Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
04 / 12Sermons de 1897

A Ciencia d’a Salvación. – N.º 1

Alonzo Trevier Jones

TAM1897 D 46.2Sermón dau o viernes tardi, 12 de febrero de 1897 Impreso en os Boletins Diarios d’a Conferencia Cheneral d’o 16 de febrero de 1897, Vol. 1, N.º 3, pp. 46-47 y d’o 17 de febrero de 1897, Vol. 1, N.º 4, pp. 49-53.

TAM1897 D 46.3TODOS saben que ista ye una edat muit cientifica, a lo menos de nombre, en a profesión y en l’aspiración. Dios quiere que o suyo pueblo siempre sía a l’día con a edat. Mas encara: quiere que o suyo pueblo siempre sía per debant d’a edat. Particularment quiere que o suyo pueblo siempre sían reformadors, y pa que una persona sía reformadora, ha d’estar per debant d’a edat. Allora, como ista ye una epoca particularment cientifica, en a profesión y en atros aspectos, a causa de Dios, o suyo pueblo, ha d’estar cientifico pa satisfer as demandas d’a epoca. Ixa ye a formulación d’a proposición a o estudio d’a cual vos convido ista nueit. O Sinyor quiere que tu y yo acceptemos ixa proposición, que la estudiemos y que edifiquemos sobre ella, dica que se demostre en nusatros debant d’o mundo que ixa proposición ye cientificament correcta. Si tu y yo, si toz os que profesan o nombre de Cristo, femos ixo, alavez ixa cosa la ferá o Sinyor. O mundo lo veyerá, y o mundo lo veyerá tanto si tu y yo i participamos como si no. Porque si tu y yo no i participamos, i participarán aquels que deixen que o Sinyor faiga ixa demostración a traviés d’éls; y si tu y yo no le deixamos fer-lo, nos i perderemos.

TAM1897 D 46.4Pero vusté diz: “A salvación ye l’obra d’o pueblo de Dios”. A salvación ye a unica causa d’o Sinyor. Isto ye o que istos atros chirmans han estau dicindo. Isto ye o que hemos teniu en a lección d’ista tarde, y o que hemos teniu en todas as leccions d’Hebreus. Ye a lección que hemos teniu en atros puestos d’a Escritura. Y a Escritura diz que no hemos de conoixer cosa sino a Chesucristo y a él crucificau. Vusté lo diz; sí, y yo tamién lo digo. Yo digo que l’obra d’o pueblo de Dios —tot o que ye a causa de Dios en o mundo— ye l’obra d’a salvación. Y ixo concuerda exactament con o que ya hemos dito. Por tanto, a salvación ye ciencia.

TAM1897 D 46.5Encara mas: a salvación no ye simplament ciencia, no ye simplament una ciencia; ye a prencipal, a clau, o centro de todas as ciencias. Ye a mas cientifica de todas as cosas con as que s’ocupan as ments d’os hombres en iste mundo. De traza que cuan o pueblo de Dios prenga a salvación de Dios tal como ye en Dios; cuan a suya causa de salvación en o mundo s’alce representando de verdat as suyas ideyas de salvación, alavez se revelará a o mundo a ciencia que ye por dencima de todas as atras ciencias. Alavez o pueblo de Dios podrá alzar-se debant d’os mesmos reis d’a ciencia, y no avergonyir-se, en una era cientifica.

TAM1897 D 47.1Agora, yo soi de tot compromeso con ixa verdat. Y quiero que veigaz cómo ye de tot a verdat. Vusatros y yo somos compromesos con a salvación de Dios. Y quiero que veigaz por a Biblia —o libro de toda verdat— que a salvación ye ciencia. Alavez, con yo, seretz compromesos con ixa verdat.

TAM1897 D 47.2Primero, pues, quiero que pensetz sobriament, y que veigatz por vusatros mesmos no nomás que a salvación ye ciencia; sino que ye a mas alta de todas as ciencias.

TAM1897 D 47.3A parola “cencia” significa, literalment, conoiximiento. A cencia d’a botanica ye o conoiximiento d’a botanica. A cencia d’a astronomía ye o conoiximiento d’a astronomía. Asinas que un cientifico ha definiu a cencia como “o producto d’o pensamiento”. Tot o conoiximiento —a cencia— que o mundo tiene d’astronomía, ye o producto d’o pensamiento d’o mundo sobre o tema d’a astronomía.

TAM1897 D 47.4Agora, a salvación ye o conoiximiento de Dios: «Ista ye a vida eterna, que te conoixcan a tu, o solo Dios verdadero, y a Chesucristo a qui tu has ninviau». Ye, por tanto, ciencia. Pero iste conoiximiento no ye o producto d’o pensamiento de l’hombre: ye o producto d’o pensamiento de Dios. Porque «uello no ha visto, ni orella ha sentiu, ni han dentrau en o corazón de l’hombre, as cosas que Dios ha preparau pa qui lo quiere. Pero Dios nos las ha revelau por o suyo Esprito; porque l’Esprito escudrinya tot, mesmo as cosas fundas de Dios». Por tanto, a salvación, en estar o producto d’o pensamiento de Dios, no ye nomás ciencia, sino que ye a mas alta de todas as ciencias.

TAM1897 D 47.5Amás: o que o mundo reconoixe como ciencia —as ciencias naturals— ye o producto d’o pensamiento d’os hombres. Ye con a mente con o que os hombres piensan. Ye con a mente, pues, con o que os hombres tractan todas istas ciencias. Pero a salvación tracta con a propia mente. Alavez, cuál ye a superior? Cuál ye a superior —a que tracta de todas as atras cosas, u a que tracta d’ixo que tracta de todas as atras cosas? — De seguras, a zaguera. Alavez, como con a mente os hombres tractan todas as atras ciencias, y a salvación tracta con a mesma mente, ye de raso platero, no nomás que a salvación ye ciencia tan segurament como qualsiquier atra ciencia, sino que ye una ciencia mas alta que todas as atras ciencias. Ye a ciencia mas alta que a mente de l’hombre puede conoixer.

TAM1897 D 47.6De nuevo: a Salvación tracta d’a mente. Pero, qui ye qui en a salvación y por a salvación tracta d’a mente? — Ye Dios mesmo. Alavez, como ye Dios mesmo qui desembolica, qui fa conoixer, ista ciencia; y como ista ciencia ye o producto d’o pensamiento de Dios; se sigue que a ciencia d’a salvación ye a mas alta, a mas funda, a mas ampla ciencia que se conoixe, no nomás ta la mente de l’hombre, sino ta tot l’universo.

TAM1897 D 47.7Leigamos bellas Escrituras. «No vos conformez a iste mundo, sino transformaz-vos con a renovación d’a vuestra mente». Romans 12:2. «Asinas que, con a mente, yo mesmo sirvo a la lei de Dios». Romans 7:25. «Sabemos que o Fillo de Dios ha veniu, y nos ha dau entelichencia». «Tenemos a entelichencia de Cristo». A sola traza en que o Sinyor puede plegar enta nusatros ye a traviés d’a entelichencia. Tracta con nusatros nomás que a traviés d’a entelichencia. Nos gobierna nomás que a traviés d’as nuestras entelichencias. Miraz: «Con a entelichencia sirvo yo mesmo a lei de Dios, pero con a carne a lei d’o pecau». Y o primer de toz os mandamientos ye iste: «Escuita, Israel: o Sinyor, o nuestro Dios, ye un solo Sinyor: y amarás a o Sinyor, o tuyo Dios, con tot o tuyo corazón, y con toda a tuya alma, y con toda a tuya mente». «A mente carnal ye enemistat contra Dios: porque no s’ha subchectau a la lei de Dios, ni de feito puede fer-lo». A mente carnal que no puede estar subchecta a la lei de Dios —no puede estar-lo—, ha d’estar cambiada, ha d’estar trocada por unatra mente que siempre sirva a la lei de Dios. Ixe cambio de mente ye a salvación. Ixa renovación d’a mente ye feita por Dios en a obra d’a suya salvación, y no puede estar feita por dengún atro. Por tanto, ye a mas alta de todas as ciencias — a mas alta que ye conoixida por a mente de l’hombre, a mas alta que ye conoixida por l’universo.

TAM1897 D 47.8No prencipiatz a veyer por qué ye que os Testimonios charran d’a “ciencia d’a salvación”?

TAM1897 D 49.1Agora quiero que veigaz que atros tamién lo piensan. Quiero que veigaz que no soi solo en isto. Quiero que veigaz que pa ista posición tenemos autoridat —autoridat cientifica—, ye dicir, l’autoridat de personas que entienden de ciencia.

TAM1897 D 49.2Si podese trayer-tos esta nueit prebas de que aquels que entienden todas as atras ciencias millor que dengún en iste mundo, testifican que son más intresaus en ista ciencia que en todas as atras ciencias chuntas, que veyen en ella más digno d’a suya consideración que en todas as atras ciencias chuntas, no diríaz alavez que soi seguro en charrar como lo foi —dende un punto d’anvista cientifico? Pues, tiengo chusto ixa mena de companyía — una companyía que entiende todas as atras ciencias, y tiengo as prebas verdaderament exposadas de que son más intresaus en ista que en todas as atras chuntas.

TAM1897 D 49.3En 1 Pedro 1:10-12, l’apostol ye fablando d’a salvación, y astí leigo o siguient:—

TAM1897 D 49.4D’a qual salvación os profetas han investigau y escudrinyau diligentment, os cuals profetizoron d’a gracia que habría de venir ta vusatros, escudrinyando qué, u de qué mena de tiempo, o Esprito de Cristo que yera en éls significaba, cuan atestigüó de antemán os sufrimientos de Cristo y a gloria que habría de seguir. A éls lis fue revelau que no pa éls mesmos, sino pa nusatros ministraban as cosas que agora se vos informan por meyo d’aquels que vos han predicau l’evanchelio con o Santo Esprito ninviau dende o cielo; as cuals COSAS DESEYAN MIRAR OS ÁNCHELS.

TAM1897 D 49.5Qué deseyen os ánchels mirar? — A salvación de Dios cuan se predica con o Esprito Santo ninviau dende o cielo. A parola griega pa “deseyo”, aquí significa “posar o corazón en bella cosa”. Y a parola griega pa “mirar” significa: “inclinar-se enta una cosa pa veyer-la; veyer con o tozuelo abanzau; mirar con o cuerpo encorbau; mirar con ficacio, inspeccionar curiosament — d’alguien que querría familiarizar-se con bella cosa”. Ixa ye l’actitut d’os ánchels enta o tema d’a salvación.

TAM1897 D 49.6Agora, entienden os ánchels atras ciencias —biolochía, cheolochía, icticolochía, astronomía— todas as atras ciencias? Ya sabez que sí. Totz saben que os ánchels entienden a fundo todas as atras ciencias. Totz saben que ye de tot seguro decir que toz os ánchels entienden todas as atras ciencias infinitament millor que no garra hombre entiende, u ha entendiu nunca, garra ciencia en particular. Pero os ánchels son más intresaus en o tema d’a salvación que en todas as atras ciencias. Aquels que más saben de totz os atros, son os que más intrés tienen en ista unica. Bueno, ya s’acordó con yo fa un ratet que si podese citar una autoridat como ixa, dirían que yéranos seguros en adoptar ista posición. Venga, pues, somos seguros. Somos en a millor companyía —sí, a millor companyía cientifica. Bi ha una autoridat concluyent sobre o tema, una autoridat cientifica.

TAM1897 D 49.7Agora, no soi fendo un chuego de parolas con a parola ciencia ista nueit. Faigo servir as parolas “ciencia” y “cientifico” en referencia a la salvación como una parola absolutament veraz. A salvación de Dios ye verdaderament una cosa cientifica, no por falso nombre, sino chenuinament, supremament cientifica. Asinas que no se vos ocurra de raso que soi fendo un chuego de parolas con “ciencia” u “cientifico”. La faigo servir con veracidat, porque ye correcta en iste contexto.

TAM1897 D 49.8Pero ixo no ye tot: no nomás os ánchels deseyan mirar en ixo, como qui se querría familiarizar con bella cosa; sino que se familiarizan con bella cosa. Aprienden en mirar ixo y estudiar-lo. Miraz Efesians 3:8-11, y veyeretz ista ideya expresada:—

TAM1897 D 50.1A yo, que soi menos que o mas chicot de toz os santos, se m’ha dau ista gracia, d’evancheliar entre os chentils as riquezas incalculables de Cristo; y ta fer que toz [quito a parola hombres, porque s’ha anyadiu] veigan cuál ye a comunión d’o misterio, que dende o prencipio d’o mundo ha estau amagau en Dios, qui creyó todas as cosas por meyo de Chesucristo: con a intención [Miraz, agora, he de predicar as riquezas inescrutables de Cristo pa fer que toz veigan cuál ye a comunión d’o misterio que ha estau amagau en Dios, y ixo ye con a intención, con o proposito] de que agora a os principaus y potestaz en os puestos celestials les sía conoixida por a ilesia a multiforme sabiduría de Dios, seguntes o proposito eterno que él determinó en Cristo Chesús, nuestro Sinyor.

TAM1897 D 50.2Cuál ye a “intención” de fer que os hombres veigan isto? — Pa que a os principaus y potestaz “en os puestos celestials” (“en o cielo” dan-le atras traduccions; ixo ye correcto) lis sía conoixida a multiforme sabiduría de Dios. Os ánchels, os principaus y as potestaz, deseyan ardentment de mirar en iste evanchelio d’a salvación cuan se predica con o Santo Esprito ninviau dende o cielo. De feito, miran y estudian. Y mientres estudian, aprenden nuevas revelacions d’a sabiduría de Dios —a sabiduría multipla de Dios— seguntes o suyo proposito eterno que proposó en Cristo Chesús, o nuestro Sinyor. Sabetz por atras Escrituras que iste misterio de Dios, iste proposito eterno, se revela en l’Evanchelio. Sabetz que as prencipalidaz y os poders en o cielo no son eternos d’a mesma traza — no son dende a eternidat dica a eternidat. Son dende un punto determinau dica a eternidat, como lo somos tu y yo. Gabriel ye ta a eternidat nomás dende o punto an que fue creyau. No ye dende a eternidat dica a eternidat.

TAM1897 D 50.3Pero Dios ye d’eternidat en eternidat. Agora, d’eternidat en eternidat i habió, i hai, un proposito — o suyo proposito eterno que proposó en Cristo Chesús nuestro Sinyor. Quanto tiempo lis levará a os angels plegar a la fondura, agotar o estudio, d’ixe proposito eterno? — A eternidat. Ixo ye prou claro. Alavez, a mida que ixe proposito se revela en l’evanchelio, se fa conoixiu a traviés d’o misterio de Dios, que ye: «Cristo en vusatros, a esperanza d’a gloria», ye prou claro que os ánchels l’están estudiando. Y a mida que lo miran, i veyen revelada a sabiduría multipla de Dios, seguntes o suyo proposito eterno. Deseyan mirar-lo. Lo fan, y asinas aprenden.

TAM1897 D 50.4Alavez, como éls entienden todas as atras ciencias mas que dengún hombre no en entiende garra, cuan son mas intresaus en ista que en todas as atras, y aprenden d’ista; no ye ixo un feito en o qual tu y yo podemos fiar-nos sin periglo? Alavez, no ye ista tamién una materia mas digna d’o nuestro pensamiento, d’o nuestro pensamiento mas alto, que todas as atras chuntas? Y no podemos meter o nuestro corazón en isto, y dar-le toda a nuestra alma sin estar poco cientificos? Oh, podemos, podemos! Fem-lo.

TAM1897 D 50.5Agora, no m’interpreten malament. No soi fendo un ataque contra as atras ciencias. No soi dicindo que todas as atras ciencias s’haigan d’ignorar, y contar-las como fuegos fatuos, y indignas de garra ficancia. No; soi dicindo que ista ye mas gran que todas ellas; y que cualsequier cosa que estudiemos en ellas s’ha d’estudiar baixo a subchección a ista que ye mas gran que ellas. Nomás soi dicindo que todas as atras han de prener un puesto segundario, a lo menos, debant d’ista, si queremos estar cientificos.

TAM1897 D 50.6¡Piensen-lo! Prengan as nuestras propias ments naturals con as que tractamos atras ciencias. ¿Sería yo, sería bel hombre, estrictament cientifico si metese o suyo millor y mas alto pensamiento en una ciencia, cuan tenese a mas alta autoridat posible de que en i heba una de mas alta a man? ¿Sería ixo cientifico? — No. Pues, alavez, veyemos dica agora que isto ye una ciencia; que ye a ciencia mas alta. Alavez, cualsiquier hombre que no mete o suyo pensamiento mas alto, o suyo millor pensamiento, y todas as suyas fuerzas, en primer puesto en ista ciencia, y no deixa que ella diricha todas as atras ciencias, por a naturaleza d’as cosas, no ye cientifico.

TAM1897 D 50.7Y tampoco ye sabio. Porque, qué ye ista ciencia? — A salvación. Muito bien. Y ye a vida eterna. Imachinemos que meto toda la mía vida, todas as mías fuerzas, en atras ciencias, deixando de costau ista, u considerando-la inferior, ¿l’aconsigo? — No. Alavez, cuánto tiempo tendré pa estudiar as atras ciencias? — A lo mas, nomás que bels anyos. Alavez o mío treballo en istas ciencias s’acabará pa siempre, y nunca no tendré mas oportunidat d’estudiar-las.

TAM1897 D 50.8Pero si preno iste primero de tot, y deixo que os atros ocupen un puesto inferior dica que l’haiga asegurau, alavez tendré ocasión d’estudiar os atros? — Sí. Quanto tiempo? — Pa cutio. Ah, no ye ixa, pues, a vía sabia? No ye ixe o solo camín sabio? Y no ye ixe o solo camín cientifico y sensato? — De seguro que sí. Venga, pues, seigamos cientificos, estrictament, supremament.

TAM1897 D 50.9Agora miremos una miqueta mas enta debant. En ixe primer pasache que miramos sobre os angels, prencipió con os profetas, asinas: «D’a qual salvación os profetas han investigau y escudrinyau diligentment, os quals profetizoron d’a gracia que habría de venir ta vusatros», cuan testificoron de antemano os sufrimientos de Cristo y a gloria que habría de seguir.

TAM1897 D 51.1Agora, por meyo d’os profetas se trayió por escrito, como lo tenemos aquí, ista ciencia d’a salvación, iste producto d’o pensamiento de Dios sobre o tema d’a salvación. Iste libro de ciencia, ista ciencia d’a salvación, venió por meyo d’os profetas. Sabeban bella cosa sobre as atras ciencias? — Sí.

TAM1897 D 51.2Podemos trobar isto en cuantos puestos — mas d’os que teneríanos tiempo de sinyalar esta nueit. Pero imos a veyer dos u tres puntos, pa que nos quede claro en a mente o feito de que teneban ixe conoiximiento.

TAM1897 D 51.3En o quinceno capítol d’a primera carta a os Corintios bi ha una afirmación cientifica que se fació bellas mil setecientas anyadas antes de que la descubrise a ciencia. Yera astí mientres todas istas edaz, pero os cientificos en o campo d’os cuals yera no la conoixeban a traviés d’o suyo proceso de pensamiento. Ye l’afirmación d’una verdat en astronomía. Quien creyese a afirmación d’a Biblia la sabeba siempre, per suposau, anque nunca no hese sentiu a parola astronomía; pero a ciencia de l’hombre no la conoixeba, y la descubrió nomás que dimpués de tanto tiempo.

TAM1897 D 51.4Un atro pensamiento: Cuan ixe escritor d’a Biblia fació ixa afirmación cientifica que mil setecientos anyos dimpués os cientificos troboron que yera cientifica y correcta, no yera igualment una afirmación cientifica real mientres tot o tiempo que dimpués d’o suyo descubrimiento? — De seguro. Alavez, no lo yera cuan l’escritor lo escribió? — De seguro. O pasache ye 1 Corintios 15:41:—

TAM1897 D 51.5Una gloria tien o sol, y unatra gloria a luna, y unatra gloria as estrelas: pus una estrela difiere d’atra estrela en gloria.

TAM1897 D 51.6Ixo no se sabeba fa cient anyos, perque fa cosa d’ixa epoca un hombre que se consideraba un astronomo important, y os suyos companyers lo consideraban asinas, criticó ixa afirmación por estar incorrecta y como una preba d’a ignorancia d’os escritors d’a Biblia; perque pensaba (ye dicir, o escritor d’a Biblia pensaba) que una estrela se diferencia d’atra estrela en gloria, en brilor, en cuenta de en distancia. Ixa ye l’afirmación d’iste critico a ixe respective. A suya ideya yera, y charraba en nombre d’a ciencia de l’astronomía, que a sola razón por a que una estrela nos pareix mas brillant y mas polida que unatra, ye que una ye mas amán de nusatros que l’atra, de traza que recibimos mas d’a suya luz. Pero hue en toz os dominios d’a ciencia se sabe que ye verdat que bi ha tanta diferencia entre as estrelas, en a suya grandaria, polideza y tonos, como en as flors d’a tierra. Asinas que si podesemos veyer todas as flors d’a tierra meso debant de nusatros en un gran campo, con toda la suya gloria, y variedat de colors, y alavez podesemos veyer as estrelas d’o cielo tan clarament como veyemos istas, veyeríanos una tan variada y polida como l’atra. Isto se sabe agora, pero no se sabeba cuan ixe pasache se escribió a os Corintios.

TAM1897 D 51.7Agora, pregunto, no yera ixo una afirmación cientifica, no yera a afirmación d’una verdat en a ciencia, o día que Pavlo la escribió y la ninvió ta Corinto, igual de segur como lo ye agora? O feito de que a ciencia descubrise que yera verdat no lo fació verdat, ni adhibió una partícula a o suyo peso como verdat. O suyo descubrimiento simplament amostró que heban trobau bella cosa que yera verdat, pero que no sabeban antes, perque no creyeban en a Biblia. Si nomás hesen leito ixo en a Biblia, y creyiu y acceptau, ixe punto d’a ciencia l’habrían sabiu muito antes de que garra cientifico lo descubrise.

TAM1897 D 51.8Bi ha unatra ciencia: Sir Isaac Newton un día yera posau debaixo d’un manzano. Una manzana cayió d’una branca amán d’él. Muitas vegadas heban cayiu manzanas d’os arbols antis. Él heba visto cayer manzanas d’os arbols antis. Pero ixe día yera de reflexivo, y prencipió a pensar. Por qué cayió ixa manzana? Debe d’estar porque a tierra teneba bella influencia sobre ella pa atrayer-la enta sí mesma. A tierra, estando más gran que a manzana, la atrayería enta sí mesma quan se soltase de l’árbol. Él dició: “Si prengo ixa manzana y la chito tan alto como pueda, tornará a cayer a tierra. Alavez, si yera a influencia d’a tierra a que la trayeba ista chicota distancia, cuan la tire tan alto como pueda y torna, ixo ye a preba de que a influencia d’a tierra plega dica astí de luent d’a tierra, y s’aferra a ixa cosa y la fa tornar. Si podese chitar-la una milla d’alto, y tornase, alavez sería platero que ixa influencia plegaba una milla luent pa fer tornar ixa cosa. Alavez, dició, si ixo ye verdat, ixa influencia habría de plegar dica la luna. Me pregunto si plega dica la luna? Iré a veyer-lo. Se’n fue ta casa y s’asentó astí, pilló os calculos astronomicos sobre l’orbita d’a luna en o suyo puesto, y fació una larga serie de numeros. Pero no encaixaban. Lo prebó una y unatra vegada, pero no encaixaban; no podeba fer que ixa influencia plegase dica la luna.

TAM1897 D 52.1Deixó a cuestión aparcada mientres uns diez anyos, si no me’n alcuerdo malament, antes de tornar-ie a dedicar-se. Un día se publicó un nuevo calculo d’a orbita d’a luna, correchindo bellas inexactituz en as cifras anteriors. Cuan se publicó ixo, Newton dició: «Me pregunto si ixo me dará o que quiero». Obtenió as cifras, se metió a treballar y fació una larga serie de calculos que a tu y a yo nos deixarían pasmaus, per suposau. Pero a la fin plegó a dos u tres cifras d’o final, y veyió que iba a encaixar. Quedó tan aclapau por o feito marabilloso que no podió rematar os suyos calculos. A pluma le cayió d’a man, y habió de demandar-le a un amigo que los rematase por él. L’amigo lo fació, y Sir Isaac Newton heba demostrau un feito cientifico, u millor dito, una nueva ciencia. Se diz gravitación. Y dende alavez ha estau inmortalizau.

TAM1897 D 52.2Ixo estió de veras una gran cosa. Manimenos, ixo ya yera en a Biblia dos mil cincientos anyos antes que Sir Isaac Newton lo descubrise en a naturaleza. A gravitación ye simplament l’equilibrio de l’universo. Ye ixe prencipio, ixa lei, como dirían os cientificos, por a qual se mantiene l’equilibrio de l’universo. Ye dicir, cada cuerpo en l’universo influye en toz os atros cuerpos, y s’equilibra con éls. No nomás cada cuerpo, sino cada partícula de materia en l’universo, atraye y influye en todas as atras partículas de materia de l’universo.

TAM1897 D 52.3En o mundo fisico ixo ye simplament o feito correspondient a lo que hemos teniu en a clase d’a Biblia esta tarde, en o tocant a la vida. Hemos trobau que no se puede tocar a denguna persona ni a cosa sin que se sepa en tot l’universo. Un gurrión no caye sin que o tuyo Pai lo sepa, y ixe gurrión no caye sin que a suya cayida se sienta en tot l’universo. Isto ye simplament un feito correspondient con ixo.

TAM1897 D 52.4Bi ha tamién un feito espritual que corresponde a istos dos.

TAM1897 D 52.5A on m’en iré d’o tuyo esprito? U a on fuyiré d’a tuya presencia? Si puyé ent’o cielo, astí yes; si me’n foi a o infierno, astí yes. Si pille as alas de l’alba y me’n foi a vivir a las fins d’a mar, mesmo astí a tuya man me guiará, y a tuya diestra me sostendrá. Salmo 139:7-10.

TAM1897 D 52.6Cuan tu y yo tenemos un pensamiento correcto, se percibe en belatro puesto? Tenemos un pensamiento incorrecto. Qué ye un pensamiento incorrecto? — O pecau. An prencipia, pues, o pecau? — En o pensamiento. O mío pecau se percibe en belatro puesto de l’universo amás de yo mesmo? Qui lo discierne? — Dios, por o suyo Esprito. Alavez, i hai un feito espritual en o nuestro universo que no se discierne? que no se siente? u un pensamiento, ta bien u ta mal, que no se siente? No veyez alavez a gravitación como una ciencia? Sir Isaac Newton descubrió una verdat en l’universo que corresponde a atras verdatz de l’universo.

TAM1897 D 52.7A lei que Newton descubrió ye, como he dito, ixa por a qual se mantiene l’equilibrio de l’universo. Agora voi a leyer o pasache d’as Escrituras que amuestra que isto se sabeba dos mil cincientos anyos antes de que Newton lo descubrise. Isaías 40:12:—

TAM1897 D 52.8Qui ha mesurau as auguas en a conca d’a suya man, y ha mesurau o cielo con a palmada, y ha conteniu a pols d’a tierra en una mida, y ha pesau as montanyas en una balanza, y os tozals en una balanza?

TAM1897 D 52.9Cuan se fixoron os montes y as colinas, yeran equilibradas entre ellas. Fixó Dios a cosa de traza que o suyo equilibrio se mantenese? Cuál ye o nombre cientifico d’a lei por a qual se mantiene l’equilibrio d’as cosas? — Gravitación. De qué, pues, charró Isaías? — De gravitación. De seguro que sí.

TAM1897 D 52.10Un cientifico ilustra ixe feito con a flor chicota dita campanico d’a nieu. Pensa en dos menas de flors que se reproducen dende a simient. Una ye una flor dreita, l’atra ye una flor pencada. Has visto en as flors uns eixes finos chicoz que son arredol d’un en o centro. Agora, en una flor dreita que se reproduce dende a simient, o huso central ye siempre mas curto que os d’arredol. Si ye una flor pencada, o huso central ye mas largo que os d’arredol. A razón d’ixo ye que o polvo floral —o polen— que ye en os d’arredol ha de cayer sobre o central, u no puede haber-ie reproducción d’a flor.

TAM1897 D 52.11Agora, en una flor dreita que se reproduce por simient, iste huso central ha d’estar más curto que os atros, pa que o polen d’os atros pueda cayer-ie dencima. Si estase más largo, veye, o polen cayería más t’abaixo y no l’atraparía, y asinas no se formaría garra simient. Si ye una flor penchada, y iste huso ye más curto que os atros, o polen se’n irá y de nuevo no se puede formar garra simient. Alavez, en toda flor dreita que se reproduce por a simient, l’espigo central ye mas curto que os que l’arredolan. En toda flor pendient que se reproduce por a simient, o central ye mas largo.

TAM1897 D 53.1O campanico d’a nieu se reproduce dende a simient. Y anque ye una flor dreita, o huso central ye mas largo que os d’arredol. Cómo puet estar ixo? Lo tornaré a explicar pa que lo entendaz millor: O campanico d’a nieu ye una flor dreita, propiament, y se reproduce dende a simient. O huso central, alavez, habría d’estar mas curto que os atros. Pero ye mas largo. Cómo, alavez, puet reproducir-se dende a simient? O Sinyor ha previsto ixo. L’ha feito de traza que, anque sía una flor dreita, se doble y s’aclofe. Por ixo o huso central ye feito mas largo que os atros, en isto, una flor dreita. Creixe entalto y se mantiene dreita dica que floreix y ye madura y presta pa la reproducción. Chusto alavez aclofa a cabeza, y cuan o polen ha cayiu en o suyo puesto, a floreta s’alza unatra vegada y se mantiene dreita.

TAM1897 D 53.2Agora, ixo ye fermoso por sí mesmo; pero aquí ye an entra a ilustración d’a lei d’a gravitación. Iste cientifico me diz que o que fa que a flor s’aflaqueixca, que inchine a cabeza, ye l’atracción d’a tierra. Ixo ye correcto. Qué fa que una manzana caiga? — O peso. Pero o peso ye simplament gravitación — d’o latín gravus, que significa peso. Qué fa que ixa flor dreita inchine a cabeza? — O peso d’a tierra. Pero por qué no fa que o peso d’a tierra faiga abanzar a cabeza d’ixa flor antes? — Ah, cuan Dios fació ixa floreta, equilibró a tierra, sí, equilibró l’universo, ta as suyas necesidaz. Cuan Dios fació ixa modesta floreta de nieu, tenió l’universo en una balanza, y l’achustó a la necesidat d’ixa floreta tan chicota! Y si Dios se preocupó por ixa floreta tan chicota, no se preocupará muito mas por vusatros, oh de poca fe?

TAM1897 D 53.3Agora iste cientifico me diz que si a tierra —y per suposau l’universo— hese estau feita una libra, u una onza, mas pesada d’o que ye, hese feito que a campaneta inchinase a cabeza antes d’o momento adecuau; perque, estando mas pesada, hese teniu mas influencia sobre ella. Y en ixe caso, a primera campaneta hese estau a zaguera. Pero pa que ixa chicota campaneta de nieu podese vivir y alegrar a la humanidat dica la fin d’o mundo, Dios fixó l’universo chusto exactament a las necesidaz d’ixa flor, de traza que cuan plega o momento exacto d’a suya necesidat, o peso ye exactament pro pa fer-la cayer. Allora, mientres pende, pa que se faiga a reproducción, una atra fuerza plega dende as radices, y o tallo se torna un poquet más duro, y a flor supera a gravedat, y se mantiene dreita como antes.

TAM1897 D 53.4Qui midió as auguas en o concau d’a suya man, y mesuró o cielo con a palmada, y comprendió o polvo d’a tierra en una mida, y pesó as montanyas en una balanza, y os tozals en una balanza?

TAM1897 D 53.5Qui metió a balanza de l’universo? — Dios. Isaías lo afirmó cuasi dos mil cincientos anyos antes que Sir Isaac Newton lo descubrise. No yera un feito cientifico cuan Isaías lo escribió? — Sí. No yera rechistrau mientres todas ixas edaz? — Sí. No yera una verdat cientifica tot o tiempo? — Lo yera. Yera más una verdat cientifica cuan Newton la descubrió? — No; os cientificos aprendioron bella cosa que no sabeban antes, pero astí heba estau en a Biblia tot o tiempo.

TAM1897 D 53.6Reflexionaz sobre istas cosas. Dios quiere que lo fagamos. Quiere que tu y yo veigamos que a salvación, a Palabra que nos ha dau, y a la que él clama o nuestro pensamiento mas alto, no ye bella cuestión lateral chicota y estreita, sino a cosa mas gran que o mundo puede conoixer nunca. Ye a cosa mas gran que a ciencia d’o mundo puede conoixer nunca. Ye a ciencia prencipal que o mundo puede conoixer nunca.

TAM1897 D 53.7Manimenos, no l’hemos d’estudiar pa estar cientificos. L’hemos d’estudiar pa estar salvos; y estar salvos ye cientifico.

Note

Back