Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
Table of Contents
13 / 31
13 / 31

ଅଧ୍ୟାୟ 10 — ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକ

John Norton Loughborough

GSAM 160.1“ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଡାକ ଶୁଣାଗଲା, ଦେଖ, ବର ଆସୁଅଛନ୍ତି; ତାହାଙ୍କୁ ଭେଟିବା ପାଇଁ ବାହାରି ଯାଅ। ସେତେବେଳେ ସେହି କନ୍ୟାମାନେ ସମସ୍ତେ ଉଠି ଆପଣା ଆପଣା ପ୍ରଦୀପ ସଜାଡ଼ିଲେ।”1

GSAM 160.2ଏହି ‘ଦଶ କନ୍ୟା’ଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ ଦେଖାଯାଇଥିବା ବିଳମ୍ବର ସମୟ ବିଷୟରେ ଆମ୍ଭେମାନେ ପୂର୍ବରୁ କହିଅଛୁ। ଏବେ ଉପରୋକ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରବାକ୍ୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ ଥିବା ଅଂଶ ପ୍ରତି ବିଶେଷ ଧ୍ୟାନ ଦେବା; ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ ଏହାକୁ ‘ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକ’ ବୋଲି କହୁଥିଲେ। ଏହି ବିଷୟରେ ଜଣେ ପ୍ରମୁଖ ଲେଖକ ‘ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକ’ ନାମକ ପତ୍ରିକାର 3 ଅକ୍ଟୋବର, 1844 ସଂଖ୍ୟାରେ କହନ୍ତି:—

GSAM 160.3“କିନ୍ତୁ ଆମ୍ଭେମାନେ ଏହି ବିଳମ୍ବର ରାତ୍ରିରେ କିପରି ପହଞ୍ଚିଲୁ? କାରଣ ଆମ୍ଭେମାନେ ଦର୍ଶନର [2300 ଦିନର ଦର୍ଶନର] ଆରମ୍ଭ ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ 457ର ଶରତକାଳରୁ ନ ଗଣି ବସନ୍ତକାଳରୁ ଗଣିଥିଲୁ। ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବନ୍ଦରରେ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ଛଅ ମାସ ଓ ଆଉ କିଛି ଦିନ ବାକି ରହିଗଲା। ତାହା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଛଅ ମାସର ବିଳମ୍ବର ରାତ୍ରି ମଧ୍ୟକୁ ପକାଇଦେଲା।”

GSAM 160.4ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଲେଖକ ଏସ୍. ଏସ୍. ସ୍ନୋ, ‘ଡାକ’ ପତ୍ରିକାର 22 ଅଗଷ୍ଟ, 1844 ସଂଖ୍ୟାରେ 2300 ଦିନ ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ:—

GSAM 160.5“ଯିରୂଶାଲମକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପନ ଓ ନିର୍ମାଣ କରିବାର ଆଜ୍ଞା ପ୍ରକାଶିତ ହେବାଠାରୁ ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ପ୍ରଥମେ କୋରସ୍ ଏହି ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, ଦାରିୟାବସ୍ ତାହାକୁ ପୁନର୍ବାର ଜାରି କଲେ ଏବଂ ଅର୍ତ୍ତକ୍ଷସ୍ତ ଲଙ୍ଗିମାନସ୍ ଆପଣା ରାଜତ୍ୱର ସପ୍ତମ ବର୍ଷରେ ତାହାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ 457 ବର୍ଷର ଶରତକାଳରେ ତାହା ଘୋଷିତ ହୋଇ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହେଲା। ସେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟ ହସ୍ତର ସହାୟତାରେ ଏଜ୍ରା ଯିରୂଶାଲମରେ ପହଞ୍ଚି ଯିହୂଦୀ ଶାସନବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପନ କଲେ, ଶାସନକର୍ତ୍ତା ଓ ବିଚାରକମାନଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ ଏବଂ ପ୍ରାଚୀର ନିର୍ମାଣ ଆରମ୍ଭ କଲେ।”2

GSAM 160.6ଦର୍ଶନର ସମୟ 2300 ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷ ହୋଇଥିବାରୁ, 2300 ବର୍ଷ ପୂରା ହେବା ପାଇଁ 457ର ସମସ୍ତ ବର୍ଷ ଏବଂ 1843ର ସମସ୍ତ ବର୍ଷ ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା। ଆଉ ଯଦି ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ 457ର ସପ୍ତମ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଜ୍ଞା ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇ ନ ଥିଲା, ତେବେ 1844ର ସପ୍ତମ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହି ସମୟସୀମା ଶେଷ ହେବ ନାହିଁ ବୋଲି ଶିକ୍ଷା ଦିଆଗଲା। ସପ୍ତମ ମାସର ଦଶମ ଦିନର ପାଳନ ଏହି ସମୟସୀମାର ଆରମ୍ଭ ସୂଚାଉଥିବା ଘଟଣା ବୋଲି ମନେ ହେଉଥିଲା। ତେଣୁ ସପ୍ତମ ମାସର ଦଶମ ଦିନରେ (ଯିହୂଦୀ କାଳଗଣନା ଅନୁସାରେ), ଅର୍ଥାତ୍ 22 ଅକ୍ଟୋବର, 1844ରେ, 2300 ଦିନ ଶେଷ ହେବ ଏବଂ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଶୁଦ୍ଧିକରଣର ସମୟ ଆସିବ ବୋଲି ନିଶ୍ଚିତ ପ୍ରମାଣ ସହିତ ଦେଖାଇ ଦିଆଗଲା। 1843ରେ ସମୟସୀମାର ସମାପ୍ତି ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ସମସ୍ତ ପ୍ରମାଣ 1844ର ଗଣନା ପ୍ରତି ସମାନ ବଳରେ ପ୍ରଯୁଜ୍ୟ ହେଲା। ଏହା ସହିତ ସେମାନେ ଆପଣା ଆଶାଭଙ୍ଗର କାରଣର ଏକ ନିଶ୍ଚିତ ସମାଧାନ ପାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ମନେ କରି ଆଶ୍ୱସ୍ତ ହେଲେ। ସେତେବେଳେ ‘ପ୍ରକୃତ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକ’ ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିବା ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ ଯେପରି ଘୋଷଣା କଲେ, ତାହା ବୁଝାଇବା ପାଇଁ ସେହି ସମୟରେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ ଭାବେ ନିୟୋଜିତ ଲୋକମାନଙ୍କ ଲେଖାରୁ ଉଦ୍ଧୃତ କରିବା ହିଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉପାୟ।

GSAM 161“ତାହାଙ୍କୁ ଭେଟିବା ପାଇଁ ବାହାରି ଯାଅ”

GSAM 161.13 ଅକ୍ଟୋବର, 1844ର ‘ଡାକ’ ପତ୍ରିକାରେ ଜର୍ଜ ଷ୍ଟର୍ସଙ୍କ ଲିଖିତ ‘ତାହାଙ୍କୁ ଭେଟିବା ପାଇଁ ବାହାରି ଯାଅ’ ଶୀର୍ଷକ ଏକ ପ୍ରବନ୍ଧ ଥିଲା। ସେଥିରେ ସେ କହିଥିଲେ:—

GSAM 161.2“ମୁଁ ଏପରି ଅନୁଭୂତି ନେଇ କଲମ ଧରୁଅଛି, ଯାହା ପୂର୍ବେ କେବେ ଅନୁଭବ କରି ନାହିଁ। ସପ୍ତମ ମାସର ଦଶମ ଦିନରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଆକାଶର ମେଘମାଳାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବେ ବୋଲି ମୋ ମନରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସେହି ଘଟଣାକୁ ଆଉ ମାତ୍ର କେତେକ ଦିନ ଅଛି—ଅପ୍ରସ୍ତୁତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର କ୍ଷଣ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ମହିମାମୟ କ୍ଷଣ।

GSAM 161.3“ଏହି ବର୍ଷ ‘ଦେଖ, ବର ଆସୁଅଛନ୍ତି’; ‘ତାହାଙ୍କୁ ଭେଟିବା ପାଇଁ ବାହାରି ଯାଅ।’ ଏହି ଡାକ ନାମମାତ୍ର ମଣ୍ଡଳୀଗୁଡ଼ିକୁ ଓ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କୁ ଯେତିକି ପ୍ରଭାବିତ କରିପାରେ, ସେତିକି ଛଡ଼ା ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ଆଉ କିଛି କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଏବେ ସେହି ‘କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ଜଗାଇବା, ଯେଉଁମାନେ ଆପଣା ଆପଣା ପ୍ରଦୀପ ନେଇ ବରଙ୍କୁ ଭେଟିବାକୁ ବାହାରିଥିଲେ।’ ଆମ୍ଭେମାନେ ଏବେ କେଉଁଠାରେ ଅଛୁ? ‘ଦର୍ଶନର ପୂରଣ ବିଳମ୍ବ ହେଲେ ହେଁ ତାହାର ଅପେକ୍ଷା କର।’ ଗତ ମାର୍ଚ୍ଚ ବା ଏପ୍ରିଲଠାରୁ ଏହା କି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଉତ୍ତର ନୁହେଁ?—ହଁ। ବରଙ୍କର ବିଳମ୍ବ ହେବା ସମୟରେ କଅଣ ଘଟିଲା?—କନ୍ୟାମାନେ ସମସ୍ତେ ଢୁଳାଇ ଢୁଳାଇ ଶୋଇପଡ଼ିଲେ, ନୁହେଁ କି? ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବାକ୍ୟ ବିଫଳ ହୋଇ ନାହିଁ; ଆଉ ‘ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ଖଣ୍ଡନ କରାଯାଇପାରେ ନାହିଁ।’ ଆମ୍ଭେମାନେ ଜାଗ୍ରତ ରହିଛୁ ବୋଲି ଛଳନା କରିବା ବୃଥା; ଆମ୍ଭେମାନେ ଢୁଳାଉଥିଲୁ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆଗମନର ସତ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ନୁହେଁ, ମାତ୍ର ତାହାର ସମୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ। ଆମ୍ଭେମାନେ ବିଳମ୍ବର ସମୟ ମଧ୍ୟକୁ ଆସିଲୁ; ତାହା ‘କେତେ କାଳ’ ବିଳମ୍ବ ହେବ ଆମ୍ଭେମାନେ ଜାଣି ନ ଥିଲୁ, ଆଉ ସେହି ବିଷୟରେ ଢୁଳାଉଥିଲୁ। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତେକ ନିଦରେ କହିଥିଲୁ, ‘ଆଉ ଥରେ ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କର ନାହିଁ!’ ଏହିପରି ଆମ୍ଭେମାନେ ଶୋଇ ରହିଲୁ। ଏବେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଜଗାଇବା ହିଁ କଷ୍ଟକର। ହେ ପ୍ରଭୁ, ସାହାଯ୍ୟ କର, କାରଣ ମନୁଷ୍ୟର ସାହାଯ୍ୟ ବୃଥା। ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ୍ଭେ ନିଜେ କଥା କୁହ। ଆହା, ‘ପିତା’ ଏବେ ସମୟ ‘ଜଣାନ୍ତୁ।’

GSAM 162ବାର୍ତ୍ତାର ମଧ୍ୟରାତ୍ରି

GSAM 162.1“ବିଳମ୍ବର ସମୟ କେତେ ଦୀର୍ଘ?—ଅଧା ବର୍ଷ। ତୁମ୍ଭେ କିପରି ଜାଣ?—କାରଣ ବରଙ୍କର ବିଳମ୍ବ ହେବା ସମୟରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ‘ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ’ ବୋଲି କହନ୍ତି। ଦର୍ଶନଟି ‘2300 ସନ୍ଧ୍ୟା-ପ୍ରଭାତ’ ବା ଦିନର ଥିଲା। ଗୋଟିଏ ‘ସନ୍ଧ୍ୟା’ ବା ରାତ୍ରି, ସେହି ଭାବବାଣୀର ଦିନଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଦିନର ଅଧା; ସେଥିପାଇଁ ତାହା ଛଅ ମାସ। ତାହା ହିଁ ବିଳମ୍ବର ସମୟର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବଧି। ସମୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ବର୍ତ୍ତମାନର ଏହି ପ୍ରବଳ ଡାକ ପ୍ରାୟ ଜୁଲାଇ ମାସର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଏବଂ ଅତି ଦ୍ରୁତ ବେଗ ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ ବ୍ୟାପିଯାଇଛି। ଏହା ସହିତ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏପରି ପ୍ରକାଶ ପାଉଅଛି, ଯାହା ‘1843’ର ଡାକ ସମୟରେ ମୁଁ କେବେ ଦେଖି ନ ଥିଲି। ଏବେ ପ୍ରକୃତରେ ଏହା ହେଉଛି, ‘ତାହାଙ୍କୁ ଭେଟିବା ପାଇଁ ବାହାରି ଯାଅ।’ ସମସ୍ତ ବିଷୟର ଏପରି ପରିତ୍ୟାଗ ଦେଖାଯାଉଛି, ଯାହା କେବେ ଦେଖାଯିବ ବୋଲି ମୁଁ ସ୍ୱପ୍ନରେ ସୁଦ୍ଧା ଭାବି ନ ଥିଲି। ଏହି ଡାକ ହୃଦୟକୁ ଅଧିକାର କଲେ କୃଷକମାନେ ଫସଲ ସହିତ ଆପଣା ଚାଷଜମି ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତି। ଅଶ୍ରୁ ସହିତ ଏପରି ପ୍ରବଳ କ୍ରନ୍ଦନ ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ବିଷୟର ଏପରି ସମର୍ପଣ ହେଉଅଛି, ଯାହା ମୁଁ କେବେ ଦେଖି ନ ଥିଲି। ଏହି ସତ୍ୟ ପ୍ରତି ଏପରି ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ରହିଛି, ଯାହା ପୂର୍ବ ଡାକରେ ଏହି ପରିମାଣରେ କେବେ ଅନୁଭୂତ ହୋଇ ନ ଥିଲା। ଆଉ ଏଥିରେ ହୃଦୟ ତରଳାଇ ଅଶ୍ରୁ ଝରାଉଥିବା ଏପରି ମହିମା ଅଛି, ଯାହା ଅନୁଭବ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ବୋଧର ଅତୀତ।

GSAM 162.2“ଅନୁଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ବର୍ତ୍ତମାନର ସତ୍ୟ ଉପରେ ସବୁକିଛି ନିର୍ଭର କରାଇବାକୁ ସାହସ କରୁଅଛି। ଏହା ବିଷୟରେ ସନ୍ଦେହ ପୋଷଣ କଲେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବି ଓ ଆପଣା ଉପରେ ‘ଆକସ୍ମିକ ବିନାଶ’ ଆଣିବି ବୋଲି ଅନୁଭବ କରୁଅଛି। ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଯେ, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଡାକ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଦିଆଯାଇଛି, ସେଠାରେ ଏବେ ‘ଯେକେହି ଆପଣା ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବ,’ ‘ଯଦି ତାହା ନ ହୁଏ’ ଭାବନାକୁ ମନରେ ସ୍ଥାନ ଦେଇ କିମ୍ବା ଏହି ସତ୍ୟରେ ନିର୍ଭର କରି ଆଗେଇବାକୁ ଭୟ କରି, ସେ ‘ଆପଣା ପ୍ରାଣ ହରାଇବ।’ ଏଥିପାଇଁ ସେହି ବିଶ୍ୱାସ ଆବଶ୍ୟକ, ଯାହା ଅବ୍ରହାମଙ୍କୁ ଇସ୍‌ହାକଙ୍କୁ ବଳିଦାନ କରିବାକୁ, ନୋହଙ୍କୁ ଜାହାଜ ନିର୍ମାଣ କରିବାକୁ, ଲୋଟଙ୍କୁ ସଦୋମ ଛାଡ଼ିବାକୁ, ଇସ୍ରାଏଲ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ମିସରରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନର ଅପେକ୍ଷାରେ ସାରା ରାତି ଠିଆ ହୋଇ ରହିବାକୁ, ଦାନିୟେଲଙ୍କୁ ସିଂହମାନଙ୍କ ଗୁହାକୁ ଏବଂ ତିନି ଏବ୍ରୀୟଙ୍କୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥିଲା। ବିଶ୍ୱାସର ଏପରି ପରୀକ୍ଷା ବିନା ଆମ୍ଭେମାନେ ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିବୁ ବୋଲି କଳ୍ପନା କରିଥିଲୁ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଯେ ତାହା ହେବ ନାହିଁ। ଏହି ଶେଷ ସତ୍ୟ ଏପରି ପରୀକ୍ଷା ଆଣେ। ଜଳପ୍ଳାବନପୂର୍ବ ଲୋକେ, ସଦୋମର ଲୋକେ, ଉଷୁମ ମଣ୍ଡଳୀ କିମ୍ବା ନିଦ୍ରିତ କନ୍ୟାମାନେ ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ମୂର୍ଖ, ପାଗଳ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଯେକୌଣସି ନାମରେ ନିନ୍ଦା କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେପରି ଗଣାଯିବାକୁ ସାହସ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଛଡ଼ା ଆଉ କେହି ଏହି ସତ୍ୟରେ ନିର୍ଭର କରି ଆଗେଇବେ ନାହିଁ। ପୁନର୍ବାର ମୁଁ ଡାକ ଦେବାକୁ ଚାହେଁ, ‘ପ୍ରାଣରକ୍ଷା ପାଇଁ ପଳାଅ;’ ‘ପଛକୁ ଚାହଁ ନାହିଁ;’ ‘ଲୋଟଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ସ୍ମରଣ କର।’”

GSAM 163ଷ୍ଟର୍ସଙ୍କ ସମତଳ ଶିଳା

GSAM 163.110 ଅକ୍ଟୋବର, 1844ର ‘ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକ’ ପତ୍ରିକାରେ ଜର୍ଜ ଷ୍ଟର୍ସଙ୍କ କଲମରୁ ନିମ୍ନଲିଖିତ ଲେଖା ‘ସମାପ୍ତି’ ଶୀର୍ଷକରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା; କିନ୍ତୁ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ ତାହାକୁ ‘ଷ୍ଟର୍ସଙ୍କ ସମତଳ ଶିଳା’ ବୋଲି କହୁଥିଲେ:—

GSAM 163.2“ସେହି ଦିନ ପାଇଁ ଆମ୍ଭେମାନେ କିପରି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବା?—ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସତ୍ୟକୁ ବିଶ୍ୱାସ କର ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଗୌରବ ଦେଉଥିବା ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ସେହି ସତ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଆଗେଇ ଯାଅ। ସେହି ଦିନ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ ବୋଲି ଜାଣିଥିଲେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ଯେପରି ମନୋଭାବ ହୋଇଥାନ୍ତା, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ସେହିପରି ମନୋଭାବ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ସେହିପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମର୍ପଣ ଏବଂ ଜଗତ ପ୍ରତି ସେହିପରି ମୃତବତ୍ ଭାବ ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ।

GSAM 163.3“ମୋ କଥାର ଅର୍ଥ ବୁଝାଇବା ପାଇଁ ଏହାଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ମୁଁ ଦେଇପାରୁ ନାହିଁ: ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ସମତଳ ଶିଳା ଅଛି ବୋଲି ଧର। ଜଣେ ମହିମାମୟ ଓ ପରାକ୍ରମୀ ରାଜକୁମାର ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରନ୍ତି ଯେ, ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ ସେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ବାଷ୍ପଚାଳିତ ଜାହାଜ ପଠାଇବେ। ସେଠାରେ ଥିବା ଯେଉଁ ଲୋକମାନଙ୍କଠାରେ ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱାସ କରିଥିବାର ପ୍ରମାଣ ମିଳିବ, ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ମହିମାମୟ ଦେଶକୁ ନେଇଯିବେ। ଅନେକ ଲୋକ ସାହସ କରି ଶିଳା ଉପରକୁ ଯାଆନ୍ତି। କେତେକ ଶିଳା ଉପରେ ନିରାପଦରେ ପହଞ୍ଚିଲା ପରେ ଦଉଡ଼ି କାଟିଦିଅନ୍ତି; ସେମାନେ ଯେଉଁ ନୌକାରେ ସେଠାକୁ ଆସିଥିଲେ, ତାହା ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଭାସି ଚାଲିଯାଏ। ସେମାନେ ଆଉ ତାହା ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି ନ ଦେଇ ବାଷ୍ପଚାଳିତ ଜାହାଜର ଆଗମନ ପାଇଁ ଚାହିଁ ରହନ୍ତି। ସେହି ପ୍ରତିଜ୍ଞାର ସତ୍ୟତା ବିଷୟରେ ସେମାନଙ୍କର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନେ ତାହା ଉପରେ ସମସ୍ତ ବିଷୟ ନିର୍ଭର କରାନ୍ତି। ସେଠାକୁ ଆସୁଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ ଭାବନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିଳା ଉପରେ ଅଛନ୍ତି, ଏତିକି ଯଥେଷ୍ଟ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ‘ବୁଦ୍ଧିମାନ’ ହେବାକୁ ଏବଂ ଅତ୍ୟଧିକ ବିପଦରେ ନ ପଡ଼ିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।

GSAM 164.1“ବାଷ୍ପଚାଳିତ ଜାହାଜ ଆସିବାର ପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ‘ତୁମ୍ଭ ବିଶ୍ୱାସ ଅନୁସାରେ ତୁମ୍ଭ ପ୍ରତି ଘଟୁ’ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରାଯାଇଥିଲା। ସେହି ଦିନ ଆସେ। ଯେଉଁମାନେ ସତର୍କ ଥିଲେ, ସେମାନେ ହୁଏତ ଜାହାଜ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ ନିଜ ନୌକାର ଦଉଡ଼ି କାଟି ତାହାକୁ ଭାସିଯିବାକୁ ଦେବେ ବୋଲି ଭାବିଥାନ୍ତି। ଜାହାଜ ଦେଖାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଏବେ ଅନ୍ୟର ଦୃଷ୍ଟିରେ ନ ପଡ଼ି ନୌକା ଛାଡ଼ିଦେବା ପାଇଁ ବହୁତ ବିଳମ୍ବ ହୋଇଗଲାଣି। ତାହା ଛଡ଼ା, ସେହି ସତର୍କତା ଏବେ ମଧ୍ୟ କହିବ ଯେ, ନିକଟକୁ ଆସୁଥିବା ଜାହାଜକୁ ଚିହ୍ନିବାରେ ସେମାନେ ଭୁଲ୍ କରି ନାହାନ୍ତି ବୋଲି ନିଶ୍ଚିତ ନ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନୌକାଗୁଡ଼ିକୁ ଭାସିଯିବାକୁ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏବେ ଜାହାଜ ଏତେ ନିକଟକୁ ଆସେ ଯେ, ଅନ୍ୟର ଦୃଷ୍ଟିରେ ନ ପଡ଼ି ଦଉଡ଼ି କାଟିଦେବା ଆଉ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।

GSAM 164.2“ବାଷ୍ପଚାଳିତ ଜାହାଜ ଶିଳା ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚେ। ‘ଜାହାଜ ଆସିବାର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଉପରେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରସା ଥିଲା ବୋଲି କି ପ୍ରମାଣ ଅଛି?’—‘ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ନୌକାଗୁଡ଼ିକର ଦଉଡ଼ି କଟାଯାଇଛି, ଆଉ ସେଗୁଡ଼ିକ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କଠାରୁ ଭାସି ଚାଲିଯାଇଛି। ତେଣୁ ଆମ୍ଭେମାନେ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ସ୍ଥଳଭାଗରେ ପହଞ୍ଚିପାରି ନ ଥାନ୍ତୁ; ଆଉ ଏହି ଜାହାଜ ଆସି ନ ଥିଲେ ଆମ୍ଭେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରାଣ ହରାଇଥାନ୍ତୁ, କାରଣ ଏହା ଏପରି ଏକ ଶିଳା, ଯାହା ନିକଟ ଦେଇ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜାହାଜ କେବେ ଯାଏ ନାହିଁ।’ ବାଷ୍ପଚାଳିତ ଜାହାଜର ଅଧିନାୟକ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହନ୍ତି, ‘ଏତିକି ଯଥେଷ୍ଟ; ଜାହାଜରେ ଚଢ଼; ଏପରି ଭରସା ବିଫଳ ହେବ ନାହିଁ।’

GSAM 164.3“ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ନୌକାଗୁଡ଼ିକୁ ଶିଳାରେ ବାନ୍ଧି ରଖିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏବେ ଚାରିପାଖରେ ଭିଡ଼ କରି ବାଷ୍ପଚାଳିତ ଜାହାଜରେ ଚଢ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ଅଧିନାୟକ ପଚାରନ୍ତି, ‘ସେଠାରେ ଶିଳାଗୁଡ଼ିକରେ ବନ୍ଧା ହୋଇଥିବା କିମ୍ବା ମୁଁ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହେବା ପରେ ମାତ୍ର ଦଉଡ଼ି କଟାଯାଇଥିବା ଯେଉଁ ନୌକାଗୁଡ଼ିକ ମୁଁ ଦେଖୁଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକର ଅର୍ଥ କଅଣ?’ ସେମାନେ ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତି, ‘ଆମ୍ଭେମାନେ ଭାବିଥିଲୁ, ସତର୍କ ରହିବା, ଯେପରି ଜାହାଜ ନ ଆସିଲେ ସ୍ଥଳଭାଗକୁ ଫେରିଯିବା ପାଇଁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଖରେ କିଛି ଉପାୟ ଥିବ।’ ଅଧିନାୟକ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହନ୍ତି, ‘ତେବେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଶରୀର ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲ, ନୁହେଁ କି, ଆଉ ଏହିପରି ମୋ କଥାରେ ସନ୍ଦେହ କରିଥିଲ? ତୁମ୍ଭ ବିଶ୍ୱାସ ଅନୁସାରେ ତୁମ୍ଭ ପ୍ରତି ଘଟୁ। ପ୍ରମାଣ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଛି। ତୁମ୍ଭେମାନେ ଫେରିଯିବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲ, ଏବେ ଆପଣା ଅବିଶ୍ୱାସର ଫଳ ଭୋଗ କରିବାକୁ ହେବ।’ ‘ଏହିପରି ଅବିଶ୍ୱାସ ହେତୁ ସେମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।’ ଆହା, କି ଭୟଙ୍କର ନୈରାଶ୍ୟର ଅବସ୍ଥା!

GSAM 164.4“ହେ ଭାଇମାନେ, ଏବେ ଆପଣା ଆପଣା ଦଉଡ଼ି କାଟିଦିଅ; ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ନୌକାଗୁଡ଼ିକୁ ଦୃଷ୍ଟିର ଅଗୋଚରକୁ ଭାସିଯିବାକୁ ଦିଅ; ହଁ, ‘ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କ ଚିହ୍ନ ପ୍ରକାଶିତ ହେବା’ ପୂର୍ବରୁ ଶୀଘ୍ର କର। ସେତେବେଳେ ଅତ୍ୟଧିକ ବିଳମ୍ବ ହୋଇଯାଇଥିବ। ଏବେ ସାହସ କରି ଆଗେଇ ଯାଅ, ଆଉ ସର୍ବସ୍ୱ ସମର୍ପଣ କର। ଆହା, ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୋ ହୃଦୟ ବ୍ୟଥିତ ହେଉଅଛି; କାଳକ୍ଷେପ କର ନାହିଁ; ସେହି ନୌକାକୁ ଠେଲିଦିଅ, ନଚେତ୍ ତୁମ୍ଭେ ବିନଷ୍ଟ ହେବ; କାରଣ ‘ଯେକେହି ଆପଣା ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବ, ସେ ତାହା ହରାଇବ,’ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଓ ବିଚାରକର୍ତ୍ତା ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏହା କହନ୍ତି। ତେବେ ଶୀଘ୍ର କର, ମୁଁ ପୁନର୍ବାର ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ବିନତି କରୁଅଛି, ଆହା, ଶୀଘ୍ର କର! ‘ଯଦି ତାହା ନ ହୁଏ’ ବୋଲି ଭାବି ସ୍ଥଳଭାଗକୁ ପଳାଇଯିବା ପାଇଁ ଏବେ ଯେଉଁସବୁ ନୌକା ଉପରେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଭରସା ରଖୁଅଛ, ସେସବୁକୁ ଏବେ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ସେହି ‘ଯଦି’ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ବିନଷ୍ଟ କରିବ। ଏହା ଏବେ ଶେଷ ପରୀକ୍ଷା ଓ ପ୍ରଲୋଭନ। ଶୟତାନର ଶେଷ ପ୍ରଲୋଭନ ସମୟରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଯାହା କଲେ, ତାହା କର—ସେ କହିଲେ, ‘ଦୂର ହୁଅ, ଶୟତାନ।’ ତାହାପରେ ଶୟତାନ ତାହାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲା, ଆଉ ‘ଦେଖ, ଦୂତମାନେ ଆସି ତାହାଙ୍କର ସେବା କଲେ।’ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଏହି ବିଜୟ ଲାଭ କଲେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ହେବ।”

GSAM 165ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକର ଦ୍ରୁତ କାର୍ଯ୍ୟ

GSAM 165.1‘ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକ’ର ବାର୍ତ୍ତାର ଦ୍ରୁତତା, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ବିଷୟରେ ଆମ୍ଭେମାନେ ଏନ୍. ସାଉଥାର୍ଡଙ୍କ କଥାରୁ ଯଥାର୍ଥ ଧାରଣା ପାଉ। ସେ ‘ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକ’ ପତ୍ରିକାର ସମ୍ପାଦକ ଥିଲେ, ଯେଉଁ ପତ୍ରିକାରୁ ଆମ୍ଭେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଉଦ୍ଧୃତ କରିଅଛୁ। 31 ଅକ୍ଟୋବର, 1844 ତାରିଖର ସଂଖ୍ୟାରେ ସେ କହନ୍ତି:—

GSAM 165.2“ପ୍ରଥମେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟକୁ ସାଧାରଣତଃ ବିରୋଧ କରାଯାଉଥିଲା; କିନ୍ତୁ ତାହାର ଘୋଷଣା ସହିତ ଏପରି ଏକ ଅପ୍ରତିରୋଧ୍ୟ ଶକ୍ତି ରହିଥିବା ପରି ମନେ ହେଲା, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାହା ସମ୍ମୁଖରେ ନତ କରିଦେଲା। ତାହା ଘୂର୍ଣ୍ଣିବାତ୍ୟାର ବେଗରେ ଦେଶ ଉପରେ ବହିଗଲା ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଦୂରଦୂରାନ୍ତ ସ୍ଥାନର ଲୋକଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରାୟ ଏକା ସମୟରେ ସ୍ପର୍ଶ କଲା। ତାହା ଏପରି ଭାବରେ ଘଟିଲା ଯେ, ଏଥିରେ ଈଶ୍ୱର ଥିଲେ ବୋଲି ମାନିବା ଛଡ଼ା ତାହାର ଅନ୍ୟ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇପାରେ ନାହିଁ। ତାହା ସର୍ବତ୍ର ହୃଦୟର ଅତି ଗଭୀର ପରୀକ୍ଷା ଓ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରାଣର ନମ୍ରତା ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା। ତାହା ଏହି ଜଗତର ବିଷୟଗୁଡ଼ିକରୁ ମମତା ଦୂର କଲା, ବିବାଦ ଓ ଶତ୍ରୁତା ଦୂର କଲା, ଅନ୍ୟାୟର ସ୍ୱୀକାର, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଭଗ୍ନହୃଦୟ ହେବା ଏବଂ କ୍ଷମା ଓ ଗ୍ରହଣୀୟତା ପାଇଁ ତାହାଙ୍କ ନିକଟରେ ଅନୁତପ୍ତ ଓ ଭଗ୍ନହୃଦୟ ବିନତି କରିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଲା। ତାହା ଏପରି ଆତ୍ମନମ୍ରତା ଓ ପ୍ରାଣର ପ୍ରଣିପାତ ଆଣିଲା, ଯାହା ଆମ୍ଭେମାନେ ପୂର୍ବେ କେବେ ଦେଖି ନ ଥିଲୁ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମହାଦିନ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହେଲେ ଯେପରି କରିବାକୁ ଈଶ୍ୱର ଯୋୟେଲଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲେ, ସେହିପରି ତାହା ବସ୍ତ୍ର ନୁହେଁ, ହୃଦୟ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ କରିବାକୁ ଏବଂ ଉପବାସ, ରୋଦନ ଓ ବିଳାପ ସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫେରିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଲା। ଈଶ୍ୱର ଯିଖରିୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହିଥିବା ପରି ତାହାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ବିନତିର ଆତ୍ମା ଢଳାଗଲା; ସେମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କରିଥିଲେ ତାହାଙ୍କ ପ୍ରତି ଚାହିଁଲେ, ଆଉ ଦେଶରେ ମହାବିଳାପ ହେଲା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପରିବାର ପୃଥକ୍ ଭାବେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପୃଥକ୍ ଭାବେ ବିଳାପ କଲେ; ଆଉ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଅପେକ୍ଷାରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ତାହାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆପଣା ଆପଣା ପ୍ରାଣକୁ କ୍ଲେଶ ଦେଲେ।”

GSAM 166ଅଲୌକିକ ଶକ୍ତିରେ ଲୋକମାନେ ପ୍ରେରିତ

GSAM 166.1ଏହି ଆଲୋଡ଼ନକାରୀ ଘୋଷଣା ବିଷୟରେ ସେ ପୁନର୍ବାର କହନ୍ତି:—

GSAM 166.2“ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଏହା ମନୁଷ୍ୟର କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଏତେ ସ୍ୱାଧୀନ ବୋଲି ମନେ ହେଲା ଯେ, ବରଙ୍କ ବିଳମ୍ବ ଏବଂ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଢୁଳାଇବା ଓ ଶୋଇପଡ଼ିବା ପରେ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଉଠି ଆପଣା ଆପଣା ପ୍ରଦୀପ ସଜାଡ଼ିବା କଥା, ସେହି ‘ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକ’ର ପୂରଣ ବୋଲି ଏହାକୁ ମାନିବାକୁ ଆମ୍ଭେମାନେ ବାଧ୍ୟ ହେଲୁ। ଆଉ ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟଟି ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ପରି ମନେ ହେଉଅଛି; କାରଣ ବିଭିନ୍ନ ଆଗମନ ପ୍ରତ୍ୟାଶୀ ଦଳଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଏତେ ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିବା ସମୟ ପୂର୍ବେ କେବେ ଆସି ନ ଥିଲା।”

GSAM 166ଜାଗତିକ ସମ୍ପତ୍ତିର ପରିତ୍ୟାଗ

GSAM 166.3ଆଗମନର ଶିକ୍ଷାର ଆଲୋଡ଼ନକାରୀ ଘୋଷଣାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ଅନେକେ ନିଜ ଜାଗତିକ ସମ୍ପତ୍ତି ବିକ୍ରି କରିଦେଲେ। ସେମାନେ ସର୍ବସାଧାରଣଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଉଥିବା ବକ୍ତାମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସହାୟତା କରିବାରେ, ମୁଦ୍ରିତ ପତ୍ରପତ୍ରିକା ଓ ଧର୍ମପୁସ୍ତିକା ବିତରଣରେ କିମ୍ବା ଅଭାବଗ୍ରସ୍ତମାନଙ୍କ ପ୍ରୟୋଜନ ପୂରଣରେ ଆପଣା ଧନ ବ୍ୟୟ କଲେ। ଏହିପରି ସେମାନେ ନିଜର ଆନ୍ତରିକତା ଓ ନିଷ୍ଠାର ସର୍ବୋତ୍ତମ ପ୍ରମାଣ ଜଗତକୁ ଦେଲେ। ଅପରପକ୍ଷରେ, ଯେଉଁମାନେ ଆପଣା ପାର୍ଥିବ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରି ରହିଲେ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ କୌଣସି ବିଶେଷ ତ୍ୟାଗ କଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଯାହା ସ୍ୱୀକାର କରୁଥିଲେ ତାହା ପ୍ରକୃତରେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁ ନାହାନ୍ତି ବୋଲି ସଂସାରାସକ୍ତ ଲୋକେ ଚିହ୍ନିଲେ। ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ମୁଁ ଦୁଇଟି ଘଟଣା ଦେବି, ବିଷୟର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପକ୍ଷରୁ ଗୋଟିଏ ଲେଖାଏଁ।

GSAM 166ଏକ ଆଳୁ କ୍ଷେତ

GSAM 166.4ପ୍ରଥମଟି ହେଷ୍ଟିଙ୍ଗ୍ସ ନାମକ ଜଣେ ବିଶ୍ୱାସୀଙ୍କ ଘଟଣା, ଯିଏ ନ୍ୟୁ ଇପ୍ସୱିଚ୍, ନ୍ୟୁ ହ୍ୟାମ୍ପଶର୍‌ରେ ବାସ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଏକ ବଡ଼ କ୍ଷେତରେ ଅତି ଭଲ ଆଳୁ ଫଳିଥିଲା, ଯାହାକୁ ସେ ଖୋଳି ନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପଡ଼ୋଶୀମାନେ ସେହି ଆଳୁଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି କହିଲେ ଯେ, ସେ ଅନୁମତି ଦେଲେ ସେମାନେ ବିନା ପାରିଶ୍ରମିକରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆଳୁ ଖୋଳି ଭୂଗର୍ଭସ୍ଥ ଭଣ୍ଡାରଘରେ ରଖିଦେବେ। ସେମାନେ କହିଲେ, ‘କାରଣ ସେଗୁଡ଼ିକ ଆପଣଙ୍କ ଦରକାର ହୋଇପାରେ।’ ଶ୍ରୀ ହେଷ୍ଟିଙ୍ଗ୍ସ କହିଲେ, ‘ନା! ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶୀଘ୍ର ପ୍ରକାଶିତ ହେବା ଉପରେ ମୋର ଯେଉଁ ବିଶ୍ୱାସ ଅଛି, ସେହି ଆଳୁ କ୍ଷେତ ତାହା ପ୍ରଚାର କରୁ ବୋଲି ମୁଁ ଚାହୁଁଛି।’

GSAM 167.1କ୍ଲେୟାରମଣ୍ଟ (ନ୍ୟୁ ହ୍ୟାମ୍ପଶର୍)ର ‘ଈଗଲ୍’, ନ୍ୟୁୟର୍କର ‘ସତ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ’ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ସମ୍ବାଦପତ୍ରରୁ ଜଣାଯାଏ ଯେ, ସେହି ଶରତକାଳରେ ‘ଆଳୁ ପଚା ରୋଗ’ ହେତୁ ଆଳୁ ଫସଲ ପ୍ରାୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ‘ସୂର୍ଯ୍ୟ’ ପତ୍ରରେ ଲେଖାଥିଲା, ‘ଏହି ମୂଲ୍ୟବାନ ଖାଦ୍ୟଦ୍ରବ୍ୟର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫସଲ ପଚା ରୋଗରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି ବୋଲି ଜାଣିବା କେତେ ବେଦନାଦାୟକ। ଫିଲାଡେଲଫିଆର ଏକ ସମ୍ବାଦପତ୍ରର ସମ୍ବାଦଦାତା କହନ୍ତି, ସେହି ରାଜ୍ୟରେ ଆଳୁ ଫସଲ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଛି। କେବଳ ମେନ୍ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଅଳ୍ପ ଅଭିଯୋଗ ଶୁଣାଯାଉଛି, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଫସଲ ଏହି ରୋଗରୁ ରକ୍ଷା ପାଇ ନାହିଁ।’

GSAM 167.2ଶରତକାଳର ପାଗ ମୃଦୁ ଥିବାରୁ ଏବଂ ଶ୍ରୀ ହେଷ୍ଟିଙ୍ଗ୍ସଙ୍କ ଆଳୁ ନଭେମ୍ବର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାଟିରେ ରହିଥିବାରୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ମଧ୍ୟ ପଚିଲା ନାହିଁ। ଫଳତଃ ନିଜ ପାଇଁ ଓ ତାଙ୍କ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟଗ୍ରସ୍ତ ପଡ଼ୋଶୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରଚୁର ଆଳୁ ଥିଲା। ଏହି ପଡ଼ୋଶୀମାନେ ପୂର୍ବ ଅକ୍ଟୋବରରେ ତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏତେ ଚିନ୍ତିତ ଥିଲେ; ଆଉ ବସନ୍ତକାଳରେ ତାଙ୍କଠାରୁ ବିହନ ଆଳୁ କିଣିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ଭଲ ମୂଲ୍ୟ ଦେବାକୁ ଖୁସି ହେଲେ। ଶ୍ରୀ ହେଷ୍ଟିଙ୍ଗ୍ସଙ୍କ ପାଇଁ ଯାହା ଏତେ ବଡ଼ ବିପତ୍ତି ହେବ ବୋଲି ସେମାନେ ଭାବିଥିଲେ, ଈଶ୍ୱର ତାହାକୁ ପାର୍ଥିବ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ପରିଣତ କଲେ, କେବଳ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କ ପଡ଼ୋଶୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ।

GSAM 167ନିଜ ବିଶ୍ୱାସକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ

GSAM 167.3ଦ୍ୱିତୀୟ ଘଟଣାଟି ମୋ ନିଜ ବାସସ୍ଥାନରେ ଘଟିଥିଲା। ମଣ୍ଡଳୀର ଜଣେ ସଭ୍ୟ ସଭାରେ 1844ର ଶରତକାଳରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ଅନେକ କଥା କହୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଯଥେଷ୍ଟ ସମ୍ପତ୍ତି ଥିଲା; ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଷୟ ସହିତ ତାଙ୍କର ଅନେକ ଘୁଷୁରି ଥିଲା, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ବୟସ ବସନ୍ତକାଳର ବଜାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଳି ରଖିବା ପାଇଁ ଠିକ୍ ଉପଯୁକ୍ତ ଥିଲା। ମୋର ଜଣେ କକା, ଯିଏ ଧାର୍ମିକ ବୋଲି କୌଣସି ଦାବି କରୁ ନ ଥିଲେ ଏବଂ ପଶୁ କିଣାବିକା ଯାହାଙ୍କର ବ୍ୟବସାୟ ଥିଲା, ଏହି ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ବୋଲାଉଥିବା ଲୋକଙ୍କ ନିକଟକୁ ତାଙ୍କ ଘୁଷୁରି କିଣିବା ପାଇଁ ଗଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କଠାରୁ ଜାଣିଲେ ଯେ ସେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବିକ୍ରି କରିବାକୁ ଚାହୁଁ ନ ଥିଲେ, କାରଣ ଆସନ୍ତା ବସନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ‘ଆହୁରି ପାଳି ବଢ଼ାଇବାର ଘୁଷୁରି’ ଭାବରେ ରଖିବେ। କକା ମୋର ପିତାମହଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ଯିଏ ଜଣେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ବିଶ୍ୱାସୀ ଥିଲେ, ଏବଂ କହିଲେ, ‘ସେହି ଲୋକ ଯାହା ସ୍ୱୀକାର କରୁଛନ୍ତି, ତାହା ବିଶ୍ୱାସ କରୁ ନାହାନ୍ତି।’ ପିତାମହ ପଚାରିଲେ, ‘କାହିଁକି?’ କକା କହିଲେ, ‘କାରଣ ସେ କହୁଛନ୍ତି ପ୍ରଭୁ ଆସୁଛନ୍ତି ଏବଂ ଏହି ଶରତକାଳରେ ଜଗତର ଶେଷ ହେବ, କିନ୍ତୁ ଆସନ୍ତା ବସନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଆପଣା ଘୁଷୁରିଗୁଡ଼ିକୁ ରଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ମୋତେ କିଛି କହିବା ତାଙ୍କର ଦରକାର ନାହିଁ; ସେ ଏଥିରୁ ଗୋଟିଏ କଥା ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱାସ କରୁ ନାହାନ୍ତି।’

GSAM 168ଅତ୍ୟଧିକ ବିଳମ୍ବରେ ଅର୍ଥଦାନର ପ୍ରସ୍ତାବ

GSAM 168.1କେତେକ ଲୋକ ନିଜ ଧନସମ୍ପଦକୁ ଧରି ରଖିଲେ। କାର୍ଯ୍ୟର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ତାହା ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ ବୋଲି ନିଜ ମନର ଚେତନା ସହିତ ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ସଂଘର୍ଷ କରୁଥିଲେ, ଶେଷରେ ତାହା ବ୍ୟୟ କରିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟଧିକ ବିଳମ୍ବ ହୋଇଗଲା। ଏପରି ଲୋକେ ବାର୍ତ୍ତା ମୁଦ୍ରଣରେ ନିୟୋଜିତ ଲୋକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି ଅଶ୍ରୁ ସହିତ ସେମାନଙ୍କ ଅର୍ଥ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଉତ୍ତର ଥିଲା, ‘ଆପଣମାନେ ବହୁତ ବିଳମ୍ବ କରିଦେଲେ! ଶେଷ ପୂର୍ବରୁ ଯେତେ ମୁଦ୍ରିତ ସାମଗ୍ରୀ ଆମ୍ଭେମାନେ ସମ୍ଭବତଃ ବିତରଣ କରିପାରିବୁ, ସେସବୁ ପାଇଁ ଅର୍ଥ ଦେଇସାରିଛୁ। ଆମ୍ଭେମାନେ ଦିନରାତି ଚଳାଇବା ପାଇଁ ଅନେକ ଯନ୍ତ୍ରଚାଳିତ ଛାପାକଳ ଭଡ଼ାରେ ନେଇଛୁ; ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ଆଉ ଅର୍ଥ ଦରକାର ନାହିଁ।’ ଜଣେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷଦର୍ଶୀ ମୋତେ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇ କହିଲେ ଯେ, ସେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ‘ସତ୍ୟର ସ୍ୱର’ ପତ୍ରିକାର ପ୍ରକାଶକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମେଜ ଉପରେ ହଜାର ହଜାର ଡଲାର ରଖି, ମନର ବ୍ୟାକୁଳତା ସହିତ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରି ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ବିନତି କରୁଥିବା ଦେଖିଥିଲେ। ଉତ୍ତର ଥିଲା, ‘ଆପଣମାନେ ବହୁତ ବିଳମ୍ବ କରିଦେଲେ! ଏବେ ଆପଣମାନଙ୍କର ଅର୍ଥ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ଦରକାର ନାହିଁ! ଆମ୍ଭେମାନେ ତାହା ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବୁ ନାହିଁ!’ ତାହାପରେ ସେମାନେ ପଚାରିଲେ, ‘ତାହା କଅଣ ଦରିଦ୍ରମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇପାରିବ ନାହିଁ?’ ସେହି ଏକ ଉତ୍ତର ଥିଲା, ‘ଆମ୍ଭେମାନେ ଯେଉଁସବୁ ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିପାରୁ, ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କ ତତ୍କାଳୀନ ପ୍ରୟୋଜନ ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିସାରିଛୁ।’ ମନର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଲୋକମାନେ ନିଜ ଅର୍ଥ ଫେରାଇ ନେଲେ ଏବଂ କହିଲେ ଯେ, ସେମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସର ଅଭାବ ଓ ଲୋଭ ହେତୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅପ୍ରସନ୍ନତା ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଛି। ସେହି ଲୋଭ ସେମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଅର୍ଥ ଅଟକାଇ ରଖିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ତାହା ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା ଓ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଥାନ୍ତା।

GSAM 168ଅଭିଭାବକ ନିଯୁକ୍ତି

GSAM 168.2ଯେଉଁମାନେ ମୁଦ୍ରିତ ପତ୍ର ବିତରଣ କରିବାକୁ କିମ୍ବା ଘରେ ଘରେ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ କଥା କହିବା ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ଆପଣା ଫସଲ ଅମଳ ନ କରି କ୍ଷେତରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଏବଂ ଆପଣା ଦୋକାନ ଜନଶୂନ୍ୟ କରି ଚାଲିଗଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଓ ନୀତି ନିନ୍ଦାର ଅତୀତ ଥିଲା। ଏହିପରି ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଯାହା କହୁଥିଲେ, ତାହାର ପ୍ରତ୍ୟେକ କଥା ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ ବୋଲି ଲୋକମାନେ ସନ୍ଦେହ କରୁ ନ ଥିଲେ। ତାହା ସହିତ ସେମାନଙ୍କଠାରେ ଏପରି ଶକ୍ତି ଥିଲା ଯେ, ସରଳହୃଦୟ ଲୋକେ ସେମାନଙ୍କ କଥାକୁ ଖଣ୍ଡନ କିମ୍ବା ପ୍ରତିରୋଧ କରିପାରୁ ନ ଥିଲେ। ଏହି ଉପାୟରେ ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ସତ୍ୟକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ ହେଲେ ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୟା ଅନ୍ୱେଷଣ କରି ତାହା ପାଇଲେ।

GSAM 169.1କିନ୍ତୁ ଉପହାସକାରୀ ପାପୀ ଓ ସଂସାରାସକ୍ତ ଧର୍ମାବଲମ୍ବୀମାନେ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ ଯେ, ଆଗମନ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପ୍ରକାଶନ ବିତରଣର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ହେବ। ସେମାନେ କହିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ବ୍ୟବସାୟ ଓ ପରିବାରକୁ ଅବହେଳା କରି ଏକ ନଗରାଞ୍ଚଳ ବା ସମଗ୍ର ଜିଲ୍ଲାର ଘରେ ଘରେ ଏହି ଆଗମନର ଶିକ୍ଷା ନେଇ ଯାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଉନ୍ମାଦ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି; ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅଭିଭାବକ ନିଯୁକ୍ତ ହେବା ଦରକାର। ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ଆଚରଣରେ ଅସୁସ୍ଥ ମନର ଯେଉଁ ପ୍ରମାଣ ଦେଖାଯାଉଛି ବୋଲି ଅଭିଯୋଗ କରାଗଲା, ତାହା କେବଳ ସହମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପରିତ୍ରାଣ ପାଇଁ ପରିଶ୍ରମ ଥିଲା। ବ୍ୟବସାୟ ଛାଡ଼ିବାରୁ ସେମାନଙ୍କ ପରିବାର କଷ୍ଟ ପାଉଥିଲେ ବୋଲି କୌଣସି ସାକ୍ଷ୍ୟ ନ ଥିଲା। ତେଣୁ ଏହା ଉନ୍ମାଦର ଯଥେଷ୍ଟ ପ୍ରମାଣ ନ ଥିଲା; ଫଳତଃ ଅତି ଅଳ୍ପ ଲୋକଙ୍କୁ ଅଭିଭାବକଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱାବଧାନରେ ରଖାଗଲା। ଆଜିକାଲିର ବିରୋଧୀମାନେ ଏହି ବିଷୟରେ ଯେପରି ଅନର୍ଗଳ କଥା କହନ୍ତି, ତାହା ଶୁଣିଲେ ଏପରି ଅନେକ ଘଟଣା ଥିଲା ବୋଲି ମନେ ହେବ। ତଥାପି ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଧର୍ମସେବକ ଭାବରେ ଛପନ ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ସମୟର ମୋର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ଅଭିଭାବକଙ୍କ ଅଧୀନରେ ରଖାଯାଇଥିବା ‘ମିଲରପନ୍ଥୀ’ଙ୍କର କେବଳ ଦୁଇଟି ଘଟଣା ମୁଁ ଦେଖିଛି। ସେଗୁଡ଼ିକର ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ବିବରଣୀ ଦେବା ଅପ୍ରାସଙ୍ଗିକ ହେବ ନାହିଁ।

GSAM 169ନିଜର ଅଭିଭାବକ ନିଜେ

GSAM 169.2ପ୍ରଥମ ଘଟଣାଟି ନ୍ୟୁୟର୍କ ରାଜ୍ୟରେ, ମୁଁ ରହୁଥିବା ସ୍ଥାନଠାରୁ ତିରିଶ ମାଇଲରୁ କମ୍ ଦୂରରେ ଘଟିଥିଲା। ପ୍ରାୟ $100,000 ମୂଲ୍ୟର ସମ୍ପତ୍ତି ଥିବା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଆଗମନର ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ରାଶିର ପ୍ରାୟ ଅର୍ଦ୍ଧେକ ସେ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏହି ବିଶ୍ୱାସରେ ନ ଥିଲେ। ଅବଶିଷ୍ଟ ଅର୍ଥ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ତାଙ୍କର ବୋଲି ସେ ବିଚାର କଲେ। ତାହାର କିଛି ଆଗମନର କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟୟ ହେବାରୁ ତାଙ୍କ ପିଲାମାନେ ଆପତ୍ତି କଲେ ଏବଂ ଜଣେ ବିଚାରପତିଙ୍କ ସହିତ ପରାମର୍ଶ କରି, ସେମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଉପରେ ଜଣେ ଅଭିଭାବକ ନିଯୁକ୍ତ କରିବାକୁ ନିବେଦନ କଲେ। ସମ୍ପତ୍ତି ପରିଚାଳନାରେ ଅଭିଭାବକଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଓ କ୍ଷମତା ସେମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଇବା ପରେ ବିଚାରପତି ପଚାରିଲେ, ସେମାନେ କାହାକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରାଇବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତାହାର ନାମ ପ୍ରସ୍ତାବ କରନ୍ତୁ। କିଛି ସମୟ ପରସ୍ପର ପରାମର୍ଶ କରିବା ପରେ ସେମାନେ ସ୍ଥିର କଲେ ଯେ, ସମ୍ପତ୍ତି ଯାହାଙ୍କ ହାତରେ ଭରସା କରି ଦେଇପାରିବେ, ଏପରି କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ବିଚାରପତିଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ନିଜ ଅଭିଭାବକ ଭାବରେ ସେମାନେ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ବାଛିଛନ୍ତି। ବିଚାରପତି ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ କହିଲେ, ‘ଶ୍ରୀ _____, ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ପରିଚାଳନା କରିବା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ଭାବରେ ଆପଣଙ୍କ ପିଲାମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ବାଛିଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କୁ ନ୍ୟାୟାଳୟକୁ ଅଣାଯିବା ପୂର୍ବରୁ ଆପଣଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ଯେପରି ଥିଲା, ଏବେ ମଧ୍ୟ ଠିକ୍ ସେହିପରି ଅଛି।’3

GSAM 170ଏକ ହାସ୍ୟାସ୍ପଦ ପରିସ୍ଥିତି

GSAM 170.1ଅନ୍ୟ ଘଟଣାଟି ଟପ୍ସମ୍, ମେନ୍‌ର ଷ୍ଟକ୍‌ବ୍ରିଜ୍ ହାଉଲ୍ୟାଣ୍ଡଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଥିଲା। ସେ ଦେଶର ସେହି ସମଗ୍ର ଅଞ୍ଚଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାରିଗରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଏବଂ କଳ ଓ ସେତୁ ନିର୍ମାଣରେ ଦକ୍ଷ ଶିଳ୍ପୀ ଥିଲେ। ଏହି ‘ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକ’ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଶ୍ରୀ ହାଉଲ୍ୟାଣ୍ଡ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ଅନେକ ନଗରାଞ୍ଚଳ ବୁଲି ଘରେ ଘରେ ଆଗମନ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପତ୍ରପତ୍ରିକା ଓ ଧର୍ମପୁସ୍ତିକା ବିତରଣ କରୁଥିଲେ। ଏହା ବିରୋଧୀ ଓ ଉପହାସକାରୀମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିରକ୍ତ କରୁଥିଲା। ସେମାନେ ଅଭିଯୋଗ କଲେ ଯେ, ଏହି ଧର୍ମପୁସ୍ତିକା ବିତରଣରେ ସେ ଆପଣା ବ୍ୟବସାୟକୁ ଅବହେଳା କରୁଛନ୍ତି। ତେଣୁ ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଜଣେ ଅଭିଭାବକ ନିଯୁକ୍ତ କରାଇଲେ। ସେହି ଅଭିଭାବକ ଆଶା କରିଥିବାଠାରୁ ଅଧିକ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଲେ, କାରଣ ଶ୍ରୀ ହାଉଲ୍ୟାଣ୍ଡ ସମସ୍ତ କର ଆଦାୟକାରୀଙ୍କୁ, ପ୍ରକୃତରେ ଦେୟ ହିସାବ ନେଇ ଆସୁଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ସେ କହୁଥିଲେ, ‘କାରଣ ମୋତେ କୌଣସି ବ୍ୟବସାୟ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ବୋଲି ବିଚାର କରାଯାଉ ନାହିଁ।’ ଏହାର ଅଳ୍ପ ଦିନ ପରେ ଜିଲ୍ଲା ପ୍ରଶାସନ କେନେବେକ୍ ନଦୀ ଉପରେ ଏକ ସେତୁ ନିର୍ମାଣ କରିବାକୁ ଚାହିଁଲା—ଏପରି ଏକ ସେତୁ, ଯାହା ବସନ୍ତକାଳୀନ ବନ୍ୟା ସମୟରେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଜଳସ୍ରୋତ ଓ ଭାସମାନ ବରଫର ଆଘାତ ସହିପାରିବ। ଜିଲ୍ଲାର ଆୟୁକ୍ତମାନେ ଓ ନଗରର ନିର୍ବାଚିତ ପ୍ରଶାସକମାନେ ସ୍ଥିର କଲେ ଯେ, ଷ୍ଟକ୍‌ବ୍ରିଜ୍ ହାଉଲ୍ୟାଣ୍ଡ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି। ସେମାନେ ସେତୁ ନିର୍ମାଣର ବିସ୍ତୃତ ବିବରଣୀ ଓ ଚୁକ୍ତିପତ୍ର ନେଇ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ସେ ବ୍ୟଙ୍ଗ କରି କହିଲେ, ‘ମହାଶୟମାନେ, ଆପଣମାନଙ୍କୁ ମୋର ଅଭିଭାବକଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ହେବ। ଆପଣମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ମୋତେ ନିଜ ବ୍ୟବସାୟର ଯତ୍ନ ନେବାକୁ ସମର୍ଥ ବୋଲି ବିଚାର କରାଯାଉ ନାହିଁ, ଆଉ ଆପଣମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ସେତୁ ନିର୍ମାଣ କରାଇବାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି!’ ବିବେକୀ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ପରିସ୍ଥିତି କିଛି ଅଧିକ ହାସ୍ୟାସ୍ପଦ ହୋଇପଡ଼ିଲା, ଆଉ ହଠାତ୍ ସେହି ଅଭିଭାବକତ୍ୱର ଅନ୍ତ ହେଲା। ଏତିକି କହିବା ଯଥେଷ୍ଟ ଯେ, ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଯାତନା ଦେଇଥିବା ଲୋକେ ପରେ ନିଜର ଅନ୍ୟାୟ ଓ ଅନାବଶ୍ୟକ ଆଚରଣ ପାଇଁ ଅତି ନମ୍ର ଭାବରେ ଦୋଷ ସ୍ୱୀକାର କଲେ।

Notes

  1. ମାଥିଉ 25:6, 7। ↩
  2. ଦେଖନ୍ତୁ ଦାନିୟେଲ 9:25; ଏଜ୍ରା 7:21-26; 9:9; ନିହିମିୟା 1:3; 2:12-17। ↩
  3. ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ଘଟଣା ବିଷୟରେ ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତାଙ୍କ ନାମ ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହେଁ। ↩

Note

Back