Die Afval van Israel. – Nr. 2
TAM1897 Q1 40.5Preek gelewer Sondagaand, 14 Maart 1897 Gedruk in die Algemene Konferensie-bulletin, Eerste Kwartaal, 1897, Vol. 2, Nr. 1, bl. 40-45.
TAM1897 Q1 40.6Soos ons in die vorige les gesien het, het Israel afvallig geword en ‘n koning geëis sodat hulle soos al die nasies kon wees. In die huidige studie sal ons sien hoe heeltemal soos die nasies hulle geword het. Maar Israel het van God afvallig geword; omdat hulle God nie met die hele hart geglo het nie. Die woord was nie met geloof vermeng by diegene wat dit gehoor het nie. Hulle het formeel geword, en toe het die euwels wat hulle sou ontwyk het as hulle getrou aan God was, oor hulle gekom, soos oor enige ander heiden; en toe, soos die Gees van profesie vir ons sê, het hulle al die euwels wat die gevolg was van hulle eie afvalligheid, weer op die regering van God teruggegooi. Hulle het gemeen dat sy regering ‘n mislukking was; dit was nie goed genoeg vir hulle nie, dit was nie voldoende vir hulle in hierdie wêreld nie, en hulle moes ‘n eie regering hê—een wat hulle self kon hanteer en waardeur hulle hulself kon regeer en beskerm.
TAM1897 Q1 40.7Toe sê hulle vir Samuel: “Maak vir ons ‘n koning soos al die nasies, dat ons kan wees soos al die nasies;” en alhoewel die Here, deur Samuel, plegtig daarteen pleit, het hulle daardie protest teëgestaan en gesê: “Nee, maar ons sal ‘n koning oor ons hê soos al die nasies.” Aangesien hulle dit so wou hê, het die Here dit so laat gebeur. Hulle het nie net besluit en vasgelê dat hulle ‘n koning sou hê nie, maar hulle het reeds besluit wie hulle as koning sou hê. Dit was Saul, die seun van Kis; en die Here het hulle hom ook gegee, omdat hulle hul eie sin moes kry.
TAM1897 Q1 40.8Maar al die kwaad wat die Here vir hulle gesê het sou kom weens hulle keuse van ‘n koning en ‘n koninkryk, het oor hulle gekom. Hulle het begin om daarvan te maai in die dae van Saul. Hulle is aansienlik gehelp om van hulle kwaad gered te word deur die invloed en bewind van Dawid. Alhoewel hulle God verwerp het, het Hy hulle nie verlaat nie; Hy het steeds by hulle gebly om almal wat gelei wou word, te lei, en om hulle, indien moontlik, te red van die rampe wat sekerlik sou kom, en waarvan Hy geweet het dat dit sou kom, en waarvan hulle as ‘n nasie nie kon ontsnap nie. Maar Hy sou almal red wat as individue daaraan wou ontsnap. Hulle het ‘n koers ingeslaan wat hulle onvermydelik en onherroeplik, een stap na die ander, vorentoe gedryf het, totdat, soos ons sal sien, die verderf gekom het.
TAM1897 Q1 40.9Met Salomo het die moeilikhede in die duidelikste mate begin wat ‘n noodsaaklike gevolg was van die koers wat hulle teen die protest van die Here ingeslaan het. En Egipte was altyd daarmee besig. Egipte kom altyd in die prentjie. Salomo het ‘n vrou uit Egipte geneem, teen die woord van die Here. Hy het na Egipte gestuur vir perde, teen die woord van die Here. Die heerlikheid wat die Here hom gegee het, het hy verdraai tot diens van Egipte en Egiptiese afgodsdiens, en die afgodsdiens van al die nasies rondom. Die laste wat op die mense gebring is om Salomo se sewehonderd vroue en driehonderd byvroue uit al die heidense nasies in hul afgodiese aanbidding te onderhou, was van so ‘n aard dat hulle nie gedra moes word nie, dat die mense dit nie vir ‘n goeie doel kon dra nie; en ter wille van albei volke het die Here besluit om die tien stamme van die twee te skei.
TAM1897 Q1 40.10Ons kan nie weet wat daardie goed was wat die Here vir die tien stamme, of vir die twee, beoog het nie, want dit is nooit gerealiseer nie. Jerobeam is uitgewys as die een wat eers oor die tien stamme sou regeer. Maar Jerobeam, wat die pragtige voorbeeld van Dawid vergeet het om op die Here se goeie tyd te wag en die Here hom op sy eie wyse op die troon van die tien stamme te laat bring, het selfs terwyl Salomo nog geleef het, sy hand teen die koning opgetel deur die stap te neem om die troon van die tien stamme in te neem en oor hulle te regeer en homself as koning teen Salomo op te stel. Dit was verraad en opstand. Salomo het gedink om hom daarvoor te straf, en hy het na Egipte gevlug en daar gebly tot Salomo se dood.
TAM1897 Q1 40.11As hy voorheen nie in sy hart ‘n Egiptenaar was nie, was hy dit ná sy aankoms daar. Toe Salomo gesterf het, het Jerobeam uit Egipte teruggekeer. Die tyd het gekom dat die tien stamme van die twee geskei moes word, en Rehabeam het die koers gevolg wat hulle geskei het. Toe die mense gekom het en hom gevra het om die laste wat sy vader op hulle gelê het, ligter te maak, was dit ‘n redelike en behoorlike versoek. Die oudstes wat Salomo se raadgewers was, het hom geadviseer om dit te doen. Maar Rehabeam was nie tevrede om die raad van hierdie mense te aanvaar nie, omdat hy nie die dienaar van die volk wou wees soos hulle hom aangeraai het nie; hy wou die baas van die volk wees, en het daarom met die jong manne wat saam met hom grootgeword het, geraadpleeg. Sy moeder was ‘n Ammoniet, een van die laagste van die afgodsdienende vroue wat Salomo gehad het; en die jong manne wat saam met hom grootgeword het, was die seuns van ander afgodsdienende vroue wat Salomo gehad het. Hierdie jong manne het grootgeword in al die gruwels van die heidendom wat Salomo saam met sy vroue beoefen het. Rehabeam het hul sienings gedeel en na hulle kant toe geneig, en het natuurlik die Here se raad en die raad van die manne wat die vrees van die Here voor hulle gehad het, verwerp.
TAM1897 Q1 41.1Rehabeam het vir die volk die antwoord gegee waarmee ons almal vertroud is: Julle het my gevra om julle laste ligter te maak, maar in plaas daarvan sal ek dit swaarder maak; waar hulle soos julle pink was, sal ek hulle soos julle lende maak. Hulle het gesê: “Na julle tente, o Israel: kyk nou na jou eie huis, Dawid.” Rehabeam, toe hy sien wat gebeur het, was regtig verras daaroor; en tog is dit nie so vreemd by hom nie, want toe hy so blind was dat hy nie kon sien dat dit die onwysste ding was om te sê nie, is dit glad nie vreemd dat hy verras was oor wat gevolg het toe hy dit wel gesê het nie. Hy het sy skatmeester na hulle gestuur om hulle te kalmeer, die saak te besleg en hulle, indien moontlik, terug te bring. Maar hulle stenig die skatmeester dadelik tot die dood, en Rehabeam, toe hy die gevolg sien, het geskrik en na sy wa gehardloop en haastig na Jerusalem teruggekeer, ‘n leër op die been gebring om op te trek en hulle te onderwerp en hulle te dwing om hom te dien. Maar die profeet van die Here het vir hom gesê dat dit nie gedoen moes word nie, en dat hulle tuis moes bly, en hulle het so gedoen.
TAM1897 Q1 41.2Toe het Jerobeam die koninkryk oorgeneem en die goue kalwers opgerig wat hy uit Egipte gebring het, sodat die tien stamme onmiddellik na Egipte gelei is, in Egiptiese afgodsdiens en die Egiptiese stelsel van regering toe hulle van die twee geskei is. Só is die vloed deur Jerobeam in gang gestel, en is die voorbeeld gestel wat deur al die ander konings van die tien stamme gevolg is. En daarna word daar altyd gesê: “Jerobeam, die seun van Nebat, wat gesondig het en Israel laat sondig het.” En die afvalligheid het gestaag, gestaag afwaarts gegaan, totdat die hele koninkryk vergaan het, en nooit weer daarvan gehoor is nie, en nooit weer daarvan gehoor sal word nie. Die afvalligheid in die koningslyn van die tien stamme het van sleg na erger en erger gegaan. Jerobeam was sleg; die wat hom onmiddellik opgevolg het, was ook sleg. Toe het Omri gekom, en hy was erger as die ander; toe het Agab gekom, en hy was erger as almal voor hom. Só het dit voortgegaan deur die koninkryk, totdat dit geheel en al vergaan en verdwyn het.
TAM1897 Q1 41.3Maar die Here het die heeltyd sy bes gedoen om hulle te kry om Hom te dien. Hy het profeet ná profeet na hulle gestuur; Hy het keer op keer die konings geroep om Hom te vrees en Hom te dien. Wanneer ons by die laaste dae van Israel kom, profeteer Amos en Hosea veral. Amos, Hosea en Miga het vir Israel en aan Israel geprofeteer in die laaste dae van Israel. Net ‘n klein deel van Miga handel egter direk oor die tien stamme. Byna die hele Amos gaan oor hulle, en die meeste van Hosea. Amos en Hosea is grootliks, byna heeltemal, profesieë oor Israel, en die Here se laaste oproep vir Israel om weer na Hom terug te keer, en van totale vernietiging gered te word.
TAM1897 Q1 41.4Al daardie profesieë, en die geskiedenis van Israel, is in die Bybel opgeneem ter waarskuwing van die mense wat in die laaste dae van hierdie wêreld se geskiedenis leef. En die instruksie van God is daar vir die mense in die laaste dae—om tot God te bekeer sodat hulle van werklike verderf gered kan word. Dit is waarom daardie dinge daarin opgeneem is. Sodat Amos en Hosea vandag net soveel teenwoordige waarheid is vir jou en vir my, en vir almal in die wêreld, as wat hulle was vir die mense in die tien stamme in die dae toe hulle geskryf het.
TAM1897 Q1 41.5Amos het geprofeteer, en die priester wat by Bet-el was, het vir hom gesê: “Profeteer nie hier nie; dit is die koning se huis en die koning se hof; gaan liewer na Juda.” En hy het gegaan en vir die tweede Jerobeam vertel dat Amos kwaad oor die land profeteer en opstand teen die koning leer, en sê dat die swaard van die Here oor dit alles sal val, en dat die land nie al sy woorde kon dra nie.
TAM1897 Q1 41.6Kom ons wend ons nou tot die spesifieke gedeelte en lees Amos 7:10-15:—
TAM1897 Q1 41.7Toe stuur Amatsia, die priester van Bet-el, na Jerobeam, koning van Israel, en sê: Amos het teen u saamgespan in die midde van die huis van Israel; die land kan nie al sy woorde dra nie. Want so sê Amos: Jerobeam sal deur die swaard sterf, en Israel sal sekerlik uit sy land in ballingskap weggevoer word. En Amatsia het vir Amos gesê: O siener, gaan, vlug na die land Juda en eet daar brood en profeteer daar; maar profeteer nie meer by Bet-el nie, want dit is die koning se kapel en dit is die koning se hof. Toe antwoord Amos en sê vir Amatsia: Ek was nie ‘n profeet nie, en ek was ook nie die seun van ‘n profeet nie; maar ek was ‘n herder en ‘n insamelaar van wildevye; en die HERE het my geneem terwyl ek agter die kleinvee aan was, en die HERE het vir my gesê: Gaan profeteer vir my volk Israel.
TAM1897 Q1 41.8En hy het tot hulle geprofeteer; maar moenie vergeet nie, dit was die laaste dae van Israel. Maar toe hulle nie sou laat dat Amos in daardie land profeet was nie, en hom weggedryf en vervolg het soos hulle baie van die profete tevore gedoen het, het die Here Hosea in die land Juda laat opstaan; en hy, wat in die land Juda was waar daardie afgodsdienende priester vir Amos gesê het om te gaan, kon oor Israel profeet wees, en hulle kon hom nie vervolg en doen wat hulle met hom wou nie.
TAM1897 Q1 42.1Nou net ‘n woord, terwyl ons weer oor hierdie hele veld oorsien: Julle weet dat vanaf die tyd van Samuel af die konings van Israel die volk van God vervolg het, die profete vervolg het, die priesters geslag het, soos hulle gekies het. Hulle het dit gedoen omdat hulle die mag gehad het, sowel as die gees om dit te doen. Maar nou, as Israel nooit ‘n koning, ‘n koninkryk of ‘n eie regering gehad het nie, sou hulle dit kon doen?—Nee; dit sou onmoontlik gewees het. Julle weet dat die konings van Israel erger was as die heidense konings teenoor die manne van God en die profete van die Here: sodat waar konings van Israel en konings van Juda die profete van die Here heeltemal mishandel het, heidense konings hulle sou respekteer en bevoordeel het.
TAM1897 Q1 42.2Hosea, soos ek gesê het, het ook hieroor geprofeteer. Nou gaan ek ‘n paar verse uit Hosea lees, sodat julle kan sien wat hy hieroor sê. Kyk eers na die negende hoofstuk, net ‘n woord of twee:—
TAM1897 Q1 42.3Hulle sal nie in die land van die Here woon nie; maar Efraim sal na Egipte terugkeer.
TAM1897 Q1 42.4Efraim was een van die tien stamme; maar die naam word hier vir hulle almal gebruik. Die tien stamme het na Assirië gegaan; hulle is deur die Assiriërs in ballingskap weggevoer. Tog, toe hulle deur die Assiriërs in ballingskap weggevoer is, wat bedoel die Here wanneer Hy sê hulle sal na Egipte terugkeer?—Egipte dui die verst moontlike afvalligheid van God aan. Die duisternis wat heeltemal Egiptiese duisternis is, is waar mense in die plek van God regeer, en die hele bewind—die regering, die mense, en alles—teen God en teen sy volk is, soos dit teen Israel was toe hulle in die land Egipte was net voor die plae oor Egipte gekom het, en Israel bevry is. En wanneer die Here hier sê dat Efraim na Egipte moet gaan, alhoewel Assirië – die regering van Assirië – hulle in ballingskap moes voer, wys dit dat hulle vasbeslote was om in absolute afvalligheid te verval, en daarom kon hulle nie, eenvoudig omdat hulle nie wou nie, “in die Here se land” woon.
TAM1897 Q1 42.5Jy onthou dat ons gelees het wat die Here vir Abram gesê het: “Gaan uit jou land, en uit jou familie, en uit jou vader se huis, na ‘n land wat Ek jou sal wys.” Dan is daardie land die Here se land. En wanneer Hy deur Hosea sê dat Israel nie in die Here se land sal woon nie, verwys dit nie na daardie klein stukkie grond rondom Samaria nie; maar na die land wat aan Abraham getoon is en waarheen God sy volk geroep het toe Hy hulle uit Egipte opgevoer het. Hulle sal nie in die Here se land woon nie; dan volg Egipte, absolute afvalligheid. U sal dit verder sien, soos ek sal voorlees.
TAM1897 Q1 42.6Hulle sal nie in die land van die Here woon nie; maar Efraim sal na Egipte terugkeer, en hulle sal onrein dinge in Assirië eet. Hulle sal geen wyn-offers aan die Here bring nie, en dit sal hom ook nie behaag nie; hulle slagoffers sal vir hulle soos die brood van treurendes wees; almal wat daarvan eet, sal ontheilig word; want hulle brood vir hulle siel sal nie in die huis van die Here kom nie. Wat sal julle doen in die dag van die groot feesdag, en in die dag van die fees van die Here? Want, kyk, hulle is weggegaan weens die verwoesting: Egipte sal hulle bymekaarmaak, Memphis sal hulle begrawe: die lieflike plekke vir hulle silwer sal netels beset, dorings sal in hulle woonplekke wees.
TAM1897 Q1 42.7Tiende hoofstuk:—
TAM1897 Q1 42.8Israel is ‘n nietige wingerdstok, hy bring vir homself vrug voort; volgens die menigte van sy vrug het hy die altare vermeerder; volgens die goedheid van sy land het hulle goeie beelde gemaak. Hulle hart is verdeeld; nou sal hulle skuldig bevind word; hy sal hulle altare afbreek, hy sal hulle beelde plunder. Want nou sal hulle sê: Ons het geen koning nie.
TAM1897 Q1 42.9Op daardie tydstip het hulle geen koning gehad nie. Hy was vermoor, en daar was ‘n tussentydse periode. ‘n Ander koning het nog nie in sy plek gekom nie. Maar let op wat hy sê: “Want nou sal hulle sê: Ons het geen koning nie.” Die Here het vir hulle gesê, toe hulle daardie koning teen sy protest gekies het, dat hulle Hom verwerp het. “Nee; maar ons sal ‘n koning hê.” Het hulle ‘n koning gehad?—Ja; en die tyd het gekom toe hulle gedwing was om te sê: “Ons het geen koning nie.” Maar wat het die Here juis in hierdie tyd gesê?
TAM1897 Q1 42.10Want nou sal hulle sê: ‘Ons het geen koning nie, want ons het die Here nie gevrees nie. Wat kan ‘n koning dan vir ons doen?’ Hulle het woorde gespreek, het valslik gesweer toe hulle ‘n verbond gemaak het; só spruit die oordeel op soos gifkruid in die ploegspore van die land. Die inwoners van Samaria sal bevrees wees oor die kalwers van Bet-Awen; want die mense daarvan sal daaroor treur, en die priesters daarvan wat daaroor gejubel het, oor die heerlikheid daarvan, omdat dit daarvan afgewyk het.
TAM1897 Q1 42.11In die dertiende hoofstuk vind u wat die Here sê. Negende vers:—
TAM1897 Q1 42.12O Israel, jy het jouself verwoes; maar in My is jou hulp. Ek sal jou koning wees.
TAM1897 Q1 42.13Maar hulle wou dit nie so hê nie. Soos jy deurentyd sien, wou die Here alleen hul koning wees; Hy wou hê hulle moes Hom as hul koning vind en nie ‘n ander hê nie. Dan, soos Hy in die volgende vers sê: “Ek het jou ‘n koning in my toorn gegee, en hom in my grimmigheid weggeneem.” Ek lees dus die hele vers:—
TAM1897 Q1 42.14Ek sal jou koning wees: waar is daar nog ‘n ander wat jou in al jou stede kan red? en jou regters van wie jy gesê het: Gee my ‘n koning en vorste?
TAM1897 Q1 42.15Hy wys hulle reg terug na die tyd toe hulle gesê het: “Gee vir ons ‘n koning om oor ons te regeer.” Hy sê nou: “Ek het daardie tyd beswaar gemaak dat julle hom nie moes hê nie, en julle gesê dat hierdie kwaad sou kom; nou bely julle self dat julle geen koning het nie, maar julle het julleself vernietig. Ek sal julle koning wees; laat ek julle koning wees.” Kyk nou na die elfde hoofstuk, die eerste vers:—
TAM1897 Q1 42.16Toe Israel ‘n kind was, het Ek hom liefgehad en my Seun uit Egipte geroep.
TAM1897 Q1 43.1Waarom spreek Hy dit hier uit in die laaste dae van Israel, ‘n duisend jaar nadat Hy hom uit Egipte gebring het? Waarvoor is dit?
TAM1897 Q1 43.2Toe Israel ‘n kind was, het Ek hom liefgehad en my Seun uit Egipte geroep. Soos hulle hulle geroep het, het hulle van hulle af weggeloop; hulle het aan die Baäls geoffer en wierook aan gesnyde beelde gebring. Ek het Efraim ook geleer om te loop deur hulle by die arms te neem; maar hulle het nie geweet dat Ek hulle genees het nie. Ek het hulle met menslike bande, met toue van liefde getrek; en ek was vir hulle soos dié wat die juk van hulle kake afneem, en ek het vir hulle kos gegee. Hy sal nie weer na Egipteland terugkeer nie, maar die Assiriër sal sy koning wees, omdat hulle geweier het om terug te keer. En die swaard sal oor sy stede bly, en sy takke verbruik en hulle verslind weens hulle eie raad. En my volk is geneig om van My af af te dwaal; alhoewel hulle hulle tot die Allerhoogste geroep het, sou niemand Hom hoegenaamd verheerlik nie.
TAM1897 Q1 43.3Die Here treur nou oor Israel, net toe hy op die rand van verwoesting staan. Hy maak die laaste oproep: die laaste profesie kom nou; en hiermee, en op hierdie selfde tydstip, regeer Hiskia in Juda. Toe hy op die troon gekom het, het hy hom daaraan gewaag om die koninkryk te hervorm en dit te herstel van die afvalligheid van Agas. Toe hy die tempel gereinig en alles in orde gebring het, het hulle ‘n twee weke lange Paasfees gehou. Maar voor daardie Paasfees het Hiskia boodskappers uitgestuur na die hele gebied van die tien stamme, wat van hulle oorgebly het, om hulle na die Paasfees in Jerusalem op te roep om die Here God van die leërskare te aanbid; maar volgens die verslag het hulle die boodskappers bespot en hulle met minagting bespot; tog het ‘n menigte uit Issaskar, Sebulon en Naftali, en uit die verskillende dele van die provinsies, na Jerusalem opgegaan, die Paasfees gevier en hulle by die Here aangesluit. En toe hierdie mense na Jerusalem opgaan en hul plekke inneem onder die mense in Juda, het in daardie selfde tyd die Assiriese koning opgetrek en die hele land van die tien stamme in besit geneem. En so is dié wat daardie roep van Hiskia gehoorsaam het om na Jerusalem op te gaan om die Here te aanbid, van die gevangenskap in Assirië gered.
TAM1897 Q1 43.4Nou, net voordat Hiskia sy pleidooi lewer, skryf Hosea dit, en die Here treur oor wat die mense vasbeslote is om te doen. Kyk wat hy sê:—
TAM1897 Q1 43.5Ek het ook Efraim geleer om te gaan, deur hulle by die arms te neem.
TAM1897 Q1 43.6Die Here was so gretig dat hulle die regte pad sou betree, dat Hy hulle by die arms gegryp en gelei het; maar hulle het die arm teruggetrek, hulle wou nie eens op daardie wyse gelei word nie. Maar tog kan Hy hulle nie prysgee nie. Kyk:—
TAM1897 Q1 43.7Hoe kan Ek jou prysgee, Efraim? Hoe kan Ek jou uitlewer, Israel? Hoe kan Ek jou stel soos Adma? Hoe kan Ek jou stel soos Seboim? My hart draai in My binne, My berou word gelyktydig ontvlam. Ek sal nie die geweld van my toorn voltrek nie, ek sal nie terugkeer om Efraim te vernietig nie: want Ek is God en nie ‘n mens nie; die Heilige in jou midde: en Ek sal nie die stad binnetree nie.
TAM1897 Q1 43.8Só weerhou Hy Hom van die oordeel wat oor hulle moet kom. Omdat Hy God is, sal Hy dit nog nie laat val nie; selfs wanneer dit moet val. Maar tog het hulle in opstand gekom; hulle het steeds hul eie weg gegaan. En die gevolg word opgeteken in 2 Konings 17:5-8:—
TAM1897 Q1 43.9Toe het die koning van Assirië die hele land deurgetrek en na Samaria opgetrek en dit drie jaar beleër. In die negende jaar van Hosea het die koning van Assirië Samaria ingeneem en Israel na Assirië weggevoer en hulle in Halah en in Habor by die rivier van Gozan, en in die stede van die Meders geplaas. Want die kinders van Israel het gesondig teen die Here hulle God, wat hulle uit die land Egipte uitgelei het, uit die hand van Farao, die koning van Egipte, en hulle het ander gode gevrees en in die gebruike van die heidene gewandel, wat die Here uitgestoot het van voor die kinders van Israel, en van die konings van Israel, wat hulle gemaak het.
TAM1897 Q1 43.10Toe volg dit hulle tot by die dertiende vers:—
TAM1897 Q1 43.11Tog het die Here getuienis gelewer teen Israel en teen Juda deur al die profete en deur al die sieners en gesê: Keer julle af van julle bose weë en hou my gebooie en my verordeninge, volgens die hele wet wat ek julle vaders beveel het en wat ek deur my dienaars, die profete, na julle gestuur het. Nietemin wou hulle nie luister nie, maar het hulle hul nekke verhard, soos die nek van hul vaders wat nie in die Here hul God geglo het nie. En hulle het sy verordeninge en sy verbond wat hy met hul vaders gesluit het, en sy getuienisse wat hy teen hulle getuig het, verwerp; en hulle het die nietigheid nagejaag en nietig geword en het die heidene wat rondom hulle was, nagevolg, aangaande wie die Here hulle beveel het dat hulle nie soos hulle moes doen nie.
TAM1897 Q1 43.12Só is die tien stamme verlore geraak. Hosea het, toe hy van hulle geprofeteer het, gesê: “Juda heers nog steeds saam met God, en is getrou met die heiliges.” Juda kon nog ‘n rukkie standhou. Hiskia was koning; Manasse het op Hiskia gevolg, en hy het die koninkryk weer in afvalligheid gedompel; sy seun het in sy spore getrap; Josia het hom opgevolg en die koninkryk nogmaals hervorm; en toe Josia gedood is, het die koninkryk reguit na verderf gegaan. Daar was niemand ná Josia wat die Here gevrees het nie. Selfs in Hiskia se dae het hulle voortdurend na Egipte geroep en aan Egipte vasgehou, probeer om Egipte hulle te laat red en hulp by Egipte gesoek, terwyl die moeilikhede wat oor hulle gebring is, alles weens hulle ongeloof en afwending van die Here was.
TAM1897 Q1 43.13Kyk nou na die laaste dae van Juda. Agas het na Tiglat-Pileser, die koning van Assirië, gestuur en hom gevra om op te trek en hom uit die hand van die koning van Damaskus en die koning van Samaria te verlos. Tiglat-Pileser het dit gedoen; hy het Damaskus in besit geneem en Agas só verlig. Agas het hom tribuut betaal en na Damaskus opgegaan om hom te ontmoet en hom as ‘n onderdaan hulde te bewys. Terwyl hy daar was, het hy ‘n afgodsaltaar gesien, een soos dit laat maak en dit by die ingang van die tempel van die Here opgerig. Só het hy die nasie in afvalligheid gelei, soos die ander in Israel.
TAM1897 Q1 43.14In Juda het Hiskia Agas opgevolg. Toe Hiskia koning geword het, wou hy van die Assiriese bewind en tribuut bevry word. Daar was ‘n party in Juda wat Hiskia ondersteun het en vasbeslote was om van Assirië bevry te word. Hierdie party het gemeen dat die enigste manier om dit te doen, was om Egipte se hulp in te roep. Jesaja het destyds geprofeteer, en hy het vir hulle gesê om op die Here te vertrou vir bevryding van beide Egipte en Assirië. Hy het vir hulle gesê dat dit weens hulle sonde teen die Here was dat hulle verdruk is. Hy het vir hulle gesê dat hulle poging om hulp van Egipte te kry, niks sou baat nie; omdat hulle poging om hulp van Egipte te kry, hulle meer verdrukking sou bring, omdat Egipte hulle net sou verdruk in plaas daarvan om hulle te help; dat Egipte nie kon bevry nie.
TAM1897 Q1 44.1Kyk nou na die agtste hoofstuk van Jesaja. Watter Skrifgedeelte word so baie deur ons in die boek van Jesaja gebruik oor die koms van die Here en die wag op die koms van die Here? Waar vind ons dit? Onthou jy dat die agtste hoofstuk van Jesaja dié een is wat praat oor dié wat geeste van afgestorwenes raadpleeg, wat fluister en mompel—wat verwys na spiritisme? Daar staan: “Bind die getuienis vas, seël die wet onder my dissipels. En ek sal wag op die Here, wat sy aangesig verberg van die huis van Jakob, en ek sal na Hom soek.” Is dit dan ‘n adventshoofstuk?—Ja. Is dit ‘n hoofstuk wat strek tot die koms van die Here?—Ja.
TAM1897 Q1 44.2Kyk nou wat in daardie hoofstuk is. Kyk wat in die begin van hierdie hoofstuk is, wat begin met die vyfde vers.
TAM1897 Q1 44.3Die Here het ook weer tot my gespreek en gesê: Omdat hierdie volk die waters van Siloë wat saggies vloei, verwerp en jubel oor Resin en Remalja se seun [dit was Assirië en Damaskus]; nou, daarom, kyk, die Here laat die waters van die rivier op hulle opkom, sterk en talryk, naamlik die koning van Assirië en sy hele glans; en hy sal opkom oor al sy beddings en oor al sy oewers gaan; en hy sal deur Juda trek; hy sal oorstroom en oorgaan, hy sal tot aan die nek kom; en die uitspreiding van sy vlerke sal die breedte van jou land vul, o Immanuel.
TAM1897 Q1 44.4Dit was letterlik waar aangaande hulle. Die koning van Assirië het opgetrek en die hele land oorstroom. Maar waarom is dit geskryf in ‘n verband en op ‘n plek waar die koms van die Here verwag word, en aangaande ‘n volk wat die koms van die Here moet verwag? Dit is in daardie plek geskryf en tot by ons gebring, om aan al die mense in ons dag te wys dat moeilikhede en beproewinge en verwardheid oor die hele land en oor al die nasies gaan kom, wat sal oorspoel en oorstroom en selfs tot by die keel sal kom en die breedte van die land sal vul, en dat die mense nie sal weet hoe om daaraan te ontkom nie. Daarom is hierdie gedeelte tot by ons gebring, ons wat op die Here wag. Kom ons lees verder en sien.
TAM1897 Q1 44.5Maak ‘n verbond, o volke, en julle sal in stukkies gebreek word; en luister, alle julle van verre lande: gord julle aan, en julle sal in stukkies gebreek word; gord julle aan, en julle sal in stukkies gebreek word. Raadpleeg saam, en dit sal tevergeefs wees; spreek die woord, en dit sal nie standhou nie: want God is met ons. Want die Here het so tot my gespreek met ‘n sterke hand en my aangewys dat ek nie in die weg van hierdie volk moet wandel nie, en gesê: julle moet nie sê ‘n verbond aan almal vir wie hierdie volk ‘n verbond sal sê nie; en julle moet nie hulle vrees vrees of daardeur beangs wees nie.
TAM1897 Q1 44.6Is daar nou sulke tye, net wanneer die koms van die Here verwag word? Assosieer hulle hulleself omdat vrees en verwardheid oor hulle is? Omdat moeilikhede oor die land kom? Sien ons iets van daardie soort êrens? Het enige van julle dit gesien?—O ja, julle het! Het iemand anders as Sewende-dag-Adventiste dit gesien?—In werklikheid, as daar enige verskil kan wees, sien byna almal dit duideliker as die Adventiste. Maar dit word gesien; dit is duidelik genoeg. En hulle assosieer hulleself saam, bind hulleself in groepe en bondels, en gord hulleself. Waarvoor gord hulle hulleself? Wat gaan kom?—Hulle gaan in stukkies gebreek word. Waarvoor maak hulle hulle dan gereed?—Om in stukkies gebreek te word. Tog dink hulle nie so nie; maar dat hulle hulle gereedmaak teen die kwade wat kom. En die pogings wat hulle aanwend om hulleself van die kwade te verlos, verdiep die saak net en bring hulle soveel nader aan die verderf en aan die verbrokkeling in stukkies.
TAM1897 Q1 44.7Heilig die Here van die leërskare self; en laat Hom u vrees wees, en laat Hom u verskrikking wees. En Hy sal wees ‘n heiligdom; maar ‘n struikelblok en ‘n klip van aanstoot vir albei huise van Israel, ‘n strik en ‘n lokval vir die inwoners van Jerusalem. En baie onder hulle sal struikel, en val en gebreek word, en gevang word, en gevat word. Bind die getuienis vas, verseël die wet onder my dissipels. En ek sal wag op die Here, wat sy aangesig verberg van die huis van Jakob, en ek sal na hom soek. Kyk, ek en die kinders wat die Here my gegee het, is tot tekens en wonders in Israel van die Here van die leërskare, wat op die berg Sion woon.
TAM1897 Q1 44.8Dit is duidelik dat dit strek tot die koms van die Here. Dit is ‘n aansporing vir die mense wat die Here sal ontmoet. Maar waarom bring dit die moeilikhede in die tyd toe Assirië Juda verdruk? Omdat dit eenvoudig die duidelikste wys watter soort moeilikhede oor die hele land sal kom en alle mense sal teister in die tyd van die koms van die Here. En die pogings wat Juda gemaak het om daardie euwels te ontvlug en hulleself daarvan te verlos, is presies dieselfde pogings wat gemaak sal word deur dié wat bely dat hulle die volk van God is, om hulleself te verlos van die euwels wat kom.
TAM1897 Q1 44.9God roep die hele tyd: Moet nie op Assirië vertrou nie; moenie op Egipte vertrou nie; maar stel julle vertroue alleen op die Here. Draai julle rug op Assirië: dit is reg. Maar moenie na Egipte gaan om Assirië te ontvlug nie. Soek die Here. Gaan nie na Egipte nie; gaan na die Here. En wanneer julle die Here met julle hele hart vind, sal julle uit al hierdie benoudheid en onderdrukking deur Assirië verlos word. Net ‘n paar woorde daaroor. Die dertigste hoofstuk van Jesaja vertel ons die geheim daarvan.
TAM1897 Q1 45.1Wee oor die wederstrewige kinders, spreek die Here, wat raad vat, maar nie by My nie; en wat ‘n dekking soek, maar nie by my Gees nie, om sonde by sonde te voeg; wat afreis om na Egipte te gaan, en het nie by my mond gevra nie; om hulleself sterk te maak in die krag van Farao, en om op die skaduwee van Egipte te vertrou. Daarom sal die krag van Farao julle skande wees, en die vertroue op die skaduwee van Egipte julle verleentheid. Verse 1-3.
TAM1897 Q1 45.2Sy gesante het daarheen gekom om hul voorstelle aan Egipte te rig. En toe Juda gesante na Egipte stuur, het Egipte hom oor die gesante geskaam.
TAM1897 Q1 45.3Want sy vorste was in Soan, en sy boodskappers het gekom tot Hanes. Hulle het almal beskaamd geraak oor ‘n volk wat hulle nie kon bevoordeel nie, en wat geen hulp of voordeel kon wees nie, maar ‘n skande en ook ‘n smaad. Die las van die diere van die Suide: na die land van benoudheid en angs, vanwaar die jong en die ou leeu, die adder en die vurige vliegslang, hulle sal hulle rykdom op die skouers van jong esels dra, en hulle skatte op die bulte van kamele, na ‘n volk wat hulle nie sal baat nie. Want die Egiptenaars sal tevergeefs help, en tot geen nut nie: daarom het Ek oor hierdie saak geroep: Hulle krag is om stil te sit. Verse 4-7.
TAM1897 Q1 45.4Nou, sodat julle kan sien dat dit nie vreemd is nie, draai ek hierheen en lees uit ‘n getuienis, gedateer 5 Julie 1896, soos volg:—
TAM1897 Q1 45.5Die waarskuwings wat in die woord van God aan die kinders van Israel gegee is, was bedoel, nie slegs vir hulle nie, maar vir almal wat op die aarde sou lewe. Hy sê vir hulle: “Wee die afkerige kinders, ... wat raad vat, maar nie by My nie; en wat ‘n bedekking soek, maar nie by my Gees nie, om sonde by sonde te voeg; wat afdwaal om na Egipte te gaan, en het nie by my mond gevra nie; om hulleself te versterk in die krag van Farao, en om op die skaduwee van Egipte te vertrou.” As die Here sy volk in die oudheid bestraf het omdat hulle versuim het om by Hom raad te vra wanneer hulle in nood was, sal Hy dan nie ook vandag ontevrede wees as sy volk, in plaas daarvan om op die helder strale van die Son van Geregtigheid staat te maak om hul pad te verlig, in hul beproewing en toetsing van Hom afdraai vir hulp na menslike wesens wat net so dwaal en ondoeltreffend is soos hulle self? Waar is ons krag? Is dit in mense wat net so magteloos en afhanklik is soos onsself; wat net soos ons leiding van God nodig het? Christus sê: “Sonder My kan julle niks doen nie;” en Hy het die Heilige Gees voorsien as ‘n teenwoordige hulp in elke tyd van nood.
TAM1897 Q1 45.6Maar julle weet dat in die verwardheid van verlede jaar, wat gehoop is om deur die politieke veldtog besleg te word, selfs Sewende-dag-Adventiste so van hul getrouheid aan God afgedryf is dat hulle aan die veldtog deelgeneem het deur te probeer om die sake van die politiek te manipuleer en die verkiesings te beheer en te probeer om dinge te vorm. Waarom?—O, om die land uit die moeilikhede te help waarvan hulle so seker was dat dit oor die land sou kom. Natuurlik kom daar moeilikhede oor die land. Maar sal Sewende-dag-Adventiste hulleself in kompanjieë organiseer vir so ‘n werk soos dit? Laat hulle uit Assirië verlos word; laat hulle verlos word, beide uit Assirië en Egipte, tot God. Dit is die enigste saligheid. Dit is die enigste verlossing, of dit nou toe was, nou is, of ooit sal wees.