Рӯҳи Пайғамбарӣ. – № 1
TAM1897 D 2.2Хутбаи рӯзи сешанбе пеш аз нисфирӯзӣ, 9-уми феврали 1897 Нашр дар Бюллетени ҳаррӯзаи Конфронси генералӣ, 12 феврал 1897, ҷилди 1, № 1, саҳ. 2-6.
TAM1897 D 2.3Ман гумон мекунам, ки дар ин ҳуҷра касе нест, ки фикр накунад, ки воқеан ба Рӯҳи Пешгӯӣ бовар дорад; яъне, ки Рӯҳи Пешгӯӣ ба калисо тааллуқ дорад — ба ин паём, ки тавассути хоҳар Уайт зоҳир шудааст, ва ин чизҳо, ҳадди ақал ба таври эътирофӣ, бовар карда мешаванд, то ҳадде ки ин ақида ва навиштаҷотҳо исбот мекунанд, ки чунин чизҳо ҷузъи ин кор мебошанд. Аммо мушкил дар ҳамин нест, зеро мо ҳоло дар мушкилӣ ҳастем. Агар мо инро намедонем, вазъи мо нисбат ба ҳолате, ки дар мушкилӣ буда, онро медонистем, хеле бадтар аст. Ва аз ин ҳам бештар, кори Худо, инчунин шумо ва ман, дар чунин мушкилӣ қарор дорем, ки ҳар рӯз дар хатар ҳастем, ки ғазаби Худоро ба бор орем, зеро мо дар он ҷо ҳастем, ки ҳастем. Худованд инро беш аз як бор ба мо мегӯяд, ва ба мо мефаҳмонад, ки чӣ гуна ба ин ҳолат афтодаем ва чӣ гуна аз он берун шавем. Ва ягона чизе, ки ман дар ин ҷо медонам ба шумо бигӯям, ин аст, ки «Рӯҳи Пайғамбарӣ»-ро омӯзед ва аз он он чи ба шумо лозим аст, ба даст оред.
TAM1897 D 2.4Ин танҳо яке аз изҳоротест, ки дода шудааст. Бо донистани ин изҳорот ва азбаски муддате боз онҳоро мешиносам, ман хурсанд мешудам, ки дар хона мемондам ва кори он ҷоро идома медодам, зеро корҳои зиёде ҳаст ва одамони зиёде дар он сарукор доранд. Худо аз миёни мардоне, ки кумитаҳо, шӯроҳо ва маҷлисҳо ташкил кардаанд, тағйироти зиёдеро талаб мекунад, ва ҳамин мардоне, ки ин кумитаҳо, шӯроҳо ва маҷлисҳоро ташкил медиҳанд, ҳамонҳое ҳастанд, ки дар инҷо ҷамъ омадаанд ва бар ӯҳдаи онҳо хоҳад буд, ки ин тағйиротро амалӣ кунанд. Ҳоло, ин мардон чӣ гуна метавонанд он тағйиротеро, ки худашон дар он даст доранд, амалӣ кунанд, агар аввал худи онҳо тағйир наёбанд? Ягона роҳи ба амал омадани тағйирот ин аст, ки худи мардон тағйир ёбанд. Худо тавассути ҳамаи онҳое кор хоҳад кард, ки чунин мекунанд, ва онҳое, ки чунин намекунанд — сарнавишташон чӣ хоҳад шуд? Аз ҳамин сабаб ман мегӯям, ки мо имрӯз дар мушкилӣ ҳастем. Вақте ки Худованд ба мо мегӯяд, ки дар кадом мушкилот қарор дорем, Ӯ мефаҳмонад, ки чӣ гуна ба он расидем ва чӣ гуна аз он берун шавем. Ҳамаи ин аз нодида гирифтани Шаҳодатномаҳо сарчашма мегирад. Пас, вақте ки мо бо нодида гирифтани Шаҳодатномаҳо ба мушкилот меафтем ва Шаҳодатномаҳо ба мо дақиқ мегӯянд, ки чӣ гуна аз он мушкилот берун шавем, ва мо он шаҳодатномаи роҳнаморо пайравӣ кунем, он гоҳ мо комилан ба Шаҳодатномаҳо мувофиқ хоҳем шуд.
TAM1897 D 2.5Ман ҳеҷ чизеро ба дӯши шумо намегузорам, зеро ман бо шумо ҳама дар ин ҳоли мушкилӣ ҳастам. Худованд мегӯяд, ки кор дар мушкилӣ қарор дорад ва ман ҷузъи он ҳастам; ман ба он мансуб ҳастам, ҳаёти ман бо он пайваст аст ва ҳаёти шумо низ; он барои мо ҳама чиз аст. Пас, вақте ки кор дар мушкилот қарор дорад, шумо ва ман низ дар мушкилот ҳастем. Шояд шахсан шумо ҳеҷ иртиботи мушаххас бо он қадамҳое, ки корро ба мушкилот овард, надошта бошед; вале мо, ки ҷузъи ин кор ҳастем ва худи кор ҳаёти мост, ҳамон тавр дар мушкилот қарор дорем, зеро кор дар мушкилот аст. Аммо Худо ба мо мегӯяд, ки чӣ кор кунем, то аз он берун шавем.
TAM1897 D 2.6Ман намехоҳам ба шумо маслиҳати инсонӣ диҳам, балки маслиҳати Парвардигорро. Шояд мо номҳои мардумро бубинем ва агар чунин шавад, ман аз он намегурезам. Агар номи касе фаромӯш ё хонда нашавад ва мо донем, ки ӯ кист, ин маънои онро надорад, ки ба он бародар ҳамла мешавад. Тасаввур кунед, ки ман як хато мекунам ва Парвардигор дар як шаҳодат онро ба ман мегӯяд. Вақте он шаҳодат ба ман мерасад, ман аз он хато рӯ мегардонам ва шумо метавонед онро ҳарчӣ хоҳед истифода баред, вале он бар зидди ман нахоҳад буд; зеро агар ман онро эътироф карда, мувофиқи он амал кунам, дигар дар он нестам.
TAM1897 D 3.1Дар асл, саволе ба миён меояд, ки оё касе дар дили худ ба Шоҳидиномаҳо боварӣ пайдо мекунад, то даме ки яке ё ду ё се-тои онро нагирад ва ҳамаи онҳоро қабул накунад; ва танҳо пас аз ин ӯ қариб ки пурра қаноатманд мешавад, ки ба Шоҳидиномаҳо бовар дорад, ва то даме ки чунин таҷрибаро надошта бошад, ин қаноатмандӣ ба даст намеояд. Ман бо Калима оғоз мекунам ва бо он хотима мекунам. Ин ҷо чизе ҳаст, ки ба мо мегӯяд, вақте ба чунин маконҳо меоем, чӣ бояд кард: «Агар Парвардигор дар миёни машваратҳои шумо бошад, низоми шуморо, муҳаббат ва тарси шуморо ва ларзиши шуморо аз каломи Ӯ бубинад, пас шумо барои иҷрои кори Ӯ беғараз омода ҳастед.»
TAM1897 D 3.2Мо дар инҷо дар шӯро ҳастем. Гарчанде ки мо дар хусусият фарқ кунем, агар бо ҳамон рӯҳи Масеҳ шакл дода шавем, мо як ҳастем. Он гоҳ калисо метавонад мисли офтоб дар нисфи рӯз равшан шавад ва мисли артиш бо парчамҳо даҳшатнок пеш ояд.
TAM1897 D 3.3Худо аз кори худ, аз идораи умумии он дар корҳои иёлотӣ, шӯроҳо, ҳайатҳо, калисоҳо ва ғайра дур нигоҳ дошта шудааст. Мо худоёни бардурӯғ доштем, зеро мардум одамонро — бо иҷозати худи онҳо — байни Худо ва кор қарор доданд. Худо ба ҳар ҳол дар кори худ амал хоҳад кард, ва агар шумо аз роҳи Ӯ канор наравед ва ба Ӯ иҷозат надиҳед, ки ба тарзи хоҳиши худ кор кунад, ғазаби Худо бар онҳое хоҳад омад, ки дар роҳи Ӯ меистанд. Одамон худро дар ҷойҳое нигоҳ медоранд ва иҷозат медиҳанд, ки онҳоро дар он ҷо нигоҳ доранд, ки бояд дер боз аз он ҷо баромада бошанд. Агар мо аз роҳи Ӯ канор равем ва ба Ӯ иҷозат диҳем, ки кор кунад, Ӯ бо дасти нарм амал хоҳад кард. Мо қамчини ресмонӣ намехоҳем. Беҳтар аст ҳоло каме ҳайрон шавем, на он ки баъд аз муддате хеле ҳайрон шавем; ва дар муҳаббат ислоҳ шавем, на он ки бехабар аз ин чизҳо идома диҳем ва маҷбур шавем аз маъбад гурезем, чун он рӯз, ё пурра ҳайрон шавем, вале дигар коре карда натавонем.
TAM1897 D 3.4Пас, агар Худованд дар миёни машваратҳои шумо бошад, муҳаббат ва тарси шуморо ва ларзишҳои шуморо аз каломи Ӯ бубинад, пас шумо барои анҷом додани кори Ӯ омодаед; ва Ӯ дар шарикии бо ягон муомилаи нодуруст шарик нахоҳад шуд.
TAM1897 D 3.5Боз мехонам: «Роҳи инсон тарҳрезӣ кардан ва нақшакашӣ кардан аст. Худо принсипро мешинонад.» Ва дар он ҷо, ки Худо принсипро шинондааст, ҳаёт ва амалҳои мо якҷоя танҳо ифодаи он принсип мебошанд. Ва агар принсипи Худо он ҷо набошад, пас принсипи шайтон он ҷо ҳукмфармо аст. «Шароит наметавонад ислоҳотро ба вуҷуд орад. Масеҳият ислоҳотро дар дил пешниҳод мекунад. Он чи Масеҳ дар дарун амалӣ мекунад, таҳти роҳбарии ақли табдилёфта ба амал меояд. Нақшаи аз берун оғоз кардан ва кӯшиш ба кор бурдан ба дарун ҳамеша ноком шудааст ва ҳамеша ноком хоҳад шуд.»
TAM1897 D 3.6Ман наметавонам шаҳодатеро ба каси дигар ҷуз худам татбиқ кунам, зеро он бояд дар дил татбиқ шавад ва аз дарун кор кунад. Он гоҳ Худо онро ҳар ҷое ки ман меравам, татбиқ хоҳад кард. Ва ҳамин тавр барои ҳамаи мост дар шаҳодате, ки ба ҳар кас дар ҳар вохӯрӣ ё шӯро ё ҷаласаи Конфронси Умумӣ мерасад. Раиси ташкилот наметавонад шаҳодатеро, ки ба ӯ дода шудааст, дар тамоми соҳа татбиқ кунад. Вай бояд онро дар рӯҳаш қабул кунад ва ба он ҷисман, рӯҳан ва маънан таслим шавад; ва он гоҳ Исо Масеҳ он шаҳодатро дар ҳар ҷое, ки ӯ, раиси ташкилот, меравад, татбиқ хоҳад кард. Ин дар ӯ як чизи зинда аст, ва агар ӯ пеш равад, он шаҳодат аз ҷониби Худованд дар ҳар ҷое, ки бошад, татбиқ мешавад. Аммо мардум кӯшиш кардаанд, ки шаҳодатҳоро ба дигарон татбиқ кунанд, бе он ки он шаҳодат дар худи онҳо як чизи зинда бошад. Инро борҳо санҷидаанд ва мушкил аз ҳамин ҷо сар мешавад. Агар шаҳодатро бо ҷон, рӯҳ ва тани худ қабул накунад, то принсипе, ки дар он ҷой дорад, дар ӯ зинда шавад, новобаста аз он ки чӣ қадар онро мехонад ва ба дигарон татбиқ мекунад, нуфузи шахсии ӯ бар зидди ҳамон шаҳодате хоҳад буд, ки татбиқ мекунад. Зеро агар он дар ҳаёти ӯ ва дар ҳама гуфтаву кардаҳояш зинда набошад, амалҳояш онро нобуд мекунанд. Ва ҳамин чиз сабаби ҳолатҳое шудааст, ки ҳоло вуҷуд доранд. «Роҳи Худо ин аст, ки ба инсон чизеро диҳад, ки ӯ надорад». Мо бояд он чизеро, ки надорем ва Худо ба мо медиҳад, қабул кунем, ва ҳамин моро ба қудрате дар Худованд табдил медиҳад. 2 Қӯринтиён 2:14: «Аммо шукр Худоро, ки ҳамеша моро дар Масеҳ ғолиб мегардонад ва хушбӯии дониши худро тавассути мо дар ҳар ҷо ошкор месозад». Вақте ки ин принсип вуҷуд дорад, ҳар ҷое ки меравем, Худо гап мезанад; Ӯ сухан мегӯяд. Ӯ донишро дар бораи Худ тавассути мо дар ҳар ҷой ошкор мекунад. Ин метавонад як муомилаи тиҷоратӣ бошад; ин фарқе намекунад. Ҳар коре, ки мо мекунем, пас аз рафтани мо онҳоро ба ёди Худо меорад, бинобар ин Ӯ хушбӯйии дониши худро тавассути мо дар ҳар ҷой ошкор мекунад.
TAM1897 D 3.7«Роҳи Худо ин аст, ки инсонро ба чизе табдил диҳад, ки ӯ нест;» маро ба чизе табдил диҳад, ки ман нестам. Пас, вақте шаҳодат ба ман мерасад, ки ман дуруст нестам, он шаҳодат барои он аст, ки маро ба он чи нестам табдил диҳад — маро дуруст созад. Ман наметавонам дар ҳолати ҳозираам истода онро татбиқ кунам; аммо вақте онро татбиқ мекунам, ман ба он чи набудам табдил меёбам ва дар ҳар ҷое, ки меравам, Худо метавонад худро намоён созад.
TAM1897 D 3.8«Роҳи инсон ин аст, ки ҷои осонро ба даст орад ва ҳавас ва ҳаваси худхоҳонаро қонеъ созад. Роҳи Худо ин аст, ки бо қудрат кор кунад. Ӯ лутфро мебахшад, агар бемор дарк кунад, ки ба он ниёз дорад. Инсон бисёр вақт қонеъ аст, ки худро бо усулҳои қаллобӣ табобат кунад ва сипас тарзи кори худро дуруст ҳисобад.» Роҳи Худо дигар аст. Мо ҳама беморон ҳастем ва агар инро дарк мекардем, Худо шифои заруриро мебахшид. Инсон табобати сохтакориро афзал медонад ва усули кори худро дуруст мешуморад; аммо Худо ният дорад, ки рӯҳро пок созад. Юҳанно 7:38: «Ҳар касе ба Ман имон оварад, чунон ки Навишта гуфтааст, аз шикамаш дарёҳои оби зинда хоҳанд ҷорӣ шуд». Ин Малакути Худо дар даруни ӯст. Рӯз ба рӯз одамон нишон медиҳанд, ки оё шоҳигарии Худо дар даруни онҳост ё не. Агар Масеҳ дар дилҳои онҳо ҳукмрон бошад, онҳо қувваи принсип, қудрат ва тавонӣ барои истодан ҳамчун посбонҳои содиқ ва ислоҳгарони ҳақиқӣ мегиранд; зеро бе ҳамкории комил бо Исо Масеҳ ислоҳот имконнопазир аст. Тавассути « » мардум бояд аз неъмати Масеҳ истифода карда, қобилиятҳои аз Худо додашударо барои ислоҳи худ ба кор баранд. Бо ин амали худфидоӣ, ки Худои осмон бо қаноатмандӣ ба он менигарад, онҳо бар тамоюлҳои меросӣ ва парваришёфтаи худ пирӯзӣ меёбанд; сипас, мисли Дониёл, онҳо дар дигарон таассуроте мегузоранд, ки ҳеҷ гоҳ аз байн намеравад. Ин таъсир ба тамоми гӯшаю канори замин мерасад.»
TAM1897 D 4.1Ин шаҳодатест, ки ман як дақиқа пеш ишора карда будам. Вақте ки шумо шаҳодатро қабул мекунед ва онро ба дилу ҳаёти худ мегиред, ин шуморо ба чизе табдил медиҳад, ки пештар набудед, ва он гоҳ Малакути Худо дар даруни шумост, ва шаҳодат ба тамоми гӯшаю канори замин хоҳад расид. Шояд шумо ҳеҷ гоҳ аз штати худ берун наравед. Пас чӣ гуна ин имконпазир аст? Ҳар ҷо ки шумо меравед ва ҳар ҷо ки ман меравам, Худо дар дилҳо изҳое мегузорад, ки ҳеҷ гоҳ аз байн намераванд, ва бо онҳо боз изҳои дигар эҷод мешаванд, ва ҳамин тавр идома меёбад. Шахс метавонад бар зидди он сахт шавад, вале он ҳамон тавр ба он ҷо мерасад; ва вақте ки шумо он таассуротро ба вуҷуд меоред, ӯ медонад, ки он аз ҷониби Худованд аст. Садуқиён ба эҳё бовар надоштанд, вале онҳо низ гуфтанд, ки аз шогирдон фаҳмиданд, ки онҳо бо Исо буданд ва пас аз маргаш аз ӯ омӯхтаанд. Дар дилҳояшон медонистанд, ки Ӯ эҳё шудааст. Ин ҳақиқат вуҷуд дошт, аммо онҳо бо он табдил наёфтанд. Ин принсипест, ки дар Китоби Муқаддас омадааст. Аз як шаҳодатномае, ки соли 1896 навишта шудааст, ман хондам: «Бисёре аз он мардоне, ки дар маҷлисҳои шӯро ва машваратӣ ҳамчун машваратчиён амал кардаанд, бояд хориҷ шаванд». Таваҷҷӯҳ кунед, мегӯяд «бисёр». Онҳо дар маҷмӯъ чандон зиёд нестанд, бинобар ин вақте бисёре аз онҳо хориҷ шаванд, шумораи зиёде боқӣ намемонад. «Мардони дигар бояд ҷойи онҳоро бигиранд, зеро овози онҳо овози Худо нест. Нақшаҳо ва ҳилаҳои онҳо дар тартиби Худо нестанд. Ҳамин мардон ҳамчун директорони шӯроҳо дар мақом нигоҳ дошта шудаанд, то даме ки дар зери идоракунии худ ва ба роҳҳои худ оташи маъмулӣ ба ҷои оташи муқаддаси Худо истифода мешавад. Ин мардон дигар Исроил ном доранд, балки ҷойгузинҳо.» Ҷойгузинҳо ба ҷои Исроил! Мо дар кадом мушкили бадтар метавонистем бошем?
TAM1897 D 4.2Бори дигар, аз як гувоҳӣ, ки соли 1894 навишта шудааст: «Тағйирот бояд дер боз сурат мегирифт. Худо мехост, ки калисо шармашро дур кунад.» Инҳоянд суханҳо: «Он ҳамон мардон набояд сол ба сол дар ҳайати шӯрои шумо бошанд; тағйирот бояд дер боз сурат мегирифт. Худо мехост, ки калисо шармашро аз худ дур созад; аммо то даме ки он мардоне, ки худро пурра қобили кор кардан бе қабули маслиҳати Худо мешуморанд, сол ба сол дар мансаб нигоҳ дошта мешаванд, ин кор имконнопазир аст. Ин вазъият тамоми шохаҳои корро фасод мебахшад, зеро мардум ниёзи худро ба роҳнамоии Рӯҳулқудс эҳсос намекунанд.”
TAM1897 D 4.3Чӣ бояд кард? Оё Худованд ҳоло имкони кор кардан хоҳад дошт? Оё ба Ӯ иҷозат дода мешавад, ки тағйироти заруриро ба амал орад? Ин шаҳодат набояд бо он татбиқ шавад, ки мо ин корро ба даст гирифта, ногаҳонӣ тағйирот ворид кунем. Қалби ман бояд пок бошад, пеш аз он ки ман дар ягон тағйирот саҳм гирам. Кор ин аст, ки худро ба Худо супорем ва сипас бигзорем, ки Ӯ тавассути мо кор кунад. Барои мо фарқе надорад, ки ин мардон кӣ ҳастанд, агар Худо бо онҳо бошад.
TAM1897 D 4.4Мо набояд аз ҳамин ҷо оғоз кунем, ки ба атроф назар афканем ва бубинем, кадом номзадҳоро метавонем бардорем, то онҳоро дастгирӣ карда, ба мансабҳое, ки ҳоло дар ихтиёри дигарон аст, ҷой диҳем; зеро дар он сурат, гарчанде онҳо аз он ҷо хориҷ мешуданд, мо дар он ҷо меистодем ва Худованд ҳамон қадар дур мемонд, ки пештар буд. Мушкил дар он аст, ки ҳоло Худованд берун мондааст. Ҳоло, агар мо кӯшиш кунем, ки ба ҷойи онҳо расем, Худованд боз ҳам берун мемонад ва кор аз пеш ҳам бадтар мешавад. Аммо ин он чизе нест, ки лозим аст. Дар ин ҷо сиёсат набояд бошад; вале агар сиёсат дар мо бошад, он дар ин ҷо хоҳад буд ва худро дар ин ҷо нишон медиҳад. Агар воқеан дар касе сиёсат бошад, беҳтарин ҷой барои сарф кардани он дар ҷаҳони кушод, дар миёни онҳое аст, ки сиёсатмадоранд ва бас, зеро ҳамин аст ҳама чизе, ки ӯ ҳаст; ва агар ӯ онро он ҷо сарф накунад, онро дар калисо сарф хоҳад кард ва танҳо нохубӣ ва шайтониятро паҳн хоҳад кард. Ва албатта беҳтар аст, ки чунин кор дар ҷаҳон ошкор бошад, на дар калисо. Пас, мо барои ин кор ин ҷо нестем. Мо инҷоем, то Худоро ёбем ва дилҳоямонро боз кунем, то Ӯ ҷойро аз марказ то периферия, дар ҳар андеша, сухан ва амал ишғол кунад; ва Худо сиёсатмадор нест; Ӯ Худо аст. Мо бояд бо тамоми қалб Худоро ҷустуҷӯ кунем, то Худо ҳама кореро, ки бояд анҷом дода шавад, анҷом диҳад; ва Ӯ ин корро хоҳад кард, агар мо ба Ӯ иҷозат диҳем. Ба Худо имконият диҳед. Онҳое, ки дар роҳанд, бояд аз роҳ бароянд, ва боқимондаи мо бояд аз роҳ дурӣ ҷӯем. Он гоҳ Худо метавонад ҷоеро, ки ба Ӯ тааллуқ дорад, соҳиб шавад.
TAM1897 D 5.1Сипас дар ин ҷо ҳикояи Никодем ва Масеҳ оварда мешавад. Никодем дар Исроил раҳбар буд ва гуфта мешавад: «Никодем шабона ба назди Исо омад ва гуфт: “Раббонӣ, мо медонем, ки ту муаллим ҳастӣ ва аз ҷониби Худо омадаӣ, зеро ҳеҷ кас наметавонад чунин мӯъҷизаҳоеро, ки ту мекунӣ, анҷом диҳад, агар Худо бо ӯ набошад.”» Ҳамаи ин то ҷое дуруст буд, аммо Исо чӣ гуфт? Ӯ «ҷавоб дода ба ӯ гуфт: Ҳақиқатан, ҳақиқатан ба ту мегӯям, агар касе аз нав таваллуд нашавад, Малакути Худоро намебинад». Ин мард дар мақоми баланди эътимод қарор дошт, марде, ки ҳамчун шахси огоҳ аз одатҳои яҳудӣ ва донишманд эътироф мешуд. Ӯ воқеан соҳиби истеъдодҳои ғайриоддӣ буд. Ӯ рӯзона ба назди Исо намеомад, зеро ин ӯро мавриди баҳс қарор медод; барои раҳбари яҳудиён эътироф кардани ҳамдардӣ бо Назарие, ки аз назари онҳо паст буд, хеле шармандагӣ мешумурданд. Никодем фикр мекунад: «Ман худам вазифа ва даъвоҳои ин устодро месанҷам, то бубинам, ки оё ӯ воқеан нурест барои равшан кардани ғайрияҳудиён ва шарафи Исроил аст ё не».
TAM1897 D 5.2Исо амалан ба Никодем мегӯяд: «Баҳсҳо ба парвандаи ту кумак намекунанд. Мунозираҳо рӯшноӣ ба рӯҳ намеоранд. Ту бояд дили нав дошта бошӣ, вагарна наметавонӣ шоҳигарии осмонро дарк кунӣ. На далелҳои бузургтар туро ба мавқеи дуруст меоранд, балки ҳадафҳои нав, манбаъҳои нави амал: ту бояд аз нав таваллуд шавӣ. То даме ки ин тағйирот рӯй надиҳад ва ҳама чизро нав насозад, пурқувваттарин далелҳое, ки метавонистанд пешниҳод шаванд, бефоида хоҳанд буд. Норасоӣ дар дили худи ту аст; ҳама чиз бояд тағйир ёбад, вагарна наметавонӣ шоҳигарии Худоро бинӣ.
TAM1897 D 5.3Ин изҳорот барои Никодем хеле таҳқиромез буд ва бо ҳисси асабонӣ ӯ суханони Масеҳро идома дода, гуфт: «Чӣ тавр метавонад инсон ҳангоми пирӣ дубора таваллуд шавад?» Ӯ ба андозаи кофӣ рӯҳонӣ набуд, то маънои суханони Масеҳро дарк кунад. Аммо Наҷотбахш ба баҳс бо баҳс посух надод. Дасташро бо ҳурмат ва оромиш баланд бардошта, ҳақиқатро бо итминони бештар таъкид мекунад: «Ҳақиқатан, ҳақиқатан ба ту мегӯям: агар касе аз об ва Рӯҳ таваллуд нашавад, наметавонад ба Малакути Худо ворид шавад. Он чи аз ҷисм таваллуд мешавад, ҷисм аст; ва он чи аз Рӯҳ таваллуд мешавад, Рӯҳ аст. Ҳайрон нашав, ки ба ту гуфтам: шумо бояд аз нав таваллуд шавед. Шамол ҳар ҷое ки хоҳад, мевазад ва ту садояшро мешунавӣ, вале наметавонӣ бигӯӣ, ки аз куҷо меояд ва ба куҷо меравад; ҳамин тавр ҳар касе, ки аз Рӯҳ таваллуд ёфтааст.” Ниқӯдемос ба Ӯ гуфт: “Чӣ тавр инҳо метавонанд бошанд?”
TAM1897 D 5.4«Баъзе нурҳои ҳақиқат ба зеҳни раҳбар роҳ меёфтанд. Суханони Масеҳ ӯро бо ҳайрат пур карданд ва ӯро ба пурсиш овард: «Ин чизҳо чӣ гуна метавонанд бошанд?» Исо бо ҷиддияти амиқ ҷавоб дод: «Ту устоди Исроил ҳастӣ ва ин чизҳоро намедонӣ?» Ин суханҳо ба Никодем дарс медоданд, ки ба ҷои асабонӣ шудан аз суханони возеҳи ҳақиқат ва ба ирония рӯ овардан, бояд дар бораи худ назари хеле фурӯтанонатар дошта бошад, зеро дар маънавият нодон аст. Аммо суханони Масеҳ бо ҷиддияти бузург ва боэҳтиром гуфта мешуданд, ва ҳам нигоҳ ва ҳам лаҳзаашон чунин муҳаббатро нисбат ба ӯ ифода мекард, ки ӯ, вақте мавқеи шармандаи худро дарк кард, ранҷ надид. Албатта, касе, ки бо манфиатҳои динии мардум бовар карда шудааст, набояд аз ҳақиқате ноогоҳ бошад, ки барои фаҳмидани он ҳамчун шарти ворид шудан ба шоҳигарии осмон барои онҳо хеле муҳим аст. «Ҳақиқатан, ҳақиқатан ба ту мегӯям», Исо идома дод, «Мо аз он чи медонем, сухан мегӯем ва аз он чи дидаем, шаҳодат медиҳем; ва шумо шаҳодати моро қабул намекунед. Агар ман ба шумо дар бораи чизҳои заминӣ гуфта бошам ва шумо бовар накардед, чӣ гуна бовар мекунед, агар ман ба шумо дар бораи чизҳои осмонӣ гӯям?»
TAM1897 D 5.5«Ин дарси Ниқӯдемӯсро ман ҳамчун дарсе, ки ба онҳое, ки имрӯз дар мақомҳои масъулиятдор ҳамчун ҳокимони Исроил қарор доранд ва овозҳояшон аксаран дар шӯроҳо шунида мешавад, ки нишонгари ҳамон рӯҳияест, ки Ниқӯдемӯс дошт, хеле мувофиқ медонам.» Кӣ гӯш хоҳад кард ва иҷозат медиҳад, ки ҳамин суханҳо имрӯз низ ҳамон таъсирро ба дилу ҳаёти онҳо расонанд? Дар натиҷа Ниқӯдемӯс табдил ёфт.
TAM1897 D 5.6Ин суханҳо ба президентҳои конфронсҳо, пирони калисоҳо ва онҳое, ки дар муассисаҳои мо мансабҳои расмӣ ишғол мекунанд, гуфта шудаанд. Шумо медонед, ки оё шумо президенти конфронс ҳастед. Он ба шумо мегӯяд: Шумо бояд аз нав таваллуд шавед. Шумо медонед, ки оё шумо пири калисо ҳастед. Он ба шумо мегӯяд: Шумо бояд аз нав таваллуд шавед. Шумо медонед, ки оё шумо дар ягон муассисаи мо мансаби расмӣ ишғол мекунед. Он ба шумо мегӯяд: «Шумо бояд аз нав таваллуд шавед». Он мегӯяд: «Шумо бояд табдил ёбед». Он намегӯяд, ки шумо ҳеҷ гоҳ табдил наёфтаед; гарчанде ки мо табдил ёфтаем, замон чунин аст, ки Худо барои табдили амиқтар ва амиқтар бахшидани худ ба Худо нисбат ба ҳар чи шумо ё ман қаблан донистаем, даъват мекунад. Барои шумо ё ман фарқе надорад, ки мо панҷ, даҳ ё понздаҳ сол пеш табдил ёфтаем, агар мо ҳоло, имрӯз табдил наёфта бошем. Ва имрӯз Ӯ мегӯяд, агар овози Ӯро шунавед, дилҳои худро сахт насозед. Имрӯз, то даме ки онро «имрӯз» меноманд, Ӯ ба шумо ва ба ман мегӯяд: Шумо бояд аз нав таваллуд шавед; шумо бояд табдил ёбед; ва ҳар касе ки аз нав таваллуд нашавад, Малакути Худоро намебинад. Ва ваъдаи муборак ҳаст: «Ман ба шумо дили нав медиҳам». Сипос ба Худованд! Биёед Худовандро бо чунин дил ва чунин самимият, ки ҳеҷ гоҳ набуд, ҷустуҷӯ кунем, то Ӯ моро мисли ҳеҷ гоҳ истифода барад; ва он гоҳ Ӯ шармандагиро аз калисояш бармедорад ва он бе ягон монеа бархоста, мисли моҳ зебо, мисли офтоб равшан ва мисли артиши пурпарчам даҳшатнок хоҳад шуд. Ин ҳамон чизест, ки Худованд имрӯз аз шумо ва ман мехоҳад. Оё Ӯ онро хоҳад дошт?