L’Apostasía d’Israel. – N.º 2
TAM1897 Q1 40.5Sermón dau o domingo a la tardi, 14 de marzo de 1897 Impreso en o Boletín d’a Conferencia Cheneral, Primer Trimestre, 1897, Vol. 2, N.º 1, pp. 40-45.
TAM1897 Q1 40.6Como vimos en a lección anterior, Israel apostató y demandó un rei pa estar como todas as nacions. En o present estudio, veremos cómo de tot se facioron como as nacions. Pero Israel apostató de Dios; porque no creyoron en Dios con tot o corazón. A parola no s’unió con a fe en os que la sintioron. Se tornoron formals, y alavez os mals d’os cuals habrían escapau si hesen estau fidels a Dios, cayioron sobre éls, como sobre qualsiquier atro pagano; y alavez, como nos diz o Esprito d’a profecía, toz os mals que estioron o resultau d’a suya propia apostasia los imputoron a o gubierno de Dios. Consideroron que o suyo gubierno yera un fracaso; no yera pro bueno pa éls, no yera pro suficient pa éls en iste mundo, y heban de tener un gubierno propio, un de que podesen manullar y con o qual se podesen gubernar y protecher por éls mesmos.
TAM1897 Q1 40.7Allora le dicioron a Samuel: “Fe-nos un rei como todas as nacions, pa que siamos como todas as nacions”; y anque o Sinyor, per meyo de Samuel, se i opuso solemnment, éls se opuseron a ixa protesta y dicioron: “No; sino que tendremos un rei sobre nusatros como todas as nacions”. Como éls lo quereban asinas, o Sinyor los deixó fer. No nomás heban decidiu y aprebau que tendrían un rei, sino que ya heban decidiu tamién a qui tendrían por rei. Yera Saúl, o fillo de Quis; y o Sinyor los deixó tener-lo tamién, porque quereban fer a suya voluntat.
TAM1897 Q1 40.8Pero toz os males que o Sinyor les heba dito que vendrían por haber trigau un rei y un reino, les vinioron. Prencipioron a cullir-ne bella cosa en os días de Saúl. Les aduyó considerablement a salvar-se d’os suyos males a influencia y o reinau de David. Anque refusoron a Dios, él no los albandonó, remanió encara con éls pa endrezar a toz os que quereban estar endrezaus, y pa salvar-los, si yera posible, d’as calamidaz que de seguro heban de venir, y que él sabeba que vendrían, y d’as cuals no podeban fuyir como nación. Pero él salvaría a toz os que en escapasen como individuos. Heban encetato un camín que inevitablement y irrevocablement los levaba entabant, un trango dimpués d’atro, dica que, como veremos, plegó a ruina.
TAM1897 Q1 40.9Con Salomón prencipioron en a forma mas clara as dificultaz que yeran o resultau necesario d’o camín que heban preso contra a protesta d’o Sinyor. Y Echipto siempre i yera. Echipto siempre i mete a zaga. Salomón prenió una muller d’Echipto, contra a parola d’o Sinyor. Ninvió ta Echipto a buscar caballos, contra a parola d’o Sinyor. A gloria que o Sinyor le dió la pervirtió ta o servicio d’Echipto y de l’idolatría echipcia, y l’idolatría de todas as nacions d’a redolada. As cargas que se metioron sobre o pueblo pa mantener a as setecientas mullers y as trescientas concubinas de Salomón, procedents de todas as nacions paganas, en o suyo culto idolatra, yeran tan grans que no s’habrían d’haber soportau, que o pueblo no habría puesto suportar por o bien común; y por o bien de toz dos pueblos, o Sinyor decidió de deseparar as diez tribus d’as dos.
TAM1897 Q1 40.10No podemos saber qué bien teneba o Sinyor pensau pa as diez tribus, u pa as dos, porque nunca no se plegó a realizar. Jeroboam fue sinyalau como qui habría de gubernar as diez tribus en primeras. Pero Jeroboam, ixuplidando l’esplendioso eixemplo de David, d’asperar o buen momento d’o Sinyor, y de deixar que ell lo metese en o trono d’as diez tribus a la suya traza —mesmo encara mientres viviba Salomón—, alzó a man contra o rei, en que prenió a decisión de ocupar o trono d’as diez tribus y gubernar-las, ta fer-se rei en contra de Salomón. Ixo estió traiduría y rebelión. Salomón pensó en castigar-lo por ixo, y él fuyió ta Echipto y se quedó allí dica la muerte de Salomón.
TAM1897 Q1 40.11Si antis no yera un echipcian en o corazón, lo estió dimpués de plegar-ie. Cuan Salomón morió, Jeroboam tornó d’Echipto. Plegó o momento de que as diez tribus se deseparasen d’as dos, y Rehoboam prenió o camín que las deseparó. Cuan o pueblo venió y le demandó que lixerase as cargas que su pai les heba meso, estió una petición razonable y adecuada. Os viellos que heban estau consellers de Salomón, le aconselloron que fese ixo. Pero Rehoboam no se conformó con o consello d’istos, perque no quereba estar o siervo d’o pueblo, como le aconsellaban; quereba estar o chefe d’o pueblo, y por ixo consultó con os chóvens que heban creixiu con él. A suya mai yera una amonita, una d’as mas abominables d’as mullers idolatras que teneba Salomón; y os chóvens que heban creixiu con él yeran os fillos d’atras mullers idolatras que Salomón teneba por mullers. Istos chóvens heban creixiu en todas as abominacions d’o paganismo que Salomón heba practicau con as suyas mullers. Rehoboam s’apegó a las suyas opinions y s’inclinó enta la suya traza, y, per suposau, refusó lo consello d’o Sinyor, y lo consello d’os hombres que teneban la medrana d’o Sinyor debant d’éls.
TAM1897 Q1 41.1Rehoboam lis dió a respuesta que toz conoixemos: “M’heiz pediu que vos fese as cargas más licheras, pero en cuenta d’ixo, las feré más pesadas; an que yeran como o vuestro dido chicot, las feré como as vuestras caderas”. Éls dicioron: “A las vuestras tiendas, oh Israel; agora mira por a tuya casa, David”. Rehoboam, cuan veyió o que heba pasau, se quedó bien sorprendiu; y manimenos ixo no ye tan estranyo en él, porque cuan yera tan ciego que no podeba veyer que o que lis dició yera a cosa mas imprudent que podeba dicir, no ye de tot estranyo que se sorprendese d’o que siguió cuan lo dició. Lis ninvió a o suyo tresorero pa calmar-los, apaciguar l’afer y fer-los tornar, si yera posible. Pero matoron a pedradas a o tresorero a l’inte, y Roboam, en veyer o resultau, s’espantó y corrió ta o suyo carro y tornó a escape ta Cherusalem, aplegó un exercito pa puyar y someter-los y obligar-los a servir-lo. Pero o profeta d’o Sinyor le dició que ixo no yera o que s’heba de fer, y que se quedasen en casa, y asinas lo facioron.
TAM1897 Q1 41.2Allora Jeroboam pilló o reino, y establió os becerros d’oro que heba trayiu d’Echipto, de traza que as diez tribus se deixoron levar d’una vegada ta Echipto, a l’idolatría echipcia y a o sistema de gubierno echipcio en deseparar-se d’as atras dos. Asinas, por Jeroboam se prencipió a marea, y se dió l’eixemplo que siguioron toz os atros reis d’as diez tribus. Y siempre dimpués, se diz: «Jeroboán, fillo de Nabat, qui pecó y fació pecar a Israel». Y l’apostasia fue baixando sin pausa, sin pausa, dica que tot o reino perició, y nunca más se’n tornó a sentir parlar, y nunca no se’n tornará a sentir. L’apostasia en a linia de reis d’as diez tribus fue de mal en pior y pior. Jeroboam yera malo; os que le sucedioron immediatament tamién yeran malos. Dimpués plegó Omri, y yera pior que os atros; dimpués plegó Acab, y yera pior que toz os que heban estau antis que él. Asinas fue como fue o reino, dica que tot él perició y desapareixió.
TAM1897 Q1 41.3Pero o Sinyor, de contino, feba tot o posible por aconseguir que le sirvisen. Lis ninvió profetas uns dezaga d’atros; clamó una vegada y unatra a os reis ta que le temesen, ta que le sirviesen. Cuan plegamos a os zaguers días d’Israel, trobamos especialment a Amós y Oseas profetizando. Amós, Oseas y Miqueas profetizoron ta Israel y sobre Israel en os zaguers días d’Israel. Manimenos, nomás una parte chicota de Miqueas tracta dreitament d’as diez tribus. Cuasi tot Amós tracta d’ellas, y a mayor parte d’Oseas. Amós y Oseas son en gran mida, cuasi de tot, profecías que tractan d’Israel, y a zaguera clamada d’o Sinyor ta que Israel se convierta unatra vegada enta él, y sía salvau d’a destrucción total.
TAM1897 Q1 41.4Todas ixas profecías, y a historia d’Israel, son meso en a Biblia pa l’advertencia d’a chent que vive en os zaguers días d’a historia d’este mundo. Y l’instrucción de Dios ye astí pa la chent d’os zaguers días—de tornar-se ta Dios pa que se salven d’a ruina real. Por ixo son meso astí ixas cosas. Asinas que Amós y Oseas son igualment verdat present hue, pa tu y pa yo, y pa toda la chent d’o mundo, como lo yeran pa la chent d’as diez tribus en o día que escribioron.
TAM1897 Q1 41.5Amós profetizó, y o sacerdot que yera en Bet-el le dició: «No profetices aquí; ista ye a casa d’o rei, y o palacio d’o rei; vete-te-ne ta Chudá». Y fue y le dició a Cheroboam II que Amós profetizaba mal sobre o país, y que amostraba rebelión contra o rei, y que deciba que a espada d’o Sinyor cayería sobre tot ixo, y que o país no podeba suportar todas as suyas parolas.
TAM1897 Q1 41.6Agora nos tornaremos a o pasache particular, y leyeremos Amós 7:10-15:—
TAM1897 Q1 41.7Allora Amazías o sacerdot de Bet-el ninvió a Jeroboán, rei d’Israel, dicindo: «Amos ha conspirau contra tu en meyo d’a casa d’Israel; a tierra no puede suportar todas as suyas parolas». Porque asinas diz Amós: Jeroboam morirá a man d’a espada, y Israel será de seguro levau cautivo d’a suya tierra. Tamién Amazías dició a Amós: «Oh, vident, ves-te-ne, fuye-te-ne ta la tierra de Chudá, y astí mincha pan y profetiza; pero no profetices mas en Bet-El, porque ye a capiella d’o rei y ye o palacio d’o rei». Allora respondió Amós y dició a Amazías: «Yo no yera profeta, ni fillo de profeta; sino pastor y recullidor de figos de sicomoro; y o Sinyor me prenió cuan pastoreyaba o ganau, y me dició o Sinyor: “Vete, profetiza a o mío pueblo Israel”».
TAM1897 Q1 41.8Y él profetizó pa éls; pero no t’ixublides, ixos yeran os zaguers días d’Israel. Pero cuan no deixoron a Amós profetizar en ixa tierra, y lo forachitoron y lo persiguioron como heban feito con muitos profetas antis, o Sinyor devantó a Oseas en a tierra de Chudá; y él, estando en a tierra de Chudá, an que ixe sacerdot idolatra le dició a Amós que se’n fese, podió profetizar sobre Israel, y no podioron perseguir-lo ni fer con él o que quereban.
TAM1897 Q1 42.1Agora, una parola, fendo un repaso a tot iste campo: Sabetz que dende os tiempos de Samuel enta debant, os reis d’Israel persiguioron a o pueblo de Dios, persiguioron a os profetas, mataron a os sacerdotz, como quereban. Lo facioron porque teneban o poder, asinas como o esprito, ta fer-lo. Pero agora, si Israel nunca hese teniu un rei, un reino u un gubierno propio, habrían puesto fer ixo? —No; habría estau imposible. Sabetz que os reis d’Israel yeran piores que os reis pagans con os hombres de Dios y os profetas d’o Sinyor: de traza que mientres que os reis d’Israel y os reis de Chudah maltractaban de raso a os profetas d’o Sinyor, os reis pagans los respectaban y los favorecían.
TAM1897 Q1 42.2Oseas, como deciba, profetizó tamién sobre isto. Agora voi a leyer bels versiclos d’Oseas, pa que veigatz o que diz sobre isto. Miraz primero o noveno capítol, nomás una parola u dos:—
TAM1897 Q1 42.3No morarán en a tierra d’o Sinyor; sino que Efraim tornará ta Echipto.
TAM1897 Q1 42.4Efraim yera una d’as diez tribus; pero o nombre se fa servir aquí por todas ellas. As diez tribus se’n fuoron ta Asiria; las levoron presoneras os asirios. Manimenos, cuan las levoron presoneras os asirios, qué quiere decir o Sinyor cuan diz que tornarán ta Echipto?—Echipto significa l’apostasia mas gran posible de Dios. A escuridat, que ye de tot escuridat echipcia, ye an que os hombres gobiernan en o puesto de Dios, y tot o dominio —o gubierno, a chent, y tot— ye meso contra Dios, y contra o suyo pueblo, como lo yera contra Israel cuan yeran en a tierra d’Echipto chusto antes que as plagas cayesen sobre Echipto, y Israel fue liberau. Y cuan o Sinyor aquí diz que Efraim habría d’ir ta Echipto, anque Asiria —o gubierno d’Asiria— heba de levar-los presoners, amuestra que yeran determinaus a cayer en una apostasía absoluta, y por tanto no podioron, simplament porque no quereban, habitar “en a tierra d’o Sinyor”.
TAM1897 Q1 42.5Recordaz que leyemos o que o Sinyor dició a Abram: «Vete-ne d’a tuya tierra, y d’a tuya parentela, y d’a casa de tu pai, ta una tierra que yo te mostraré». Alavez, ixa tierra ye a tierra d’o Sinyor. Y quan parla per meyo d’Oseas de que Israel no morará en a tierra d’o Sinyor, no se refiere a ixe chicot troz de tierra arredol de Samaria; sino que se refiere a la tierra que se le amostró a Abraham y a la que Dios heba clamau a lo suyo pueblo quan los fació puyar d’Echipto. No morarán en a tierra d’o Sinyor; alavez sigue Echipto, l’apostasia absoluta. Lo veyeretz más entabant, como leyeré.
TAM1897 Q1 42.6No morarán en a tierra d’o Sinyor; sino que Efraim tornará ta Echipto, y mincharán cosas inmundas en Asiria. No ofreixerán ofrendas de vin a o Sinyor, ni le serán agradables; os suyos sacrificios serán pa éls como o pan d’os dolients; toz os que en minchen serán inmundos; porque o suyo pan pa a suya alma no entrará en a casa d’o Sinyor. Qué feretz en o día solemne, y en o día d’a fiesta d’o Sinyor? Que, veyez, se’n son iu por causa d’a destrucción: Echipto los achuntará, Mofens los soterrará: os puestos agradables d’a suya plata, os ortigas los poseiderán: espinas serán en as suyas tiendas.
TAM1897 Q1 42.7Capitulo deceno:—
TAM1897 Q1 42.8Israel ye una vinya baldia, da fruit pa él mesmo: segunt a multitut d’a suya fruit ha feito más altars; segunt a bondat d’a suya tierra han feito imáchens polidas. O suyo corazón ye dividiu: agora se trobarán culpables: él espaldará os suyos altars, espullará as suyas imáchens. Porque agora dirán: “No tenemos rei”.
TAM1897 Q1 42.9En ixe inte no teneban rei. L’heban asasinau, y i heba un interregno. Encara no heba plegau un atro rei en o suyo puesto. Pero fixa-te en o que diz: «Porque agora dirán: ‘No tenemos rei’». O Sinyor lis dició, cuan trigoron ixe rei contra a suya protesta, que yeran refusando-lo. «No; pero queremos tener un rei». Teneban un rei?—Sí; y plegó o momento en que se veyoron obligaus a decir: «No tenemos rei». Pero qué dició o Sinyor chusto en iste inte?
TAM1897 Q1 42.10Porque agora dirán: «No tenemos rei, porque no temebanos a lo Sinyor. Alavez, qué nos ha de fer un rei?». Han dito parolas, churando en falso en fer un pacto: asinas o chudicio brota como cicuta en as regueras d’o campo. Os habitants de Samaria temerán por os becerros de Bet-aven: porque o pueblo d’a mesma ferá luto por ella, y os suyos sacerdotz que s’alegraban en ella, por a gloria d’a mesma, porque s’ha apartau d’ella.
TAM1897 Q1 42.11En o treceno capítol se troba o que o Sinyor diz. Verso noveno:—
TAM1897 Q1 42.12Oh Israel, t’has destruyiu a tu mesmo; pero en yo ye a tuya aduya. Seré o tuyo rei.
TAM1897 Q1 42.13Pero no quereban que estase asinas. Asinas que, como se vei de cabo a cabo, o Sinyor quereba estar o suyo rei solo; quereba que l’encontrasen a él como o suyo rei, y no tener-ne garra atro. Allora, como diz en o verset siguient: «Te di un rei en a mía ira, y lo quité en a mía furia». Asinas que leigo tot ixe verset:—
TAM1897 Q1 42.14Yo seré o tuyo rei: ¿ón ye atro que te pueda salvar en todas as tuyas ciudaz? y os tuyos chueces de qui dicies: ‘Dame un rei y prencipes’?
TAM1897 Q1 42.15Lis sinyala dreitament o tiempo en que dicioron: “Da-nos un rei que reine sobre nusatros”. Agora diz: “Yo me opuse en ixe tiempo a que en tenesez un, y vos dicié que ista maldat plegaría; agora confesaz, vusatros mesmos, que no teniz rei, sino que vusatros mesmos vos hez destruyiu. Yo seré o vuestro rei; deixaz que sía o vuestro rei”. Agora, miraz o undecimo capítol, o primer verset:—
TAM1897 Q1 42.16Cuan Israel yera un nino, alavez l’aimé, y clamé a o mío fillo d’Echipto.
TAM1897 Q1 43.1Per qué diz ixo aquí en os zaguers días d’Israel, mil anyos dimpués d’haber-lo sacau d’Echipto? Pa qué ye ixo?
TAM1897 Q1 43.2Cuan Israel yera un nino, alavez l’aimé, y clamé a o mío fillo d’Echipto. Como éls los clamaban, asinas se’n iban d’éls: sacrificaban a os Baals, y cremaban incienso a imáchens talladas. Tamién amostré a Efraim a caminar, prenendo-los por os suyos brazos: pero éls no sabeban que yo los sanaba. Los atrayié con cuerdas humanas, con ligallos d’amor: y yera pa éls como qui quita o yugo d’as suyas quixadas, y les metié o minchar debant. No tornará a tierra d’Echipto, sino que l’asirio será o suyo rei, perque refusoron de tornar. Y a espada remanirá sobre as suyas ciudaz, y consumirá as suyas brancas, y las devorará por os suyos propios consellos. Y o mío pueblo ye disposato a tornar entazaga de yo: anque los clamaban a o Mas Alto, dengún no l’exaltaba.
TAM1897 Q1 43.3O Sinyor ye plorando por Israel agora, chusto cuan ye a o canto d’a ruina. Ye fendo a zaguera clamada: a zaguera profecía plega agora; y con ista, y en iste mesmo inte, Ezechías reina en Chudá. Cuan plegó a o trono, se metió a reformar o reino y a recuperar-lo d’a apostasía d’Achaz. Cuan hese limpiato o templo y meso tot en orden, celebroron una Pascua de dos semanas. Pero antis d’ixa Pascua, Ezechías ninvió mensachers por tot o territorio d’as diez tribus, o que en quedaba, pa clamar-los a la Pascua en Cherusalem, pa adorar a lo Sinyor Dios d’os Exercitos; pero se diz que se mofaron d’os mensachers y se rion d’éls con escarnio; manimenos, “una multitut” d’Isacar, y de Zabulón, y de Neftalí, y d’as diferents partis d’as provincias puyó ta Cherusalem, y celebró a Pascua, y s’unioron a lo Sinyor. Y cuan ista chent puyó ta Cherusalem y se situó entre o pueblo de Chudá, en ixe mesmo inte o rei asiryo puyó y se fació con toda a tierra d’as diez tribus. Y asinas, os que obedecioron ixa clamada d’Ezequías ta puyar ta Cherusalem a adorar a o Sinyor, se salvoron d’a captividat d’Asiria.
TAM1897 Q1 43.4Agora, chusto antes que Ezechías faiga a suya súplica, Oseas ye escribindo isto, y o Sinyor ye plorando por o que o pueblo ye determinau a fer. Veyer o que diz:—
TAM1897 Q1 43.5Tamién amostré a Efraim a caminar, pillando-los por os suyos brazos.
TAM1897 Q1 43.6O Sinyor teneba tanta ansia de que fuesen por o buen camín, que los pilló por os brazos y los guió; pero éls le’n tornoron o brazo, no se deixoron guiar ni d’ixa traza. Pero manimenos no puede albandonar-los. Mira:—
TAM1897 Q1 43.7Cómo te deixaré, Efraín? Cómo te entregaré, Israel? Cómo te faré como a Admá? Cómo te meteré como a Zeboim? O corazón se me revuelve adintro, os míos arrepentimientos s’encienden a la vegada. No executaré a furia d’a mía ira, no tornaré a destruyir a Efraim: porque soi Dios, y no un hombre; o Santo en meyo de tu: y no dentraré en a ciudat.
TAM1897 Q1 43.8Asinas se contién d’os chudicios que han de cayer sobre éls. Como ye Dios, no lo deixa cayer encara; mesmo cuan ha de cayer. Pero manimenos se rebeloron; manimenos siguioron o suyo propio camín. Y o resultau ye rechistrau en 2 Reis 17:5-8:—
TAM1897 Q1 43.9Allora o rei d’Asiria puyó por toda a tierra, y puyó enta Samaria, y la sitió por tres anyos. En o noveno anyo d’Oseías, o rei d’Asiria prenió Samaria, y levó a Israel ta Asiria y los metió en Halah, y en Habor a o costau d’o río Gozán, y en as ciudaz d’os medos. Pos os fillos d’Israel heban pecau contra o Sinyor o suyo Dios, que los heba feito puyar d’a tierra d’Echipto, d’o poder de Faraón rei d’Echipto, y heban temiu a atros dioses, y heban caminau en as costumbres d’as nacions que o Sinyor heba forachitau debant d’os fillos d’Israel, y d’os reis d’Israel, que éls mesmos s’heban feito.
TAM1897 Q1 43.10Allora sigue a o treceno verset:—
TAM1897 Q1 43.11Manimenos, o Sinyor testificó contra Israel y contra Chuda, per meyo de toz os profetas y toz os vidents, dicindo: «Tornaz d’as vuestras malas trazas y guardaz as mías ordenanzas y leis, seguntes toda a lei que mandé a vuestros pais, y que vos ninvié per meyo d’os míos esclavos os profetas». Con tot y con ixo, no querián escuitar, sino que enduroron o cuello, como o cuello d’os suyos pais, que no creyeban en o Sinyor, o suyo Dios. Y refusoron os suyos estatutos, y o suyo pacto que heba feito con os suyos pais, y as suyas testimonios que heba dau contra éls; y siguioron a vanidat, y se tornoron vanos, y se’n fuoron dezaga d’as nacions d’a redolada, d’as cuals o Sinyor les heba ordenau que no fesen como ellas.
TAM1897 Q1 43.12Asinas as diez tribus se perdioron. Oseas, cuan profetizó sobre istas, dició: «Chuda encara gobierna con Dios, y ye fidel con os santos». Chuda podió aguantar encara un tiempo. Ezechías yera rei; Manases succedió a Ezechías, y tornó a capuzar o reino en l’apostasia; o suyo fillo siguió os suyos pasos; Josías le siguió, y reformó o reino unatra vegada; y cuan matoron a Josías, alavez o reino se’n fue dreitament a la ruina. No i habió dengún dimpués de Josías que temese a o Sinyor. Mesmo en os días d’Ezequías, clamaban de contino a Echipto, y s’aferraban a Echipto, prebando de fer que Echipto los salvase, prebando d’obtener aduya d’Echipto, cuan as dificultaz que les heban veniu veniban todas por a suya incredulidat y o suyo alpartamiento d’o Sinyor.
TAM1897 Q1 43.13Agora, fixa-te en os zaguers tiempos de Chudá. Achaz ninvió a Tiglath-Pileser, rei d’Asiria, y le demandó que puyase y lo salvase d’a man d’o rei de Domás y d’o rei de Samaria. Tiglath-Pileser lo fació; se fació con Domás, aliviando asinas a Ahaz. Ahaz le pagó tributo, y puyó ta Domás ta trobar-se con él, y ta fer-le reverencia como subchecto. Mientres yera allí trobó un altar idolatra, fació-ne un de pareixiu, y instaló-lo a la puerta d’o templo d’o Sinyor. Asinas levó a la nación a l’apostasia, como os atros en Israel.
TAM1897 Q1 43.14En Chudá, Ezechías succedió a Achaz. Cuan Ezechías se fació rei, quereba liberar-se d’o dominio y o tributo asirios. Bi heba un partiu en Chudá que yera con Ezechías, determinau a liberar-se d’Asiria. Iste partiu suposaba que a sola traza de fer-lo yera obtener l’aduya d’Echipto. Isaías profetizaba en ixe inte, y lis dició que confiásen en o Sinyor pa la liberación tanto d’Echipto como d’Asiria. Lis dició que yera por os suyos pecaus contra o Sinyor por o que yeran oprimius. Lis dició que o suyo intento de demandar aduya a Echipto no serviría de cosa; porque o feito de que mirasen d’obtener aduya d’Echipto lis trayería mas opresión, ya que Echipto nomás los oprimiría en cuenta d’aduyar-los; que Echipto no podeba liberar-los.
TAM1897 Q1 44.1Agora, fixen-se en o ueiteno capítol d’Isaías. Qué pasache d’as Escrituras ye o que emplegamos tanto en o libro d’Isaías, sobre a venida d’o Sinyor y l’aspera d’ixa venida? An lo trobamos? Tos enalcordaz que o ueiteno capítol d’Isaías ye o que fabla d’aquels que consultan a os espritos familiars, que chuchotan y marmulian, fendo referencia a o Espiritismo? Astí ye an que diz: «Ligaz o testimonio, sellaz a lei entre os míos disciplos. Y yo asperaré a o Sinyor, que amaga a suya cara d’a casa de Jacob, y lo buscaré». Alavez, ye ixe un capitulo de l’Advenimiento? —Sí. Ye un capitulo que plega dica a venida d’o Sinyor? —Sí.
TAM1897 Q1 44.2Agora se veiga qué i hai en ixe capítol. Se veiga qué i hai a o prencipio d’iste capítol, prencipiando por o cinqueno verset.
TAM1897 Q1 44.3O Sinyor me tornó a parlar, dicindo: «Pos que iste pueblo refusa as auguas de Siloé que van lentas, y se goyan de Rezín y d’o fillo de Remalías [ixo yera Asiria y Domás]; Agora, pues, veyez, o Sinyor fa puyar contra éls as auguas d’o río, fuertes y muitas, o rei d’Asiria y toda a suya gloria; y puyará por dencima de todas as suyas canals y pasará por dencima de todas as suyas ribas; y pasará por Chudá; inundará y pasará, plegará dica o cuello; y l’espandida d’as suyas alas emplirá a amplaria d’a tuya tierra, oh Emanuel.
TAM1897 Q1 44.4Ixo estió literalment verdat respective a éls. O rei d’Asiria puyó y inundó toda la tierra. Pero por qué ye escrito en un contexto y en un puesto an que s’aspera a venida d’o Sinyor, y respective a un pueblo que ha d’asperar a venida d’o Sinyor? Ixo ye escrito en ixe puesto, y nos ha plegau, pa amostrar a tot o pueblo agora en o nuestro día, que dificultaz, penurias y perplexidaz plegarán sobre toda a tierra y sobre todas as nacions, que inundarán y pasarán de largo y plegarán dica o cuello y emplirán a amplaria d’a tierra, y que o pueblo no sabrá cómo escapar-ne. Por ixo este pasache nos ha plegau a nusatros que asperamos a o Sinyor. Contineemos leyendo y veigamos.
TAM1897 Q1 44.5Achunta-tos, oh pueblos, y seretz esmicazaus; y ascuitaz, toz os de luent: cinchaz-tos, y seretz esmicazaus; cinchaz-tos, y seretz esmicazaus. Consultaz-tos, y no servirá de cosa; diciz a parola, y no se mantendrá: porque Dios ye con nusatros. Porque o Sinyor me dició asinas con man fuerte, y me instruyó que no caminase en o camín d’iste pueblo, dicindo: no dicaz, ‘Alianza’, a toz aquels a qui iste pueblo diga, ‘Alianza’; ni temaz o suyo espanto, ni tengaz medrana.
TAM1897 Q1 44.6Bi ha tiempos asinas agora, chusto cuan s’aspera a venida d’o Sinyor? S’asocian porque a medrana y a perplexidat son sobre éls? porque os problemas plegan sobre a tierra? Veyemos bella cosa d’ixa mena en bella parte? N’ha visto belún de vusatros?—Ah sí, l’heu visto! L’ha visto belún amás d’os Adventistas d’o Seteno Día?—De feito, si podese haber bella diferencia, cuasi tot o mundo lo veye más clarament que os Adventistas. Pero se veye; ixo ye prou claro. Y s’asocian, ligando-se en companyías y faixes, y se cingan. Pa qué se cingan? Qué ha de venir?—Van a estar feitos miques. Alavez, pa qué se son preparando?—Pa estar crebatos en trozos. Manimenos, no lo piensan asinas; sino que se son preparando contra os mals que son venindo. Y os intentos que fan pa liberar-se d’os mals, nomás que afondan a cosa, y los amantran tanto mas a la destrucción, y a estar crebatos en trozos.
TAM1897 Q1 44.7Santificaz a lo Sinyor d’os Exercitos mesmo; y sía él a vuestra medrana, y sía él o vuestro espanto. Y él será ta santuario; pero ta piedra d’entropiezo y ta roca d’ofensa ta as dos casas d’Israel, ta trampa y ta lazo ta os habitants de Cherusalem. Y muitos d’entre éls tropezarán, cayerán y se crebarán, y serán atrapaus y capturaus. Liga o testimonio, sella a lei entre os míos disciplos. Y yo aguaitaré a o Sinyor, que amaga a suya cara de la casa de Jacob, y l’asperaré. Miraz, yo y os fillos que o Sinyor m’ha dau somos sinyals y marabillas en Israel por o Sinyor d’os Exercitos, que mora en o mont Sion.
TAM1897 Q1 44.8Ye claro que ixo plega dica la venida d’o Sinyor. Ye una exhortación ta la chent que ha d’encontrar-se con o Sinyor. Pero por qué mete as tribulacions en o tiempo en que Asiria oprimiba a Chudah? Porque ixo simplament amuestra d’a traza mas clara qué mena de tribulacions i habría sobre toda la tierra y aflicirían a toda la chent en o tiempo d’a venida d’o Sinyor. Y os intentos que Chuda fació ta escapar d’ixos mals y liberar-se d’éls, son exactament os mesmos intentos que ferán aquels que profesan estar o pueblo de Dios, ta liberar-se d’os mals que son venindo.
TAM1897 Q1 44.9Dios clama de contino: No fiéis garra dependencia d’Asiria; no fiéis garra dependencia d’Echipto; so que metez a vuestra dependencia nomás que en o Sinyor. Drezaz-tos l’esquena a Asiria: ixo ye correcto. Pero no zaguaz-tos-ne ta Echipto ta fuyir d’Asiria. Busquez a o Sinyor. No vaigaz ta Echipto; vaigaz ta o Sinyor. Y cuan trobez a o Sinyor con tot o vuestro corazón, serez liberaus de tot iste problema y opresión d’Asiria. Nomás unas pocas parolas sobre ixo. O trentaeno capítol d’Isaías nos diz o secreto d’ixo.
TAM1897 Q1 45.1Ay d’os fillos rebeldes, diz o Sinyor, que prenen consello, pero no de yo; y que se cubren con una cubierta, pero no d’o mío Esprito, pa adhibir pecau sobre pecau: que caminan pa baixar ta Echipto, y no han preguntau a la mía boca; pa fortalecer-se en a fuerza de Faraón, y pa fiar-se en a uembra d’Echipto. Por tanto, a fuerza de Faraón será a vuestra vergüenya, y a confianza en a uembra d’Echipto a vuestra confusión. Versiclos 1-3.
TAM1897 Q1 45.2Os suyos embaixadors baixoron astí ta fer as suyas proposicions a Echipto. Y cuan Chuda ninvió embaixadors a Echipto, Echipto s’avergonyó d’os embaixadors.
TAM1897 Q1 45.3Pos os suyos prencipes yeran en Zoán, y os suyos embaixadors plegoron ta Hanes. Toz éls s’avergonyioron d’un pueblo que no les podeba profitar, ni estar aduya ni proveyito, sino una vergüenya, y tamién una afronta. Carga d’as bestias d’o Sud: ta la tierra de tribulación y angustia, d’a on vienen o choven y o viello león, a vibra y a serpient voladora de fuego, levarán as suyas riquezas sobre os huembros de chovens asnos, y os suyos tresoros sobre os grupos de camellos, ta un pueblo que no lis servirá de cosa. Pos os echipcios aduyarán en vano, y sin proposito: por ixo he clamau sobre isto: “A suya fuerza ye posar-se quieto”. Versiclos 4-7.
TAM1897 Q1 45.4Agora, pa que veigaz que isto no ye extranyo, m’adrezo aquí y leigo d’un testimonio, datau o 5 de chulio de 1896, que diz asinas:—
TAM1897 Q1 45.5As alvertencias dadas en a parola de Dios a os fillos d’Israel yeran destinadas, no nomás pa éls, sino pa toz os que hesen de vivir sobre a tierra. Lis diz: «¡Ay d’os fillos rebeldes, ... que prenen consello, pero no de yo; y que se cubren con una cubierta, pero no d’o mío Esprito, pa adhibir pecau sobre pecau! Que caminan pa baixar ta Echipto, y no han preguntau a la mía boca; pa fortaleixer-se en a fuerza de Faraón, y pa confiar en a uembra d’Echipto». Si o Sinyor reprendió a o suyo pueblo en l’antiguidat porque ixuplidaban de demandar-le consello cuan yeran en dificultaz, ¿no le desagradiará hue si o suyo pueblo, en cuenta de depender d’os brillants rayos d’o Sol d’a Chusticia pa iluminar o suyo camín, se’n aparta en as suyas prebas y tentacions, buscando aduya en sers humans tan yerrosos y ineficaces como éls mesmos? An ye a nuestra fuerza? Ye en os hombres que son tan indefensos y dependients como nusatros mesmos; que amenistan a guía de Dios igual como nusatros? Cristo diz: «Sin yo no podetz fer cosa»; y ha proporcionau o Esprito Santo como aduya present en tot tiempo de necesidat.
TAM1897 Q1 45.6Pero sabetz que en as perplexidaz de l’anyo pasau, que s’asperaba que se solucionasen con a campanya politica, mesmo os Adventistas d’o Seteno Día se deixoron alpartar tanto d’a suya lealtat a Dios que prenioron parte en a campanya prebando de manipular os afers d’a politica y de controlar as eleccions y prebando de dar forma a las cosas. Pa qué?—Oh, pa aduyar a o país a salir d’as dificultaz que yeran tan seguros que veniban sobre o país. Clar, as dificultaz plegan sobre a tierra. Pero, os Adventistas d’o Seteno Día se formarán en companyías pa una faina asinas? Que sían liberaus d’Asiria; que sían liberaus tanto d’Asiria como d’Echipto pa Dios. Ista ye a sola salvación. Ista ye a sola liberación, tanto alavez, como agora, u pa siempre.