Geestelike Egipte · Die boodskap van die derde engel – 1897

TAM1897 Q1 26.25Preek gelewer Vrydagaand, 5 Maart 1897 Gedruk in die Algemene Konferensie-bulletin, Eerste Kwartaal, 1897, Vol. 2, Nr. 1, bl. 26-33.

TAM1897 Q1 26.26Dit het my ontglip om in die vorige les te noem dat die geskiedenis wat ek geskets het, alles in “Empires of the Bible” is. Van bladsy 77 af tot bladsy 150 het u die geskiedenis van Egipte, en die grond wat in die skets wat ek gisteraand gegee het, behandel is.

TAM1897 Q1 26.27Die teks vir vanaand is Openbaring 11:8.

TAM1897 Q1 27.1En hulle dooie lywe sal in die straat van die groot stad lê, wat geestelik Sodom en Egipte genoem word, waar ook onse Here gekruisig is.

TAM1897 Q1 27.2Ek het hierdie vers gelees met die enkele doel dat julle kan sien dat daar so iets soos geestelike Egipte is, en dat die Woord van God openbaar wat “geestelik Egipte genoem word.”

TAM1897 Q1 27.3Geestelike Egipte is inderdaad die letterlike Egipte, omdat geestelike dinge die mees letterlike van alle dinge is. Daar is, soos daar nog altyd was, ‘n fisiese Egipte daar in Noord-Afrika, deur waar die Nylrivier vloei; maar dit is nie die letterlike Egipte nie; die letterlike Egipte is geestelike Egipte.

TAM1897 Q1 27.4As ons nou oorgaan na die lesse van gisteraand oor die bevryding van Israel uit Egipte, sal ons weer hul roete volg vanaf die punt waar die lied van Moses gesing is. Toe hulle die Rooi See op droë grond oorgesteek het, tussen die ysmuurwande, en triomfantlik op die oewer gestaan het by die vernietiging van die Egiptenare, wat, toe hulle probeer het om hulle pad te volg, verdrink het, is hulle liggaamlik, fisies, uit fisiese Egipte verlos; maar daar was ‘n dieper Egipte as dit, waarvan hulle nog nie verlos was nie.

TAM1897 Q1 27.5Julle weet dat tree vir tree in hulle ervaring, hulle harte in Egipte was; en wanneer iets gebeur het wat hulle teleurgestel het, het hulle uitgeroep: “Kom ons gaan terug Egipte toe!” Toe hulle by die grense van Kanaän aangekom het, en die Here wou hê hulle moes ingaan, het hulle uitgeroep: “Kom ons maak vir ons ‘n aanvoerder en gaan terug Egipte toe!” Waar was hulle harte toe?—In Egipte. Die eerste ding in hulle gedagtes was altyd Egipte.

TAM1897 Q1 27.6Toe hulle by die berg Sinai gestaan het, nadat hulle die stem van die Here gehoor het en gewag het dat Moses van die bergtop met die wet van God sou terugkom, het hulle vir hulle ‘n afgod gemaak en dit aanbid; en watter afgod was dit?—Die kalf van Egipte. Toe, nadat hulle geluister het na die stem van die Here van die top van Sinai af, wat die woord van sy wet uitgeroep het, en die stem van die trompet al hoe harder gehoor het, en gesien het hoe die top van die berg heeltemal in ‘n rookwolk gehul was—na al hierdie dinge, kan jy duidelik sien dat Egipte so grootliks in hulle harte was dat hulle eerder tot die afgodsdiens van Egipte teruggekeer het as om te wag totdat Moses van die top van Sinai met die boodskap van God teruggekeer het. En toe hulle teruggedraai is van die grense van die land, en verplig was om in die wildernis rond te dwaal, kan jy sien dat dit was weens hierdie Egiptiese slawerny wat hulle vasgehou het, en waarvan hulle nie vry was nie. Jy merk op dat toe die Here hulle daagliks met brood uit die hemel gevoed het—engele se kos—hulle so ver van Hom af was en so heeltemal in Egipte verdiep was, dat hulle gesê het: O, as ons maar weer in Egipte was waar ons preie, uie en knoffel gehad het!

TAM1897 Q1 27.7Ek hoef nie ‘n ander voorbeeld aan te haal nie; dit is genoeg om u aandag te vestig op die feit dat Israel nie heeltemal uit Egipte was toe hulle op die oewer van die Rooi See gestaan het en die lied van Moses gesing het nie. Liggaamlik was hulle uit Egipte, maar geestelik was hulle nie. Hulle is bevry van Egiptiese liggaamlike slawerny, maar hulle was gebind deur Egiptiese geestelike slawerny; en die moeilikheid is dat hulle nooit uit Egiptiese slawerny ontsnap het nie. Hulle het in Egiptiese slawerny gesterf. Toe die Here sy wet vanaf Sinai gespreek het, het Moses vir hulle gesê dat dit was sodat hulle nie sou sondig nie. Lees nou weer Hebreërs 11:25: “Hy het liewer gekies om lyding saam met die volk van God te ly as om vir ‘n tyd lank die genot van sonde te geniet.” Maar ons het in ons ander les gesien dat die plesiere van sonde waarop daar verwys is, net die plesiere van Egipte was. Moses, as erfgenaam van die troon van Egipte, kon al die rykdom van Egipte, al die heerlikheid van Egipte en al die mag van Egipte in sy hande ontvang het, aangesien hy net op die troon hoef te gaan sit en daarvan te geniet. Dit was die plesiere van Egipte; maar die Skrif sê dit was die plesiere van sonde. Wat is dan die geestelike gevangenskap van Egipte? En wat is die geestelike Egipte?—Die gevangenskap van sonde.

TAM1897 Q1 27.8Daar is ‘n ander manier waarop ons dit kan bereik, slegs met ‘n skets. God het Abram, onthou jy, uit Chaldea geroep na ‘n land wat Hy hom sou wys. Hy het hom nog nie die land gegee nie; daar was ‘n hongersnood in die land waar hy was, en hy het na Egipte afgedaal, en daar het Sarai ‘n Egiptiese slavin met die naam Hagar gekry. God het Abram belowe dat sy nageslag soos die sterre van die hemel sou wees. As gevolg van ongeloof is die belofte nie so gou vervul soos hulle verwag het nie, en Sarai het vir Abram gesê: “Die Here het my verhinder om te baar; die belofte is nie vervul nie; hier is my Egiptiese slavin; neem haar, en miskien sal die Here ons deur haar ‘n nageslag gee.” Dit is gedoen; Ismael is gebore; en die Here het vir Abram gesê dat Sarai inderdaad ‘n kind sou hê, ‘n seun sou baar, en hulle sou hom Isak noem. En Abram het in reaksie daarop gesê: “O, mag Ismael voor U lewe!”

TAM1897 Q1 27.9Daardie Egiptiese slavin was ‘n slavin; en haar seun was ‘n slaveseun, ‘n slaaf. Nou, toe Abram gesê het: “O, mag Ismael voor U lewe,” het hy gebid dat Ismael deur God as die beloofde saad beskou mag word, deur wie verlossing en vryheid sou kom vir die kinders van die mense en al die kinders van God. Maar kon vryheid deur ‘n slaaf aan enige persoon kom? Abram self was vry. Hy moes deur die beloofde saad verlos word. As sy seun nou, as ‘n gebonde seun, as die beloofde saad aanvaar sou word, sou Abram self in gevangenskap gebring word, in plaas daarvan om van gevangenskap verlos te word. En almal wat aan Ismael onderwerp sou word, sou ook in gevangenskap gebring word. Maar watter gevangenskap?—Die gevangenskap van sonde. Maar sy moeder was ‘n Egiptiese slavin. En omdat Ismael ‘n gebonde seun was, was dit Egiptiese gevangenskap. Sien jy dit dan nie, dat daar Egiptiese slawerny was—’n geestelike Egipte—in die familie van Abram?

TAM1897 Q1 28.1Draai na Galasiërs, en ons sal duidelik sien dat die Here daardie punt na vore bring. Jy onthou die gedeelte in Galasiërs 4:22-24:—

TAM1897 Q1 28.2Want daar is geskrywe dat Abraham twee seuns gehad het, een uit ‘n slavin, die ander uit ‘n vrye vrou. Maar hy wat uit die slavin was, is volgens die vlees gebore; hy wat uit die vrye vrou was, is volgens die belofte. Dit is ‘n allegorie, want dit dui op die twee verbonde: die een van die berg Sinai, wat tot slawerny lei, naamlik Agar.

TAM1897 Q1 28.3Dit dui, sien jy, reg terug op die familie van Abram en op Hagar, die Egiptiese. Daardie verbond, sê hy, baar tot slawerny, wat Hagar is. Hagar, in die familie van Abram, verteenwoordig in die allegorie die verbond van Sinai. Daardie verbond het tot slawerny gebaar. Hagar was ‘n Egiptiese. Watter slawerny word dan in die verbond by Sinai voorgestel?—Egiptiese slawerny. Maar dit was geestelike slawerny. Daarom was daar destyds ‘n geestelike Egipte. Lees verse 25, 26:—

TAM1897 Q1 28.4Want hierdie Agar is die berg Sinai in Arabië, en stem ooreen met die Jerusalem wat nou daar is, en is in slawerny met haar kinders. Maar die Jerusalem wat van bo is, is vry; sy is die moeder van ons almal.

TAM1897 Q1 28.5Toe Abram dus gesê het: “O, mag Ismael voor U lewe,” het hy gevra dat ‘n slaaf as die beloofde saad aanvaar moes word. Hy het gevra dat God, en die hele mensdom, en die hele heelal in Egiptiese gevangenskap in geestelike Egipte sou gaan. Egipte is die simbool van duisternis, en ook die simbool van sonde, soos ons gesien het. Sonde is ook duisternis self. Egipte, wat dus sonde en duisternis verteenwoordig, is dit duidelik dat sonde en duisternis die geestelike Egipte is.

TAM1897 Q1 28.6Die Here kon nooit ‘n slaaf as die beloofde saad aanvaar nie. So het die Here vir Abraham met hierdie woorde geantwoord:—

TAM1897 Q1 28.7Sara, jou vrou, sal jou inderdaad ‘n seun baar; en jy moet hom Isak noem; en Ek sal my verbond met hom oprig as ‘n ewige verbond, en met sy nageslag ná hom. En wat Ismael betref, Ek het jou verhoor: Kyk, Ek het hom geseën en sal hom vrugbaar maak en hom uitermate vermenigvuldig; hy sal twaalf vorste verwek, en Ek sal hom ‘n groot nasie maak. Maar my verbond sal Ek bevestig met Isak, wat Sara jou in hierdie tyd volgende jaar sal baar.

TAM1897 Q1 28.8Isak was die beloofde saad. En dink net! Isak was nooit in Egipte nie. Jy onthou dit. Daar was ‘n hongersnood in Egipte, en hy het begin om daarheen te gaan, maar die Here het vir hom gesê: Moenie na Egipte toe gaan nie. Abraham was in Egipte; Sara was in Egipte; Israel was in Egipte, maar Isak was nooit in Egipte nie. Hy was van die begin af die kind van die belofte, uit die gees gebore. Weer lees ons:—

TAM1897 Q1 28.9Abraham het twee seuns gehad, een deur ‘n slavin, die ander deur ‘n vrye vrou. Maar hy wat uit die slavin was, is volgens die vlees gebore; hy wat uit die vrye vrou was, is deur ‘n belofte. Dit is ‘n allegorie, want dit dui op die twee verbonde: die een van die berg Sinai, wat tot slawerny lei, naamlik Agar. Want hierdie Agar is die berg Sinai in die Arabië, en stem ooreen met die Jerusalem wat nou is, en is in slawerny met haar kinders. Maar die Jerusalem wat van bo is, is vry; sy is die moeder van ons almal. Want daar is geskrywe: ‘Juig, jy onvrugbare wat nie baar nie; breek uit en roep, jy wat nie weë kry nie; want die verlate het baie meer kinders as sy wat ‘n man het.’ Nou is ons, broeders, soos Isak was, kinders van die belofte.

TAM1897 Q1 28.10En wie is ons? – “As julle aan Christus behoort, is julle dan Abrahams nageslag en erfgename volgens die belofte.” Isak was die kind van Abraham – die kind van die belofte. En wanneer ons deur geloof in Christus Abrahams nageslag word, bevry van die slawerny van die sonde – van geestelike Egipte – is ons soos Isak was; en hy was nooit in Egipte nie.

TAM1897 Q1 28.11Sodoende sien u dat Egiptiese slawerny en Christelike vryheid in die familie van Abraham was. Ismael was na die vlees gebore en het Egiptiese slawerny voorgestel. Isak was na die Gees gebore en het die kinders van God deur geloof van Jesus voorgestel.

TAM1897 Q1 28.12Josef is gebore, en in sy jeug het hy uitgegaan om sy broers te sien, en die Ismaeliete het gekom en Josef gekoop en hom na Egipte toe geneem en hom daar verkoop. En daarna het die huis van Jakob na Egipte afgegaan, en uiteindelik is hulle van die Egiptiese slawerny verlos. Dit is genoeg om jou in staat te stel om hulle hele loopbaan te sien, vanaf die roeping van Abraham tot die tyd toe hulle by die grense van die beloofde land aangekom het. Jy sien dat daar ‘n geestelike Egipte sowel as ‘n fisiese een was; en dat toe die mense fisies uit Egipte bevry is, daar ‘n dieper Egipte was waarvan hulle bevry moes word as hulle die kinders van God sou wees.

TAM1897 Q1 28.13Nou lees ek die gedeelte waarop ek gisteraand verwys het. Dit is in Great Controversy, Deel 4, bladsy 457, van hierdie groot uitgawe:—

TAM1897 Q1 28.14Die geskiedenis van die antieke Israel is ‘n treffende illustrasie van die verlede ervaring van die Adventiste-liggaam. God het sy volk in die Adventbeweging gelei, net soos Hy die kinders van Israel uit Egipte gelei het. In die groot teleurstelling is hulle geloof beproef soos dié van die Hebreërs by die Rooi See.

TAM1897 Q1 28.15Toe, in die groot teleurstelling van die Adventiste, waar in die geskiedenis van Israel het hulle gestaan?

TAM1897 Q1 28.16(Stemme) By die Rooi See.

TAM1897 Q1 28.17God het destyds van Israel verlang, soos ons gisteraand gelees het, om reguit deur te gaan in die land wat Hy aan Abraham belowe het—na sy heilige woning, die plek wat Hy vir Homself gemaak het om in te woon; in sy erfdeel; in die heiligdom wat sy hande gestig het. En dit was net ‘n elf dae lange reis van Egipte na daardie land. Maar dit het hulle veertig jaar geneem. En net vier van diegene wat vertrek het, het daar ooit aangekom.

TAM1897 Q1 28.18(Stem) Vier, of twee?

TAM1897 Q1 29.1Vier. Het jy nie geweet daar was vier nie? Daar was Kaleb en Josua, en die twee priesters, die seuns van Aäron—Eleasar en Itamar. Natuurlik word daar altyd van twee gepraat—Kaleb en Josua—maar die twee priesters het ook ingegaan.

TAM1897 Q1 29.2(Stem) Hulle was dalk nie twintig jaar oud nie.

TAM1897 Q1 29.3Ja; hulle was dertig; want hulle is gesalf tot die amp van die priesterdom. So, toe by die groot teleurstelling, het die Adventmense, as’t ware, by die Rooi See gestaan.

TAM1897 Q1 29.4As hulle steeds op die leidende Hand sou vertrou het wat by hulle was in hulle verlede ervaring, sou hulle die saligheid van God gesien het. As almal wat in 1844 eensgesind in die werk gearbeid het, die boodskap van die derde engel ontvang en dit in die krag van die Heilige Gees verkondig het, sou die Here kragtig met hulle pogings gewerk het. ‘n Vloed van lig sou oor die wêreld uitgestort gewees het. Jare gelede sou die inwoners van die aarde gewaarsku gewees het, die sluitingswerk voltooi gewees het, en Christus sou gekom het vir die verlossing van sy volk.

TAM1897 Q1 29.5Wanneer?

TAM1897 Q1 29.6(Stemme) Jare gelede.

TAM1897 Q1 29.7Waar was daardie mense dan sedert die teleurstelling?

TAM1897 Q1 29.8(Stemme) In die wildernis.

TAM1897 Q1 29.9Net soos Israel van ouds. Maar waarom is Israel van ouds in die wildernis gehou?—As gevolg van ongeloof. Hulle het nie gesien wat die Here vir hulle gehad het nie. En die rede waarom hulle nie gesien het nie, was omdat hulle God nie geglo het nie. As hulle God geglo het, sou hulle gesien het wat hulle nie gesien het nie. En dit is die probleem met hierdie volk hier. Ons het nie geglo in die dinge wat lank gelede aan Israel gesê is nie. Dit is aan ons gesê, net soos aan hulle. Presies dieselfde evangelie word aan ons verkondig as wat aan hulle verkondig is.

TAM1897 Q1 29.10Laat ons dus vrees, sodat, terwyl ‘n belofte om in sy rus in te gaan vir ons oorbly, nie een van julle mag lyk of hy dit misloop nie. Want die evangelie is aan ons gepreek net soos aan hulle; maar die gepreekte woord het hulle nie bevoordeel nie, omdat dit nie met geloof verenig was by diegene wat dit gehoor het nie. Want ons wat geglo het, gaan in rus in.

TAM1897 Q1 29.11Dus, wat hulle uit die land gehou het, is presies dieselfde wat ons uit die land hou. En, soos ek gisteraand gesê het, ons het hier regtens geen reg om te wees nie, want ons behoort nie in die wêreld te wees nie. Net soos Israel geen reg gehad het om veertig jaar in die woestyn te wees nie, so het ons ook geen reg om hier in hierdie woestyn te wees nie. Luister:—

TAM1897 Q1 29.12Dit was nie die wil van God dat Israel veertig jaar in die wildernis sou ronddwaal nie; Hy het verlang om hulle direk na die land Kanaän te lei en hulle daar te vestig as ‘n heilige, gelukkige volk. Maar “hulle kon nie ingaan nie weens ongeloof.” Weens hulle afvalligheid en afgodery het hulle in die woestyn omgekom, en ander is opgerig om die beloofde land in te gaan. Op dieselfde wyse was dit nie God se wil dat die koms van Christus so lank vertraag sou word, en dat sy volk so baie jare in hierdie wêreld van sonde en hartseer sou bly nie. Maar ongeloof het hulle van God geskei. Aangesien hulle geweier het om die werk te doen wat Hy vir hulle aangestel het, is ander opgewek om die boodskap te verkondig. In barmhartigheid teenoor die wêreld stel Jesus sy koms uit, sodat sondaars ‘n geleentheid mag hê om die waarskuwing te hoor en in Hom ‘n skuilplek te vind voordat die toorn van God uitgestort word.

TAM1897 Q1 29.13Dit was nie die wil van God dat die koms van Christus so lank vertraag moes word, en dat sy volk soveel jare in hierdie wêreld van sonde en hartseer moes bly nie. Ag, ons is daarvoor verantwoordelik. Is dit nie so nie? Waar lê die verantwoordelikheid? Waarin is ons skuldig?—Ongeloof. Maar wat was in die harte van Israel wat hulle ongeloof veroorsaak het?—Egipte, Egipte, Egipte. Wat was dan in die harte van hierdie mense wat hierdie ongeloof en hierdie terughouding van God veroorsaak het?—Egipte, net so seker as wat Egipte ooit daardie kant toe gedoen het. Geestelik is dit wat Egipte is—die wêreld, afgodsdiens, duisternis, wat ongeloof is. Die woord “ongeloof” druk dit alles uit. Julle weet dat die woord “Egipte” self ‘n simbool van duisternis is.

TAM1897 Q1 29.14Kyk weer na hierdie gedeelte:

TAM1897 Q1 29.15As almal wat in 1844 eensgesind in die werk gearbeid het, die boodskap van die derde engel ontvang en dit in die krag van die Heilige Gees verkondig het, sou die Here kragtig met hul pogings gewerk het.

TAM1897 Q1 29.16Aangesien die Here kragtig met hulle pogings in die begin van die werk gewerk het, wat is die rede vir die tekort?—Tekort aan die Heilige Gees. Die enigste tekort is die krag van die Heilige Gees. Dit is wat ons die krag gee, en wat die magtige werke verrig. Dit is die Heilige Gees; en as dit ontvang was, sou ‘n vloed van lig oor die wêreld uitgestort gewees het.’

TAM1897 Q1 29.17Dit is wat in Openbaring, die agtiende hoofstuk, verklaar word: “‘n Ander engel het van die hemel af neergedaal, met groot krag; en die aarde is verlig deur sy heerlikheid.” Dit is presies dieselfde wat hier aangedui word. Wat hou daardie vloed van lig terug? Wag daardie vloed van lig sedert daardie tyd om oor die wêreld uit te bars?—Ja. Wat het dit ná 1844 teruggehou?—Ongeloof. Wat het dit sedertdien teruggehou?—Ongeloof. Is dit dan nie tyd dat ons bevryding van Egiptiese slawerny vind nie? O, dink daaroor! Die boodskap sou in die krag van die Heilige Gees verkondig gewees het; die Here sou kragtig met hul pogings gewerk het; ‘n vloed van lig sou oor die wêreld uitgestort gewees het; jare gelede sou die inwoners van die wêreld gewaarsku gewees het, die sluitingswerk voltooi gewees het, en Christus sou gekom het vir die verlossing van sy volk! O, laat ons dan nie langer uitstel nie! Waarom sou ons nie verlossing van Egipte hê nie, en van alles wat in die woord geïmpliseer word—die geestelike Egipte? Laat die Heilige Gees gegee word en daardie magtige krag bring om vir sondaars te werk; dat daardie vloed van lig die wêreld kan verlig; dat die wêreld gewaarsku kan word; dat Christus kan kom; dat ons van hierdie wêreld van sonde en hartseer verlos kan word.

TAM1897 Q1 30.1Nou sien u die situasie tot dusver. Egiptiese duisternis en gevangenskap het al hierdie jare oor ons gekom, net so seker as wat dit oor Israel gekom het nadat hulle die Rooi See oorgesteek het en terwyl hulle in die woestyn was. En God het ook aangebied om hierdie volk met brood uit die hemel te voed—brood wat Hy kan goedkeur, brood wat Hy aan hulle kan gee wat so ‘n toestand sal meebring dat Hy hulle met elke geestelike seën kan seën. Maar hier sê nog soveel selfs nou: O, ons siel verafsku hierdie ligte brood. Kom ons gaan terug Egipte toe waar ons uie, preie en knoffel kan hê. As dit gesondheidshervorming is, wil ek niks daarvan hê nie. Waar het ons dan al hierdie tyd gewees? Sal ons die Here toelaat om ons te voed? Sal ons die spyskaart van God aanvaar? Of sal ons smag na die preie, uie en knoffel, en die vleispotte van Egipte? Dit is die vraag.

TAM1897 Q1 30.2Julle het nou saamgestem dat dit die situasie is, dat die Egiptiese slawerny die oorsaak van dit alles is, en dat ongeloof die oorsaak van die Egiptiese slawerny is. Julle het saamgestem dat ons nou nie, soos die ander nie, langer hoef te wag om uit Egiptiese slawerny bevry te word nie. Nou gaan ons ‘n oomblik bestudeer hoe daardie verlossing sal wees; en die sleutel daarvan lê in hierdie woorde: “Hier is hulle wat die gebooie van God en die geloof van Jesus bewaar.”

TAM1897 Q1 30.3Kom ons wend ons tot die gebooie van God en beskou dit ‘n oomblik in die twintigste hoofstuk van Eksodus. As daar enige verdere bewys benodig was dat ons nog onder die invloed van Egiptiese slawerny is, is hierdie saak beslis die kroonbewys wat die saak besleg. Tot baie onlangs het jy en ek nog nooit ‘n kopie van die tien gebooie gesien wat deur die Sewende-dag-Adventiste uitgereik is en wat al tien gebooie bevat het nie. Ek het dit eers baie onlangs gedoen. En tog het ons gepraat oor die onderhou van die gebooie; ons het vir ander mense oor die gebooie gepreek; ons het daarop gewys hoe Rome die gebooie verander het en die vierde weggelaat en die tiende verdeel het, terwyl ons self die hele tyd, uit ons eie gepubliseerde afskrifte van die gebooie, of dié wat ons gekoop het en wat iemand anders gepubliseer het, ‘n deel van die gebooie self weggelaat het.

TAM1897 Q1 30.4God het sy wet uit die hemel gespreek. Het Hy meer gespreek as wat by die gebooie hoort? Het Hy te veel gespreek? Het Hy meer gespreek as wat nodig was?—Nee; want dit was volmaak, en daar was niks om by te voeg toe Hy opgehou het om te spreek nie. Wel dan, aangesien daar niks bygevoeg kon word toe Hy opgehou het om te praat nie, het Hy dan begin voordat dit nodig was? Aangesien daar niks bygevoeg kon word toe Hy opgehou het om te praat nie, is daar iets wat kom voordat Hy direk tot ons begin praat het vir ons goed? Met ander woorde, het Hy een woord te veel of een woord te min gepraat?—Nee! nee! nee!

TAM1897 Q1 30.5Kom ons kyk dan wat Hy gesê het. Hier is dit: “En God het al hierdie woorde gespreek en gesê: ... Jy mag vir jou geen ander gode hê nie, behalwe my.” Is dit waar Hy begin? Begin Hy om te praat met: “Jy mag vir jou geen ander gode hê nie, behalwe my”?—Nee. Het jy daar begin? Jy weet jy het. Wel, as God nie daar begin het nie, en jy en ek begin daar wel, laat ons dan nie ook iets uit wat Hy gesê het, wat noodsaaklik is vir ons goed nie? Waar het Hy begin? Lees dit. “En God het al hierdie woorde gespreek en gesê: Ek is die Here jou God, wat jou uit Egipteland uitgelei het, uit die slawehuis. Jy mag geen ander gode voor My hê nie.”

TAM1897 Q1 30.6Sien jy nie dat ons presies die ding weggelaat het wat bevryding uit Egiptiese slawerny toon nie? En waarom het ons dit weggelaat? O, omdat ons beskou het dat ons nie uit Egipte bevry is nie,—en dit is so. Ons het beskou dat ons nooit uit die land Egipte uitgelei is nie,—en deur ons ongeloof is dit so. Ons het gedink: “Ons was nog nooit in diensbaarheid aan ‘n mens nie.” Maar ons was. Ons was in gevangenskap aan onsself, aan die mag van die sonde—aan geestelike Egipte. Maar daar is vanaand bevryding van Egiptiese gevangenskap, en God roep jou en my tot hierdie bevryding van Egiptiese gevangenskap. En Hy sê vanaand vir jou en my, met ‘n stem wat donder soos dit van Sinai af gedonder het, met die saligheid van Jesus Christus daarin: “Ek is die Here jou God, wat jou uit die land Egipte, uit die huis van slawerny, uitgelei het.” Sal jy uitkom? Sal jy erken dat Hy jou uit die land Egipte verlos het? Uit die huis van slawerny? As nie, waarom nie?

TAM1897 Q1 30.7Ons vyande gooi dit na ons toe—O, daardie gebooie is nie vir my nie. Ek is nog nooit uit Egipte uitgelei nie. Die vyande van die wet van God, die vyande van die saligheid van God, gooi dit na jou toe. Hulle het dit vir my gesê—vir ons almal—dat daardie wet nie bindend is op enigiemand anders behalwe die Jode nie, omdat niemand ooit uit Egiptiese slawerny bevry is behalwe die Jode nie. Hulle sê: O, jy hoef dit nie vir my te preek nie, ek is nog nooit uit Egipte gebring nie. Dit is natuurlik waar genoeg; maar dit is hulle geen eer nie. Jy en ek moet opstaan soos dié wat uit Egiptiese gevangenskap verlos is, en daardie saak beantwoord met: Dank die Here, ek is uit Egipte gebring; en, my arme, verlore broeder, tensy jy uit Egipte verlos word, sal jy in die verderf van Egipte vergaan.

TAM1897 Q1 30.8Natuurlik kan niemand daardie wet nakom terwyl hy in Egipte is nie. Hulle kon dit nie doen nie. God het hulle uit Egipte verlos sodat hulle die wet kon nakom. Om in Egipte te wees, is om in sonde te wees, en geen mens kan die wet van God in sonde nakom nie; want sonde self is die oortreding van die wet. Natuurlik kan jy nie die gebooie nakom terwyl jy in Egipte is nie. Jy kan nie; ek kan nie. Maar laat die Here ons bevry, en dan kan ons die gebooie onderhou, en nie voor dan nie. Die Here het dit goed genoeg geweet; daarom, toe Hy wou hê Farao moes die kinders van Israel laat gaan, het Hy gesê: “Laat my volk gaan, sodat hulle My kan dien.” Natuurlik kon hulle God nie in Egipte dien nie. Hy wou hê hulle moes bevry word, nie net liggaamlik nie, maar ook geestelik. En toe Hy hulle Sy wet sou gee om te onderhou, is die eerste ding wat Hy vir hulle sê: “Ek is die Here jou God wat jou uit die land Egipte uitgelei het, uit die huis van slawerny,” sodat hulle dit kon onderhou.

TAM1897 Q1 31.1Watter soort wet is dit eintlik?—’n Geestelike wet. “Ons weet dat die wet geestelik is.” Watter Egipte is dit dan, in die eerste vers van die wet?—Dit is geestelike Egipte. “Die wet is geestelik.” Die Egipte wat dan in die wet genoem word, is geestelike Egipte, en dit beteken vir jou en my verlossing uit geestelike Egipte, wat verlossing uit die gevangenskap van sonde is.

TAM1897 Q1 31.2S. H. Lane.—Dink u dat hulle ‘n rukkie geestelik uit Egipte was?

TAM1897 Q1 31.3Dit is moeilik om te sê. Moses was natuurlik altyd; Kaleb was altyd; Josua was altyd.

TAM1897 Q1 31.4E. J. Waggoner.—Die sewentig oudstes het God gesien.

TAM1897 Q1 31.5Ja; hulle het God gesien. Dit is egter moeilik om te sê of die mense geestelik uit Egipte was. Moses was dit altyd. Selfs terwyl hy in fisiese Egipte was, was hy geestelik daaruit. Kaleb en Josua was altyd geestelik uit Egipte. In die oorwinningslied by die Rooi See, dink ek, was die hele geloofsgemeenskap geestelik uit Egipte, as hulle daaraan vasgehou het. Soos die Here gesê het: O, as my volk na my stem geluister en in my wette gewandel het, sou Ek hulle vyande gou onder hulle onderwerp het. Maar toe hulle geloof beproef is, in die heel eerste tree wat hulle geneem het, toe hulle by Mara was, waar daar bitter water was, het hulle hulle geloof laat vaar en gewens hulle was weer terug in Egipte. Wanneer ons by ‘n bitter ervaring kom, moet ons dit dan as ‘n bewys neem dat die Here ons verlaat het?—Nee; dank die Here dat daardie bitter ervaring tot ons goed is, en God in staat is om die bitter in soet te verander.

TAM1897 Q1 31.6(Stem) Verskoon my, Broer Jones, maar hier is ‘n vers—die sewe-en-twintigste vers van die elfde hoofstuk van Hebreërs—wat wys dat Moses reg daar in Egipte van Egipte afgedraai het.

TAM1897 Q1 31.7Waarlik. Sodat hy, alhoewel hy liggaamlik in Egipte was, geestelik uit Egipte was.

TAM1897 Q1 31.8E. J. Waggoner.—Die losgekooptes van die Here sal met gesang na Sion inkom.

TAM1897 Q1 31.9Ja: en as hulle aangehou het om die lied van Moses te sing, en in die geloof waarmee hulle dit toe gesing het, sou hulle voortgegaan het om in die land in te sing. En dit is wat God wil hê ons moet in ons gedagtes hou. Hy wil hê ons moet ons harte in daardie goeie land sit; en dan, met ons harte daar, sal die verlange van ons lewens daar wees. En dan kan God binnekort ons lewens vervul met die vreugde van daardie geseënde land. En dit is: God met ons.

TAM1897 Q1 31.10Julle weet maar al te goed dat selfs nou, in plaas daarvan dat die hart in daardie land is, dit hier in hierdie land is. Vir sommige van ons eie mense lyk dit asof dit verraad is om iemand te vra om van hierdie land af te skei. Om iemand te vra om van hierdie land af te skei, en oor te gaan na daardie land, en die ampte en politiek van hierdie nasie alleen te laat, lyk vir hulle amper soos ‘n opdringerigheid. Die mense is in Egipte, maar God het hulle uit Egipte geroep om hulle harte op die beter land te rig, al hulle genegenheid daar te plaas en vir daardie land met elke krag van hulle wese te werk; sodat die strome van vreugde en heerlikheid uit daardie land in hulle harte kan vloei; sodat die hele wêreld en die hele heelal kan weet dat God inderdaad hulle God is. Wanneer dit gedoen is, sal dit net ‘n kort tyd neem vir die werk om volbring te word en vir die Here om te kom.

TAM1897 Q1 31.11Toe die kinders van Israel by die Rooi See was, het die krag van God daar gemanifesteer en die nasies verstom, sodat toe die spioene in die land ingegaan het, Ragab gesê het: Die vrees en die skrik vir julle is oor die hele land, want ons het gehoor wat God vir julle gedoen het, en die harte van die mense smelt. Dit is waar. Nog ‘n gedagte oor geestelike Egipte: Daar is van Jesus geskryf: “Uit Egipte het Ek my Seun geroep.” Waarom is dit oor Jesus geskryf? Waarom het Jesus na Egipte gegaan? Waarom is Hy na Egipte gebring? Hy kon die slagting van die kinders wat in Betlehem geslag is, ontvlug het deur ‘n kort afstand van daardie plek af te gaan, en sou nie so ver as Egipte hoef te gaan nie. Nie al die klein kinders in Palestina is geslag toe Herodes se bevel uitgevaardig is nie. Dit was net Betlehem, en sy omliggende gebiede, en sy voorstede. Betlehem was net ses myl van Jerusalem af, en die kinders in Jerusalem is nie geslag nie; so kon die Here ontsnap het as hy tien of twaalf myl ver geneem was.

TAM1897 Q1 31.12Waarom is hy dan na Egipte geneem?—O, sodat vervul sou word wat geskrywe is: “Uit Egipte het Ek my Seun geroep.” Hy was ons; jy en ek. Hy was ons; en soos God sy volk in Egipte ontmoet en hulle uitgelei het, so het ons Heiland gekom na waar ons is, en was soos ons is, en is uit Egipte geroep, en het daarmee getoon dat wie ook al soos Hy wil wees, net so uit Egipte moet uitkom. Hy was die Seun van God, en is uit Egipte geroep, wat aantoon dat almal wat kinders van God wil wees, ook uit Egipte moet uitkom; want van almal is geskryf soos van hom: “Uit Egipte het Ek my Seun geroep.” Is jy ‘n kind van God? “Uit Egipte het Ek my Seun geroep.”

TAM1897 Q1 31.13‘n Kort rukkie gelede het ons gesien dat ons uit Egipte gebring moet word om die gebooie van God te onderhou. Nou sien ons dat ons, om Jesus te volg, uit Egipte geroep moet word. Om die gebooie van God te onderhou, vereis dat ons uit Egipte gebring word; geloof in Jesus vereis ook dat ons uit Egipte gebring word. En albei word uitgedruk in Openbaring 14:12: “Hier is hulle wat die gebooie van God en die geloof in Jesus bewaar.”

TAM1897 Q1 32.1Sodoende sien u dat daar van begin tot einde ‘n geestelike Egipte is; en die hele verlossingsplan is eenvoudig bevryding uit Egiptiese slawerny deur die krag van God; dit is om uit Egipte geroep te word in die glorieryke vryheid van die kinders van God. Sal ons dan uit Egipte uitkom, sodat ons die Here inderdaad kan dien? Sal dit so wees dat ons in waarheid die gebooie van God en die geloof van Jesus kan onderhou? Wat sal ons doen? Sal ons van hierdie Konferensie in Egipte weggaan? Sal ons by hierdie Konferensie bly en in Egipte bly? O, sal ons nie heeltemal uit Egipte en alles wat in die woord geïmpliseer word, bevry word nie?

TAM1897 Q1 32.2Bevryding is gratis vir ons, dit word aan ons gegee. O, laat dan elke hart oopgaan, elke siel tot God keer, en Hom soek deur belydenis van sonde, sodat ons uit die duisternis bevry mag word; en sodat ons, voordat die Konferensie sluit, in die glorieryke lig en vryheid van die kinders van God bevry mag word; want, “Uit Egipte het Ek my Seun geroep.” Dit is waarvoor Hy wag. Sal ons Hom laat wag? En wanneer dit kom, sal hierdie woord vervul word; die boodskap van die derde engel sal in die krag van die Heilige Gees verkondig word; die Here sal kragtig met ons pogings werk; ‘n vloed van lig sal oor die wêreld uitgestort word; binnekort sal die inwoners van die wêreld gewaarsku word; die sluitingswerk sal voltooi word; en Christus sal kom vir die verlossing van sy volk. O, ons is nader aan die tyd wanneer God ons sal verlos as wat ons ooit gedroom het, dink ek. God se verlossing is so naby aan ons! Sal ons die land ingaan? Israel het misluk omdat hulle nie geglo het nie. Hulle het nie wonderlike dinge in sy beloftes gesien nie. Daardie beloftes is nou vir ons. Hulle moet vir jou en my net so werklik wees as wat hulle vir hom was toe hy hulle aan Israel gegee het, aan wie hulle nie werklik was nie.

TAM1897 Q1 32.3Jy weet dit is geskryf:—

TAM1897 Q1 32.4En ek het gesien soos ‘n see van glas, vermeng met vuur, en die wat die oorwinning behaal het oor die dier en oor sy beeld en oor sy merk en oor die getal van sy naam, staan op die see van glas, met die harpe van God. En hulle sing die lied van Moses, die dienaar van God.

TAM1897 Q1 32.5Ah, maar die lied van Moses, die dienaar van God, was die lied van bevryding uit Egiptiese slawerny; en dié wat die oorwinning behaal oor die dier en sy naam en sy beeld en die getal van sy naam,—waaruit word hulle bevry?—Hulle word bevry uit Egiptiese slawerny, net so seker as wat Moses was. En hulle sing die lied van Moses, omdat hulle, ook hulle, uit Egiptiese slawerny bevry is. Die Bybel is vol daarvan. Geestelik was ons in Egipte, en o, mag God ons daaruit verlos. Dan sal ons hierdie lied tot die Here sing:—

TAM1897 Q1 32.6Ek sal sing tot die Here, want Hy het glorieryk getriomfeer: Hy het die perd en sy ruiter in die see gegooi. Die Here is my krag en my lied, en Hy het my saligheid geword: Hy is my God, en Ek sal Hom ‘n woning berei.

TAM1897 Q1 32.7Sal julle? sal julle? Ek sal in hulle woon en onder hulle wandel; hulle sal my volk wees, en Ek sal hulle God wees.

TAM1897 Q1 32.8Gaan dan uit hulle midde en wees afsonderlik, sê die Here, en raak nie aan die onreine ding nie; en Ek sal julle ontvang. En Ek sal vir julle ‘n Vader wees, en julle sal my seuns en dogters wees, sê die Here, die Almagtige.

TAM1897 Q1 32.9Maar, “Uit Egipte het Ek my Seun geroep.”

TAM1897 Q1 32.10[Hy is] die God van my vader, en Ek sal hom verheerlik. Die Here is ‘n man van oorlog: Here is sy naam. Farao se waens en sy leër het Hy in die see gegooi: sy uitverkore owerstes is ook in die Rooi See verdrink. Die dieptes het hulle oordek: hulle het gesink tot op die bodem soos ‘n klip. U regterhand, Here, het heerlik geword in krag: u regterhand, Here, het die vyand verbrysel. En in die grootheid van u voortreflikheid het u dié wat teen u opgestaan het, omvergewerp: u het u toorn uitgestuur, wat hulle verteer het soos stoppels. En by die geblaas van jou neusgate het die waters saamgehoop, die vloede het regop gestaan soos ‘n hoop, en die dieptes het in die hart van die see gestol. Die vyand het gesê: Ek sal agtervolg, ek sal inhaal, ek sal die buit verdeel; my begeerte sal aan hulle voldoen word; ek sal my swaard trek, my hand sal hulle vernietig. Jy het met jou asem geblaas, die see het hulle oordek: hulle het soos lood in die kragtige waters gesink. Wie is soos U, Here, onder die gode? Wie is soos U, heerlik in heiligheid, vreeslik in lof, wat wonders doen? U het u regterhand uitgesteek, die aarde het hulle verslind. U het in u barmhartigheid die volk uitgelei wat U verlos het.

TAM1897 Q1 32.11Dit is wat daar staan: “Jy het uitgelei die volk wat jy verlos het.” Het Hy jou verlos? Verlos van wat?—Verlos van sonde. En sonde is geestelike Egipte.

TAM1897 Q1 32.12Jy het hulle in jou krag gelei na jou heilige woning. [Laat hom.] Die volke sal hoor en bevrees wees.

TAM1897 Q1 32.13Die tyd het gekom om die lied van Moses te sing. Sal ons dit sing? Maar ons sal dit nie in Egipte sing nie. Jy kan dit nie sing as jy in Egipte is nie, want hulle kon dit nie sing totdat hulle uit Egipte bevry is nie.

TAM1897 Q1 32.14Die mense sal hoor en bevrees wees; hartseer sal die inwoners van Palestina oorweldig. Dan sal die hertogte van Edom verstom wees; die kragtiges van Moab, bewing sal hulle oorweldig; al die inwoners van Kanaän sal wegsmelt. Vrees en skrik sal op hulle val; deur die grootheid van u arm sal hulle stilstaan soos ‘n klip; totdat u volk oorgesteek het, o Here, totdat die volk oorgesteek het wat u gekoop het. U sal hulle inbring.

TAM1897 Q1 32.15Wie sal Hy inbring? Wat sê jy? Wie sal die Here in sy woning inbring? Jy? Is jy uit Egipte? “Uit Egipte het Ek my Seun geroep.” Jy sal hulle “plant in die berg van jou erfdeel, in die plek, Here, wat U vir U gemaak het om daar te woon.” Dan sal ons daar met die Here woon, en so sal ons altyd by die Here wees.

TAM1897 Q1 33.1In die heiligdom, o Here, wat u hande gestig het. Die Here sal regeer vir ewig en ewig. Want Farao se perd het ingegaan met sy waens en sy ruiters in die see, en die Here het die waters van die see weer oor hulle teruggebring; maar die kinders van Israel het op droë grond in die middel van die see geloop. En Mirjam die profetes, die suster van Aäron, het ‘n tamboeryn in haar hand geneem; en al die vroue het agter haar uitgetrek met tamboeryne en met danse. En Mirjam het hulle geantwoord: Sing tot die Here, want hy het heerlik oorwin: die perd en sy ruiter het hy in die see gegooi.

TAM1897 Q1 33.2“Uit Egipte het Ek julle geroep,” sê die Here, en uit Egipte het ons gekom. Nou sê Hy: Ek is julle God, en julle is my volk. “Ek is die Here jou God, wat jou uit die land Egipte, uit die huis van slawerny, uitgelei het;” en, “Uit Egipte het Ek my Seun geroep.” En dit is wat dit vandag beteken wanneer dit sê: Hier is hulle, hier is hulle “HIER IS HULLE wat die gebooie van God en die geloof van Jesus bewaar.”

TAM1897 Q1 33.3Gemeente sing:—

TAM1897 Q1 33.4Verlos! hoe ek dit liefhet om uit te roep! Verlos deur die bloed van die Lam; Verlos deur sy oneindige barmhartigheid, Sy kind, en vir ewig, is ek.