L’Apostasía d’Israel. – N.º 1
TAM1897 Q1 33.6Sermón dau o domingo por a tardi, 7 de marzo de 1897 Impreso en o Boletín d’a Conferencia Cheneral, Primer Trimestre de 1897, Vol. 2, N.º 1, pp. 33-40.
TAM1897 Q1 33.7En a lección de l’atro día por a tardi dicié que nunca no heba visto dica fa poco una copia d’os diez mandamientos publicada por os Adventistas d’o Seteno Día, difuera d’a Biblia, que estase tal como Dios los pronunció. Me fa goyo que haiga plegau o momento en que os Adventistas d’o Seteno Día pueden tener una copia d’a lei de Dios tal como Él la dió. M’alegro de que o chirmán Howe haiga publicau copias d’a lei de Dios, tal como Él la dió. Y agora no mos deixemos más ubiertos a la mesma acusación que se fa a os atros, de deixar difuera una parte d’a lei de Dios, quan nos presentamos debant d’o pueblo.
TAM1897 Q1 33.8Se puede veyer prou clarament que l’hombre que por primera vegada dió ixa copia d’a lei de Dios que cuasi tot o mundo fa servir, yera un echipcio. Diu: «Yo soi o Sinyor, o tuyo Dios, que t’he sacau d’a tierra d’Echipto, d’a casa d’esclaus». Pero él se dició a sí mesmo: «Ixo no s’aplica a yo, ni a dengún que viva en os nuestros días; porque a nusatros nunca no nos han sacau d’Echipto». Ixo yera nomás ta os chodigos. Por ixo, lo quitó y imprimió a resta d’a lei, y asinas presentó a o mundo una copia mutilada d’a lei que o Sinyor mesmo dió. D’ista traza fació pareixer que o solo documento que o Sinyor pronunció bella vegada dende o cielo prencipiaba sin decir qui yera o suyo autor, sin ni sisquiera presentar-lo, sino que prencipiaba dreitament y de traza indefinida: «No tendrás dioses estranos debant de yo». Podría surtir a la vegada a pregunta: Qui ye vusté en o mundo? Qui ye o que fabla? Pues, quan a lei se prene tal como se dió, Dios diz qui ye o que fabla. «Yo soi o Sinyor, o tuyo Dios, que t’he sacau d’a tierra d’Echipto, d’a casa d’esclavitut». Ixo ye qui ye o que fabla; no tendrás atros dioses debant de yo, «que puedo redimir d’a esclavitut d’Echipto».
TAM1897 Q1 33.9Un atro pensamiento ye important aquí mesmo: Cuan a lei se imprime sin a introducción que o mesmo Sinyor fabló, como gosa estar en os quadros y tarchetas, se troba necesario meter en o suyo prencipio as parolas, “A Lei de Dios”. Isto amuestra que os hombres se dan cuenta d’a necesidat de que i haiga bella mena de certificau sobre de qui ye a lei, y de qui ye qui fabla istos mandamientos. Y, veyendo ista necesidat, os hombres meten a o prencipio d’a lei de Dios o suyo certificau de que ye a lei de Dios.
TAM1897 Q1 33.10Pero si nomás imprentasen a lei como o Sinyor la dió, tendrían o mesmo testimonio d’o Sinyor de que ye a lei de Dios, y de que ye él mesmo qui fabla istos mandamientos. Él diz: «Yo soi o Sinyor, o tuyo Dios, que te fizo salir d’a tierra d’Echipto, d’a casa d’esclavos. No tendrás dioses estranos debant de yo», etc. Y cuan os hombres pueden tener o mesmo testimonio d’o Sinyor de que ye a suya lei, de seguro que no caldrá o testimonio de dengún hombre de que ye a lei de Dios.
TAM1897 Q1 33.11Y no ye o testimonio d’o Sinyor de que ista ye a suya lei millor que o testimonio de cualsiquier hombre u de toz os hombres chuntos? Y cuan os hombres deixan de costau o mesmo testimonio d’o Sinyor de que ista ye a suya lei, y i meten o suyo propio testimonio, podría haber-ie un caso mas claro d’hombres que se meten en o puesto de Dios? Oh, deixemos de costau ista obra altiva y chapucera; y tomemos a santa lei tal como o suyo santo Autor la fabló y la escribió! «Yo soi o Sinyor, o tuyo Dios, que te ficié salir d’a tierra d’Echipto, d’a casa d’esclavitut». Amén. Asinas sía.
TAM1897 Q1 33.12Tenendo astí tot o que o Sinyor dició, a lei de Dios alavez presenta a o mundo tanto a o Redentor como a o Creador. Alavez lis diz a toz os hombres que qui ye l’Autor d’ixa lei, qui clama a l’hombre a la suya observancia, ye tanto Redentor como Creador. Isto lo amuestra a mesma lei. Y quan deixan difuera a parte que revela a o Redentor, no ye d’estranyar que sían disposaus y prestos a deixar difuera a parte que revela a o Creador de l’hombre. Satán siempre quereba desfer-se d’a lei, y amagar a os hombres a suya importancia. Prencipió fendo que se deixase difuera a o Redentor; y agora remata fendo que se deixase difuera a o Creador. Pero o Sinyor quiere que sapamos que ye él qui nos liberó d’Echipto, ta que podamos veyer tanto a o Redentor como a o Creador en a lei que dió ta l’hombre.
TAM1897 Q1 34.1Una atra cosa. Cuan tu y yo podamos veyer, y de feito veyemos, que Israel, en dentrar en a tierra, no i dentró de garra traza en a tierra que o Sinyor les teneba destinada, sino que la falló de tot, podemos veyer cómo estió una decepción pa Moisen no i dentrar-ie. Agora, cuan pareixe, como a bellas personas, que Israel dentró en a tierra que o Sinyor heba preparau pa éls, y que ixe yera exactament o puesto an o Sinyor quereba levar-los, y dimpués veyen que Moisen morió y puyó a o cielo, dicen que a la finitiva Moisen se’n salió con a millor parte; y que no estió tanta desilusión sacar-lo d’a tierra y levar-lo a o cielo.
TAM1897 Q1 34.2Pero cuan entendemos que o Sinyor quereba levar-lo a la suya santa morada, a o puesto que heba feito pa él mesmo pa habitar-ie, a o santuario que as suyas mans heban establiu; alavez podemos veyer cómo estió una decepción mesmo pa Moisen morir y ir-se-ne a o cielo sin dentrar en ixa tierra. Cuan podió veyer que yera o suyo pecau o que teneba bella cosa que veyer con o feito de mantener-los difuera d’a bendita tierra d’a promesa; cuan podió veyer que Israel heba perdiu o que o Sinyor teneba pa éls: cuan veyió a tierra gloriosa, como fació dende a tuca de Nebo, y se veyió obligau a contemplar as largas edaz de vagancia, d’apostasía y de tribulación, por as cuals a causa y o pueblo de Dios heban de pasar, y saber que él mesmo heba teniu bella cosa que veyer en causar ixe largo camín de vagancia; Ye prou fácil de veyer qué gran desenganyo estió pa él no entrar en ixa tierra sin morir de raso —anque fuese levau a o cielo dende a fuesa.
TAM1897 Q1 34.3Un atro texto, si calese belún pa establir o feito de que Israel no salió d’Echipto mientres estió en o desierto, se troba en o libro de Chosué. Tos en acordaz d’o pasache: dimpués de cruciar o Chordán, alavez se circumcidón; ye escrito: «Hué he quitau de dencima vuestra a vergüenya d’Echipto». Ixa chent, veyez, que salió d’Echipto, nunca no salió d’Echipto dica que no crució o Chordán; porque no estió dica alavez que se quitó o reproche d’Echipto. Allora yeran toz hombres convertidos. Ixa nación entera crució o Chordán por a fe. Yera una nación que creyeba en Dios, y no i habió ni una voz disient ni un pensamiento dubitativo,—allora sí que yeran difuera d’Echipto. Asinas veyez que ye de raso evident que l’Echipto espritual ye l’Echipto literal d’a Biblia.
TAM1897 Q1 34.4Agora pasamos a o texto de esta nueit. Isto ye Numeros 23:9. Prencipio a leyer dende o seteno verset. Ye Balaam profetizando pa Balac, rei de Moab.
TAM1897 Q1 34.5Y prencipió a suya parabola, y dició: Balac, o rei de Moab, m’ha trayiu dende Aram, d’as montanyas de l’este, dicindo: Ven, maldici a Jacob, y ven, desafía a Israel. Cómo maldiciré yo a qui Dios no ha maldito? U cómo desafiaré yo a qui o Sinyor no ha desafiato? Porque dende a cima d’as penyas lo veigo, y dende os tozals lo contemplo: VÉI-LO, O PUEBLO VIVIRA SOLO, Y NO SERÁ CONTATO ENTRE AS NACIONS.
TAM1897 Q1 34.6Iste texto se nos parla ista nueit. Ista ye a verdat present. Ista yera a voluntat expresada de Dios respective a o suyo pueblo cuan yeran en a muga d’a tierra ta la cual él quereba levar-los dimpués d’haber-los clamau d’a tierra d’Echipto. Heban vagao por o desierto cuaranta anyos, y agora heban plegau a la muga d’a tierra. Y ista ye a suya voluntat respective a éls, que habitasen solos, y no fuesen contaus entre as nacions.
TAM1897 Q1 34.7A razón fundamental d’ixo, u una d’as razons, millor diríamos, la trobaretz si vos chiratz enta o seteno capítol d’os Feitos. Esteban yera parlando ixe día, y contó que o Sinyor sacó a o pueblo d’Echipto, d’a tierra d’esclavitut con miraglos y sinyals, y en o trenta-siéptimo y o trenta-ueiteno versiclos trobaretz istas parolas; en o trenta-ueiteno versiclo ye o pasache particular:—
TAM1897 Q1 34.8Iste ye Moisen, qui dició a os fillos d’Israel: ‘Un profeta vos devantará o Sinyor, o vuestro Dios, d’entre os vuestros chirmans, como yo; a él l’ascuitaretz’. Iste ye qui yera en a ilesia en o desierto.
TAM1897 Q1 34.9Alavez, qué yera Israel en o desierto?—A ilesia. Qué heba d’estar cuan hesen cruzau o río y hesen dentrau en a tierra?—A ilesia. Qué significaba ixo si no que heba d’haber una deseparación entre a ilesia y o estau?—Chusto como, cuan sacó a Abraham d’ixe país, o Sinyor amostró a o mundo a deseparación entre a ilesia y o estau, y chusto como amostró por meyo d’Abraham que ixa deseparación d’a ilesia y o estau ha de prencipiar en o corazón de l’individuo.
TAM1897 Q1 34.10Si no soi deseparau en o mío corazón d’o estau, i habrá una unión d’ilesia y estau an que siga. Asinas que, anque no tienga un cargo en o estau, ni me presente a garra cargo allí, seré un politico en a ilesia; y me presentaré a cargos allí, y faré intrigas allí. De traza que si un hombre no ye deseparau de corazón d’o estau, y manimenos perteneixe a la ilesia, millor fería en participar en a politica d’o mundo y estar un politico allí, que no levar a suya politica a la ilesia.
TAM1897 Q1 34.11Asinas que cuan o Sinyor clamó a Abraham, le dició, en primer puesto: «Vete-ne d’a tuya tierra». Y agora que Abraham ha creixiu y s’ha convertiu en a ilesia, y ixa ilesia ye a punto d’entrar en o servicio especial d’o Sinyor debant d’as nacions, él declara que ixa ilesia no habría d’estar contada entre as nacions; habrían de vivir solas. Se puede veyer cómo o Sinyor quereba que o pueblo se mantenese en ixo, perque él sabeba qué yeran as nacions; y sabeba cómo as nacions heban plegau a ixa condición. Quereba que a suya ilesia vivise sola, que no tenese atro gubernador que a él mesmo, atra lei que a suya, atra lechislación de garra mena que a parola d’o Sinyor, atro gubierno que o d’o Sinyor.
TAM1897 Q1 35.1Dios teneba en cuenta, en trayer-los ta la tierra, estar o capeza d’a ilesia. Chesucristo yera o capeza d’a ilesia, per suposau, tan realment como lo ye agora. Ya sabez d’as leccions que hemos estudiau cómo o pueblo cayó en o reyalmo, a monarquía, y tot ixo; estió apartando-se d’él, en no reconoixer a Dios como o suyo solo Gubernador, a suya lei como a sola lei. Se tornoron idolatras, y asinas perdioron o gubierno de Dios sobre éls mesmos, y o poder d’a suya lei sobre éls; y, estando deseparaus de Dios, calió que i hese un gubierno entre éls pa satisfer l’ambición d’aquels que quereban dominar a os suyos semellants, y pa protecher-los d’éls mesmos en a suya salvachina, por haber-se deseparau de Dios.
TAM1897 Q1 35.2Pero o Sinyor deseparó a Israel de tot o pueblo y gubiernos, pa él mesmo. O Sinyor encetó a Israel agora chusto an que encetó a Abraham, pa estar deseparau d’os reis y gubernadors de tot arredol, de toda mena de gubierno terrenal arredol d’éls. Quereba que o suyo pueblo morase solo, y no estar tals que se podesen contar entre garra d’as nacions, de traza que cuan as nacions los veyesen, veyesen que Israel no se podeba contar como d’a suya mena.
TAM1897 Q1 35.3Quereba que Israel se presentase debant d’o mundo tan clarament —y ixo los faría diferents de todas as atras nacions— que todas as nacions en veyer-los dicisen: “Ixo ye singular; ixo no ye o mesmo tipo de gubierno que o nuestro. No tienen rei; pareix que cada un se apanya sin garra gubernant”. Y prencipiarían a preguntar-se-lo; dirían: “Cuál ye a causa d’ixo?”. Cómo ye que vos apanyaz sin tot iste trasteyo d’un rei, y exercitos, y impuestos, y todas istas cosas que nusatros hemos de suportar? A respuesta sería: Pues, Dios ye o nuestro rei. Y no cal ni de luent tanto gasto pa levar o suyo gubierno como o vuestro; porque nusatros no tenemos os mesmos problemas que vusatros. Sí; no tenemos impuestos, y ye tan bueno que nos fa goyo de dar-le tot lo que tenemos, pa refirmar y espardir as bendicions d’o suyo gubierno.
TAM1897 Q1 35.4Y cuan o suyo pueblo lis dicise ixo a os pagans, os pagans dirían: «De seguro que iste pueblo ye sabio y entendedor; y qué nación en a tierra ye tan gran, que tien chudicios tan sabios, tan buenos, como toda ista lei? Y qué nación tien Dios tan amán d’ella como o Sinyor o vuestro Dios lo ye en todas as cosas en que le invocamos?». Ixo ye o que o Sinyor pretendeba. Y dició: Israel “vivirá solo, y no será contau entre as nacions”. O suyo proposito yera d’amostrar a tot o mundo una deseparación entre a ilesia y o estau, no nomás en a ilesia, sino tamién entre as nacions, tanto en o tocant a os estaus, como en o tocant a la mesma ilesia.
TAM1897 Q1 35.5Nomás cal que mires aquí l’escritura, y lo veyerás. Deuteronomio 4. Bels versiclos dicen tot lo que he esbozau. Prencipiando por o primer versiclo, leyendo dica o ueiteno:—
TAM1897 Q1 35.6Agora pues, ascuitaz, oh Israel, as ordenanzas y os chuicios que tos ensino, pa que los faigaz, y vivaz, y dentrez y poseigaz a tierra que o Sinyor Dios d’os vuestros pais tos da. No adhibirés cosa a la parola que yo vos mando, ni en quitarés cosa, pa que guardés os mandamientos d’o Sinyor o vuestro Dios que yo vos mando. Os vuestros uellos han visto lo que fació o Sinyor por causa de Baal-peor: que toz os hombres que siguioron a Baal-peor, o Sinyor o vuestro Dios los ha destruyiu d’entre de vusatros. Pero vusatros, que vos apeguetz a o Sinyor o vuestro Dios, soz vivos toz y cada un de vusatros hue. Veyetz aquí que tos he amostrau estatutos y ordenanzas, seguntes que o Sinyor, o mío Dios, me manó, pa que los fetz en a tierra enta a on que n’arez d’ir a posedir-la. Guardaz-los, pues, y fetz-los; que ixo ye a vuestra sabiduría y a vuestra entereza debant d’as nacions, que, en sentir toz istos estatutos, dirán: De seguro que ista nación gran ye un pueblo sabio y entendedor. Porque, ¿qué nación tan gran tiene a Dios tan amán d’ella, como o Sinyor, o nuestro Dios, en todas as cosas en que le invocamos? Y, ¿qué nación tan gran tiene estatutos y chudicios tan chustos como toda ista lei, que yo meto hue debant de vusatros?
TAM1897 Q1 35.7Alavez, i heba puesto pa la creyación de garra mena de lei u lechislación entre Israel? —«No adhibiretz cosa a la parola que yo vos mando, ni en restaretz cosa». Ixo mesmo heban de fer. As suyas leis yeran todas feitas pa éls. A suya lechislación yera toda completa, y perfecta; y mientres teneban ixo, no precisaban garra atra, y tan luego como precisaban una atra, ixo mesmo yera a preba de que heban abandonau a Dios.
TAM1897 Q1 35.8Siempre que precisaban bella mena de lechislación, de por ellas mesmas, entre ellas mesmas, ixo yera a preba de que heban abandonau a Dios, de que a suya lei ya no yera pro pa ellas, y de que o suyo gubierno ya no yera pro pa ellas. Asinas ye precisament con toz os de demás pagans. Asinas ye con todas as nacions. Asinas ye como se tornoron paganas. Y ya sabes que Israel siguió ixe mesmo camín. Oblidón a Dios y cayioron en a idolatría, y alavez dicioron: «Hemos de tener un rei, pa que siamos como todas as nacions». Pero no xublidetz que habioron de refusar a Dios antes de poder tener un rei; y en refusar a Dios, pa estar como as nacions, como os pagans —ixe ye o pensamiento literal—, en refusar a Dios pa estar como as nacions, se tornoron como as nacions que refusoron a Dios. Isto lo sabetz por toda a historia siguient.
TAM1897 Q1 35.9Ye, por tanto, de raso platero que no ye a voluntat de Dios, ni ye pa os intreses d’o suyo pueblo, que sían como as nacions. No ye a voluntat de Dios, ni ye pa o bien d’o pueblo, que haigan de tener garra mena de gubierno como as nacions que les rodián. Sabetz que istos no naixioron de seguir a Dios, sino que naixioron de l’apostasia. De tot ixo, ye de raso platero que Dios no quereba que o suyo pueblo s’estableixese un gubierno por sí mesmo entre éls.
TAM1897 Q1 36.1O Sinyor no quereba que establiesen un gubierno como as nacions d’a suya redolada. Quan diz: «No adhibirés cosa a la parola que yo te mando, ni en quitarás cosa», se puet veyer que asinas les privaba de toda mena de creyación de leis, de toda uembra de lechislación de garra mena, y asinas les vedaba d’establir nunca garra forma de gubierno entre éls mesmos.
TAM1897 Q1 36.2Y d’isto ye de raso claro que cuan troboron a necesidat de bella mena de gubierno entre éls, en o qual heban de tener leis y gubernadors distintos de Dios, ixo mesmo yera una preba evident de que heban ixuplidau a Dios; de que s’heban aleixau d’él; de que o suyo gubierno no yera pro; de que o suyo poder no yera sobre éls pa mantener-los, y por tanto heban de fer y establir bella forma de gubierno propia, pa protecher-se d’éls mesmos.
TAM1897 Q1 36.3Asinas pues, se vei que no yera seguntes a voluntat d’o Sinyor que o suyo pueblo, vivindo solo, tenese o suyo propio gubierno entre éls. No yera a suya voluntat que vivisen entre as nacions y tenesen un gubierno como o d’as nacions; porque quan s’empecipiasen a fer un gubierno propio pa gubernar-se entre éls, ixe sería chusto como os gubiernos d’as nacions, ya que toz yeran humans, y a humanidat ye tota igual. Asinas que cuan Israel s’empenyó en establir un gubierno pa gubernar-se a sí mesmo, estió como os d’arredol d’éls, y no podeba estar atra cosa. Yera pagano. Y siempre lo será pagano an que s’intente.
TAM1897 Q1 36.4«No adhibirés cosa a la parola que yo vos mando, ni en quitarés cosa, pa que guardés os mandamientos d’o Sinyor, vuestro Dios, que yo vos mando». Dios quiere que os suyos mandamientos, a suya lei, o suyo gubierno, sían pro pa o suyo pueblo. Y ixo ye pro pa o suyo pueblo. Ixo ye decidiu. Siempre será pro pa o suyo pueblo. Pero no ye pro pa aquels que no lo tienen; no ye pro pa aquels que se deseparan de Dios y d’a suya lei y gubierno. O suyo gubierno no ye pro pa éls, alavez, porque no lo tienen; y alavez si en fan un d’os suyos, ye igual que o d’os pagans.
TAM1897 Q1 36.5Os vuestros uellos han visto lo que fació o Sinyor por causa de Baal-peor: que toz os hombres que siguioron a Baal-peor, o Sinyor o vuestro Dios los ha destruyiu d’entre de vusatros. Pero vusatros, que vos apegastetz a o Sinyor o vuestro Dios, soz vivos toz y cada un de vusatros iste día. Miraz, yo vos he amostrau estatutos y chuicios, mesmo como o Sinyor o mío Dios me mandó, que los fesez en a tierra enta a on que izeis a posedir-la. Por tanto, guardaz-las y metez-las en practica: que ixo ye a vuestra sabiduría y a vuestra entereza debant d’as nacions.
TAM1897 Q1 36.6«Ista ye a vuestra sabiduría y o vuestro entendimiento debant d’as nacions». No nomás debant de yo; sino que fez isto, y todas as nacions, os pagans, dirán que soz sabios. As nacions, os pagans, dirán que tenetz buen sentiu.
TAM1897 Q1 36.7Veyetz aquí que tos he amostrau estatutos y chuicios, mesmo como o Sinyor, o mío Dios, me manó, que los fesez en a tierra enta a on que n’irez a posedir-la. Por tanto, guardaz-las y metez-las en practica; que ista ye a vuestra sabiduría y a vuestra entereza a os uellos d’as nacions, as cuals en sentirán todas istas ordenanzas, dirán: De seguro que ista nación gran ye un pueblo sabio y de buen chudicio. Pus, ¿i hai bella nación tan gran que tienga un Dios tan amanau a ella como lo ye o Sinyor, o nuestro Dios, en todas as cosas en as cuals le invocamos? Y qué nación ye tan gran que tienga estatutos y chudicios tan chustos como toda ista lei que yo te meto debant hue? Solo para cuenta de tu mesmo, y guarda a tuya anima con dilichencia, no sías a oblidar as cosas que os tuyos uellos han visto, y no sían a apartar-se d’o tuyo corazón toz os días d’a tuya vida: sino amuestra-las a os tuyos fillos, y a os fillos d’os tuyos fillos; mas que tot o día que estiores debant d’o Sinyor o tuyo Dios en Horeb.
TAM1897 Q1 36.8No te xublides d’o que has visto y sentito, sino mas que mas no te xublides d’o que sentiste cuan yeras debant de Horeb ixe día. Qué sintioron?—Ah, a lei de Dios; os mandamientos de Dios y a fe de Chesús sintioron ixe día; una voz dende o cielo proclamó a redención y a creyación, ta que os hombres no pecasen. Pero Israel se xublidó de Dios, y se tornó idólatra, y dició: “Fe-nos un rei; fe-nos un rei, como todas as nacions”. Pero d’ixe tiempo, mientres yeran sin mancilla, o Sinyor dició dimpués (Salmo 81:13-16):—
TAM1897 Q1 36.9Oh, si o mío pueblo m’hese escuitau, y Israel hese caminau por as mías sendas! A l’inte hese subyugau a os suyos enemigos y hese tornau a mía man contra os suyos adversarios. Os que odian a o Sinyor s’hesen subchetau a él: pero o suyo tiempo hese durau ta cutio. Tamién los hese alimentau con o millor d’o trigo: y con miel d’a roca t’hese saciau.
TAM1897 Q1 36.10Agora, o Sinyor diz de nusatros que nos ha liberau d’o poder d’as escuridaz, y nos ha tresladau a o reino d’o suyo Fillo aimau. O Reino de Dios s’ha establiu de nuevo entre o suyo pueblo, y «o Reino de Dios ye adintro de vusatros», y ye entre vusatros en estar adintro de cada un y de toz. Alavez, o reino de Dios ye un reino perfecto, porque o rei ye un rei perfecto, porque a lei d’ixe reino ye una lei perfecta. Alavez, un rei perfecto, y una lei perfecta, y un reino perfecto, son suficients pa vusatros? Lo son? Ye ixo pro pa un hombre?—Oh sí, de seguras! Habría d’estar pro pa un hombre?
TAM1897 Q1 36.11Y si tot ixo no ye pro pa un hombre, ¿d’a on ye o problema, d’o reino u de l’hombre? —Ya sabez que o problema nomás puede estar de l’hombre. Pero suposemos que l’hombre se declara cristiano. ¿Ye encara o problema de l’hombre, u d’o reino?
TAM1897 Q1 36.12(Voces) Con l’hombre.
TAM1897 Q1 36.13Suposemos que profesa estar un Adventista d’o Seteno Día, y o reino de Dios no ye suficient pa él; suposemos que achuntaz una multitut d’éls, y o reino de Dios no ye suficient pa éls, sino que han de tener un reino propio, un atro reino; han d’establir un gubierno, han de meter impuestos a éls mesmos, trigar gubernants d’entre éls pa gubernar-se a sí mesmos; son fillos de Dios? Ye prou pa éls o perfecto reino de Dios? Perteneixen a o gubierno de Dios? Ye prou pa éls o gubierno de Dios? Ye o reino de Dios en éls? Lo ye? Cómo puede estar, si o perfecto reino, y o perfecto rei, y a perfecta lei, no ye prou pa éls?
TAM1897 Q1 37.1Veyetz, pues, que a separación d’a ilesia y o estau, mesmo entre os Adventistas d’o Seteno Día, prencipia en o corazón; y ha de prencipiar astí con cada hombre, en tot puesto, u no i puede haber garra separación d’ilesia y estau an él ye. Si garra hombre en o sieglo IV, en l’Imperio Romano, no hese teniu una unión d’ilesia y estau en o suyo propio corazón, no s’hese formau o papau en o sieglo IV. Si en o suyo corazón hese teniu nomás que a ilesia, a ilesia sola, y cosa d’o estau, cosa d’os principios de l’estau, nomás que a ilesia,—Dios, o suyo reino, a suya lei, a suya chusticia, él solo reinando astí,—habría puesto haber-ie bella vegada un papau?
TAM1897 Q1 37.2(Voces) No.
TAM1897 Q1 37.3Alavez, qué ye lo que cal evitar siempre?—Qualsiquier unión d’a ilesia y o estau en o corazón. Qué ye, pues, a unica salvaguarda segura contra un papau?—Ye aimar a Dios con tot o corazón, y tota l’alma, y tot o entendimiento, y todas as fuerzas. Ye «marchar-te d’a tuya tierra, y d’a tuya parentela, y d’a casa de tu pai». Ye dar a espalda a Echipto. Ye “habitar solo, y no estar contau entre as nacions”.
TAM1897 Q1 37.4Agora leo bellas citas de “Imperios d’a Biblia”, pachina 152 y siguients, que i metié de “Patriarcas y Profetas”, con as Escrituras, sobre ista mesma connexión. Primero leo bellas parolas mías; pero vos diré cuan lea as parolas de “Patriarcas y Profetas:”—
TAM1897 Q1 37.5“Veyetz, o pueblo vivirá solo, y no será contau entre as nacions.” O Sinyor nunca no tenió en cuenta que o suyo pueblo s’organizase en un reino, u estau, u gubierno, como os pueblos d’iste mundo. No heban d’estar como as nacions d’a suya redolada. Heban d’estar deseparaus ta Dios “de tot o pueblo que yera sobre a faz d’a tierra.” “O pueblo no será contau entre as nacions.”
TAM1897 Q1 37.6Agora, si me considero perteneixient a l’estau d’Alemanya, alavez, ¿me considero entre as nacions? Si me considero perteneixient a o gubierno d’Anglaterra, una parte d’él, un ciudadán leal y patriota que luitaría por a bandera, ¿me considero entre as nacions? Y si yo luito por ixa bandera, a mía bandera, a mía bandera britanica, y o mío chirmán adventista d’o seteno día d’aquí perteneixe a os Estaus Unius, y ye leal y patriota, y as dos nacions s’enfrentan en una guerra, y ha de repelir as invasions, y i hai un conflicto, alavez yo soi d’una man, y o mío chirmán de l’atra, y chirmán luita contra chirmán. Ha ordenau Dios ixo?—Ya sabez que no. Alavez, quereba decir bella cosa cuan dició que o pueblo moraría solo, y no sería teniu en cuenta entre as nacions?
TAM1897 Q1 37.7Leigo un poco d’o que yo mesmo escribié en “Imperios d’a Biblia:”—O suyo gubierno heba d’estar una teocracia pura y simpla: Dios o suyo solo Rei, o suyo solo Gubernador, o suyo solo Lechislador. Yera, de feito, una organización eclesial, que prencipiaba con l’organización d’“a ilesia en o desierto;” y heba d’estar deseparada de toda ideya d’estau. O sistema formau en o desierto por Moisen, y continau en Canaán por Chosué, yera pensau pa estar perpetuo.
TAM1897 Q1 37.8Agora leo de “Patriarcas y Profetas:”—
TAM1897 Q1 37.9O gubierno d’Israel s’administraba en o nombre y por l’autoridat de Yahvé. A fayena de Moisen, d’os setanta viellos, d’os prencipals y chudges, yera simplament fer complir as leis que Dios heba dau. No teneban garra autoridat pa lechislar pa la nación.
TAM1897 Q1 37.10Qui no teneba autoridat pa lechislar pa la nación?
TAM1897 Q1 37.11(Voces) A ilesia.
TAM1897 Q1 37.12De cuántas personas se composaba la ilesia? Incluyiba a una, u dos, u diez, u doce, u cualsiquier cinquanta?—Sí. Alavez, teneban éls, u cualsiquiera d’éls, bella autoridat pa lechislar pa la resta, u mesmo pa éls mesmos?—No la teneban.
TAM1897 Q1 37.13Escuitaz, oh Israel, as ordenanzas y os chuicios que tos enseño, ta que los fagaz, y vivaz, y dentrez y poseyedaz a tierra que o Sinyor Dios d’os vuestros pais tos da. No adhibiraz cosa a la parola que yo tos mando, ni en restaraz cosa.
TAM1897 Q1 37.14Citando de nuevo agora de “Patriarcas y Profetas:”—
TAM1897 Q1 37.15Ista estió, y continó estando, a condición d’a existencia d’Israel como nación.
TAM1897 Q1 37.16Alavez, cuan Israel se’n apartó d’ixo, y dió o paso ta formar un reino y estar como as nacions, qué significó ixo? —A perda d’a existencia. No l’ixublidez.
TAM1897 Q1 37.17Agora unatro paragrafo que he escrito, y que quiero repetir agora:—
TAM1897 Q1 37.18Os principios d’o gubierno d’Israel yeran exclusivament os d’una pura teocracia. En qualsiquier gubierno, nomás a lealtat d’os ciudadans a os principios d’o gubierno puede fer-lo un exito.
TAM1897 Q1 37.19Ixo se considera universalment asinas. Qué gubierno consideramos aquí?—O gubierno de Dios. De qué gubierno yeran ciudadans?—O gubierno de Dios. Alavez, a lealtat a os principios d’ixe gubierno yera a sola cosa que podeba fer que ixe gubierno y ixe dominio tenesen exito, mesmo con Dios.
TAM1897 Q1 37.20Nomás que por a presencia constant de Dios con Israel, o gubierno astí establiu podeba estar un exito. Por tanto, a lealtat a os principios d’ixe gubierno, por parte d’o pueblo, exichiba que cada un d’os suyos miembros procurase constantment a presencia de Dios con él mesmo, como o solo Rei, Gubernador y Lechislador, en toda a conducta d’a suya vida diaria. Pero “sin fe ye imposible de complacer-le”. Ye “por a fe” que Dios mora en o corazón y reina en a vida. Por tanto, o principio fundamental, de feito a mesma existencia, d’o gubierno d’Israel, yera en una fe viva y constant por parte d’o pueblo d’Israel.
TAM1897 Q1 38.1Y chusto aquí ye an que Israel falló. De feito, ye o solo puesto an que podeban fallar. No remanioron en a fe; no remanioron leials a o suyo Rei y gubierno. O pueblo que dentró en a tierra, que por a fe crució o río Chordán a piet seco cuan o río yera tot en creixida, por a fe d’o qual os muros de Chericó cayeron a tierra cuan los heban rodiato durant siet días, y heban dau o victorioso clamor d’a fe, este pueblo creyeba en o Sinyor, y él yera con éls con poder. Pero plegó un cambio. O pueblo perdió a pureza d’a fe, y cayó en o formalismo. A historia se nos conta en bels versiclos breus d’as Escrituras. «O pueblo sirvió a lo Sinyor toz os días de Chosué, y toz os días d’os ancians que sobrevivioron a Chosué, que heban visto todas as grans obras d’o Sinyor, que él heba feito por Israel. Y Chosué, fillo de Nun, o siervo d’o Sinyor, morió tenendo ciento y diez anyos.... Y toda ixa cheneración se reunió con os suyos pais y se devantó unatra cheneración dimpués d’éls, que no conoixeba a o Sinyor, ni as obras que él heba feito por Israel. Y os fillos d’Israel facioron o mal a os uellos d’o Sinyor, y sirvioron a os Baals: y deixoron a o Sinyor Dios d’os suyos pais, que los heba feito salir d’a tierra d’Echipto, y seguioron a atros dioses, d’os dioses d’os pueblos que yeran arredol d’éls, y s’inclinoron debant d’éls, y provocoron a o Sinyor a ira. Y abandonoron a lo Sinyor, y sirvioron a Baal y a Astarté.”—“Imperios d’a Biblia,” pp. 153, 154.
TAM1897 Q1 38.2Ixo ye precisament o que facioron en o tiempo de Nimrod. Cuál estió a consecuencia en o tiempo de Nimrod?—Establioron a un d’entre éls como rei, dimpués d’haber refusau a Dios como rei. Ye, alavez, tan estranyo que a consecuencia siga a mesma con Israel agora en iste tiempo?
TAM1897 Q1 38.3En no tener a presencia de Dios en o corazón pa deseparar-los mesmo d’éls mesmos, y asinas fer-los diferents d’atras chents, yeran tan parellans a las nacions d’a redolada que yera prou natural que s’unisen a ellas en o culto d’os suyos dioses. Cuan, como consecuencia d’a suya apostasía, a carga d’as suyas propias obras y as opresions d’os pagans se tornoron tan pesadas que ya no podeban suportar-las, s’entregaban a o Sinyor con tot o corazón, meteban a suya confianza nomás en él, y asinas en él trobaban una liberación gloriosa d’os suyos pecaus y de toz os suyos opresors. Pero en trobar-se liberaus, no cultivoron ni procuroron a presencia d’o suyo Sinyor y Liberador; por ixo a suya relichión tornó a estar formal, y luego tornoron a adoptar as costumbres d’os pagans y adororon a os suyos dioses.
TAM1897 Q1 38.4Si nomás hesen meso o suyo corazón en o Sinyor y hesen confiato en él de contino, como feban en istos momentos de reforma, habrían trobau que él yera pa éls de contino chusto o mesmo que yera en istas ocasions. Allora tot o suyo camín habría estau o que él siempre deseó que estase: un progreso contino enta debant y enta alto, creixendo en gracia y en o conoiximiento d’o Sinyor nuestro Salvador. Alavez habrían estau una luz brilant y resplandient pa todas as nacions.
TAM1897 Q1 38.5En cuenta de que estas experiencias repetidas los levasen a o punto en que finalment y pa siempre desconfiasen de sí mesmos y confiasen nomás en o Sinyor, en realidat plegoron a o punto en que finalment desconfioron d’o Sinyor y proposoron confiar de tot en sí mesmos. En a suya incredulidat y apostasía, no podeban veyer en as incursions continas d’os pagans, con as quals o país yera espullau y a chent oprimida, soque una preba de que, a efectos practicos, o gubierno de Dios heba fracasau.—«Imperios d’a Biblia», pp. 154, 155.
TAM1897 Q1 38.6Agora, citando de nuevo de “Patriarcas y Profetas”:—
TAM1897 Q1 38.7Toz os mals que yeran o resultau d’o suyo propio pecau y barrenadura, los imputoron a o gubierno de Dios.
TAM1897 Q1 38.8Ya veyez, pues, cuan cualsiquier pueblo que profesa estar d’o Sinyor amenista un gubierno diferent d’o suyo, cuál ye o problema. S’han alpartau de Dios; s’han ficau en o mal; son sofrendo mals de muitas menas; y istos los atribuyen a o gubierno de Dios. O gubierno de Dios no yera pro bueno pa éls; no feba pro por éls. Por qué?—Porque no lo teneban.
TAM1897 Q1 38.9Sigo leyendo de “Patriarcas y Profetas:”—
TAM1897 Q1 38.10A monico perdioron a suya reverencia por Dios y deixoron d’apreciar l’honor d’estar o suyo pueblo esleito. Atraitos por a pompa y o boato d’os monarcas pagans, se cansoron d’a suya propia simplicidat. A enveya y l’envidia surtioron entre as tribus. As desavenencias internas los feban febles; yeran de contino exposaus a la invasión d’os suyos enemigos pagans: y o pueblo yera plegando a creyer que pa mantener a suya posición entre as nacions, as tribus heban d’estar unidas baixo un gubierno central fuerte. A medida que s’apartaban d’a obediencia a la lei de Dios, deseyaban estar liberaus d’o dominio d’o suyo Soberano divino; y asinas a demanda d’una monarquía se fació cheneral en tot Israel.
TAM1897 Q1 38.11Agora leo o que he escrito en “Imperios d’a Biblia:”—
TAM1897 Q1 38.12Yera a mesma historia de Babilonia y Echipto una atra vegada. O gran enganyador los sedució enta l’idolatría, y dende l’idolatría enta la monarquía, pa poder ganar a supremacía sobre éls, y con influencias terrenalas atrayer-los, u por fuerza vedar-los, d’o servicio de Dios.
TAM1897 Q1 38.13Y ya sabez que Israel persiguió a os profetas, prohibioron a predicación d’a palabra de Dios, igual que ha feito toda atra nación pagana d’a tierra dende os tiempos de Nimrod dica hue, y igual que ferá toda atra nación pagana, anque sía establida por os Adventistas d’o Seteno Día.
TAM1897 Q1 38.14Agora torno a citar de “Patriarcas y Profetas:”—
TAM1897 Q1 38.15Dios quereba que o suyo pueblo mirase nomás que enta Él como o suyo Dador d’a Lei y a suya Fuent de fuerza. Sentindo a suya dependencia de Dios, serían constantment atrayius más amán d’Él. Serían elevaus y ennoblecidos, aptos ta l’alto destín a o que Él los heba clamau como o suyo pueblo esleito. Pero quan un hombre yera meso en o trono, ixo tendería a apartar as ments d’a chent de Dios.
TAM1897 Q1 38.16Y no m’importa si ye un Adventista d’o Seteno Día; tiende a apartar as ments d’a chent de Dios.
TAM1897 Q1 38.17Contino leyendo de “Patriarcas y Profetas:”—
TAM1897 Q1 38.18Confiarían mas en a fuerza humana y menos en o poder divino—
TAM1897 Q1 39.1¿Caleba que tenesen protección contra os pagans?—Sí. ¿No yeran os pagans atacando-los y fendo incursions contra éls?—Sí. ¿Caleba que tenesen protección?—Sí. ¿Per qué establioron un gubierno?—Pa protección—pa protección contra as incursions d’os pagans.
TAM1897 Q1 39.2Qué dició o Sinyor si le obedeceban a él y a las suyas leis? En tiempo d’as fiestas, toz os hombres podeban deixar as suyas casas y puyar ta Cherusalem, y dengún no lis fería garra mal, ni deseyaría a suya tierra. Pero cuan s’apartiaban de Dios, y no teneban a suya protección, no podeban deixar as suyas casas sin que os pagans i dentrasen. Y mesmo mientres yeran toz en casa, os pagans i dentraban sobre éls. Cuan o suyo trigo yera maduro y presto pa cullitar, os pagans veniban y se lo levaban tot, mesmo cuan os hombres yeran toz en casa. Y cuan as ugas yeran maduras y prestas pa cullitar, os pagans veniban y las culliban todas. Por qué?—Porque o pueblo s’heba alpartau de Dios, y él no podeba bendecir-los en a suya partida como los bendeciría cuan fuesen con él, porque fer-lo nomás habría feito que animar-los en a suya partida.
TAM1897 Q1 39.3Asinas pues:—
TAM1897 Q1 39.4Cuan un hombre yera meso en o trono, tendeba a apartar as ments d’a chent de Dios. Confiarían mas en a fuerza humana y menos en o poder divino, y os errors d’o suyo rei los levarían a o pecau, y desepararían a nación de Dios.
TAM1897 Q1 39.5Por ixo le dicioron a Samuel: “Pon-nos un rei que nos chuzgue como todas as nacions.”
TAM1897 Q1 39.6Agora torno a citar d’«Patriarcas y Profetas», unatro pasache que viene dreitament dica l’actualidat:—
TAM1897 Q1 39.7Y encara [An nos leva ixo?—A l’actualidat.] o deseyo de conformar-se a las practicas y costumbres mundanas existe entre o pueblo profeso de Dios. A medida que s’aparten d’o Sinyor, se tornan ambiciosos por as ganancias y os honores d’o mundo. Os cristianos miran de contino d’imitar as practicas d’aquels que adoran a o dios d’iste mundo. Muitos insisten en que, unindo-se a os mundanos y conformando-se a as suyas costumbres, podrían exercer una influencia mas fuerte sobre os impíos.
TAM1897 Q1 39.8Ixo ye o que dició Israel.
TAM1897 Q1 39.9Pero toz os que siguen iste camín, por ixo se deseparan d’a Fuent d’a suya fuerza. Fendo-se amigos d’o mundo, son enemigos de Dios. Por amor a la distinción terrenal, sacrifican l’honor inefable a o que Dios los ha clamau, de manifestar as excelencias d’aquél que nos ha clamau d’as escuridaz a la suya luz marabillosa.— “Patriarcas y Profetas”, cap. 59, par. 13.
TAM1897 Q1 39.10Agora leo sobre Israel, allá en o pasau:—
TAM1897 Q1 39.11«Como todas as nacions». Os israelitas no se daban cuenta de que estar diferents en iste aspecto d’as atras nacions yera un privilechio y una bendición especials. Dios heba deseparau a os israelitas de todas as atras chents pa fer-los o suyo tresoro particular. Pero éls, fendo caso omiso d’ista alta honor, deseyaban con ansia imitar l’eixemplo d’os pagans.
TAM1897 Q1 39.12Sigo leyendo de “Patriarcas y Profetas:”—
TAM1897 Q1 39.13Os días d’a mayor prosperidat d’Israel heban estau aquels en que reconoixeban a Iehova como o suyo Rei, cuan as leis y o gubierno que él heba establiu se consideraban superiors a os de todas as atras nacions.
TAM1897 Q1 39.14Cuan considero o gubierno y a lei de Dios superiors a os de todas as atras nacions, cómo puedo tener cosa que veyer con as atras nacions? Alavez, si he de meter en orden bella cosa como as atras nacions pa gubernar-me, pa mantener-me dreito, y a qui m’arredolan que son como yo, alavez, ¿considero o gubierno y as leis de Dios superiors a las que voi a fer? Alavez, cuan as suyas leis las considero no superiors a las que voi a fer, ¿en qué puesto me mete ixo?
TAM1897 Q1 39.15(Voces) Por dencima de Dios.
TAM1897 Q1 39.16Igual que l’atro papa; igual que Nimrod, —metendo-me en o puesto de Dios. Dengún hombre no se puet meter en o puesto de Dios sin meter-se por dencima de Dios.
TAM1897 Q1 39.17Chunto con isto, he escrito o que reconoixeretz como a verdat:—
TAM1897 Q1 39.18Pero tot ixo yera agora ixuplidau, en o suyo proposito firme de tener un rei, un gubierno, un estau, como todas as nacions. Contra a voluntat expresada d’o Sinyor, Israel sería contau entre as nacions.... ¡Ay, si Israel hese conoixiu en ixe suyo día as cosas que pertocaban a la suya paz! ¡Ay, si hesen creyiu en o Sinyor, y hesen reconoixiu que él sabeba, millor que éls, o camín que habrían de prener ta o suyo bien! Pero contra a suya súplica mas fuerte y o suyo aviso mas solemne, taponoron as orellas y endurioron o corazón, y alavez y allí encetoron o camín que, con una lochica inexorable, los levó a la suya aniquilación tanto como nación como como pueblo esleito.
TAM1897 Q1 39.19Tamién acayeixió que as tribus se dividioron: as diez y as dos. Qué pasó con as diez? —Tenioron un curso contino d’apostasía, dica que exclamoron: «No tenemos rei». Allora o Sinyor lis venió per meyo d’o profeta Oseas, y dició: «Yo seré o vuestro rei; tornaz enta yo, oh Israel, que m’heis fuyiu; yo seré o vuestro rei». Pero no quereban tornar; y estioron levaus a o cautiverio, y perdius ta cutio.
TAM1897 Q1 39.20Cuan ixo se fació, se escribió de Chudah por Oseas: «Chudah encara reina con Dios, y ye fidel con os santos». Pero sabetz que Chudah fue indo trango a trango, enta abaixo en o camín de l’apostasia, dica que plegó a parola: «Quita a diadema, y saca a corona: isto no será o mesmo: exalta a o baixo, y abaixa a o alto. Volcaré, volcaré, volcaré-lo: y no i habrá mas, dica que vienga qui en tien o dreito; y le’n daré».
TAM1897 Q1 39.21O Sinyor habió de fer que os pagans gobernasen a o suyo propio pueblo. Y cuan o Sinyor, por meyo d’os pagans, por o gubierno d’os pagans, los heba preservau dica que él mesmo venió enta éls, encara chiloron a parola que dicioron en os días de Saúl: «No; soque queremos un rei». Y cuan Cristo no quereba estar o suyo rei, lo crucificoron y chiloron: “No tenemos rei sino a César.”
TAM1897 Q1 40.1Cuan, contra a protesta d’o Sinyor per meyo de Samuel, chiloron: «No; que tenamos un rei sobre nusatros», en ixe chilo o Sinyor escuitó, y agora ye fácil que toz l’escuiten, o suyo chilo final contra él: «No tenemos rei soque a César». En refusar a Dios pa estar «como todas as nacions», se tornoron como todas as nacions que refusoron a Dios.
TAM1897 Q1 40.2O crito que emitioron contra Cristo en o tribunal de Pilato, yera en o crito “Queremos un rei” que s’heba dito en os días de Saúl; y Dios lo sintió. Ixa ye a suya lochica, y no bi ha escape. Y si tu y yo queresemos escapar-ne, cal que nos tornemos ta Dios con tot o corazón, y tota l’alma, y tot o pensamiento, y todas as fuerzas. Hemos de salir d’o nuestro país, y d’a nuestra parentela, y d’a casa de nuestro pai. Hemos de dar a espalda a Echipto, anque siamos en o trampo d’o trono d’o dominio terrenal; hemos de baixar d’allí, dar-le a espalda, y deixar-lo tot, y tornar-nos ta Dios, en una fe viva; y alavez hemos de morar solos, y no estar contaus entre as nacions.
TAM1897 Q1 40.3Asinas veyez que Dios ha estau amostrando a la suya chent, y a las nacions siempre, que a salvación eterna d’a suya chent, y de cualsiquier hombre, pende d’a separación absoluta entre a ilesia y o estau en o corazón.