Եգիպտոս և Իսրայել

TAM1897 Q1 20.8Քարոզը հնչեց հինգշաբթի երեկոյան, 1897 թ. մարտի 4-ին Տպագրվել է «Գլխավոր համաժողովի բուլետեն», 1897 թ. առաջին եռամսյակ, հատոր 2, թիվ 1, էջեր 20–26։

TAM1897 Q1 20.9Մեր առաջին դասը տվեց մեզ պետության ծագումը՝ պատմության մեջ առաջին պետության հիմնադրումը։ Մեր երկրորդ դասը տվեց մեզ պատմության մեջ եկեղեցու և պետության առանձնացման առաջին օրինակը։ Այդ վաղ ժամանակներում Տերը հստակ ցույց տվեց, թե որքան ամբողջական պետք է լինի եկեղեցու և պետության միջև առանձնացումը։ Այսօր գիշեր մենք պետք է հետևենք երկուսին էլ, մինչև նրանք կրկին հանդիպեն նույն երկրում։

TAM1897 Q1 20.10Նիմրոդը Քուշի որդին էր; Քուշը բնակվում էր Եթովպիայում; Քուշը Համի որդին էր; և Եգիպտոսը Համի երկիրն էր։ Այսպիսով մենք Նիմրոդի ծագումը անմիջապես կապում ենք Եգիպտոսի հետ; և նրա օրինակի հետքը նույնպես կարող ենք գտնել Եգիպտոսում։ Չնայած Նիմրոդը առաջին մարդն էր, ով կրեց թագավորական պսակը, առաջինը, ով կրեց թագավորի տիտղոսը և հաստատեց թագավորական իշխանությունը, սակայն Եգիպտոսում Նիմրոդի այդ օրինակը իր բոլոր փուլերով ամենաամբողջական կերպով հետևվեց և ամենաամբողջությամբ հաստատվեց։

TAM1897 Q1 20.11Եգիպտոսում թագավոր հայտնվեց միայն Նիմրոդի ժամանակներից հետո՝ միայն այն բանից հետո, երբ նա զավթել էր թագավորի տեղն ու լիազորությունը։ Իսկ դուք հիշում եք, երբ Նիմրոդը դա արեց, դա եղավ Աստծո դեմ, ժողովրդի Աստծո մասին պատկերացումների և Նրա վերաբերյալ ունեցած գիտելիքի դեմ։ Այդ ժամանակ մարդիկ գիտեին, որ այսպիսով Նիմրոդը Աստծո տեղն էր զբաղեցնում, և նրա անունը ցույց է տալիս այն ժամանակ տիրող կարծիքները այդ գործողության վերաբերյալ։ Եգիպտոսում նույն կերպ էին վարվում։ Եգիպտական արձանագրությունները վկայում են, որ Եգիպտոսի առաջին կառավարիչները եղել են աստվածները, նրանց հաջորդել են կիսաաստվածները, այսինքն՝ կիսաաստվածային էակները, իսկ նրանցից հետո՝ մարդիկ՝ թագավորները։

TAM1897 Q1 20.12Այսպիսով, տեսնում եք, որ այդ երկրում ընթացակարգը նույնն էր, ինչ Շինարում։ Եգիպտոսում թագավորը դիտավորությամբ և հայտարարաբար, իր կողմից, ժողովրդի համար Աստծո տեղը զբաղեցնում էր։ Ժողովուրդը նրան այդպիսին էր համարում։ Արևը Աստված էր, Եգիպտոսի թագավորը՝ արևի որդին։ Նա ժողովրդի համար Աստված էր։ Ժողովուրդը ապրում էր նրա շնչով։ Նա նրանց կյանքի շունչն էր։ Նրանք իրենց հոգիները նրանից էին ստանում։ Նրանց համար նա «կյանքի պարգևողն էր, հավերժական արեգի պես»։ (Տես «Աստվածաշնչի կայսրություններ», գլուխ 7, պարբերություններ 27, 38, 43, 44, 49, 64, 71-83, 96, 102; գլուխ 14, պարբերություններ 15, 16։) Այսպիսով, Եգիպտոսում թագավորը պարզապես աստծո ներկայացուցիչը կամ փոխարինողը չէր. նա աստծո մարմնացումն էր. Աստծո կյանքը բնակվում էր թագավորի մեջ և թագավորի միջոցով հասնում էր ժողովրդին. Այսպիսով, թագավորը ժողովրդի համար կյանքն էր, որովհետև նրա մեջ մարմնավորված էր մեծ, ամենուրեք ներգործող աստվածը՝ արեգակը. Չկար աստծո որևէ հատկանիշ, որը թագավորը չներկայացներ ժողովրդին. Այդպիսին էր հնագույն Եգիպտոսի թագավորության և կառավարության համակարգը.

TAM1897 Q1 21.1Հիմա վերադառնանք Քալդիա, երբ Աստված առանձնացրեց եկեղեցին պետությունից, ինչպես կարդում ենք նախորդ դասում, երբ Նա ասաց Աբրահամին. «Դուրս եկ քո երկրից, քո ազգից և քո հոր տնից դեպի մի երկիր, որը ես ցույց կտամ քեզ»։ Եվ նկատի ունեցեք, որ Տերը երկիրը ցույց տվեց Աբրահամին միայն այն բանից հետո, երբ նա բաժանվեց իր ազգականներից վերջինից։ Աբրահամը նախ բաժանվեց իր երկրից, երկրորդ՝ իր հոր տնից, երրորդ՝ իր ազգականներից։ Աստված Աբրահամին երկիրը ցույց տվեց միայն այն բանից հետո, երբ Լութը գնաց Սոդոմի հովիտ։ Ծննդոց 13:14, 15. Երբ Աստծո կանչը հնչեց Աբրահամի համար, և նա առանձնացավ իր երկրից՝ սրտով, հոգով և ամեն ինչով, և իր հոր տնից, և իր բոլոր ազգականներից, և կանգնեց այնտեղ, ուր Տերը ուզեց, որ նա կանգնի, ապա Տերը նրան ասաց, «Բարձրացրու այժմ քո աչքերը և նայիր այն տեղից, որտեղ դու ես, հյուսիսից մինչև հարավ, արևելքից մինչև արևմուտք. որովհետև այն ամբողջ երկիրը, որ դու տեսնում ես, քեզ և քո սերունդին կտամ հավիտյան»: Ես այն կտամ որպես հավիտենական սեփականություն։

TAM1897 Q1 21.2Հիմա հարցնում եմ ձեզ. երբ Աստված Աբրահամին ասաց բարձրացնել աչքերը և նայել, արդյո՞ք Աբրահամը տեսավ ավելին, քան կտեսներ, եթե ինքնուրույն բարձրացներ աչքերը առանց Աստծո հրամանի։

TAM1897 Q1 21.3(Հավաքվածները) Այո։

TAM1897 Q1 21.4Այսինքն՝ նա տեսավ մի բան, որը չէր կարող տեսնել, եթե Աստված նրան չասեր նայել։ Եվ երբ Աստված նրան ասաց բարձրացնել աչքերն ու նայել, այն, ինչ նա տեսավ, այն երկիրն էր, որ Աստված նրան խոստացել էր։ Այդ ժամանակ Աստված նրան ցույց տվեց խոստացված երկիրը, և դա այն երկիրն էր, որի համար Տերը նրան կանչել էր։ Նա այդ ժամանակ դա նրան չտվեց, «ոչ, անգամ ոտքով ոտք դնելու չափ», սակայն խոստացավ, որ կտա նրան այն որպես սեփականություն և նրա սերունդին նրա հետո։ Եվ նա հավիտենական հայացքով նայեց դեպի այն երկնային երկիրը՝ այն երկիրը, որը ունի հիմքերով կառուցված քաղաք, որի շինարարն ու ստեղծողն է Աստված։ Այնտեղ կար «խոստումը, որ նա պետք է լինի աշխարհի ժառանգը», և Աբրահամը այն ստացավ «հավատքի արդարությամբ»։ Հետո, երբ Աստված ասաց Աբրահամին նայել դրան և որ նա կտա այն իրեն և իր սերունդին հավիտենական ժառանգություն, ի՞նչ տեսավ նա։ Աշխարհը՞

TAM1897 Q1 21.5(Ձայներ) Նա տեսավ գալիք աշխարհը։

TAM1897 Q1 21.6Եվ հենց այդ երկիրն էր, որ պատկանում էր նրան այդ պահից սկսած։ «Եվ եթե դուք Քրիստոսինն եք, ապա Աբրահամի սերմն եք և խոստման համաձայն ժառանգներ»։ Եվ դա ձեր երկիրն է, և իմ երկիրը։ Եվ ո՜հ, մտածեք միայն, թե որքան նեղ, որքան ամբողջությամբ անարժան մտքեր կարող է ունենալ այն մարդը, ով գոհ է որևէ այլ երկրի՞ց, կամ որևէ այլ երկրի նկատմամբ հակում ունի՞, կամ որևէ այլ երկրի նկատմամբ սեր ունի՞։ Ինչպե՞ս կարող է որևէ մեկը այդպես վարվել, երբ նրա աչքերը հառված են այն երկրի վրա, որը Աստված նրան ցույց է տվել և որի կողմն է նա կանչում նրան։

TAM1897 Q1 21.7Աբրահամը մահացավ։ Իսահակը ապրեց և մահացավ։ Հակոբն ու նրա ընտանիքը տարվեցին Եգիպտոս, ինչպես Տերը ասաց Աբրահամին. «Քո սերունդը օտար կլինի մի երկրում, որը իրենը չէ», և դա Եգիպտոսն էր։ Հիմա խորապես մտածեք։ Մի մոռացեք այս արտահայտությունը, որը Տերը մեզ է տալիս Եգիպտոսի մասին, որովհետև այն օգտակար կլինի առաջիկա դասերում։ Երկիրը, որտեղ նրանք պետք է օտար լինեին և ծառայեին Տիրոջը, Եգիպտոսն էր։ Նրանք այնտեղ բնակվեցին հարյուրավոր տարիներ՝ մի երկրում, որը իրենցը չէր։ Եվ հիշեք, որ դա այն Եգիպտոսն էր, որը մենք նկարագրել ենք, որտեղ թագավորը Աստծո տեղում էր և ժողովրդի համար Աստված էր։

TAM1897 Q1 21.8Եկեք մի պահ ավելի ուշադիր նայենք այս եկեղեցուն և տեսնենք, թե ինչ էր Տերը անում նրա հետ։ Այսօր գիշեր մեր առջև կա քարտեզ, որը ցույց է տալիս այդ երկիրը։ Ահա Քալդիա, որտեղից Աբրամը կանչվեց, և նա բարձրացավ այստեղ՝ Միջագետքի Հարան, որտեղ մահացավ նրա հայրը։ Այստեղ նա առանձնացվեց իր հոր տնից, և հետո եկավ այն երկիրը, որտեղ առանձնացվեց Լութից։

TAM1897 Q1 21.9Երբ Աբրամը գտնվում էր այս երկրում, պատմություն ստեղծվեց՝ Արևելքի ազգերը արևմուտք էին նվաճում մինչև Եգիպտոսի սահմանները։ Բայց երբ Իսրայելը գնաց Եգիպտոս, կամ մի փոքր առաջ այդ ժամանակից, Եգիպտական կայսրությունը տարածվել էր այս ամբողջ արևելյան երկրում։ Այն տարածվում էր ամբողջ Եգիպտոսով, հասնում մինչև Եթովպիա, ընդգրկում Փոքր Ասիայի բոլոր հարավային և արևմտյան սահմանները մինչև Հայաստան, Ասորեստան և Շինար; այնպես որ Եգիպտական կայսրությունը ընդգրկում էր ամբողջ արևելյան տարածաշրջանը՝ այն ժամանակ հայտնի աշխարհը։ Եգիպտական կայսրությունը իր օրերում այնքան համընդհանուր էր, որքան Հռոմեական կայսրությունն էր իր օրերում, կամ որևէ այլ ազգ, որը հաջորդեց նրան։

TAM1897 Q1 21.10Հիմա, երբ պատմությունը ձևավորվում էր Արևելքից, և այդ երկրների թագավորները նվաճում էին արևմտյան շրջանները մինչև Եգիպտոսի սահմանները, Աստված հիմնեց Իր եկեղեցին Քանանացու երկրում, որպեսզի այնտեղ անցուդարձող ազգերի մեջ պահպաներ ճշմարիտ Աստծո գիտելիքը։ Եվ երբ Եգիպտական թագավորությունը տարածվել էր այս ողջ երկրում, և աշխարհի կայսրության կենտրոնը հենց Եգիպտոսի մայրաքաղաքն էր, Աստված տարավ Իսրայելին Եգիպտոս, որպեսզի բոլոր ազգերի դեսպաններն ու կառավարիչները, որոնք գալիս էին այս բոլոր երկրներից դեպի իրենց կառավարության գլուխը՝ Եգիպտոս, շփվեին Աստծո ժողովրդի հետ։

TAM1897 Q1 21.11Եգիպտոսում Տերը Իսրայելացիներին բնակեցրեց Գոշենում՝ այդ հեթանոս ազգերի և Եգիպտոսի մայրաքաղաքի միջև ընկած ճանապարհին, որպեսզի մարդիկ, նրանց դեսպաններն ու կառավարիչները անցնեին Աստծո ժողովրդի բնակեցրած Գոշենով և իրենց ուշադրությունը սևեռվեր ճշմարիտ Աստծուն։

TAM1897 Q1 22.1Եգիպտոսում Հովսեփն էլ գտնվում էր գահի մոտ, որպեսզի Եգիպտոս եկող դեսպանները ստիպված լինեին հանդիպել Հովսեփին, ով նրանց կհաղորդեր ճշմարիտ Աստծո ճանաչումը։ Հովսեփի մահից հետո նրա ճանաչումն ու ազդեցությունը մնացին Եգիպտոսի մայրաքաղաքում մինչև Մովսեսի ժամանակները։ Հետո Մովսեսը գտնվում էր պալատում և գահի մոտ։ Ոչ միայն գահի մոտ, ինչպես Հովսեփն էր եղել, այլ Մովսեսը կանգնած էր գահի առաջին աստիճանին, որովհետև նա Փարավոնի դստեր որդին էր։ Փարավոնի դուստրը միաժամանակ Փարավոնի կինն էր, և Մովսեսը, լինելով Փարավոնի դստեր որդին, կրկնակի օրինական ժառանգ էր գահի։ Եթե Փարավոնի կինը նրա դուստրը չլիներ, նրա որդեգիր առաջին որդին կլիներ գահի ժառանգը։ Նորից՝ եթե Փարավոն ուներ մեկ այլ կին և այլ զավակներ չուներ, նրա դուստրը կլիներ գահաժառանգը։ Բայց երբ Փարավոնի դուստրը միևնույն ժամանակ Փարավոնի կինն էր, նրա որդեգիր որդին կրկնակի գահաժառանգ էր։ Եգիպտոսի գահի նկատմամբ նրա ժառանգության իրավունքը, որը այն ժամանակ աշխարհի գահն էր, վիճարկման ենթակա չէր։

TAM1897 Q1 22.2Այդ ժամանակ Եգիպտոսի թագավորը մոտ ութսուն տարեկան էր, ուստի Մովսեսի և նրա երկակի օրինական տեղը գահին, ինչպես նաև ամբողջ աշխարհը ծածկող Եգիպտական կայսրության ողջ իշխանությանը տիրելու միջև մնացել էր միայն մի փոքր ժամանակահատված։ Եվ այդ ժամանակ մոտենում էր նաև այն խոստման ժամանակը, որ Աստված երդվել էր Աբրահամին, և Մովսեսը հավատաց դրան, ուստի գիտակցաբար և ամբողջությամբ մերժեց գահը և ամբողջ Եգիպտոսի ուժն ու փառքը — նա «մերժեց կոչվել Փարավոնի դստեր որդի»։

TAM1897 Q1 22.3Մովսեսը հավատաց, որ մոտենում է այն խոստման ժամանակը, որ Աստված երդվել էր Աբրահամին։ Եվ, ի դեպ, մեզ համար ավելի լավ կլինի պարզել՝ հավատո՞ւմ ենք դրան, թե ոչ, որովհետև եթե վստահ լինենք, որ հավատում ենք, ապա Մովսեսի այդ հավատքի մեջ ավելի շատ բան կտեսնենք։ Դիմենք Գործք Առաքելոց 7։17-ին՝—

TAM1897 Q1 22.4Երբ մոտեցավ այն խոստման ժամանակը, որ Աստված երդվել էր Աբրահամին, ժողովուրդը աճեց ու բազմացավ Եգիպտոսում։

TAM1897 Q1 22.5Մովսեսի ծննդյան ժամանակ Փարավոն մտածեց ոչնչացնել ժողովրդին, որպեսզի նրանք չբազմացնեն և չդառնան այնքան հզոր, որ կարողանան դուրս գալ երկրից։ Գործը նրանում է, որ Եգիպտոսում ոչ միայն հրեաներն էին օտարերկրացիներ, այլև օտարերկրացիների մեծ բազմություն կար՝ գերիներ, որոնք այլ երկրներից բերվել էին Եգիպտոս։ Այդ ժամանակ Եգիպտոսի բնակչության մոտ մեկ երրորդը օտարերկրացիներ էին։ Եբրայերեն բառը, որը նշանակում է «բազմացան», նշանակում է, որ նրանք «վխտացին» ինչպես մեղուները կամ ձկները։ Երբ Փարավոն տեսավ, որ ժողովուրդը այդքան առատորեն բազմացավ, և երկիրը լցված էր օտարերկրացիներով, նա վախեցավ, որ նրանք ապստամբությամբ կհափշտակեն երկիրը և կհեռանան։

TAM1897 Q1 22.6Մեկ այլ հանգամանք, որը նպաստեց այս ամենին, այն էր, որ Իսրայելը գտնվում էր Եգիպտոսում. երբ Եգիպտական կայսրությունը ընդգրկում էր ամբողջ Արևելքը, պետության իշխանությունը համառ փորձեր էր անում, որպեսզի ամբողջ կայսրությունում բոլորը պաշտեն միայն Արևին։ Այդ կայսրությունում արևապաշտության տարբեր ձևեր էին տարածված, սակայն կայսրության ողջ ուժը գործադրվեց արևապաշտության բոլոր ձևերը արգելելու համար՝ թողնելով միայն երկնքում գտնվող արևի մերկ սկավառակը կամ նրանց առջև դրված արևի սկավառակի պատկերը։ Իսրայելը, իհարկե, չհնազանդվեց այդ հրամանին։ Նրանք չէին ուզում պաշտել արևը։ Նրանք կանգնեցին Աստծո ճշմարտության համար, և նրանց այդ վարքը դեռևս մնացել էր այս թագավորի մտքում։ Մյուս թագավորն էր, որ փորձել էր պարտադրել արևապաշտությունը, սակայն երբ այս թագավորը գահ բարձրացավ, այդ հանգամանքը նրա մտքում էր և հիմք ծառայեց այն եզրակացության համար, որ եթե այս ժողովուրդը հնարավորություն ստանա, նրանք առաջինն են, որ կհեռանան երկրից։

TAM1897 Q1 22.7Այդ ժամանակի վերաբերյալ վկայությունը ոչ միայն այն է, որ «ժողովուրդը աճեց ու բազմացավ», այլև այն, որ «մոտեցավ այն խոստման ժամանակը, որ Աստված երդվել էր Աբրահամին»։ Ի՞նչ խոստում էր Աստված երդմամբ տվել Աբրահամին։ Ի՞նչ էր Աստծո խոստումը Աբրահամին՝ նրան տալ այն երկիրը, որը նա տեսավ։ Ի՞նչ երկիր էր դա։

TAM1897 Q1 22.8(Ձայներ) Աշխարհը։

TAM1897 Q1 22.9Որ աշխարհը?

TAM1897 Q1 22.10Գալիք աշխարհը։

TAM1897 Q1 22.11Սա Ստեփանոսի խոսքն է. «Մոտեցավ այն խոստման ժամանակը, որ Աստված երդվել էր Աբրահամին»: Այդպե՞ս է: Հավատո՞ւմ եք դրան: Դուք հավատո՞ւմ եք, որ մոտ էր այն ժամանակը, երբ Աստված պետք է տար Աբրահամին այն երկիրը, որը ցույց էր տվել նրան: Ասվում է՝ «Աբրահամին»: Կլինեին ուրիշներ էլ, բայց խոսքը վերաբերում էր Աբրահամին: Ոչ մեկ ուրիշին՝ առանց Աբրահամի, այլ Աբրահամին և նրա սերունդին: «Նա չի ասում՝ “և սերունդներին”, ինչպես շատերի համար, այլ՝ որպես մեկի մասին՝ “և քո սերունդին”, որը Քրիստոսն է»:

TAM1897 Q1 22.12Արդյո՞ք մոտ էր խոստման ժամանակը, երբ Աստված Աբրահամին և Քրիստոսին պիտի տար այն երկիրը, որը ցույց էր տվել Աբրահամին: Ես չեմ հարցնում՝ արդյոք երբևէ մտածե՞լ եք այս մասին, թե ոչ: Հարցնում եմ՝ հավատո՞ւմ եք այն, ինչ գրված է: Ես չեմ փորձի այն բացատրել: Դրա բացատրության կարիքը չկա, երբ մեկ անգամ հավատում ենք դրան, որովհետև այն գրված է: Դուք բավական լավ գիտեք, առանց հղում անելու հատվածներին, ձեր Աստվածաշնչի գիտելիքից, որ Աստված այս խոստումը ամեն անգամ տվել է Աբրահամին և նրա սերունդին։ Երբեք ոչ սերունդին առանց Աբրահամի։ Երբեք ոչ Աբրահամին առանց սերունդի,—և «ոչ սերունդներին», այլ՝ քո սերունդին։ Հետո, երբ խոստման ժամանակը մոտեցավ, որպեսզի այն տրվի Աբրահամին, ո՞ւմ էլ տրվեց այն։—Քրիստոսին։ Ինչպե՞ս պետք է այն հասներ Աբրահամին։—Քրիստոսի միջոցով։

TAM1897 Q1 22.13Ս. Հ. Լեյն.—Երբ խոստումը կրկնվեց Իսահակին և Հակոբին, արդյո՞ք լեզուն նույնը չէր։

TAM1897 Q1 22.14Այո։ Այն միշտ նույնն էր։

TAM1897 Q1 22.15Ս. Հ. Լեյն.— Այդ դեպքում հարցը կլիներ՝ արդյո՞ք Աբրահամը պարտադիր էր այնտեղ լինել՝ Ստեփանոսի հայտարարությունը կատարելու համար:

TAM1897 Q1 23.1Այո, որովհետև միշտ ասվում է՝ «Քեզ և քո սերունդին»։ Բայց կհայտնվեն այլ հատվածներ, որոնք դրանում վստահություն կբերեն։

TAM1897 Q1 23.2Հիմա մի խոսք։ Հակոբը մահացավ Եգիպտոսում, նրան տարան այն երկիրը և այնտեղ թաղեցին։ Հովսեփը մահացավ Եգիպտոսում, բայց ասաց. «Մի թաղեք ինձ… անգամ այն երկիրը»։ Հովսեփը չէր ուզում, որ իրեն տանեն Պաղեստին, որտեղ Հակոբին տարել և այնտեղ թաղել էին։ Հովսեփը ասաց. «Աստված ձեզ այցելելու է»։ Պահեք իմ դին, և երբ Աստված այցելի ձեզ, ինձ դուրս տարեք ձեզ հետ։ Տարեք իմ ոսկորները ձեզ հետ։ Եվ նրանք այդպես էլ արեցին։ Եվ երբ նրանք պետք է հասնեին երկիրը, ո՞ր երկիրն էր այն, որ Աստված նկատի ուներ Աբրահամին տված խոստման մեջ։

TAM1897 Q1 23.3(Հավաքվածք) Գալիք աշխարհը։

TAM1897 Q1 23.4Չե՞ք տեսնում, որ Հովսեփը երբեք չէր սպասում, որ թաղվի այս աշխարհում։

TAM1897 Q1 23.5Նայեք այս հարցին այլ կերպ։ Աստվածաշնչում գրված է. «մոտեցավ այն խոստման ժամանակը, որով Աստված երդվել էր Աբրահամին»։ Աստված երդվել էր Աբրահամին տալ այն երկիրը, որը ցույց էր տվել նրան, որպես հավիտենական սեփականություն։ Բայց Աբրահամը արդեն մեռած էր և հարյուրավոր տարիներ էր, ինչ մեռած էր։ Ինչպե՞ս կարող էր Աստված տալ երկիրը Աբրահամին, երբ նա մեռած էր։ Պարզ է, որ չէր կարող։ Այսպիսով, քանի որ Աստված երդվել էր տալ երկիրը Աբրահամին, քանի որ մոտենում էր այն ժամանակը, որի մասին Աստված երդվել էր Աբրահամին, և քանի որ Աբրահամը արդեն մեռած էր, անշուշտ էր, որ երկիրը չէր կարող տրվել նրան, երբ նա մեռած էր, և նույնքան անշուշտ էր, որ մոտենում էր այն ժամանակը, երբ Աբրահամը հարություն կստանա մեռելներից, որպեսզի Աստված նրան տա այն երկիրը, որի մասին երդվել էր, որպես հավիտենական ժառանգություն։ Այս ամենից հետո, մի՞թե չեք տեսնում, թե ինչու Հովսեփը թույլ չտվեց, որ իր մարմինը թաղեն՝ անգամ Քանանաց երկրի հողում, ինչպես թաղվեց Հակոբը։ Իրականում Հովսեփը հավատում էր, որ մոտ է այն ժամանակը, երբ Աստված երդվել էր Աբրահամին տալ այդ երկիրը, և նա ակնկալում էր ժառանգության մեջ մտնել Աբրահամի հետ։

TAM1897 Q1 23.6(Ձայն) Արդյո՞ք այդ խոստումը չի վերաբերում Աստծո այն խոստմանը, որը Նա տվել էր Աբրահամին և որը նշվում է Ծննդոց գրքի տասնհինգերորդ գլխում:

TAM1897 Q1 23.7Այո, հենց դա է, օրհնյալ է Տերը։ Ուրեմն, Հովսեփը մահացավ, Եգիպտոսում մումիֆիկացվեց, դրվեց տապանի մեջ, և երբ Իսրայելը դուրս եկավ Եգիպտոսից, Հովսեփի ոսկորները քառասուն տարի անապատում նրանց հետ տարան։ Եվ ողջ այդ ժամանակ Հովսեփի դին նրանց հետ էր, նրանց աչքի առաջ, օր ու գիշեր, և նրանց անհավատության համար հանդիմանություն էր։

TAM1897 Q1 23.8Շատ մարդիկ, ինչպես ես նկատել եմ Ստեփանոսի ճառի այդ տողը կարդալիս, այն մեկնաբանում են այսպես, այնպես և այլ կերպ, փոխարենը հավատալու այն, ինչ գրված է, փոխարենը նայելու այն խոստմանը, որը Աստված տվեց Աբրահամին և երդվեց նրան տալ այն երկիրը, որը ցույց տվեց նրան։ Բայց դուք համաձայնվել եք, որ այն երկիրը, որը Աստված ցույց տվեց Աբրահամին, աշխարհն էր, և ոչ թե այս աշխարհը, այլ գալիք աշխարհը՞։ Դա այն երկիրն է, որի մասին Աստված երդվեց նրան տալու, և դա այն երկիրն է, որի համար նա հույս էր տածում։ Դա այն երկիրն է, որը ուներ մի քաղաք, որի համար նա հույս էր տածում, որի շինարարն ու ստեղծողը Աստված է։ Եվ նա չէր մտածի վերադառնալու մասին այն մյուս երկիրը, որտեղից դուրս էր եկել։

TAM1897 Q1 23.9Աստծո երդումը միշտ եղել է տալ այդ երկիրը Աբրահամին և նրա սերունդին։ Մի՛ ավելացրեք «սերունդներ» այն բառին, երբ Աստված այն հանել է; մի՛ ավելացրեք «s» այն բառին, երբ Աստված այն հեռացրել է։ «Նա չի ասում՝ “և սերունդներին”, ինչպես բազմության մասին, այլ՝ ինչպես մեկի մասին՝ “և քո սերունդին”, որը Քրիստոսն է»։ Իրոք, նրանցից շատերն էին։ Եգիպտոսից դուրս եկան երեք միլիոն, բայց նրանք չեն նրանք, որոնց մասին Աստված խոսում էր, երբ ասաց. «Քեզ և քո սերունդին», որը «մեկի պես» է և «որը Քրիստոսն է»: Տեսնո՞ւմ եք դա։ Երբ կարդում եք «Քեզ և քո սերունդին», մի՛ թողեք, որ ձեր մտքում հայտնվի Իսրայելի բազմությունը։ Երբ Աստված հանում է «s»-ը, մենք իրավունք չունենք այն այնտեղ դնելու։ Մենք չպետք է մտածենք անգամ դրա մասին։ Ով էր սերմը՞ — Քրիստոս։ Երբ նա ասում է՝ «Քեզ և քո սերմին», դու և ես չպետք է ընթերցենք այն այլ կերպ, քան՝ «Քեզ և Քրիստոսին կտամ այն հավիտենական ժառանգության համար»։ Մենք չպետք է այնտեղ որևէ մեկին դնենք, բացի Քրիստոսից, բացառությամբ Քրիստոսի միջոցով։ Քեզ և Քրիստոսին կտամ այն։

TAM1897 Q1 23.10Ստեփանոսն ասում է. «Մոտեցավ այն խոստման ժամանակը, որ Աստված երդվել էր Աբրահամին»։ Ստեփանոսը դա վերցրել է Աստվածաշնչից։ Ես ուզում եմ, որ դուք տեսնեք, որ դա ոչ թե Սուրբ Հոգու հատուկ ներշնչումն էր Ստեփանոսին հենց այդ պահին, այլ այն ամբողջությամբ արդեն գրված էր Աստվածաշնչում, և Սուրբ Հոգին այն փոխանցեց մյուսներին Ստեփանոսի միջոցով՝ նրա մտքին բերելով այն, ինչ նա նախկինում կարդացել էր Աստվածաշնչում։ Խնդրում եմ՝ բացեք Ելք գրքի վեցերորդ գլուխը։ Սա այնքան պարզ է Գրքում, որ անհնար է այն բացատրություններով ժխտել։ Սա Իսրայելի փրկության ժամանակն է, և Տերը պատրաստվում էր դա անել։ Ելք 6:1-5՝—

TAM1897 Q1 23.11Այնժամ Տերը ասաց Մովսեսին. «Արդ դու կտեսնես, թե ինչ եմ անելու Փարավոնի հետ, որովհետև նա մեծ ուժով կթողնի նրանց գնալ և մեծ ուժով կհանի նրանց իր երկրից»: Եվ Աստված խոսեց Մովսեսի հետ ու ասաց նրան. «Ես եմ Տերը, և ես երևացա Աբրահամին, Իսահակին և Հակոբին՝ Ամենակալ Աստծո անունով, բայց իմ Եհովա անունով նրանց հայտնի չէի»: Ես նրանց հետ էլ հաստատեցի իմ ուխտը՝ տալու նրանց Քանան երկիրը, նրանց պանդխտության երկիրը, ուր նրանք օտարներ էին։ Ես նաև լսեցի Իսրայելի որդիների հառաչանքը, որոնց Եգիպտացիները ստրկացրել են, և ես հիշեցի իմ ուխտը։

TAM1897 Q1 23.12Ի՞նչ էր նրա ուխտը։— Նրանց երկիրը տալը։ Ի՞նչ էր ներկայացնում երկիրը։ ի՞նչ էր այն։— Երկիրը, աշխարհը, որը Տերը ցույց տվեց Աբրահամին և երդվեց տալ նրան հավիտենական սեփականություն։

TAM1897 Q1 24.1(Ձայներ) Գալիք աշխարհը։

TAM1897 Q1 24.2Հիմա նա ասում է. «Ես հիշել եմ իմ ուխտը»: Ի՞նչ էր դա նշանակում: «Ես հիշել եմ իմ ուխտը»: Մոռացե՞լ էր այն:—Ոչ, այլ այն, որ այժմ եկել էր ժամանակը կատարելու այն, ինչ խոստացել էր: Դուք հիշում եք, որ Հայտնության գրքի տասնութերորդ գլխում ասվում է՝—

TAM1897 Q1 24.3Եվ լսեցի երկնքից մեկ այլ ձայն, որ ասում էր. «Դուրս եկեք նրանից, իմ ժողովուրդ, որպեսզի չմասնակցեք նրա մեղքերին և չստանաք նրա պատուհասներից։ Որովհետև նրա մեղքերը հասել են մինչև երկինք, և Աստված հիշել է նրա անօրինությունները։ Վճարեք նրան նույնով, ինչ նա է ձեզ վճարել, և կրկնապատկեք նրան կրկնապատիկ՝ ըստ նրա գործերի. այն բաժակից, որ նա լցրել է, լցրեք նրան կրկնապատիկ։ Որքան ինքն իրեն փառաբանել է և շքեղությամբ ապրել, նույնքան տանջանք ու վիշտ տվեք նրան, որովհետև նա իր սրտում ասում է՝ «Ես թագուհի եմ, ոչ թե այրի, և վիշտ չեմ տեսնի»: Ուստի նրա պատուհասները մեկ օրում կգան՝ մահ, սուգ և սով, և նա ամբողջովին կրակով կայրվի, որովհետև հզոր է Տեր Աստվածը, որ դատապարտում է նրան:

TAM1897 Q1 24.4Երբ Աստված հիշեց նրա անօրինությունները, եկավ նրա դատաստանի ժամանակը։ Երբ Նա հիշեց Իր ուխտը, եկավ՞ ինչ ժամանակը։— Եկավ երդումը կատարելու ժամանակը։ Բայց ինչ՞ն էր ուխտը Աբրահամի, Իսահակի և Հակոբի հետ։— Այն էր, որ նրանց տրվեր այն երկիրը հավիտենական ժառանգություն, և տրվեր նրանց ու նրանց սերունդին։ Ո՞վ էր սերունդը։— Քրիստոս։

TAM1897 Q1 24.5Ուստի ասա Իսրայելի որդիներին. «Ես եմ Տերը, և ես ձեզ կհանեմ Եգիպտացիների ծանրաբեռնվածության տակից, և ձեզ կազատեմ նրանց ստրկությունից, և ձեզ կփրկեմ ձգված բազկով ու մեծ դատաստաններով։ և ձեզ ինձ համար ժողովուրդ կդարձնեմ, և ձեզ համար Աստված կլինեմ. և դուք կիմանաք, որ ես՝ Տեր Աստվածն եմ ձեր, որ ձեզ հանում եմ Եգիպտացիների ծանրաբեռնվածության տակից։

TAM1897 Q1 24.6Եթե Իսրայելը հավատացած լիներ դրան, արդյո՞ք երբևէ անհրաժեշտություն կլիներ Սինայում այդ ուխտին մտնելու: Նա, դեռ Եգիպտոսից դուրս գալուց առաջ, ասաց. «Ես կլինեմ ձեր Աստվածը, դուք կլինեք իմ ժողովուրդը: Դուք կիմանաք, որ ես եմ Տերը»:

TAM1897 Q1 24.7Եվ ես ձեզ կբերեմ այն երկիրը, որի մասին երդվել էի տալ Աբրահամին, Իսահակին և Հակոբին, և այն ձեզ կտամ որպես ժառանգություն։ Ես եմ Տերը։

TAM1897 Q1 24.8«Մոտեցավ այն խոստման ժամանակը, որ Աստված երդվել էր Աբրահամին»։ «Ես քեզ կբերեմ այն երկիրը, որի մասին երդվել եմ քեզ տալու»։ Ուրեմն, ի՞նչ է այդ խոստումը։ Ի՞նչ երկիր էր Աստված ուզում տանել Իսրայելին։ Ի՞նչ երկիր կար նրանց համար։—Ապագա աշխարհը։ Հիմա մի՛ փորձեք այս ամենը բացատրել։ Ես դրա համար բացատրություն չունեմ։ Կա այն, ինչ ասում է Խոսքը, և ես հավատում եմ դրան։ Դա բացատրության կարիք չունի։ Պետք է միայն հավատալ։ Ոչ, անգամ ինքներդ ձեզ մի փորձեք բացատրել դա։ Եթե ձեզ համար դա նոր է, եթե դրա վերաբերյալ ունեցել եք այլ գաղափարներ, մի փորձեք դրանք համադրել սրա հետ։ Թողեք դրանք բոլորը և տեսեք, թե ինչ է ասում սա։

TAM1897 Q1 24.9Կրկին հարցնում եմ։ Ի՞նչ երկիր էր այն, որ Աստված երդվեց տալ Աբրահամին, Իսահակին և Հակոբին։

TAM1897 Q1 24.10(Հավատացյալներ) Գալիք աշխարհը։

TAM1897 Q1 24.11Կմնաք դրա վրա՞: Մի փոքր առաջ համաձայնեցիք, որ դա ճիշտ է: Եկեք հիմա մեր հոգու համար դրանից չհրաժարվենք:

TAM1897 Q1 24.12(Ձայն) Արդյո՞ք նրանց փրկությունը կհասներ։

TAM1897 Q1 24.13Այո՛. փրկությունը կհասներ նրանց։ Փրկությունը կհասներ աշխարհին։ Ամենը կհասներ։ Բայց դա կհասներ այլ կերպ, քան եղավ։ Աշխարհը կունենար այլ փորձառություն, քան ունեցել է։ Մենք դա բաց ենք թողնում, երբ նայում ենք նրանց ունեցած փորձառությանը և կարծում, որ Աստված նրանց հենց դրա համար է կանչել։ Նրանք ունեցան այդ սարսափելի փորձառությունը, որովհետև չէին հավատում այն բանին, ինչի համար Աստված նրանց կանչել էր։ Եվ, եղբայրներ, եթե դուք և ես այսօր նայենք այն բաներին, որոնք այն ժամանակ դրված էին Իսրայելի առջև, այնպես ինչպես նրանք էին նայում, ապա մենք էլ կվարվենք այնպես, ինչպես վարվեց Իսրայելը։ Իսրայելը այն ժամանակ չտեսավ, թե ինչ էր Աստված նրանց համար նախատեսել, և այդ պատճառով նրանք չստացան այն, ինչ նա նրանց համար էր պատրաստել։ Եթե դու և ես այս բաներում ոչ ավելին տեսնենք, քան Իսրայելը տեսավ, ապա ոչ ավելին կստանանք, քան Իսրայելը ստացավ։ Ինչպես անշուշտ, եթե մենք այս բաներին նայենք այնպես, ինչպես Իսրայելը, ապա այսօր կվարվենք այնպես, ինչպես Իսրայելը վարվեց այն ժամանակ։

TAM1897 Q1 24.14Մեզ ավետիսը քարոզվեց նույնպես, ինչպես նրանց, սակայն քարոզված խոսքը նրանց չօգնեց, որովհետև այն չէր միախառնվել լսողների հավատքի հետ։ Ուստի եկեք վախենանք, որպեսզի, թեև մեզ համար ևս թողնված է խոստումն մտնելու Նրա հանգստի մեջ, որ ձեզնից որևէ մեկը չթվա, թե կարճ է մնում դրանից։

TAM1897 Q1 24.15Արդյո՞ք սա մեզ օգուտ կտա, եթե այն խառնվի լսողների հավատքի հետ: Աստված չթողնի, որ Իսրայելի փորձառությունը կրկնվի մեր մեջ: Սա դրված է մեր առջև, որպեսզի մենք փրկվենք:

TAM1897 Q1 24.16Տեսնենք, թե ինչ չտեսան նրանք՝ Աստծուն չհավատալու պատճառով։ Տեսնենք, թե ինչ էր Աստված նրանց համար նախատեսել և ձգտենք դրան, փոխարենը նայելու իրերին այնպես, ինչպես նրանք էին նայում, և չստանալու այն, ինչպես նրանք չստացան։

TAM1897 Q1 24.17Դիմեք Ելքի գրքի տասնհինգերորդ գլխին, և այնտեղ ամեն ինչ շատ հստակ է ասված։ Երբ Իսրայելը դուրս եկավ Եգիպտոսից և անցավ Կարմիր ծովը, տասներեքերորդ համարում գրված են այս խոսքերը՝—

TAM1897 Q1 24.18Դու քո ողորմությամբ առաջնորդեցիր ազատած ժողովրդին. քո զորությամբ առաջնորդեցիր նրանց դեպի քո սուրբ բնակավայրը։

TAM1897 Q1 24.19Այս գլուխը Մովսեսի երգն է։ Նրանք, ովքեր կանգնած են Սիոնի լեռան վրա և հաղթում են գազանին, նրա պատկերին և նրա անվան թվին, երգում են Մովսեսի երգը։ Ոչ թե մի երգ, որը մոդելավորված է դրա վրա։ Ոչ թե մի երգ, որը նման է դրան։ Այլ նրանք երգում են Մովսեսի երգը։ Ելքի գրքի տասնհինգերորդ գլուխը մեր երգն է։

TAM1897 Q1 24.20Ուր էր Աստված նրանց տանելու? — Իր «սուրբ բնակավայրը»: Որտե՞ղ էր այդ սուրբ բնակավայրը?

TAM1897 Q1 24.21(Հավաքված ժողովուրդը) «Քաղաք, որն ունի հիմքեր, որի կառուցողն ու ստեղծողն է Աստված»։

TAM1897 Q1 24.22Ավելին. «Ժողովուրդը կլսի և կվախենա. Պաղեստինի բնակիչների վրա տխրություն կիջնի»։

TAM1897 Q1 24.23Է. Ջ. Ուագոներ.— Իրոք, այդպես էլ եղավ։

TAM1897 Q1 24.24Իհարկե, այդպես էլ եղավ։ Երբ նրանք հասան այդ սահմանին, Եդոմի իշխանները զարմացան։ «Մոաբի հզոր մարդկանց վրա կտիրի դողը, և Քանանի բոլոր բնակիչները կհալվեն»։ Ի՞նչ պետք է պատահեր բնակիչների հետ։

TAM1897 Q1 25.1(Ձայներ) Նրանք պետք է հալվեին։

TAM1897 Q1 25.2Է. Ջ. Ուագոներ.—Նրանք արդեն արել էին դա։

TAM1897 Q1 25.3Հենց որ նրանք այնտեղ հասան, Իսրայելը հարցրեց. «Թույլ կտաք՞ անցնել ձեր երկրով»: Ի՞նչ պատասխանեցին նրանք.—Ոչ, պարոն: Նրանց թույլ չտրվեց ոտք դնել իրենց հողի վրա: Բայց եթե նրանք ուղիղ Կարմիր ծովից գնային մինչև Եդոմի սահմանները, ողջ Եդոմը զարմանքից կանգնած կմնար, մինչև նրանք անցնեին: Օ, Իսրայել, մինչ օրս դեռ չի հասկացել, թե ինչը բաց թողեց այնտեղ: Եղբայրներ, երբ պարզենք, թե ինչն է այնտեղ Իսրայելը բաց թողել, դա մեզ ոգեշնչում կտա, որը կբերի Աստծո զորությունը, և մենք կհավատանք դրան։

TAM1897 Q1 25.4Վախ ու սարսափ կընկնի նրանց վրա. քո բազկի մեծության պատճառով նրանք անշարժ կմնան ինչպես քար, մինչև քո ժողովուրդը անցնի, ո՛վ Տե՛ր, մինչև անցնի այն ժողովուրդը, որ դու գնեցիր։

TAM1897 Q1 25.5Ի՞նչ է նա պատրաստվում անել նրանց հետ։ «Դու կբերես նրանց և կհաստատես նրանց քո ժառանգության լեռան վրա»։ Ում ժառանգությունն է՞ — Տիրոջ։ Բայց «Աստված, ով նախկին ժամանակներում բազմիցս և տարբեր եղանակներով խոսեց հայրերին մարգարեների միջոցով, այս վերջին օրերին մեզ հետ խոսեց Իր Որդու միջոցով, որին նա նշանակեց ժառանգորդ ամենայնի»։ Ով էր առաջնորդում Իսրայելին?—Աստված։ Ուր?—«Քո ժառանգություն»։ ոչ թե մեր—քո։ «Եվ եթե դուք Քրիստոսինն եք, ապա Աբրահամի սերմն եք և խոստման համաձայն ժառանգներ»։ «Քո ժառանգություն, Տե՛ր»։ Դա ամենը չէ։ «Դու կբերես նրանց և կհաստատես նրանց քո ժառանգության լեռան վրա, այն տեղում, Տե՛ր, որ դու քեզ համար բնակվելու համար ես ստեղծել»: Դա էլ ամենը չէ։ «Սրբարանում, Տե՛ր, որ քո ձեռքերը հաստատել են»: Ի՞նչ սրբարան է այն, որ Տիրոջ ձեռքերը հաստատել են։

TAM1897 Q1 25.6(Ձայներ) Իրական սրբարանը։

TAM1897 Q1 25.7Իհարկե, այդպես է։ «Այն, ինչ մենք խոսեցինք, այս է ամփոփը. մենք ունենք այդպիսի քահանայապետ, ով նստած է երկնքում Մեծության գահի աջ կողմում. սրբարանի և ճշմարիտ խորանի ծառան, որը Տերն է դրել, ոչ թե մարդը»։ Սա է մեր այսօրվա խոսքի ամփոփը, չէ՞։ Այդտեղ էր, որ Աստված ուզում էր Իսրայելին տանել։ Բայց նրանք չտեսան։ Տեսնո՞ւմ եք։ Այդ է այն տեղը, ուր Նա ցանկանում է մեզ տանել։

TAM1897 Q1 25.8Տեսնո՞ւմ եք, որ Աստված հենց այնտեղ էր ուզում տանել Իսրայելին այն ժամանակ։ Եթե տեսնում եք, ապա պատրաստ կլինեք գնալ այն տեղը, որը Իսրայելը բաց թողեց։ Բայց եթե կարծում եք, որ դա ինչ-որ երկրային սրբարան էր, որը մարդ էր կառուցել, ապա դա է այն ամենը, ինչ Իսրայելը տեսավ, և դա է այն ամենը, ինչ դուք կտեսնեք։ Եվ Իսրայելը չմտավ երկիրը, և դուք էլ չեք մտնի։ Մենք պետք է տեսնենք ավելի շատ, քան Իսրայելը տեսավ, այլապես երբեք չենք հասնի ավելի հեռու, քան Իսրայելը հասավ։ Բայց ինչո՞ւ Իսրայելը չտեսավ ավելին, քան տեսավ։— Նրանք չհավատացին։ Բայց դու և ես հիմա պետք է հավատանք այն, ինչ Իսրայելը այն ժամանակ չհավատաց, այլապես երբեք չենք ստանա այն, ինչ Իսրայելը կորցրեց։ Իսկ եթե հավատանք այն, ինչ Իսրայելը չհավատաց, ապա մենք կհասցվենք այն ժառանգությանը, որտեղ Իսրայելը չհասավ, այն վրան, որտեղ Իսրայելը չմտավ, Աստծո սուրբ բնակավայրը, այն քաղաքը, որն ունի հիմքեր, և որի հիմնադիրն ու կառուցողը Աստված է։

TAM1897 Q1 25.9Տասնութերորդ համար. «Տերը թագավորելու է հավիտյանս հավիտենից»: Նա ցանկանում է ինքն է նրանց վրա թագավորել. այլևս ոչ Փարավոն, ոչ Նիմրոդը, ոչ այս կուռքապաշտները, ոչ այս ապստամբ մարդիկ: Աստված ուզում էր Իսրայելին առաջնորդել օրհնյալ երկիր և հավիտյան իշխել նրանց վրա այնտեղ, սակայն նրանք դա չէին գիտակցում։ Օ՛, ինչքան բան կորցրին նրանք Տիրոջ չհավատալով։ Օ՛, ինչքան բան ենք մենք կորցրել այս բոլոր տարիների ընթացքում։ Քանզի, ինչպես վաղը գիշեր ձեզ համար կարդալու եմ, մենք վաղուց այնտեղ կլինեինք, եթե միայն հավատացած լինեինք Տիրոջը։ Աստված այդպես է ասում, և այդպես էլ է։ Այս գիշեր մենք այս վրանում ոչ մի գործ չունենք։ Իրավամբ այստեղ ոչ մի գործ չունենք, որովհետև աշխարհում մեր տեղը չէ։ Սակայն, քանի որ աշխարհում ենք, սա մեր տեղն է։ Բայց իրականում մենք չպետք է աշխարհում լինեինք։ Մենք վաղուց արդեն պետք է լինեինք Աստծո արքայության մեջ։ Սա ճշմարտություն է, եղբայրներ։ Աստվածաշնչում կա ավելի շատ բան, քան մենք կարող ենք ներկայացնել այստեղ ևս մեկ ժամում՝ միայն այս մի միտքի շուրջ։

TAM1897 Q1 25.10Հիմա Մովսեսը հավատում էր դրան ամենայնով։ Նա հավատում էր, որ խոստման կատարման ժամանակը մոտ է։ Բայց շուտով նա պետք է զբաղեցներ Եգիպտոսի գահը։ Նա պետք է թագավոր դառնար։ Նա պետք է իշխեր՝ ունենալով պաշտոն, որը ավելի բարձր էր, քան որևէ քաղաքի քաղաքապետի կամ քարտուղարի պաշտոնը։ Նա պետք է իշխեր ոչ միայն թագավորություն, այլև կայսրություն՝ աշխարհի կայսրություն, և դա նրա իրավունքն էր։ Երկակի իրավունքով այն պատկանում էր նրան։ Նա չէր ստիպված ընտրապայքար մղել։ Այն պետք է ինքնաբերաբար նրան հասներ, և ոչ ոք չէր վիճարկի նրա իրավունքը։ Աթոռին հասնելու համար մնում էր ընդամենը մեկ քայլ՝ մինչև այս Փարավոնի մահը, իսկ նա գրեթե հարյուր տարեկան էր։ Այդժամ Մովսեսը կդառնար աշխարհի թագավոր, որովհետև Եգիպտական կայսրությունը համաշխարհային էր։

TAM1897 Q1 25.11Իսրայելն էլ այդ ժամանակ դժվար օրեր էր ապրում։ Նրան ճնշում էին, հալածում և ստիպում աշխատել աղյուսագործարաններում։ Մովսեսը կարող էր ասել. «Այժմ մեր ժողովուրդը ճնշվում է, հալածվում է, տառապում է իր Աստծո պատճառով, բայց դա շատ երկար չի տևի, որովհետև Փարավոն մոտավորապես հարյուր տարեկան է և այլևս երկար չի ապրի։ Այնուհետև ես կիրականացնեմ բարեփոխումներ»։ Ես կուղղեմ այս կառավարությունը։ Ես արդար կկառավարեմ։ Ոչ այս չար Փարավոնների պես։ Ես հավատում եմ Աստծուն։ Ես քրիստոնյա եմ, և հենց որովհետև քրիստոնյա եմ, շատ ավելի լավ եմ կառավարելու համար։ Եվ նա ոչ միայն կարող էր նրանցից վերցնել բեռները, այլև կարող էր նրանց պաշտոններ տալ և Աստծո ժողովրդի միջոցով աշխարհը կառավարել։ Ճանապարհը չէ՞ր բաց։ Դա միայն մի քայլ էր գահին, և այդ քայլը շուտով պետք է կատարվեր։ Բայց եկեք տեսնենք, թե ինչ արեց այդ քրիստոնյանը նման հանգամանքներում։ Դիմեք Հեբրայեցիների նամակի տասնմեկերորդ գլխին։ Ուշադիր նայեք, կարդացեք այն ու տեսեք, թե ինչ է ասվում։ Քսանչորսերորդ տողը՝—

TAM1897 Q1 26.1Հավատով Մովսեսը, հասնելով հասուն տարիքի, հրաժարվեց կոչվել Փարավոնի դստեր որդին։

TAM1897 Q1 26.2Ի՞նչ էր նշանակում հրաժարվել Փարավոնի դստեր որդի կոչվելուց։—Հրաժարվել թագավոր լինելուց։ Ահա գահը։ Դրան հասնելու համար ընդամենը մեկ քայլ էր մնացել։ Բայց այնտեղ բարձրանալու և գահին նստելու փոխարեն նա իջավ։ Նա մեջք դարձրեց Եգիպտոսի գահին, Եգիպտոսի բոլոր գանձերին ու հաճույքներին և դեմքը շրջեց դեպի ուրիշ երկիր, որովհետև եկել էր ժամանակը, երբ Աստված իր ժողովրդին այդ երկրից դուրս էր կանչելու դեպի այս ուրիշ երկիրը։ Մովսեսը հավատաց Հիսուս Քրիստոսին, և այդ պատճառով հավատաց եկեղեցու և պետության առանձնացմանը։ Ուստի նա առանձնացավ պետությունից և ամբողջ հոգով կանգնեց եկեղեցու կողքին։ Աստված նրան կանչեց այդ երկրից, ինչպես առաջին անգամ կանչել էր իր հորը՝ Աբրահամին, իր երկրից։ Բայց դա ամենը չէ։ Լսեք. «Նախընտրելով Աստծո ժողովրդի հետ տառապել, քան ժամանակավորապես վայելել Եգիպտոսի հաճույքները՞»

TAM1897 Q1 26.3(Հավատացյալներ)՝ Մեղք։

TAM1897 Q1 26.4Մեղք՞ Նա գահի ժառանգն էր։ Ի՞նչն էր, ուրեմն, այն, որ նա իր միտքը դներ Եգիպտոսի գահին, աշխարհի ուժին ու հաճույքներին և աշխարհի կառավարություններին։ Ի՞նչն էր դա՞—Մեղք։ Արդյո՞ք այդպես է ասվում։

TAM1897 Q1 26.5(Ձայներ) Այո։

TAM1897 Q1 26.6Դուք հավատո՞ւմ եք դրան։

TAM1897 Q1 26.7(Ձայներ) Այո։

TAM1897 Q1 26.8Արդյո՞ք դա Իսրայելի համար մեղք էր:

TAM1897 Q1 26.9(Ձայներ) Այո։

TAM1897 Q1 26.10Իսկ հիմա ի՞նչ է դա?

TAM1897 Q1 26.11(Ձայներ) Մեղք։

TAM1897 Q1 26.12Եղբայրներ, Աստվածաշնչում կան մի քանի բաներ, որոնց մասին մենք պետք է մտածենք. «Նախընտրելով Աստծո ժողովրդի հետ տառապել, քան մեղքի հաճույքներով ժամանակավորապես վայելել»: Բայց մի մոռացեք, որ այստեղ նշված հաճույքները՝ մեղքի հաճույքները, իրականում Եգիպտոսի հաճույքներն են. Եգիպտոսի թագավոր լինելու, երկրային կառավարությունում պաշտոն զբաղեցնելու, ուրիշների վրա իշխելու հաճույքները: Այս ամենը նրա համար նախատեսված էր որպես իսկական ժառանգություն՝ օրինական ծագմամբ ու ժառանգական իրավունքով։ Նրան հարկավոր չէր առաջադրել իր թեկնածությունը կամ ձայներ հավաքել։ Դա բնականաբար նրա բաժինն էր։ Գրված է, որ եթե նա ընդուներ և վայելեր այդ բոլոր հաճույքները, դա կնշանակեր մեղքի հաճույքների վայելք։ Բայց նա հրաժարվեց դրանցից։ Ինչու՞. «Քրիստոսի նախատինքը հարստություն համարելով՝ գերազանց Եգիպտոսի գանձերին»։

TAM1897 Q1 26.13Որտե՞ղ էր Քրիստոսը Եգիպտական կառավարության և գահի առումով։ Քրիստոսը մի՞թե միավորված էր Եգիպտոսի հետ։—Ոչ։ Կարո՞ղ էր Մովսեսը ունենալ և՛ Քրիստոսին, և՛ Եգիպտոսի գահը։

TAM1897 Q1 26.14(Ձայներ) Ոչ։

TAM1897 Q1 26.15Բայց Եգիպտոսի գահը նրան հասնում էր նույնքան բնական, ինչպես տերևները թափվում են ծառերից։ Նրան հարկավոր չէր պայքարել պաշտոնի համար, անգամ ոչ՝ իր թեկնածությունը առաջադրելու համար։

TAM1897 Q1 26.16Ա. Ֆ. Բալլենջեր.—Կամ ստորագրահավաք կազմակերպելու համար։

TAM1897 Q1 26.17Ոչ։ Նրան անգամ հարկավոր չէր ներկայացուցիչ գտնել, որ իր խնդրագրը նախագահին ներկայացնի։

TAM1897 Q1 26.18Նորից նայեք իրավիճակին։ Կային Եգիպտոսը՝ իր գահով, հաճույքներով ու գանձերով, որոնք նրան հասնում էին այնքան բնական, ինչպես տերևները թափվում են ծառից, առանց նրա որևէ անձնական ջանքերի։ Նրանից պահանջվում էր միայն նստել ձեռքերը ծալած, մինչև ծերացած արքան կմահանար, և ապա ամեն ինչ կլիներ իրենը։ Սակայն նա նախընտրեց լինել Քրիստոսի հետ և կրել Նրա նախատինքը, քան նստել Եգիպտոսի գահին։ Եվ հատկապես նկատի ունեցեք, որ Քրիստոսի հետ լինելու համար նա պետք է մեջք դարձներ գահին և Եգիպտոսի բոլոր գանձերին ու հաճույքներին։

TAM1897 Q1 26.19Հիմա մի՛ ասեք, թե ես դա այնտեղ եմ դրել, թե ես հորինել եմ։ Ուշադրություն դարձրեք, թե ինչ է ասում Խոսքը, և կտեսնեք, որ ամեն ինչ այնտեղ կա։ Իսկ չէ՞ որ այն իսկապես այնտեղ է։

TAM1897 Q1 26.20(Ձայներ) Այո։

TAM1897 Q1 26.21Եկեք դա նորից կարդանք, և այսօրվա համար կլինի փակվելու ժամանակը; վաղը գիշեր նորից կուսումնասիրենք Իսրայելին։

TAM1897 Q1 26.22Հավատով Մովսեսը, երբ հասակ առավ, մերժեց կոչվել Փարավոնի դստեր որդին, նախընտրելով Աստծո ժողովրդի հետ տառապել, քան ժամանակավորապես մեղքի հաճույքներով վայելել, համարելով Քրիստոսի նախատինքը Եգիպտոսի գանձերից ավելի մեծ հարստություն, որովհետև նա հույս ուներ պարգևի հատուցմանը։

TAM1897 Q1 26.23«Խոստման ժամանակը մոտեցավ, որի մասին Աստված երդվել էր Աբրահամին»՝ նրան օրհնյալ պարգևը տալու համար։ Մովսեսը հավատաց այս խոստմանը, առանձնացավ պետությունից, շրջեց իր մեջքը գահին, ընտրելով Քրիստոսի նախատինքը՝ Եգիպտոսի բոլոր իշխանությունից, հաճույքներից և փառքից։ Եվ մի մոռացեք, որ նա ստիպված էր այս ամենից հրաժարվել, որպեսզի դառնա Քրիստոսի նախատինքի մասնակից։