Uit Babilon en Egipte
TAM1897 Q1 45.8Preek gelewer Maandagaand, 15 Maart 1897 Gedruk in die Algemene Konferensie-bulletin, Eerste Kwartaal, 1897, Vol. 2, Nr. 1, bl. 45-54.
TAM1897 Q1 45.9IN ons les gisteraand het ons by ‘n punt in die geskiedenis van Juda gekom waar moeilikhede van Assirië die land soos ‘n vloed gevul het. Hulle het daarna verlang om daaraan te ontkom, en die Here het hulle geroep om Hom met hulle hele hart te soek, sodat Hy hulle kon verlos. Hulle het probeer om hulleself te verlos deur samewerking, bondgenootskap en alliansie met Egipte.
TAM1897 Q1 45.10So het dit voortgeduur totdat hulle by ‘n punt in die lewe van Hiskia gekom het waar alle hulp uit Egipte heeltemal afgesny was, nie omdat hy dit so wou hê nie, maar omdat dit so was. Die koning van Assirië het tussen Jerusalem en die Middellandse See deurgetrek en homself tussen die leërs van Egipte en Jerusalem geplaas, sodat hy die magte van Juda en die magte van Egipte kon verhinder om saam te werk. Toe kon hy een van hulle alleenlik verslaan.
TAM1897 Q1 45.11Die eerste keer toe Sanherib teen Jerusalem opgetrek het, het hy dieselfde gedoen, en Hizkia was so skuldig dat daar in die Skrif geskryf staan dat hy na die koning van Assirië uitgegaan het en gesê het: “Ek het oortree; keer terug van my af: wat jy op my lê, sal ek dra.” En die koning van Assirië het hom dertig talente goud en driehonderd talente silwer opgelê, en Hizkia moes die huis van God beroof om die skatting te betaal.
TAM1897 Q1 45.12Die oorsaak van hierdie moeilikheid was dat die mense van Ekron in opstand gekom het teen die mense van Assirië; maar die koning van Ekron was getrou aan die koning van Assirië en het nie by die mense in hul opstand aangesluit nie. Toe het die mense hom met geweld gevange geneem na Jerusalem en hom aan Hizkia oorhandig om hom veilig te hou. En Hizkia het hom aanvaar. Hizkia was so begaan met hulle rebellie teen die koning van Assirië dat hy bereid was om tot so ‘n mate daaraan deel te neem.
TAM1897 Q1 45.13Die koning van Assirië het opgetrek en Ekron in besit geneem. Hy het toe na Jerusalem vertrek om die koning van Ekron te gaan haal en hom weer op sy troon in Ekron te sit. Hizkia het die stad versterk en skanse en al die verdediging wat nodig was, gebou; maar dit het nie gehelp nie, dit sou hulle nie red nie; want God kon hulle nie op daardie wyse red nie. Ek sal Sanherib se weergawe van daardie veldtog lees, en ook die Bybel se weergawe. Hierdie twee weergawes is saamgevleg in “Empires of the Bible,” bladsy 322, en oor die volgende drie bladsye. Ek begin lees by paragraaf 15. Sanherib vertel hoe die mense van Ekron in opstand gekom het, en hulle koning gevangene gemaak het. Hy sê:—
TAM1897 Q1 46.1Die hoofpriesters, edeles en mense van Ekron, wat Padiah, hul koning (wat die geloof en aanbidding van Assirië gehandhaaf het), in ysterkettings gesit het; en aan Hizkia, koning van Juda, oorhandig het; en vyandig teenoor die godheid opgetree het; hierdie manne was nou verskrik in hul harte.
TAM1897 Q1 46.2En hy het die stad in besit geneem, en hy gaan voort om te sê: “Hiskia, koning van Juda, het hom nie aan my juk onderwerp nie.” Dan sê die Bybel: Daarom “het Sennacherib, koning van Assirië, opgetrek teen al die versterkte stede van Juda en hulle ingeneem.” Dan sê Sennacherib:—
TAM1897 Q1 46.3Ses-en-veertig van daardie stede, sterk vestings, en die stede van hulle gebied wat ontelbaar was, het ek met oorlogswerktuie beleër, gevang, geplunder en as buit aangeteken.... Tweehonderdduisend eenhonderd vyftig mense, klein en groot, manlik en vroulik, perde, merries, esels, kamele, osse en skape bo getal, het ek uit hulle midde weggeneem en as buit verdeel.
TAM1897 Q1 46.4Toe sê die Bybel:—
TAM1897 Q1 46.5En toe Hizkía sien dat Sanherib gekom het en dat hy voorneme gehad het om teen Jerusalem te veg, het hy sy prinse en sy kragtige manne geraadpleeg om die waters van die fonteine wat buite die stad was, toe te dam; en hulle het hom gehelp. So het ‘n groot menigte bymekaargekom en al die fonteine en die spruit wat deur die middel van die land geloop het, toegestop en gesê: Waarom sou die konings van Assirië kom en baie water aantref? Hy het hom ook versterk en al die gebroke mure herstel, dit tot by die torings opgerig en ‘n ander muur daarbuite gebou, en Millo in die stad van Dawid herstel en spiese en skilde in groot getal gemaak.
TAM1897 Q1 46.6Nou sê Sennacherib:—
TAM1897 Q1 46.7Hy [Hiskia] self, soos ‘n voël in ‘n hok, binne Jerusalem, sy koninklike stad, het ek hom ingesluit: belegertorings teen hom het ek opgerig (want hy het bevel gegee om die bolwerke van die groot poort van sy stad te vernuwe).
TAM1897 Q1 46.8En nou sê die Bybel:—
TAM1897 Q1 46.9En hy stel krygsoffisiere oor die volk en laat hulle by hom vergader op die plein by die stadspoort, en hy spreek hulle bemoedigend toe en sê: Wees sterk en moedig, moenie vrees of ontmoedig word nie vir die koning van Assirië en vir die hele skare wat by hom is; want daar is meer met ons as met hom: met hom is ‘n arm van vlees; maar by ons is die Here ons God om ons te help en ons oorloë te voer. En die volk het hulleself gestaag gehou aan die woorde van Hizkia, koning van Juda.
TAM1897 Q1 46.10Dit was alles wel waar, as hy net in hierdie saak onskuldig was; maar met Padiah, koning van Ekron, wat op daardie oomblik in die tronk in Jerusalem was, kon die Here nie sy goedkeuring gee aan Hiskia oor die koers wat hy ingeslaan het deur die stad te verdedig nie. Gevolglik sê Sennacherib:—
TAM1897 Q1 46.11Hiskia self is oorweldig deur die vrees vir die verwyte van my majesteit; en die Urbi, en sy eie soldate, en die ander soldate wat hy laat inkom het in Jerusalem, sy koninklike stad.
TAM1897 Q1 46.12Toe sê die Bybel:—
TAM1897 Q1 46.13En die koning van Assirië het vir Hizkia, koning van Juda, driehonderd talente silwer en dertig talente goud opgelê. En Hizkia het hom al die silwer gegee wat in die huis van die Here en in die skatte van die koninklike paleis gevind is. In daardie tyd het Hizkia die goud van die deure van die tempel van die Here en van die pilare wat koning Hizkia van Juda oorgetrek het, afgesny en dit aan die koning van Assirië gegee.
TAM1897 Q1 46.14En hieroor sê Sennacherib:—
TAM1897 Q1 46.15By die vorige jaarlikse tribuut het ek die bondgenootskapstribuut van my heerskappy bygevoeg en dit op hom gelê.... Die werkers, soldate en bouers wat hy vir die versterking van Jerusalem, sy koninklike stad, daarin versamel het, het nou tribuut gedra. Met dertig talente goud, 800 talente silwer; geweefde stof, skarlaken, geborduur; kosbare stene van groot formaat; ivoorrusbanke, beweegbare ivoortrone, buffelvelle, danhout, ku-hout, ‘n groot skat van alle soorte; en sy dogters, eunugs van sy paleis, manlike musikante en vroulike musikante; na Nineve, my koninklike stad, agter my gestuur. En om hulde te betaal en eerbied te betoon, het hy sy gesant gestuur. Sy stede wat ek geplunder het, het ek uit sy koninkryk afgesny, en ek het hulle gegee aan Mitinti, koning van Asdod, Padiah, koning van Ekron, en Zilli-Bel, koning van Gaza. Ek het sy koninkryk verminder.
TAM1897 Q1 46.16Dit is die volle verhaal van daardie vers in die Skrifte waar dit sê dat Hizkia na die koning van Assirië gestuur het en gesê het: “Ek het oortree; keer terug van my af: wat jy op my lê, sal ek dra.”
TAM1897 Q1 46.17‘n Tyd hierna het Hiskia ambassadeurs na Egipte gestuur, en Egipte het ‘n alliansie met Hiskia gevorm en ‘n leër uitgestuur. Sennacherib het betyds hiervan gehoor om sy leër tussen Egipte en Jerusalem te ontplooi. Toe het hy eers ‘n oproep na Jerusalem gestuur dat Hizkia moes oorgee en wag totdat hy uit Egipte terugkom, en hy sou kom en hulle almal as gevangenes wegvoer na ‘n land soos hulle eie, wat net so goed sou wees soos hulle s’n. Maar Hizkia het vir hulle gesê om glad nie te antwoord nie, en die man het na Lakis teruggekeer en gevind dat die koning na Libna gegaan het, en hulle het hom daar ingelig.
TAM1897 Q1 46.18Toe hoor Sanherib dat die leërs van Egipte optrek, en hy stuur weer ‘n brief na Jerusalem waarin hy vertel wat hy kon doen en wat die Here nie kon doen nie; dat Hiskia nie op die Here moes vertrou nie, omdat die Here hulle nie uit sy hand kon bevry nie; en hoe dit sou wees dat wanneer hy klaar was met die koning van Egipte, hy sou optrek, en Jerusalem die gevolge sou dra.
TAM1897 Q1 46.19Teen hierdie tyd het Hiskia geleer om op die Here te vertrou, want hy het niemand anders gehad om op te vertrou nie. Hy is uiteindelik gedwing om op die Here te vertrou. Daarom het hy na die tempel opgegaan, daardie brief van Sennacherib voor die Here neergelê en vir die Here gesê: “Daar is dit nou; ons kan niks doen nie.” Here, neem U die saak vir ons op die skouers. En die Here het so gedoen. Daardie nag is die leërs van Sanherib gedood, en hy het huis toe na Nineve gegaan. Sodoende is hulle uiteindelik, deur al hierdie moeilike tye, hierdie kwade wat oor hulle gekom het, en wat hulle so heeltemal vasgekeer het dat hulle geen hulp uit Egipte of elders kon kry nie, gebring tot waar die Here hulle van meet af aan wou hê—tot waar Hy hulle kon verlos.
TAM1897 Q1 47.1As hulle net die hele tyd op die Here vertrou het soos hulle toe gedoen het, sou die Here die hele tyd gedoen het wat Hy toe vir hulle gedoen het. Hulle sou nooit onder die gesag van Assirië gekom het nie, en ook niks met Egipte te doen gehad het nie. Hulle sou nooit beroof en as gevangenes weggevoer gewees het nie. Hulle sou altyd as die Here se volk en sy koninkryk gestaan het, alleen woon en nie onder die nasies getel word nie.
TAM1897 Q1 47.2Ek hoef nie die geskiedenis van Juda in detail te volg nie. Dit is weer die geskiedenis van die tien stamme. Dit sou net wees om die geskiedenis wat ons gisteraand opgemerk het, te herhaal, totdat ons by die plek kom waar die Here sy profeet na Sedekia, die laaste koning, gestuur het, en gesê het: “Verwyder die hoofband en haal die kroon af: dit sal nie dieselfde bly nie: verhef die wat laag is, en verneder die wat hoog is. Ek sal omkeer, omkeer, omkeer; en dit sal nie meer wees nie, totdat hy kom aan wie dit toekom; en ek sal dit aan hom gee.”
TAM1897 Q1 47.3Kort daarna is die hele volk as gevangenes na Babel weggevoer,—behalwe die armste van die land wat niks gehad het nie. Hulle is in die land gelaat om dit te besit soos hulle gekies het. Só was dit destyds ‘n voordeel om arm te wees en niks te hê nie; en dit is geskryf tot insig van alle mense wat nou op die aarde leef. Dit is nie ‘n seën om nou ryk te wees en groot eiendomme te besit nie. En die dae kom binnekort wanneer dié wat arm is en niks het nie, die beste af sal wees in hierdie wêreld. Só was dit toe Jerusalem in daardie dag verwoes is, en hulle is of in ballingskap na Babel weggevoer of geslag.
TAM1897 Q1 47.4In daardie tyd kon diegene wat niks gehad het, oral in die land huise hê; want hulle het die hele land vir hulself gehad. Al die ander is in ballingskap weggevoer. En dit is hoe dit weer gaan wees. Diegene wat aan die besittings van hierdie wêreld vashou, diegene wat ryk wil wees, sal deur hul rykdom in ballingskap weggevoer word, en sal saam met die hele wêreld vergaan. Dan sal dié wat arm is in die goed van hierdie wêreld, en niks het nie, omdat hulle alles in die saak van God geplaas het,—hulle sal in die Here se land woon, wanneer almal wat in die lande van die aarde woon, in ballingskap weggevoer word, en die hele aarde verwoes word.
TAM1897 Q1 47.5Hierdie uiteensetting van die afvalligheid van Israel en hulle vernietiging is nie tevergeefs geskryf nie. Hosea en die profesieë waarop gisteraand verwys is, is nie tevergeefs geskryf nie. Die agtste hoofstuk van Jesaja is nie tevergeefs geskryf nie. Hierdie woorde is vir ons geskryf, en ons moet dit in ons tyd ter harte neem.
TAM1897 Q1 47.6Nou kom ons by die laaste dae van Juda. Lees die boeke van Jeremia en Esegiël. Hulle is vandag teenwoordige waarheid vir Sewende-dag-Adventiste, net soos die boek Openbaring. Jeremia en Esegiël is geskryf vir ons op wie die eindes van die wêreld gekom het, omdat hierdie boeke geskryf is in die dae toe die einde van Juda gekom het; en die verwoesting van Jerusalem, en die tye wat daarmee gepaardgegaan het, is eenvoudig opgeteken om aan al die volke van die wêreld die tye aan te dui wanneer die einde van die wêreld en sy verwoesting naby is, en om hulle te waarsku oor die gebeure wat daarmee sal gepaardgaan, en die moeilikhede wat dit sal vergesel.
TAM1897 Q1 47.7Israel het ‘n koning gekies teen die protest van die Here. Toe hulle geskei is, het die tien stamme tot die punt gekom waar hulle verplig was om te sê: Ons het geen koning nie; en die Here het gesê: Ek sal julle koning wees. Weer het hulle gesê: Nee; ons moet ‘n koning hê. En hulle het nog een gekry, en dit was die laaste. Toe het hulle nie meer ‘n koning of ‘n koninkryk gehad nie; maar is in ballingskap weggevoer en vir ewig verlore gegaan, omdat hulle die Here nie as hulle koning wou hê nie.
TAM1897 Q1 47.8Juda het nog ‘n rukkie vertoef, en toe het gekom wat ons ‘n oomblik gelede gelees het—’Verwyder die hoofsierade, en neem die kroon af.’ Juda kan nie meer ‘n koning hê nie. Sy is verplig om te sê: Ons het geen koning nie. Sy moet in ballingskap na Babel gaan. Die mense en stamme as sodanig het nie meer konings gehad nie totdat hul ware Koning gekom het, aan wie die reg behoort om te regeer en te heers; en selfs toe was hulle so vasbeslote, so vervul met dieselfde gees wat God in die dae van Saul verwerp het, dat hulle nie die Here oor hulle wou laat heers nie; hulle het Hom verwerp en ‘n koning van hierdie wêreld gekies—“Ons het geen koning behalwe Keiser nie.”
TAM1897 Q1 47.9Dit is alles een storie. Toe hulle God verwerp het, het hulle dit teen sy protest gedoen en ‘n koning gekies met die naam Saul. Die Here het daarin hulle verwerping van Jesus, hulle koning, en die keuse van Keiser en Barabbas gesien. Hulle verwerping van Christus en die keuse van Keiser was net die seker logika van hulle verwerping van God en die keuse van Saul. Toe hulle Hom verwerp en Saul gekies het, het die Here geweet hulle sou Hom verwerp en Keiser kies. En die laaste stap was in die eerste.
TAM1897 Q1 47.10Daarom het die Here gesê: “Samuël, hulle verwerp jou nie, maar hulle verwerp My dat Ek nie oor hulle moet regeer nie”; en dit beteken dit vir Sewende-dag-Adventiste. God wil die Regent van sy volk wees, Hy wil die Koning van sy volk wees. Sal Hy dit wees? Sal sy koningskap genoeg wees? Sal sy regering vir sy volk voldoende wees? Dit is nou die vraag, soos dit destyds die vraag was. Dit was nie vir hulle destyds voldoende nie; omdat hulle nie met die hele hart aan hom toegee nie. Hulle het in formaliteit verval en so baie soos die wêreld geword dat hulle in die afgodery van die wêreld verval het. Hulle moes ‘n koning hê, soos die ander heidene. En dit is vandag dieselfde storie. As God nie ‘n voldoende heerser vir Sewende-dag-Adventiste is nie, is dit omdat hulle nie met die hele hart in Hom glo nie. Dit is omdat hulle so baie soos die heidene is, dat hulle ‘n heidense regering en heidense mag moet hê om hulself van hulself te beskerm en om hulself te regeer. O, laat Sewende-dag-Adventiste vandag luister na die Here se woord vandag: Ek sal jou Koning wees.
TAM1897 Q1 48.1Juda, soos ek ‘n oomblik gelede gesê het, is na Babel in ballingskap geneem, en ‘n paar van die armstes is in die land agtergelaat. Daar moes hulle gebly het. Maar hulle het vrywillig na Egipte gegaan. Teen die Here se protest in weer, het hulle na Egipte gegaan. Sodoende is al die Here se volk onder die heidene versprei, in Babilon en in Egipte. En so vanaf daardie tyd af, spreek die Skrifte almal van sy volk wat uit Babilon en Egipte gebring word; en so is dit nog steeds.
TAM1897 Q1 48.2Vandag is die woord: “Kom uit haar uit, my volk, sodat julle nie deelgenote van haar sondes word nie, en sodat julle nie van haar plae ontvang nie.” Dit is Babilon. En in die elfde hoofstuk van die boek Openbaring spreek dit van dit wat “geestelik Egipte genoem word”; en hulle wat die oorwinning behaal oor die dier, en oor sy beeld, en oor die merk, en oor die getal van sy naam, sing die lied van Moses—nie iets soos dit nie—maar “die lied van Moses, die dienaar van God.” Wat was die lied van Moses?—Die lied van verlossing uit Egipte. Wanneer dié wat die oorwinning behaal oor die dier, en oor sy beeld, en oor sy merk, en oor die getal van sy naam, die lied van Moses sing, is dit omdat hulle uit Egipte verlos is. Omdat, vandag, en tot aan die einde van die wêreld, “Uit Egipte het Ek my Seun geroep.” Daar is vandag ‘n Babilon en ‘n Egipte. Vandag is daar mense van God in Babilon en in Egipte. En vandag roep die Here: “Kom uit haar uit, my volk;” en: “Uit Egipte het Ek my Seun geroep.”
TAM1897 Q1 48.3Kyk dit weer na: Waar was Nimrod?—Hy was in Babel en het oor die ryk van Babel geregeer. Waar was Abraham?—Hy was in die land wat deur die ryk wat Nimrod gestig het, geregeer is. Maar God het hom uit daardie land geroep. Daardie land was beide geestelik en fisies Babel. En meer as dit: Nimrod was die seun van Kus, en Kus was die seun van Gam, en Egipte is die land van Gam. Sodoende was daar in Nimrod beide Egipte en Babel. En toe God Abraham geroep het, het Hy hom uit beide Egipte en Babel geroep. En “as julle aan Christus behoort, is julle dan Abrahams nageslag en erfgename volgens die belofte.” En julle is uit beide Egipte en Babel geroep.
TAM1897 Q1 48.4O, laat ons almal die Bybel bestudeer en dit lees vir wat dit sê, vir die geestelike betekenisse wat daarin is. Dan sal die hele Bybel, van die eerste vers tot die laaste, ‘n lewende, skitterende ding vir elkeen van ons wees.
TAM1897 Q1 48.5Daarna het ons Israel in Egipte gevind, en die Here het hulle weer uit Egipte geroep. Toe het hulle die Here verwerp, en die gevolg was dat hulle in ballingskap na Babel gegaan het, en weer na Egipte teruggekeer het. En toe Jesus gekom het, het hulle Hom verwerp en Keiser gekies. Toe het die Christelike kerk ontstaan, en daar was die afval van die kerk wat ‘n ander Babel geskep het, en God het mense uit daardie Babel geroep. In die tyd van die Reformasie het Hy hulle geroep om uit daardie Babilon uit te kom. Toe het Protestantisme gekom, die gereformeerde Christendom, en dit val af, en maak nou ‘n beeld van die dier, wat weer Babilon bring, moeder en dogters, verenig met die regerings van die wêreld. En steeds roep God: Kom uit Babilon uit, “Kom uit haar uit, my volk.”
TAM1897 Q1 48.6Die filosofie wat die afval in die Christelike kerk veroorsaak het; die valse, heidense leer wat in die Christelike skole ingebring is en die afval teweeggebring het, het uit Egipte gekom. Daardie Egiptiese filosofie het die Christelike skole verdraai, die afval veroorsaak en die Kerk van Rome opgebou, wat vandag beide Babilon en Egipte is. En daarom roep die Here vandag, in die lewende huidige waarheid, sy volk uit beide Babilon en Egipte.
TAM1897 Q1 48.7Maar die Here wil alles hê. Hy wil oor alles regeer. Hy wil sy koninkryk oor alles hê. Hy wil dit so hê in die kerk; hy wil dit so hê in die skool; hy wil dit so hê in die publikasie-instellings; hy wil dit so hê oral waar sy naam genoem word. Sal julle hom dit so laat hê?
TAM1897 Q1 48.8As dit so is, moet julle, elkeen vir homself, begin deur die Here die hele plek in julle eie hart te laat inneem. Laat daardie Koning daar regeer in sy eie koninkryk, in sy koninkryk van die Gees. Hierdie koningskap en heerskappy moet so vol en absoluut wees dat julle geen koning, geen heerser, behalwe God, en geen wet, behalwe dié van God, sal erken nie.
TAM1897 Q1 48.9Dan, en eers dan, sal ons uit Egipte en Babilon verlos word. En dan, nadat ons só uit Egipte en Babilon verlos is, kan dit waarlik gesê word, en dit sal dan deur die Here aan die hele heelal gesê word: “Hier is die wat die gebooie van God en die geloof van Jesus bewaar,”—nie dié wat hul beste probeer het nie,—maar dit sal God se sertifikaat voor die heelal wees, wat wys op ‘n volk op die aarde wat die gebooie van God en die geloof van Jesus bewaar. Daardie tyd is naby, en God roep ‘n volk uit Babilon en uit Egipte uit, sodat dit mag geskied, en sodat Hy kan betuig: “Hier is ‘n volk wat My sal laat oor hulle regeer, en wat geen ander heerser, geen ander wet, en geen ander regering as dié van God nodig het nie.”
TAM1897 Q1 48.10Kyk dit nou net weer eens deur. God het die mens begin met die eerste van al die gebooie wat by hom was en in hom gewoon het: “Jy moet die Here jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met jou hele verstand en met jou hele krag.” Die mens het ‘n ander koers ingeslaan, na ‘n ander spreker geluister, en so alles verloor. God het hom weer op sy voete gehelp en hom weer die voorreg gegee om God lief te hê met sy hele hart, siel, verstand en krag. Binne ‘n kort tyd het sy nageslag so ver van God afgedryf dat die Here glad nie meer ‘n plek in hulle lewens gehad het nie, en moes die mense deur ‘n vloed van die aarde weggespoel word. Daar was net agt siele wat bereid was om die Here in hulle lewens te hê.
TAM1897 Q1 49.1Die Here het sy werk op aarde weer met agt mense begin. Vir hulle was die eerste van al die gebooie: “Jy moet die Here jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met jou hele verstand en met jou hele krag.” Maar hulle het daarvan afgedwaal, ander gode gehad, en uit afgodsdiens het hulle oorgeskakel na monargie. ‘n Staat is georganiseer—die eerste staat in die wêreld. Dit was die vrug van afvalligheid.
TAM1897 Q1 49.2Uit daardie bose staat het God sy volk weer geroep en ‘n nuwe geslag wesens begin. God het Abraham uit daardie land, uit sy geslag en uit sy vader se huis geroep, na ‘n land wat Hy hom sou wys. En Hy het hom nie eers ‘n plek op aarde gegee om sy voet daarop te sit nie; maar Hy het belowe dat Hy dit aan hom en sy nageslag ná hom sou gee, terwyl hy nog geen kind gehad het nie. Só het God hom uit die land waar hy gewoon het, geroep en hom nie ‘n land in die wêreld gegee nie. Daarom is Abraham, die vriend van God, die kerk van God, in hierdie wêreld sonder ‘n land gelaat, en “as julle aan Christus behoort, is julle dan Abrahams nageslag en erfgename volgens die belofte.”
TAM1897 Q1 49.3Ons moet in die spore van die geloof van ons vader Abraham wandel, wat hy gehad het, terwyl hy nog nie besny was nie. Is jy sonder ‘n land in hierdie wêreld? Die Here roep jou uit jou land, na die land wat Hy jou wys. Dit is die hemelse land. Sal jy dit aanvaar?
TAM1897 Q1 49.4Abraham se nageslag het na Egipte getrek, en God het hulle van daardie land geskei. Moses was die groot voorbeeld in daardie tyd. Hy was erfgenaam van die troon. Maar hy het sy rug daarop gedraai en het met God gegaan; en hy moes sy rug daarop draai om met God te gaan.
TAM1897 Q1 49.5God het sy eie volk verlos en vir hulle gesê: “Die volk sal alleen woon en nie by die nasies gereken word nie.” Maar hulle het van God afvallig geword en vir hulle ‘n koning en ‘n staat opgerig soos die heidene om hulle; en wat het daarvan geword? Het dit hulle enige goed gebring? Die Here het hulle nie verlaat nie; maar het daardie ding hulle enige goed gebring? Dit was een deurlopende afdraande gang, af, af, af, totdat hulle verdeel was, en toe het albei tot niet gegaan; en van daardie dag af tot vandag toe is hulle “trekkers onder die nasies”. Hulle is nie onder die nasies gereken nie, al het hulle probeer.
TAM1897 Q1 49.6Toe Christus gekom het, het Hy weer ‘n geestelike gesin opgerig. Maar weer het afvalligheid gekom, en die kerk het in afgodsdiens en heidendom verval, en het weer ‘n regering opgerig—kerk en staat. Dit was die pausdom; en wat gaan daarvan word?—Julle weet dat dit “in verderf sal gaan.” Toe het God weer ‘n geestelike familie in die Christelike Protestantisme opgerig. Maar dit het ook afvallig geraak, en het by die moeder van die hoere aangesluit, en rig die beeld van die dier op,—’n staat op die aarde wat bely dat dit die koninkryk van God is; en wat gaan daaruit word?—Julle weet dat dit met ‘n ewige verderf verwoes gaan word.
TAM1897 Q1 49.7Wat het geword van die koninkryk van Nimrod?—Dit is vernietig. Wat het geword van die koninkryk van Egipte?—Dit is vernietig. Wat het geword van die koninkryk van Assirië?—Dit is vernietig. Wat het geword van die koninkryk van die tien stamme?—Dit is vernietig. Wat het geword van die koninkryk van Juda?—Dit is vernietig. Wat het geword van die koninkryk van Babilon?—Dit is vernietig. Wat het geword van die koninkryk van Medië-Persië?—Dit is vernietig. Wat het geword van die koninkryk van Griekeland?—Dit is vernietig. Wat het geword van die koninkryk van Rome?—Dit is vernietig. Wat het geword van die tien wat opgevolg het?—Hulle sal vernietig word. Wat het geword van die pausdom wat homself op die ruïnes van Rome opgerig het?—Dit is om vernietig te word. Wat gaan gebeur met die koninkryk wat in die Verenigde State na haar beeld gemaak is?—Dit sal vernietig word.
TAM1897 Q1 49.8Die Here wil vir ons wys dat Hy nie wil hê dat Sy volk met hierdie dinge verbind moet wees nie. Is dit nie die les daaruit nie? Wil hy hê sy volk moet hul genegenhede vasmaak aan dit wat vergaan? Van Adam af tot nou toe het God die mense opgeroep om hom te laat regeer, sodat hy hul koning kan wees; dat die volk uit hul land, uit hul familie, uit hul vader se huis moet uittrek, en alleen moet woon, en nie onder die nasies gereken word nie. Sal hy ooit ‘n volk vind wat hom sal laat sy gang gaan?
TAM1897 Q1 49.9(Stemme) Ja.
TAM1897 Q1 49.10Ja; ons weet Hy gaan so ‘n volk hê, want die woord van God sê so. Maar sal Hy daardie volk hê onder dié wat nou bely dat hulle Sy volk is? Dit is die vraag. Sal julle een van hierdie wees? Sal julle een van hierdie wees?—Julle sê, Ja. Sal julle dan uit julle land, en van julle familie, en van julle vadershuis uitgaan? Sal julle alleen woon, en nie onder die nasies gereken word nie? Sal julle God as julle koning hê, en geen ander koning hê nie? Sal julle God se regering as julle regering hê, en geen ander regering nodig hê nie?
TAM1897 Q1 49.11Nie dat julle teen enige ander regering in opstand sal wees nie; julle het eenvoudig geen gebruik vir enige ander omdat julle die beste regering het—die regering wat volmaak is. As daardie regering in julle lewe is, sal julle geen regering op aarde nodig hê om oor julle te regeer nie, en hulle sal geen moeite of moeilikheid met julle hê nie. Dit is alles wat die Here vra. Sal julle Hom toelaat om dit in julle lewe te hê?
TAM1897 Q1 50.1Dit staan reguit in die boodskap van die derde engel dat God daarmee en deur dit beoog om die Christendom op ‘n ewige grondslag te vestig. Dan, so seker soos in die boodskap van die derde engel, vestig God die Christendom op ‘n ewige grondslag; dit sal ‘n Christendom wees wat nie met enigiets op hierdie aarde verbind sal wees nie. Dit sal slegs met God verbind wees; slegs met sy ewige Woord; verlig deur sy ewige Gees; geleer deur Hom wie se uitgange van die dae van die ewigheid af is; en so tot die ewige God gelei word, sodat Hy kan regeer, en daaronder sal die ewige arms wees.
TAM1897 Q1 50.2Ek weet, en julle weet, dat daar sommige van die broeders is wat nie dink dat dit reg is nie. Twee jaar gelede is dit gepreek en in die BULLETIN gepubliseer. Deur baie is dit nie aanvaar nie. Deur sommige word dit nog nie aanvaar nie. Daar word gedink dat dit heeltemal verkeerd is. Maar by die onlangse Algemene Konferensie is twee getuienisse vir ons voorgelees—spesiaal vir hierdie Konferensie geskryf, en een daarvan, vind ek, is in BULLETIN Nr. 4 gedruk; die volgende een is nog nie gedruk nie, maar sal, dink ek, binnekort verskyn—wat Sewende-dag-Adventiste berispe omdat hulle by politieke sake betrokke raak. Ek lees hier ‘n gedeelte wat vir julle die idee daarvan sal wys:—
TAM1897 Q1 50.3Die Here Jesus is teleurgesteld in sy volk. Hy is die Kaptein; hulle moet onder sy vaandel optrek. Hulle het geen tyd, wysheid of krag om te bestee aan die neem van kant by politieke partye nie. Mense word van onder af deur ‘n intense aktiwiteit opgewek, en die seuns en dogters van God mag nie hulle invloed aan hierdie politieke stryd gee nie. Maar watter soort gees gryp ons mense aan wanneer dié wat glo dat ons nou onder die boodskap van die derde engel, die laaste boodskap van barmhartigheid aan die wêreld, is—broers in dieselfde geloof—verskyn terwyl hulle die kentekens van teenoorgestelde politieke partye dra, teenstrydige menings verkondig en hulle verdeelde opinies verklaar?
TAM1897 Q1 50.4Nou vra ek hierdie vraag in die vorm van ‘n stelling: As dit wat twee jaar gelede oor hierdie onderwerp van regering en die kerk gepreek is, deur alle Sewende-dag-Adventiste aanvaar en gevolg is, sou daar moontlik plek vir daardie getuienis gewees het?—Duidelik nie. Het daardie lesse toe vir die verkeerde ding gevra, toe hulle God se volk tot ‘n posisie geroep het waar dit vir Hom onmoontlik sou wees om fout by hulle te vind? Ek bedoel in hierdie besondere punt. Ek bedoel dat wanneer ‘n lyn van waarheid uit die Woord van God aangebied word, wat, as sy volk dit voor God en die wêreld sou aanvaar, hulle in so ‘n houding sou stel dat dit onmoontlik sou wees vir die Here om fout te vind by hulle in dinge wat verband hou met daardie lyn van waarheid, is dit nie veilig om dit as die waarheid te aanvaar nie? Hoe kan dit moontlik verkeerd wees?
TAM1897 Q1 50.5Maar dit is net een van die getuienisse. Die ander getuienis het bladsy ná bladsy berisping van dieselfde soort aan sy volk, omdat hulle betrokke was by die politieke besprekings van die onlangse veldtog; sodat in twee opeenvolgende getuienisse die Here verplig was om berisping aan sy volk te stuur omdat hulle presies daardie ding gedoen het waarvan hulle gered sou gewees het as hulle die boodskap wat hulle agtien maande voordat die veldtog begin het, ontvang het, aanvaar het. Waarom het die Here dan daardie boodskap aan sy volk gestuur agtien maande voordat daar enige geleentheid was vir hulle om die teenoorgestelde koers in te slaan? Het Hy nie gewil dat sy volk gereed moes wees toe daardie tyd van verwarring en bespreking oor hulle gekom het nie, sodat hulle die regte weg sou ken en nie saam met die ander wat verward was, verward sou raak nie, en sodat hulle nie deel sou neem aan die dinge wat Hy verplig is om te bestraf nie?
TAM1897 Q1 50.6Ek vra nie nou dat iemand dit sal aanvaar net omdat dit daar is nie. Ek vra dat hulle dit sal aanvaar, daarin sal bestudeer, daaroor sal bid, daarna sal kyk en dit sal aanvaar omdat dit die waarheid is, en dit sal die volk van God red van die moontlikheid dat Hy ooit geroep sal word om hulle oor so ‘n saak te verman of te korrigeer. Tog weet ek dat daar broers is wat nog steeds dink dat dit alles verkeerd is; en sê dat dit vereis het dat ons mense ‘n ekstreme standpunt inneem, en dat dit ‘n ekstreme standpunt was. Kan dit ‘n ekstreme standpunt wees wat God se mense plaas waar Hy wil hê hulle moet staan, sodat hulle heeltemal vry sal wees van al hierdie verwarrende dinge wat die wêreld verwar?
TAM1897 Q1 50.7Hierdie jaar het dieselfde denklyn op ‘n ander wyse na vore gekom. Skrifte waarop twee jaar gelede verwys is, het glad nie in die lesse van hierdie jaar voorgekom nie. Dit was toe die evangelie; dit is nou die evangelie; want dit is eenvoudig die evangelie wat die hele Bybel deurdring, en jy kan nêrens in die Bybel aanraak sonder dat dit dit sê nie.
TAM1897 Q1 50.8Daar is nog ‘n ding wat ons moet oorweeg. As ons deelneem aan politieke sake en politieke besprekings, sal verskillende individue verskillende kante kies, in opponerende politieke partye, teenoorgestelde sentimente verkondig en hul verdeelde menings verklaar, terwyl hulle bely dat hulle broeders is. Wat is die laaste stap in politieke werk?—Oorlog, natuurlik. Wat is dan aan die begin daarvan?—Slegs wat dit aan die einde is—oorlog. Dit is daardie gees, van begin tot einde. Kan broeders in Christus, wat een in Christus is, betrokke raak by enigiets wat sal veroorsaak dat hulle verdeeld raak, in die gees van antagonisme? Kan hulle?—Nee; nie en steeds een in Christus bly nie. Hulle moet eenheid soek, die eenheid van die Gees soek, “en ywerig wees om die eenheid van die Gees in die band van vrede te bewaar.”
TAM1897 Q1 50.9Sommiges was bereid om die logika daarvan te volg en toe te gee dat dit uiteindelik aanvaarbaar is dat Christene, enige Christen, Sewende-dag-Adventiste of ander, mag veg. Nie om mekaar te beveg nie, natuurlik, maar om vir hul land te veg en in oorlog deel te neem om die burgerlike regering te handhaaf. Maar waar is die Christen se land? Waar is die Christen se regering? Kan jy dit sê?
TAM1897 Q1 50.10(Stemme) “Nie van hierdie wêreld nie.”
TAM1897 Q1 50.11Dit is nie van hierdie land nie, en nie van hierdie wêreld nie. Ons koninkryk en land is nie van hierdie wêreld nie. Maar kan Christene vir hul land veg met wapens van vleeslike oorlogvoering? Die Koning van daardie land het toegelaat dat Hy gekruisig, gedood en uit die sig begrawe word, eerder as om ‘n hand op te lig om vir sy land te veg. Kan iets dan, waarvan die logika so ver strek, van meet af aan waar wees?
TAM1897 Q1 51.1Maar dit is nie alles nie. As ons as Sewende-dag-Adventiste daardie beginsels moet preek en daaraan moet vashou, is daar ‘n belangrike stap wat geneem moet word, uit geregtigheid teenoor die Amerikaanse regering, teenoor die Staat Michigan en verskeie ander state, sodat ons in die regte lig kan verskyn.
TAM1897 Q1 51.2Ek sê dit weer, sodat u kan verstaan waaroor ek praat. As dit so moet wees dat ons die beginsel sal aanvaar dat Christene mag veg, mag hulle regterarm ophef om land en regering en alles wat daarmee gepaardgaan te verdedig, dan moet die denominasie, in regverdigheid teenoor homself, en veral in regverdigheid teenoor die regering van die Verenigde State en teenoor verskeie van die state, dit openlik verkondig en die koers wat eens deur die denominasie as sodanig gevolg is, verwerp en omkeer.
TAM1897 Q1 51.3Ek het hier twee klein dokumentjies wat in 1865 gedruk is, maar wat daarin geskryf staan, het in 1864 gebeur. Een daarvan dra die titel “Sienings van Sewende-dag-Adventiste Aangaande die Dra van Wapens, soos voorgehou aan die goewerneurs van verskeie state en die Provoosmaarskalk-generaal [dit is, van die Verenigde State], tesame met ‘n gedeelte van die Inskrywingswet.”
TAM1897 Q1 51.4In daardie tyd het Sewende-dag-Adventiste, deur die Algemene Konferensiekomitee, aan die regering van die Verenigde State, aan die regering van die state Illinois, Michigan, Pennsylvania, Wisconsin en nog een of twee ander state, te kenne gegee dat Sewende-dag-Adventiste, as Christene, en omdat hulle Christene was, nie kon toelaat dat Christene onder enige omstandighede wapens dra of veg nie. Die ander dokument is uittreksels uit die geskrifte en publikasies van Sewende-dag Adventiste, om die regering te regverdig in die aanvaarding van daardie pleidooi van die denominasie as eg.
TAM1897 Q1 51.5Nou, as daardie besluit omgekeer moet word, en ons die siening moet aanvaar dat Christene onder enige omstandighede kan veg, vir die regering of wat dit ook al mag wees, dan is ons die Amerikaanse regering iets verskuldig: dat die Algemene Konferensiekomitee, wat die denominasie verteenwoordig, na die Amerikaanse regering moet gaan en vir hulle moet sê dat ons ons sienings verander het; en na die goewerneurs van hierdie state te gaan en vir hulle te sê dat ons ons sienings verander het; sodat die rekords ooreenkomstig ons nuwe en hersiene sienings oor daardie onderwerp sal staan.
TAM1897 Q1 51.6Nou glo ek nie vir ‘n oomblik dat ons aan iets moet vashou wat gedoen is, net omdat dit gedoen is nie. Maar as die ding wat gedoen is, reg was, hou dan daaraan vas. En ek sê nou dat as ons standpunte hieroor verander, ons ‘n plig het teenoor hierdie regerings om hulle daarvan in kennis te stel, sodat hulle nie van ons dink as iets anders as wat ons werklik is nie. Dit is net reg teenoor die regerings; want as denominasie het ons amptelik ons standpunt neergelê en die teenoorgestelde posisie ingeneem.
TAM1897 Q1 51.7Twee jaar gelede, toe daardie lesse gegee is, het ek nie geweet dat hierdie dokumente bestaan het nie. Ek het nie geweet dat hulle bestaan het tot ongeveer die begin van die jaar 1897 nie. Iemand het dit in ‘n koevert aan my gestuur, en dit is alles wat ek daaroor weet. Hulle is in 1865 gedruk deur die “Steam Press of the Seventh-day Adventist Publishing Association, Battle Creek, Mich.” Die name van die Komitee van die Algemene Konferensie is daar onderteken op die dokumente wat aan die Amerikaanse regering voorgelê is, en die name van die Komitees van die Staatlike Konferensies is daar onderteken op die dokumente wat aan die goewerneurs van die state voorgelê is.
TAM1897 Q1 51.8Nou gaan ek vir julle voorlees uit sommige van die uittreksels wat toe gedruk is uit dokumente, publikasies en pamflette van Sewende-dag-Adventiste, as bewys aan die Amerikaanse regering en aan die goewerneurs van die state, dat daardie standpunt wat deur die Algemene Konferensiekomitee van die denominasie ingeneem is, hul erkende standpunt was, en nie een wat vir die geleentheid uitgedink is om die militêre diensplig te ontduik of om die gevolge wat oor die land gekom het weens die oorlog, te ontkom nie. Hierdie saak is as bewys aan hierdie regerings uitgereik dat dit ‘n beginsel by die Sewende-dag-Adventiste was, en hulle het daaraan vasgehou omdat dit die Christendom was.
TAM1897 Q1 51.9Ek sal ‘n paar uittreksels hieruit voorlees, en julle sal sien wat ek gesien het sodra ek dit gelees het—dat as ek daardie dokument twee jaar gelede in hierdie Tabernakel voor my gehad het, ek nie die beginsels wat daarin is, duideliker kon geleer het as wat ek in die lesse wat ek gegee het, en wat in die BULLETIN gepubliseer is, gedoen het nie. Hier is ‘n uittreksel uit iets wat in die Signs of the Times geskryf is, deur predikant James White, in 1853:—
TAM1897 Q1 51.10Die belydende kerk van Christus het die arm van haar ware man verlaat en leun nou op die sterk arm van die wet. Sy soek beskerming en om deur die korrupte regerings van die wêreld onderhou te word, en word behoorlik voorgestel deur die hoerdogters van die ou moeder, wat ‘n simbool is van die Katolieke Kerk. Soos die vrou aan haar man behoort vas te kleef, so behoort die kerk aan Christus vas te kleef, en in plaas daarvan om beskerming by die arm van die wet te soek, slegs op die kragtige arm van haar Geliefde te steun. Die kerk is onwettig met die wêreld getroud. Dit kan gesien word in die verskillende departemente van die burgerlike regering. Selfs in die oorlogsdepartement word die belydende predikant van Jesus Christus gesien hoe hy die God van vrede bespot met sy gebede vir sukses in die geveg.
TAM1897 Q1 51.11Weereens ‘n uittreksel aangehaal uit die Review and Herald van 9 Mei 1854:—
TAM1897 Q1 52.1Of hierdie dinge naby is of nie [dit gaan oor die koms van die Here], die feit bly staan; ‘n oorlogsgees is aan die woeker, ‘n gees van haat en misleiding. Dit is sy besoedelende invloed wat ons vrees,—dit is die sedebederwende invloed van vertroudheid met die idees van oorlog en bloedvergieting, dit is die ongesonde opgewondenheid, die bittere partysgees, wat kwaad is, en veroorsaak dat kwaad versprei.
TAM1897 Q1 52.2Laat dit nie gesê word dat daar geen gevaar vir Christus se dissipels uit hierdie oorsake bestaan nie. Daar is gevaar; want wanneer “die ongeregtigheid oorvloedig word, sal die liefde van baie afkoel.” Sulks is die geheimsinnige en onverklaarbare simpatieë wat mens aan mens bind, wat ‘n afsonderlike en geïsoleerde belangstelling verbied, dat ons onbewustelik die heersende toon oorneem, en ons dit nie weet totdat die verstand verdraai en onbestendig is nie; en só, in ‘n ongesonde toestand, is dit gereed om kwaad te ontvang en te verwek. Die morele plaag is selfs meer verwoestend as die pes.
TAM1897 Q1 52.3Nog ‘n uittreksel, herdruk uit die Review and Herald van 31 Julie 1856:—
TAM1897 Q1 52.4Jesus het gesê: “Volg My na.” Wat, liewe broer, liewe suster, is u standaard van geloof? Is dit nie die Bybel nie? U sê: Ja. Dan kom ons daarby uit, sodat ons kan leer of ons Jesus volg of nie. Ek sal in u pad voor u uitstap en met u redeneer; en hierdie pad is elke daad van ons lewe. Ons sal eers ‘n wye oorsig neem en vra: Handel u soos die wêreld? Maar u vra, Wat bedoel u? Ek sal probeer om dit vir u te sê. Neem u ‘n deel saam met die wêreld in sy leerstellings en wette? Indien wel, is u pad nie die een wat Jesus betree het nie. Jesus het gesê: Hulle (die dissipels) is nie van die wêreld nie, net soos Ek nie van die wêreld is nie. Wanneer het julle Jesus in Keiser se regsaal gesien?—Nooit, behalwe toe Hy soos ‘n lam na die slagting gelei is.
TAM1897 Q1 52.5Maar ons wil goeie wette hê, en dit is ons plig om goeie mense te kry om hulle te maak en uit te voer.
TAM1897 Q1 52.6Waarlik, ons wil goeie wette hê; en Jesus het ons nie gelaat om Hom sonder hulle te volg nie. Hy sê: “Die woord wat julle hoor, is nie myne nie, maar dié van die Vader wat My gestuur het.” Johannes 14:24.
TAM1897 Q1 52.7Die psalmis sê: “Die wet van die Here is volmaak, dit herstel die siel.” Psalm 19:7. Paulus sê: “Die hele Skrif is deur God geïnspireer en is nuttig vir lering, vir weerlegging, vir korrigering en vir onderrig in geregtigheid, sodat die mens van God volmaak kan wees, tot alle goeie werke ten volle toegerus.” 2 Timoteus 3:16, 17. Wat wil jy nog meer hê? Of wat wil jy minder hê, liewe broer?
TAM1897 Q1 52.8Die volgende stap wat u van u agent vereis, is om wette af te kondig wat, indien hulle geïgnoreer word, met die swaard afgedwing word, ‘n onchristelike wapen. Voormelde wette is die wese, die lewenskrag van genoemde regering waarvan hy ‘n deel uitmaak, wat sy nasionaliteit slegs kan handhaaf deur wapenkamers of doodswerktuie, groot vlootmagte en ‘n militêre mag wat toegerus is met hul dodelike wapens. Jy plaas dan jou goeie broeder Christen, volgeling van die Vredevors, langs die skavot om die dood toe te pas; of aan die hoof van ‘n militêre mag, met ‘n habeas corpus-bevel om ‘n arme broeder weer in slawerny terug te dwing, weens die misdaad om te verlang om die vrye lug van die hemel in te asem. Of, as hy julle hoofmagistraat van die nasie is, laat julle julle goeie biskop op ‘n oorlogsperd klim, van kop tot tone gewapen, hoofgeneraal oor al die kragte van die dood in die nasie.
TAM1897 Q1 52.9Ek vra, liewe volgelinge van Jesus, kan die mens dit regverdig maak om te moord, wanneer God gesê het: “Jy mag nie moord pleeg nie”? Rus die hele struktuur van menslike regering nie op die swaard nie? Moet dit nie in splinters geslaan word wanneer Hy kom wie se reg dit is om in geregtigheid te regeer nie?
TAM1897 Q1 52.10Maar ek is nie in oorlog met menslike regerings nie. Nee, nee. Dawid sê in ‘n loflied tot God: “Want die toorn van die mens sal U loof; die oorblyfsel van toorn sal U in bande hou.” Psalm 76:10. “Want ‘n regeerder is nie ‘n skrik vir goeie werke nie, maar vir die kwaaie. Wil jy dan nie die mag vrees nie? Doen wat goed is, en jy sal lof van hom ontvang. Want hy is ‘n dienaar van God vir jou [Christen] tot voordeel.” Romeine 13:3, 4.
TAM1897 Q1 52.11As julle, my broeders, in gedagte hou dat Christene ‘n ander geselskap is, ‘n klein kudde, uit die wêreld afgesonder en gekies, om ligte in of vir die wêreld te wees, sodat die wêreld deur die aanskouing van hulle goeie werke (die lig) gelei mag word om by die klein kudde aan te sluit, wat die hele dag lank tot die slagting getel word, en sodoende julle Hemelse Vader te verheerlik, dan sal julle in staat wees om sulke Skrifte soos Romeine 13 te begryp, en 1 Timoteus 1; 2, wat ek later kan noem. “Laat die potskerf met die potskerwe van die aarde twis” [Jesaja 45:9]; maar laat Christene die gesindheid van Jesus hê, dan sal hulle Jesus volg.
TAM1897 Q1 52.12Het ons sommige van die gevolge gesien van belydende Christene wat die wêreld volg? Mag dit ons dan voorberei om ‘n hoogte te bereik soos Bileam, toe Balak hom geroep het om Israel te vervloek, toe hy sy gelykenis uitgespreek en gesê het: “Hoe kan ek vervloek wat God nie vervloek het nie? Of hoe kan ek teëstaan wat die Here nie teëgestaan het nie?” Want van die top van die rotse af sien ek hom, en van die heuwels af aanskou ek hom: kyk, die volk sal alleen woon en sal nie onder die nasies gereken word nie.” Numeri 23:8, 9.
TAM1897 Q1 52.13Ek lees nou nog ‘n uittreksel, herdruk uit die Review, gedateer 14 Aug. 1856:—
TAM1897 Q1 52.14Het die evangelie van Jesus u die reg verleen om die swaard te gebruik, om u met vleeslike wapens te bewapen, om die swaard te neem om “vir u eie gesin te sorg,” om die onderdruktes uit die mag van die onderdrukker te bevry, deur die sesde gebod van God te oortree, “Jy mag nie doodslaan nie”? Jesus sê: “Hê julle vyande lief.”
TAM1897 Q1 52.15Dink u dat u, as ‘n Christen wat onder die evangelie leef, Bybelse toestemming het om op enigerlei wyse by politieke twiste betrokke te raak? Hetsy deur wette te maak, of die wette van menslike regering uit te voer? Indien wel, dink ek dat u u grootliks misgis.
TAM1897 Q1 52.16Dit is wat die denominasie in 1864 gesê het. Hulle het dit aan die regering van die Verenigde State voorgelê as bewys dat hulle nie in oorlog glo nie, en dat hulle nie kon deelneem aan die dra van wapens nie, en dat as hulle ingeroep word, nie van hulle verwag kon word om te veg nie. En die regering van die Verenigde State het na hul voorleggings geluister en voorsiening gemaak dat hulle die hospitale moes bywoon waar hulle die werk van evangeliedienaars kon doen, en vir die siekes kon sorg en saligheid aan die sterwendes kon bring. Nou, as dit omgekeer gaan word, moet ons eerlik voor die regering staan en verklaar dat dit omgekeer is.
TAM1897 Q1 52.17Ek lees verder:—
TAM1897 Q1 52.18Elke teks wat u mag aanhaal, of geloofwaardige rede wat u mag aanvoer, moet getoets word deur duidelike, letterlike Skrifgedeeltes. Dit mag wees dat ons al sulke Skrifgedeeltes of redes wat u aanvoer, op ‘n gepaste tyd kan noem; maar eerstens sal ons na die evangelie luister. Vir Christene wat bereid is om Jesus te volg, behoort dit genoeg te wees.
TAM1897 Q1 52.19Jesus sê: “As iemand My dien, laat hy My volg.” Johannes 12:26. Maar sê jy: “Dit kan ek doen, en as ‘n getroue burger van my land in haar nasionale beleid en regering dien?” Stop. Jesus sê: “Geen mens kan twee meesters dien nie.” Matteus 6:24. “As julle van die wêreld was, sou die wêreld sy eie liefhê; maar omdat julle nie van die wêreld is nie, maar Ek julle uit die wêreld uitverkies het, daarom haat die wêreld julle.” Johannes 15:19.
TAM1897 Q1 52.20Watter aandeel kan u neem in die beleid van die wêreld, as “julle nie van die wêreld is nie,” maar deur die wêreld gehaat word en “uit die wêreld” gekies is? Maar moet ons die bewind in die hande van die goddeloses gee? sê u. U kan nie anders nie. Slegte mense en misleiers sal al hoe erger word; en aan die einde van die wêreld sal die goddeloses goddeloos optree, en geen van die goddeloses sal verstaan nie. Daniël 12:10. Die rede is omdat die wêreld nie gewillig is om God te gehoorsaam of Jesus te volg nie, en nie erken dat daar een Wetgewer is nie. Jakobus 4:12.
TAM1897 Q1 53.1“Daarom het die Here gesê: Omdat hierdie volk met die mond na my toe kom en my met die lippe eer, maar hulle hart ver van my afgetrek het en hulle vrees vir my deur die voorskrifte van mense geleer is: daarom, kyk, Ek sal voortgaan om ‘n wonderbaarlike werk onder hierdie volk te doen, ja, ‘n wonderbaarlike werk en ‘n wonder; want die wysheid van hulle wyse manne sal vergaan, en die verstand van hulle verstandiges sal verborge wees.” Jesaja 29:13, 14. Hoe wonderlik word dit geïllustreer in die loop van die vele hoogleraars in die godgeleerdheid, wat nog maar kort gelede aan die hoof gestaan het van godsdienstige herlewings, morele hervormings en vredesverenigings: wat die kerk van Christus gelei het, gewapen met die evangelie wat lewe en onsterflikheid aan die lig bring; aangewend deur smeekbedes, gebede en trane; nou in die volle aangesig van die evangelie, wanneer Jesus gesê het, “Julle het gehoor dat daar gesê is: Jy moet jou naaste liefhê en jou vyand haat. Maar Ek sê vir julle: Julle moet julle vyande liefhê, seën dié wat julle vervloek, doen goed aan dié wat julle haat, en bid vir dié wat julle met kwaadwilligheid gebruik en vervolg; sodat julle kinders van julle Vader wat in die hemele is, kan wees: want Hy laat sy son opkom oor die slegte en die goeie en laat reën val op die regverdiges en die onregverdiges. “Wees julle dus barmhartig, soos julle Vader ook barmhartig is.” Matteus 5:43-45; Lukas 6:36. Ten spyte van hierdie Skrifte, sien ons die treurige toestand van die Christelike kerke terwyl hulle hul morele verval en aanpassing by die wêreld ontwikkel. Ons haal ‘n paar van die vele voorbeelde aan.
TAM1897 Q1 53.2Hier volg verskeie stellings van prominente predikers, wat ademhaal van “wapens,” “geveg,” “slag,” “oorlog,” ens. Dit gaan dan voort soos volg:—
TAM1897 Q1 53.3In die lig van sulke feite, wat die verandering van die fynste goud in iets erger as slak demonstreer, die volstrekte minagting van die getuienisse van Christus en hul vorige belydenis, moet ons uitroep: “Hulle het die weg van Kain gevolg en het gierig ná die dwaling van Bileam gehardloop.”
TAM1897 Q1 53.4Volg hierdie manne Jesus? Wapen hulle hulleself en hul volgelinge met evangeliese wapens? Toon hulle onvoorwaardelike vertroue in die volmaakte wet van God? Besef hulle dat daar vir die Christen net een Wetgewer is? Hoor hulle hoe Paulus sê: “Want die wapens van ons stryd is nie vleeslik nie, maar kragtig in God tot die afbreek van burchte” (2 Korintiërs 10:4)? Gee hulle uiteindelik ag aan die Skrifte wat hulle na bewering onderrig?
TAM1897 Q1 53.5Trek die volle wapenrusting van God aan, sodat julle kan staan teen die liste van die duiwel. Waarom?—“Want ons worstel nie teen bloed en vlees nie.” Nee; dit is nie die roeping van die volgelinge van Jesus nie. Maar ons worstel “teen owerhede, teen magte, teen die heersers van die duisternis van hierdie wêreld, teen die bose magte [bose geeste, kantlyn] in die lug.” “Trek dan aan die volle wapenrusting van God, sodat julle kan standhou op die bose dag, en, nadat julle alles volbring het, kan staan.” Efesiërs 6:11-13.
TAM1897 Q1 53.6Paulus noem die Christelike wapens in Efesiërs 6:14-18, en sê, Neem “die swaard van die Gees [nie van staal nie], wat die woord van God is; bid altyd met alle gebed en smeking in die Gees;” met hierdie hemelse wapenrusting aan, en hul voete geskoen met die bereiding van die evangelie van vrede, en streef om Christus se seën te geniet,—“Geseënd is die barmhartiges, want hulle sal barmhartigheid ontvang.... Geseënd is die vredesmakers, want hulle sal kinders van God genoem word.” Matteus 5:7, 9. Luister na Johannes toe hy die soldate toespreek, toe hulle vra wat hulle moet doen. Hy antwoord: “doen geen geweld aan niemand nie.” Lukas 3:14.
TAM1897 Q1 53.7Onthou dat Jesus vir Petrus gesê het, toe die groot praktiese leer vir alle Christene geleer is oor wat met die swaard te doen is: “Steek jou swaard weer in sy skeede; want almal wat die swaard neem, sal deur die swaard omkom.” Matteus 26:52.
TAM1897 Q1 53.8Laat Christene in die lig van hierdie waarhede wandel, en daar sou net ‘n paar Christelike generaals of soldate wees om die “Rev. Mr. Beecher se vyf-en-twintig Sharp-gewere” te gebruik, alhoewel ‘n Bybel skynheilig aan die kulas van elke geweer vasgemaak is.
TAM1897 Q1 53.9Hulle hoor Jesus sê: “My koninkryk is nie van hierdie wêreld nie; as my koninkryk van hierdie wêreld was, sou my dienaars veg.” Johannes 18:36. Christene, so gewapen met hierdie evangeliewapens en heeltemal ontwapend van vleeslike wapens, wat heeltemal afsonderlik is van die regerings van die wêreld, kan die wêreld, wat met doodswapens bewapen is soos dit is, toelaat om die breë pad af te storm en hul onchristelike wette met die doodstraf af te dwing.
TAM1897 Q1 53.10Dit is die onuitspreeklike voorreg van die oorblyfsel van die kerk, terwyl hulle terugkyk oor die geskiedenis van die verlede en sien, alhoewel die dissipels van Christus, soos Paulus, uitgeroep het, “Om U ontwil word ons die hele dag lank gedood; ons word gereken soos skape vir die slagting [Romeine 8:36];” terwyl hul pad besprinkel is met trane, deurdrenk met hul bloed, en bedek met hul geskeurde lywe en gebleikte bene;—dit is hul voorreg om saam met Bileam uit te roep, terwyl hulle sien dat God se “volk alleen sal woon, en nie onder die nasies getel sal word nie,” “Laat my sterf die dood van die regverdiges, en laat my laaste einde wees soos sy!” Numeri 23:9, 10.
TAM1897 Q1 53.11Daar is nog baie meer in hierdie pamflet, maar ek hoef nie meer daarvan te lees nie. Ek sal nog ‘n paar verse uit die Here lees wat hier vir ons in ons dag is. Dit is vier jaar gelede deur die Gees van profesie aan ons gegee, en is in hierdie Tabernakel aan ons voorgelees:—
TAM1897 Q1 53.12“Die Here het Jakob vir Homself verkies, en Israel as Sy besondere skat. Want ek weet dat die Here groot is, en dat ons Here bo al die gode is.” Owe myne broeders en susters, oorweeg dat die Here ‘n volk het, ‘n uitverkore volk, sy kerk, om sy eie te wees, sy eie vesting, wat hy in ‘n deur sonde getrefde, in opstand gekomde wêreld hou; en hy het bedoel dat daarin geen gesag geken moes word nie, geen wette deur dit erken moes word nie, behalwe sy eie.
TAM1897 Q1 53.13Nog ‘n een het na ons gekom in die Algemene Konferensie van hierdie jaar. Dit neem ons reg terug na waar die afval begin het, en bring ons aangesig tot aangesig met God, en met sy waarheid, en met hierdie hele onderwerp soos dit van die Here afkomstig is; soos Hy verlang om vandag by sy volk te wees.
TAM1897 Q1 53.14Die skeidslyn tussen die belydende gebodgehoorsame mense van God en die wêreld is nie so duidelik soos dit eens was nie. Dié wat in harmonie met God wandel, sal nie betrokke raak by politieke byeenkomste nie. Dié wat dit wel doen, bewys dat hulle nie getroue dienaars van Jesus is nie. Hulle het so lank gewone vuur hanteer dat hulle onderskeiding verlore gegaan het. Daar is ‘n volk wat ingeskryf het om onder die vaandel van Jesus te staan. Hulle is Christus se leër. Hulle het hulself verbind om uit die wêreld uit te kom en afsonderlik te wees. Hulle het hulself verbind om die swaard van die Gees, die woord van God, te gebruik om aggressiewe oorlog te voer teen sonde en alle ongeregtigheid. Ons moet ons lojaliteit toon.
TAM1897 Q1 53.15Daar is ‘n regeringsterm; daar is ‘n term wat op burgerskap van toepassing is. Ons moet ons lojaliteit aan wat wys? Dit is die vraag.
TAM1897 Q1 53.16Ons moet ons lojaliteit aan ons Koning, die Here Jesus Christus, betoon. Die apostel Jakobus verklaar: “Wie dus vriend van die wêreld wil wees, is ‘n vyand van God.” En die geliefde Johannes, die dissipel in gees die meeste soos Jesus, het die waarskuwing gegee: “Moenie die wêreld liefhê nie, en ook nie die dinge wat in die wêreld is nie. As iemand die wêreld liefhet, is die liefde van die Vader nie in hom nie.” Geen mens sal geluk vind deur die voorbeeld van Adam te volg en van sy Skepper af te dwaal nie.
TAM1897 Q1 54.1Sodoende sluit hierdie lesse af presies waar ons begin het—by Adam en sy Skepper, en die eerste van alle gebooie in die heelal—“JY sal die Here jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met jou hele verstand en met jou hele krag.” Dan sal jy nie van jou Skepper afdwaal nie. Dan sal daar geen afvalligheid wees nie. Dan sal daar geen afgodsdiens wees nie. Dan sal daar geen regering opgerig word na die voorbeeld van die heidene wat van God afgedwaal het nie; maar God sal alles in almal wees, en sal sy volk lei na daardie glorieryke land wat Hy aan ons vader Abraham getoon het toe Hy hom van alle regerings in die wêreld afgesonder het, en hom afgesonder gehou het terwyl hy in die wêreld gewoon het.
TAM1897 Q1 54.2Hy wat ons roep om Hom te volg en te wandel in die spore van daardie geloof wat ons vader Abraham gehad het, terwyl hy nog nie besny was nie, sal ons dan neem na daardie land wat die heerlikheid van alle lande is; en daar sal ons bly in die teenwoordigheid van die Here, en onder die glorieryke vlerke van die Almagtige, vir ewig—en God liefhê met die hele hart, met die hele siel, met die hele verstand en met die hele krag; en Hy kan na ons wys, nou, dan en vir ewig, in die teenwoordigheid van die heelal, en sê: “Hier is die wat die gebooie van God en die geloof van Jesus bewaar.”
TAM1897 Q1 54.3En laat al die mense sê: “Amen en Amen.”