy weet dit ook, dat baie mense op buitelandse sendingreise gegaan het met meer die idee van ‘n uitstappie as om te gaan vir harde sendingwerk. En toe hulle aan die einde van die reis ontdek dat dit nie ‘n uitstappie was nie, maar ‘n beproewing; dat dit selfverloëning, siekte en brandkoors ingehou het, wat al die pret daarvan gou laat verdwyn het. Dit was nie wat hulle in gedagte gehad het toe hulle vertrek het nie.
TAM1897 Q1 18.5Ek weet, en jy weet, dat daar ‘n aureool is in hierdie idee van sendingwerk, in die begin. Maar ons wil by die werklike feite uitkom, ons oë van die aureool afhaal en onthou dat daar ‘n harde kern net daaragter is. Daar is ‘n soort aureool daaraan verbonde om op die trein of skip te klim, saam met ‘n groot skare mense en baie pomp en praal, terwyl ons die sending begin en so geëer word; natuurlik is dit reg, maar dié wat gaan, moet seker wees dat hul gedagtes en harte op iets meer solieds gerig is as dit. Hulle moet in gedagte hou dat, al is die broeders bereid om hulle na die trein of die skip toe te vergesel en trane te stort, indien nodig, by die afskeid, daarbo en behalwe dit alles, elkeen van daardie sendelinge nie mag vergeet dat hy uitgaan om teëspoed, verwarring, gevare en siektes te ontmoet nie.
TAM1897 Q1 18.6En laat hom onthou dat hy nie net al hierdie dinge kan teëkom nie, maar ook daardeur kan gaan, en nie bang wees dat hy sal sterf nie. Laat elkeen volkome seker wees dat hy dood is voordat hy vertrek, en hy sal nie bang wees dat hy sal sterf wanneer hy daar aankom nie. Maar as jy nie gesterf het voordat jy begin nie, moet dan nie begin voordat jy dood is nie; want anders sal jy ook nie jouself of die saak enige goed doen nie. Jy sal net ‘n las wees vir diegene wat daar is—as daar enige getroues is wat reeds daar is voordat jy gaan.
TAM1897 Q1 18.7Dit is nou die waarheid, en julle weet dit. Waarom moet ons dan toelaat dat daardie ding uit die oog verloor word? So iets soos dit is al hierdie jare in ons werk nodig. Groot geldbedrae sou gespaar gewees het as daar voor julle begin so iets soos dit geëis is. Grote foute sou vermy gewees het, en ‘n enorme hoeveelheid ellende, as daar op hierdie ding aangedring is, en aangedring is voordat die arbeiders vertrek het.
TAM1897 Q1 18.8Soos ek ‘n oomblik gelede gesê het, as jy regtig dood is voordat jy gaan, en terwyl jy daar is, gaan jy nie baie deurmekaar wees oor die vooruitsigte van die dood nie. Dit beteken nie dat jy gaan sterf omdat jy siek word, baie siek – met koors brandend nie. Dit beteken nie dat jy gaan sterf nie, en dat jy moet dink dat jy jou moet bymekaarkrap en huis toe moet begin gaan sodra jy daarvan ontslae is, of gesond genoeg is om te begin.
TAM1897 Q1 18.9Ek ken sendelinge, dalk jy ook, een in die besonder, en sy vrou, aan wie ek dink, wat op ‘n sendingreis in die buiteland gegaan het. Hulle was albei jongmense. Geen van hulle, dink ek, ouer as twee-en-twintig nie; die man was waarskynlik hoogstens drie-en-twintig. Hulle het na hul werkterrein gegaan en met die werk begin. Met verloop van tyd het siekte hulle getref. Die vrou is eers deur die plaaslike koors aangeval en was verskriklik siek—so siek as wat hulle kan word en steeds kan oorleef, dink ek; maar geen van hulle het saam met die koors heimwee gekry nie. Hulle het dapper volgehou; die man het sy vrou deur haar siekte versorg, en net toe sy skaars in staat was om op te sit en rond te loop, is hy self deur dieselfde koors getref, net so erg soos sy dit gehad het; en sy het hom, in daardie swak toestand, deurgehelp. Maar hulle het dit alles deurgestaan soos dapper Christene, dank die Here. Hulle is nog steeds in daardie veld; hulle is ‘n sukses in daardie veld waar hulle is, en was ‘n sukses vanaf die dag toe hulle daar geland het. Dit behoort ons ideaal te wees.
TAM1897 Q1 18.10Nou sê ek nie dat niemand van dié wat weggegaan het, ooit moes teruggekom het nie. Ek sê nie dat niemand van hulle onmiddellik moes terugkom nadat hulle op die sendingveld aangekom het nie. Maar ek bedoel wel om te sê, broeders, dat hulle voor hulle vertrek moes geweet het of hulle dadelik sou terugkom of nie.
TAM1897 Q1 18.11Dat die Sendingraad dink dat jy ‘n goeie sendeling kan wees, is nie genoegsame bewys vir jou om op te tree en op ‘n buitelandse sending te gaan nie. Jy wil self weet dat God jou roep om daarheen te gaan; en dat jy daarheen gaan omdat God jou in daardie plek wil hê. Dan, wanneer jy gaan, sal jy gaan omdat God jou roep, en jy sal weet dat Hy by jou is terwyl jy gaan. Jy sal weet dat Hy by jou is wanneer jy daar aankom; en jy gaan nie bang wees vir enige moeilikhede nie, ook nie ontmoedig word deur enige ontberings nie, of omgekeer word deur enige siektes nie, en ook nie deur die vooruitsig van die dood nie.
TAM1897 Q1 19.1As dit by die letterlike feit van die sterwe van ‘n fisiese dood sou kom, weet jy nie hoe jy die saak benadeel as jy weghardloop om dit te ontvlug nie. Jy en ek, elke Christen, en veral elke Sewende-dag-Adventiste-Christen, omdat dit Christelike ervaring is, moet hierdie een lewende beginsel vasgryp, dat die Christen se werk nie klaar is wanneer hy die fisiese dood sterf nie. As hy getrou is aan sy werk terwyl hy leef, en by sy pos sterf, gaan sy werk voort nadat hy dood is.
TAM1897 Q1 19.2Dit is nou ‘n feit. As jy gaan met God se roeping, as jy gaan met God by jou, en as jy sterf voordat jy vertrek, as jy die soort sendeling is wat God roep—die soort wat Abraham was—moet jy self vir jouself weet, voor God, onder God en met God, dat dit Sy wil met jou is.
TAM1897 Q1 19.3Dat jy vandag die oortuiging het dat jy as ‘n sendingwerker moet gaan, is nie bewys dat jy van hierdie Konferensie af moet vertrek om na daardie sendingveld te gaan nie. As jou oortuiging reg en goed is, sal dit hou. As dit nie die regte soort oortuiging is nie, behoort dit nie te hou nie. Dit behoort so gou moontlik bederf te raak. En as jy dit eers ‘n rukkie moet behou en dit bederf, is dit beter dat dit hier bederf as nadat jy op die veld is.
TAM1897 Q1 19.4As jou oortuiging van die Here af kom, is dit ‘n goeie een en sal dit hou. Dawid het vir twintig jaar ‘n oortuiging gehad dat hy koning van Israel sou wees. Maar hy was glad nie gretig vir die tyd wat sou kom wanneer hy koning van Israel sou wees nie. Hy het nie die saak verhaas nie. Toe alles in sy hande was, sou hy nie ‘n vinger verroer om homself op die troon te sit nie. Hy het ‘n oortuiging gehad wat goed genoeg was om vir twintig jaar te behou; en toe die Here hom beproef het en hom kon vertrou, het Hy hom self op die troon gebring.
TAM1897 Q1 19.5Jy mag dus ‘n oortuiging hê oor ‘n sekere veld. Dit kan van God af kom. Nou, moenie probeer om jou eie idee uit te voer of die Sendingraad daarin glo of nie, of die Konferensie daarin glo of nie. Wag net op God, en laat Hom vir ander mense sê dat dit so is. Wanneer ons so op God wag en dan gaan, gaan die Here met ons, en ons weet dit; en Hy is by ons terwyl ons daar is, en ons weet dit. Dit is ons pos, en ons sal by daardie pos staan totdat God ons wegroep. En as Hy ons daar so lank as moontlik doeltreffend lewendig gebruik het, en Hy jou invloed beter kan gebruik as jy dood is, is die ding wat jy moet doen om net ‘n gelukkige Christen te wees en te gaan lê om te sterf, in die wete dat God jou werk sal voortsit nadat jy dood is. Die oortuiging wat God deur jou in harte gesit het terwyl jy nog geleef en met hulle gepraat het, sal ná jou dood deur jou goeie voorbeeld verdiep, versterk en aangewakker word; en daardeur sal hulle tot Jesus Christus gebring word.
TAM1897 Q1 19.6Is jy dan bereid dat God die evangelie deur jou dood sowel as deur jou lewe moet preek? Is jy bereid dat Hy die evangelie deur jou, dood, fisies dood en in die graf, moet preek, net so seker as wat jy bereid is dat Hy die evangelie saam met jou, lewendig en op die aarde wandelend, moet preek? As jy nie is nie, is jy nie gereed om op ‘n sending uit te gaan nie.
TAM1897 Q1 19.7Nou gaan ek dit uit die Skrif lees. Slaan die eerste hoofstuk van Filippense oop. Daar is die voorbeeld van daardie sendeling wat God geroep het, as ‘n voorbeeld vir julle, as ‘n voorbeeld vir almal wat daarna in Jesus Christus sou glo, tot die ewige lewe. Julle onthou die ontberings van Paulus. Julle onthou sy swaarkry, sy beproewinge, sy vervolginge, sy geselinge, sy gevare oral; en julle weet dat hy nêrens geskroom het nie.
TAM1897 Q1 19.8Maar ek wil hê, broeders, dat julle moet verstaan, dat die dinge wat my gebeur het, juis tot bevordering van die evangelie gelei het; sodat my boeie in Christus in die hele paleis en in al die ander plekke bekend geword het. Verse 12, 13.
TAM1897 Q1 19.9Toe dit geskryf is, het hy nie geweet op watter dag die keiser se besluit uitgevoer sou word en hy tereggestel sou word nie. Hy het dit verwag. Dink nou aan al hierdie dinge wat hy deurgemaak het. Die geselinge, die beproewinge, die vervolginge, die gevare, die rooftogte, een keer gestenig en uit die stad gesleep en vir dood agtergelaat. Nou sê hy: Ek wil hê julle moet verstaan dat hierdie dinge my gebeur het ter bevordering van die evangelie. Wat het God gedoen deur elkeen van hierdie beproewinge, lyding en gevare?—Hy het die man gebruik om deur hom die evangelie te preek, sodat toe daardie mense hom gestenig en uit die stad gesleep en vir dood agtergelaat het, God se Heilige Gees die seël van sy waarheid op hulle harte afgedruk het, dat daardie man van God was, dat die boodskap wat hy vir hulle gebring het, van God was; en as hulle daarteen in opstand gekom het, was hulle verderf verseël; en as hulle hulle daaraan oorgegee het, is hulle gered.
TAM1897 Q1 19.10Dit is wat God deur ons gaan doen. Alles waarvoor ons in die wêreld is, is dat God die evangelie deur ons kan verkondig. Nie so baie dat ons dit doen nie, as dat God dit deur ons doen, hetsy deur woord of deur invloed; en God kan net so goed deur invloed as deur woord werk. God sal die evangelie in ons invloed sowel as in ons woorde sit. Ons verkondig altyd deur ons invloed net so goed as deur ons woorde.
TAM1897 Q1 19.11En baie van die broeders in die Here, deur my boeie moed te skep, het baie meer vrymoedigheid gekry om die woord sonder vrees te spreek. Party verkondig inderdaad Christus uit jaloesie en twis; en party ook uit goeie bedoelings; die een verkondig Christus uit twis, nie opreg nie, met die bedoeling om my boeie te vererger; maar die ander uit liefde, omdat hulle weet dat ek hier is om die evangelie te verdedig. Wat dan? Tog, hoe dit ook al sy, of dit uit voorwendsel of uit waarheid is, Christus word verkondig; en daaroor verbly ek my, ja, en sal ek my verbly. Want ek weet dat dit tot my saligheid sal strek deur julle gebede en die voorsiening van die Gees van Jesus Christus, ooreenkomstig my ernstige verwagting en hoop, dat ek in niks beskaamd sal word nie, maar dat Christus met alle vrymoedigheid, soos altyd, so ook nou, deur my liggaam verheerlik sal word, hetsy deur lewe, hetsy deur dood.
TAM1897 Q1 20.1Is dit dan nie geskryf dat God ‘n dooie man sal gebruik om die evangelie en die heerlikheid van Jesus Christus te verheerlik nie? Is jy bereid dat Hy dit deur jou sal doen, wanneer Hy dit beter kan doen met jou dood as wanneer jy leef? Dood inderdaad, maar lewendig vir Hom. Sien jy dan nie dat ‘n Christen in daardie goeie sin nooit sterf nie. “Want almal leef vir Hom.” “Of ons dan lewe, of sterwe, ons behoort aan die Here.” Behoort jy aan die Here? As jy aan die Here behoort terwyl jy leef, behoort jy aan die Here wanneer jy dood is. En net so seker as wat God jou gebruik terwyl jy leef om die evangelie te preek, sal Hy jou gebruik wanneer jy dood is om die evangelie te preek. En jou werk sal nie ophou wanneer jy dood is nie. Net so seker as wat joune die werk van Christus is terwyl jy leef, sal dit voortgaan wanneer jy dood is. Jou invloed sal deurslaan, en God sal dinge deur jou doen nadat jy dood is, wat Hy nie so goed kan doen terwyl jy leef nie.
TAM1897 Q1 20.2Stel jou voor Paulus moes sterf. Hy het dit verwag. Kyk na die sewentiende vers van die volgende hoofstuk. Maar, terloops, in die lig hiervan, wat het hy die heeltyd gedoen? “Daarin verbly ek my, ja, en sal ek my verbly.”
TAM1897 Q1 20.3“En as ek as ‘n offer aangebied word op die offer en diens van julle geloof, verbly ek my en juig saam met julle almal.” Waarop het hy verwys toe hy gesê het: “As ek as ‘n offer aangebied word op die offer en diens van julle geloof”? Hy het daagliks verwag dat hy as ‘n offer van die geloof in Jesus Christus aangebied sou word. Wat het hy daaraan gedoen?—“Ek verbly my en juig saam met julle almal.” Wat moes hulle doen?—“Om dieselfde rede moet julle ook bly wees en saam met my jubel.”
TAM1897 Q1 20.4Het hy verwag dat die Filippense saam met hom sou bly wees toe sy kop afgekap is?—Ja; hy sê so. Broeders, wanneer ons besef dat die Christen se werk nie ophou wanneer hy gesterf het nie, sal ons nie so baie besluite neem en simpatieke boodskappe aan mense stuur omdat iemand gesterf het nie. Dank die Here dat sy werk, alhoewel hy gesterf het, voortgaan. Wees daaroor bly—nie bly dat hy dood is nie, maar bly dat sy werk voortgaan; dat God hom op daardie wyse beter gebruik as wanneer hy nog sou lewe.
TAM1897 Q1 20.5Laat God dus inkom en die hele plek inneem, sodat ons God sal liefhê met ons hele hart, en ons hele siel, en ons hele verstand, en al ons krag. Dit is wat dit beteken om ‘n sendingwerker te wees.
TAM1897 Q1 20.6En die heel eerste ding, om daardie soort sendingwerker te wees, is: “Gaan uit jou land uit.”