Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
02 / 12Sermons de 1897

O Esprito de Profecía. – N.º 1

Alonzo Trevier Jones

TAM1897 D 2.2Sermón dau o martes por o maitín, 9 de febrero de 1897 Impreso en o Boletín Diario d’a Conferencia Cheneral, 12 de febrero de 1897, Vol. 1, N.º 1, pp. 2-6.

TAM1897 D 2.3Suposo que no i hai denguna persona en ista sala que no piense que creye de verdat en o Esprito d’a Profecía; ye dicir, que o Esprito d’a Profecía perteneixe a la ilesia, — a iste mensache tal como se manifiesta a traviés d’a chermana White, y que istas cosas se creyen, a lo menos se creye profesament, en a mida en que a ideya y as Escrituras demuestran que tals cosas fan parte d’ista obra. Pero no ye astí an ye o problema, porque agora tenemos problemas. Si no lo sabemos, somos muito pior que si tenésenos problemas y lo sabésenos. Y amás d’ixo, a causa de Dios, asinas como vusatros y yo, somos en tals problemas que corremos periglo día a día d’encorrer a ira de Dios por estar an que somos. O Sinyor nos lo diz mas d’una vegada, y nos diz cómo i pleguemos, y nos diz cómo en salir. Y a sola cosa que sé decir-tos aquí ye que estudieis o Esprito d’a Profecía y en saquez o que calga.

TAM1897 D 2.4Ixo ye nomás una d’as declaracions que se fan. En conoixendo istas declaracions, y dimpués de conoixer-las dende fa un tiempo, m’habría feito goyo de quedar-me en casa y continar con o treballo allí, porque bi ha tanto por fer y tanta chent implicada. Dios demanda muitos cambeos entre os hombres que han formau comités, chuntas, concellos, etc., y istos hombres que composan istos comités, chuntas y concellos son os mesmos que son reunitos aquí sobre os que recairá fer os cambeos. Agora, cómo ferán istos hombres os cambeos en os que éls mesmos son embrecaus, si éls mesmos no cambean primero? A sola traza de que o cambeo se faiga ye que os hombres cambien. Dios treballará a traviés de toz os que lo faigan, y de toz os que no lo faigan, ¿qué será d’éls? Por ixo digo que somos en problemas hue. Cuan o Sinyor nos diz en qué apuro semos, nos diz cómo i dentramos y cómo en salir. Tot ixo viene de no fer caso d’as Testimonianzas. Alavez, cuan nos metemos en apuros por no fer caso d’as Testimonianzas, y as Testimonianzas nos dicen chusto cómo salir d’ixe apuro, y seguimos o testimonio que nos en saca, alavez seremos dreitos con as Testimonianzas.

TAM1897 D 2.5No tiengo cosa que cargar-tos, porque soi adintro con a resta de vusatros. O Sinyor diz que a causa ye en problemas, y yo soi parte d’a causa; perteneixco a ella, a mía vida ye embolcallada en ella, y a vuestra tamién; ye tot pa nusatros. Alavez, cuan a causa ye en apuros, vusatros y yo tamién lo semos. Puede estar que vusatros personalment no teniéses garra connexión definida con os trangos que metioron a causa en apuros; manimenos, nusatros, en estar parte d’a causa, y estando a causa mesma a nuestra vida, semos en apuros igualment porque a causa lo ye. Pero Dios nos diz qué fer pa salir-ne.

TAM1897 D 2.6No quiero dar-te o consello d’os hombres, sino o d’o Sinyor. Puede estar que viigamos os nombres d’os hombres, y si ye asinas no m’esquivaré d’ixo. Si un nombre se dixase difuera y no se leyese, y sabemos qui ye, no por ixo sigue que s’haiga feito un ataque contra ixe chirmán. Suposemos que yo cometo una falta, y o Sinyor me lo diz en un testimonio. Cuan ixe testimonio me plega, le doi a espalda a la falta, y lo puez fer servir tot o que quieras, y no será contra yo; porque yo no i soi si m’en he apartau reconoixendo-la y actuando en consecuencia.

TAM1897 D 3.1De feito, ye cuestión si belún troba de raso en o suyo propio corazón una creyencia en os Testimonios dica que no en tien un, dos u tres, y ha acceptau toz, y alavez será prou satisfeito de que creye en os Testimonios, y no dica que haiga teniu bella experiencia d’ixa mena. Prencipiaré y remataré con a Palabra. Astí bi ha bella cosa que nos diz qué fer cuan plegamos a puestos como iste: «Si o Sinyor ye en meyo d’os vuestros consellos, veyendo o vuestro orden, amor y medrana, y o vuestro tremolor debant d’a suya palabra, alavez soz preparaus ta fer a suya obra sin egoísmo».

TAM1897 D 3.2Aquí semos en concello. Anque siamos diferents en o nuestro caracter, si semos moldiaus por o mesmo esprito de Cristo, semos un. Allora a ilesia puede puyar tan clara como o sol a meyodía, y marchar tan terrible como un exercito con banderas.

TAM1897 D 3.3Dios ha estau apartau d’a suya obra, d’a chestión d’a suya obra en cheneral, en o treballo estatal, en os concilios, en as chuntas, en as ilesias, etc. Hemos teniu falsos dioses, porque a chent ha meso hombres, y os hombres han permitiu que los metesen, entre Dios y l’obra. Dios va a treballar en a suya causa de todas trazas, y si no nos apartamos d’o suyo camín y le deixamos treballar a la suya traza, a ira de Dios cayerá sobre aquels que sían en o camín. Os hombres se mantienen, y permiten que los mantengan, en puestos d’os que habrían d’haber-se’n iu fa muito tiempo. Si nos apartamos d’o suyo camín y le deixamos treballar, él treballará con man suau. No queremos un fuet de cuerdas. Mas vale que nos sorprendamos un poquet agora, que no que nos sorprendamos a embute dimpués d’un tiempo; y que nos reprendan en amor, que no seguir sin saber estas cosas, y que nos fagan fuyir d’o templo como facioron ixe día, u que nos sorprendamos de tot cuan no podamos fer cosa.

TAM1897 D 3.4Asinas que si o Sinyor ye en meyo d’os vuestros consellos, contemplando o vuestro amor y a vuestra medrana, y os vuestros tremolors debant d’a suya parola, alavez soz preparaus pa fer a suya obra; y no será socio de garra transacción inchusta.

TAM1897 D 3.5Leigo unatra vegada: «A traza de l’hombre ye ideyar y maquinar. Dios planta un prencipio». Y an que Dios ha plantau un prencipio, a nuestra vida y as nuestras accions chuntas son simplament una expresión d’ixe prencipio. Y si o prencipio de Dios no i ye, alavez o prencipio d’o diaple i ye. “As circumstancias no pueden fer reformas. O cristianismo proposa una reforma en o corazón. Lo que Cristo obra en o interior se manifestará baixo a dictación d’un intelecto convertiu. O plan de prencipiar por difuera y mirar d’obrar enta l’interior siempre ha fracasau y siempre fracasará.”

TAM1897 D 3.6No puedo aplicar un testimonio a dengún mas que a yo mesmo, porque ha d’aplicar-se en o corazón y treballar dende adintro. Alavez Dios lo aplicará an que yo vaiga. Y o mesmo pasa con toz nusatros en o testimonio que plega a cualsiquiera, en cualsiquier reunión, concello u reunión d’a Conferencia Cheneral. O president no puede aplicar por tot o campo un testimonio que se le ha dau. L’ha d’acceptar en a suya anima, y rendir-se-ie cuerpo, alma y esprito; y alavez Chesucristo aplicará o testimonio por tot an que él, o president, vaiga. Ye una cosa viva en él, y alavez si avanza, ixe testimonio ye aplicau por o Sinyor por tot an que siga. Pero os hombres han prebau d’aplicar os Testimonios a atras personas sin tener o testimonio una cosa viva en éls mesmos. Ixo s’ha prebau una vegada y unatra, y astí ye an ye o problema. Si o testimonio no ye acceptau por él con cuerpo, alma y esprito, de traza que o principio que i hai en él siga una cosa viva en él, no importa cuánto lea ixe testimonio y l’aplique a atras personas, a suya propia influencia será contra o testimonio que ye aplicando. Porque si no se vive en a suya vida, y en tot lo que diz y fa, ye destruyiu por as suyas accions. Y ixo ye lo que ha trayiu as condicions que existen agora. «A traza de Dios ye dar a l’hombre bella cosa que no tiene». Hemos de prener a cosa que no tenemos, que Dios nos da, y ixo nos ferá un poder en o Sinyor. 2 Corintios 2:14: «Agora, gracias sían a Dios, que siempre nos fa trunfar en Cristo y difunde por meyo nuestro en totas partes o aroma d’o conoiximiento d’él». Cuan ixe principio ye astí, an que imos Dios ye parlando; ye fablando. Ye fendo conoixida la conoixencia de sí mesmo por meyo nuestro en tot puesto. Puede estar una transacción comercial; ixo no fa garra diferencia. Tot lo que femos les recordará a Dios dimpués que nos hayamos iu, asinas que fa manifestar o aroma d’a suya conoixencia por meyo nuestro en tot puesto.

TAM1897 D 3.7“O camín de Dios ye fer de l’hombre bella cosa que no ye;” fer de yo bella cosa que no soi. Alavez, cuan me plega un testimonio dicindo-me que no soi bien, ixe testimonio ye pa fer de yo o que no soi, — pa fer-me estar bien. No puedo quedar-me an soi y aplicar-lo; pero cuan l’aplico, seré o que no yera, y en tot puesto an vaiga Dios se puede manifestar.

TAM1897 D 3.8“O camín de l’hombre ye aconseguir un puesto fácil, y dar-se a l’apetito y a l’ambición egoísta. O camín de Dios ye treballar en poder. Él da a gracia si o malauto se da cuenta de que la necesita. L’hombre ye masiau a sobén contento de tractar-se seguntes os metodos d’a charlatanería, y dimpués esfender a traza d’o suyo fer como correcta.” O camín de Dios ye diferent. Toz somos hombres malautos, y si lo podesemos dar-nos cuenta, Dios daría a cura necesaria. L’hombre prefiere l’empirismo, y piensa que a suya traza de treballar ye correcta; pero Dios tiene a intención de purificar l’alma. Chuan 7:38: «Qui creye en yo, como diz l’Escritura, d’o suyo vientre fluirán ríos d’augua viva». Isto ye o reino de Dios adintro d’él. “Día a día os hombres son revelando si o reino de Dios ye en o suyo interior. Si Cristo reina en os suyos corazons, son ganando fuerza de principio, poder, capacidat pa estar sentinels fidels, verdaders reformadors; porque no puede haber garra reforma si no i hai una cooperación completa con Chesucristo. A traviés d’a gracia de Cristo, os hombres han de fer servir as suyas facultaz dadas por Dios pa reformar-se a sí mesmos. Con ista acción de negación d’un mesmo, que o Sinyor d’o cielo mira con aprebación, ganan victorias sobre as suyas propias tendencias heredadas y cultivadas; alavez, como Daniel, deixan en os atros impresions que nunca no s’esborrarán. A influencia se levará a todas as partes d’a tierra.”

TAM1897 D 4.1Ista ye a testimonio a la que m’he referiu fa un minuto. Quan recibes un testimonio y lo fas tuyo en o corazón y en a vida, ixo te fa estar bella cosa que no yeras, y alavez ye o reino de Dios adintro de tu, y a testimonio se levará a todas as partes d’a tierra. Puede que nunca no salgas d’o tuyo Estau. Alavez, cómo puede estar? An que vas tu y an que vo yo, Dios ye fendo impresions en o corazón que nunca no s’esborrarán, y por ellas se ferán atras impresions, y asinas succesivament. Belún se puede endurir contra ixo, pero igualment i irá; y quan ixa impresión la faigas tu, sabrá que ye d’o Sinyor. Os saduceus no creyeban en a resurrección, pero tamién dicioron que conoixioron a os disciplos de que heban estau con Chesús y heban aprendiu d’él dimpués d’a suya muerte. En os suyos corazons sabeban que heba resucitato. O feito yera astí, pero no se convirtioron por ixo. Ixe ye o principio que ye en a Biblia. D’un testimonio escrito en 1896 leigo: “Muitos d’os hombres que han feito de consellers en as reunions d’o consello y d’o concello han de ser escardatos.” Pare cuenta, diz muitos. No son muitos en total, de traza que cuan muitos d’éls son escardatos, muitos no pueden quedar. “Atros hombres habrían de prener o suyo puesto, porque a suya voz no ye a voz de Dios. Os suyos plans y maquinyacions no son en l’orden de Dios. Os mesmos hombres s’han mantenito en o cargo como directors d’as chuntas, dica que baixo a suya propia chestión y as suyas propias trazas, se fa servir fuego común en o puesto d’o fuego sagrau que Dios mesmo enciende. Istos hombres ya no son clamaus Israel, sino usurpadors.” Usurpadors en cuenta d’Israel! En qué pior problema podríamos estar?

TAM1897 D 4.2De nuevo, d’un testimonio escrito en 1894: «Habrían d’haber-se feito cambios fa muito tiempo. Dios querría que a ilesia quitase o suyo reproche». Aquí son as parolas: «Os mesmos hombres no han de componer o vuestro consello anyo dezaga d’anyo; habrían d’haber-se feito cambios fa muito tiempo. Dios querría que a ilesia quitase o suyo reproche; pero mientres que os hombres que s’han sentiu de tot capables de treballar sin acceptar o consello de Dios se mantengan en o cargo anyo dezaga d’anyo, ixo no se puede fer. Ista situación ye fermentando todas as brancas d’a obra, porque os hombres no sienten a suya necesidat d’a guía d’o Esprito Santo.”

TAM1897 D 4.3Qué s’ha de fer? Ha de tener o Sinyor una oportunidat de treballar agora? Se le permitirá de producir os cambios necesarios? Iste testimonio no s’ha d’aplicar de traza que nos apoderemos d’iste treballo y empecemos de sopetón a fer os cambios. O mío corazón ha d’estar dreito antes de que pueda participar en garra cambio. Lo que cal fer ye entregar-nos a Dios y dimpués deixar que Él treballe a traviés de nusatros. No nos importa qui sían os hombres si Dios ye astí.

TAM1897 D 4.4No hemos de prencipiar agora a mirar arredol pa veyer qué candidatos podemos devantar, a qui podamos favorecer y meter en os puestos que agora ocupan atros; porque alavez, anque éls serían difuera d’os puestos, nusatros seríamos en os puestos, y o Sinyor sería tan luent como antes. O problema agora ye que s’ha deixau difuera a o Sinyor. Agora, si mos ficásemos en os suyos puestos, o Sinyor tornaría a quedar difuera, y a causa estaría pior que antes. Pero ixo no ye o que se quiere. Aquí no i ha d’haber politica; pero si a politica ye en nusatros, será aquí, y se manifestará aquí. Si de verdat un hombre tiene politica en él, o millor puesto pa exercer-la ye en o mundo ubierto, entre os que son politicos y res mas, pus ixo ye tot o que ye; y si no la exerce allí, la exercerá en a ilesia, y nomás i espardirá maldat y diaplerías. Y, per suposau, ye millor que ixe tipo de treballo sía ubierto en o mundo que en a ilesia. Asinas que ixo no ye pa o que somos aquí. Somos aquí pa trobar a Dios, y ubrir os nuestros corazons pa que él ocupe o puesto dende o centro dica a circumferencia, en cada pensamiento, parola y feito; y Dios no ye un politico; él ye Dios. O que hemos de fer ye buscar a Dios con tot o corazón, pa que Dios faiga tot o que s’ha de fer; y él lo ferá si le deixamos. Deixaz una oportunidat a Dios. Os que son en o camín han de quitar-se d’o meyo, y a resta de nusatros hemos de mantener-nos difuera d’o camín. Alavez Dios podrá tener o puesto que le pertoca.

TAM1897 D 5.1Dimpués se nos cita aquí a historia de Nicodemo y Cristo. Nicodemo yera un chefe d’Israel, y diz que “Nicodemo buscó una entrevista con Chesús de nueiz, dicindo: ‘Rabbi, sabemos que yes un mayestro veniu de Dios: porque dengún hombre no puede fer istos miraglos que tu fas, si Dios no ye con él.’ Tot ixo yera verdat dica cierto punto, pero qué dició Chesús? Él ‘le respondió y le dició: Verdaderament, verdaderament te digo, si un hombre no naixe de nuevo, no puede veyer o reino de Dios.’ Astí yera un hombre en un alto cargo de confianza, un hombre a qui se le teneba por un experto en as costumbres chodigas, un hombre a qui a suya mente yera plena de sabiduría. De feito, poseyeba talentos de caracter no ordinario. No iría ta Chesús de día, pus ixo lo fería obchecto de comentarios; sería masiau humiliant pa un chefe d’os chodigos reconoixer que simpatizaba con o menospreciato Nazaretano. Nicodemo piensa: “Averiguaré por yo mesmo a misión y as pretensions d’iste mayestro, si ye de veras a luz que ha de iluminar a os chentils, y a gloria d’Israel.

TAM1897 D 5.2“Chesús le diz practicament a Nicodemo: No ye a controversia lo que aduyará a o tuyo caso. No son os argumentos los que trayerán luz a l’alma. Has de tener un corazón nuevo, u no podrás discernir o reino d’os ciels. No ye mayor preba la que te meterá en a posición correcta, sino propositos nuevos, fuents nuevas d’acción: has de naixer de nuevo. Dica que este cambio no se faiga, fendo nuevas todas as cosas, as prebas mas fuertes que se podesen presentar serían inútils. A falta ye en o tuyo propio corazón; tot ha de cambiar, u no podrás veyer o reino de Dios.

TAM1897 D 5.3«Ista yera una declaración muit humiliant pa Nicodemo, y con un sentimiento d’irritación prene as parolas de Cristo, dicindo: ‘¿Cómo puede un hombre naixer estando viello?’. No teneba prou mentalidat espiritual pa discernir o significau d’as parolas de Cristo. Pero o Salvador no respondió a l’argumento con unatro argumento. Devantando a man con solemne y tranquila dignidat, subraya a verdat con mayor seguranza: «De verdat, de verdat te digo: si un hombre no naixe de l’augua y d’o Esprito, no puede dentrar en o reino de Dios. Lo que ye naixiu d’a carne ye carne; y lo que ye naixiu d’o Esprito ye Esprito. No te marabilles de que te haiga dito: cal que naixaz de nuevo. O viento bufa an quiere, y en sientes o soniu, pero no pues decir d’a on viene ni ta on va; asinas ye totz os que naixen d’o Esprito.’ Nicodemo le dició: ‘Cómo pueden estar istas cosas?’

TAM1897 D 5.4Bellas claridaz de verdat penetraban en a mente d’o gubernador. As parolas de Cristo lo emplioron de reverencia, y lo levoron a preguntar: «Cómo pueden estar istas cosas?». Con gran sinceridat, Chesús respondió: «Yes un mayestro d’Israel y no conoixes istas cosas?». As suyas parolas le transmiten a Nicodemo a lección de que en cuenta de sentir-se irritau por as parolas claras d’a verdat y dar-se a la ironía, habría de tener una opinión muito mas humilde de sí mesmo, a causa d’a suya inorancia espiritual. Manimenos, as parolas de Cristo se dicioron con una dignidat tan solemne, y tanto l’esguardar como o ton exprisoron tanto amor enta él, que no s’ofendió en dar-se cuenta d’a suya posición humillant. De seguro que qui ye confiado con os intreses relichiosos d’o pueblo no habría d’estar ignorante d’una verdat tan important pa que éls la entendesen, como a condición pa dentrar en o reino d’os ciels. «De veras, de veras te digo», continó Chesús, «que lo que sabemos lo decimos y lo que hemos visto lo testificamos; y vusatros no recibiz o nuestro testimonio. Si tos he dito cosas d’a tierra y no creyiz, ¿cómo creyiraz si tos digo cosas d’o cielo?».

TAM1897 D 5.5«Ista lección a Nicodemo la presento como altament aplicable a aquels que hue son en posicions de responsabilidat como gobernants en Israel, y as voces d’os cuals s’ascuiten a sobén en o concello dando preba d’o mesmo esprito que teneba Nicodemo». Qui escuitará y deixará que as mesmas parolas tiengan o mesmo efecto en os suyos corazons y vidas hue? Nicodemo se convirtió como resultau.

TAM1897 D 5.6Istas parolas se dicioron a os presidents de conferencias, a os mayors d’as ilesias y a aquels que ocupan puestos oficials en as nuestras institucions. Vusatros sabetz si soz un president de conferencia. Vos parla; diz: «Cal que naixatz de nuevo». Sabetz si soz un mayor d’una ilesia. Vos parla; diz: «Cal que naixatz de nuevo». Sabetz si ocupatz un puesto oficial en bella una d’as nuestras institucions. Vos parla; diz: «Cal que nazcaz de nuevo». Diz: «Cal que vos convertiz». No diz que nunca no vos hesez convertiu; anque nos haigamos convertiu, o tiempo ye tal que Dios demanda una conversión mas funda, una consagración mas profunda que nunca no haigaz conoixiu vusatros ni yo. No ye cosa pa vusatros ni pa yo haber-nos convertiu fa cinco, diez u quince anyos, si agora no nos convertimos, hue. Y hue diz si escuitaz a suya voz, no endurizaz os vuestros corazons. Hue, mientres se diz hue, diz a vusatros y a yo, Has de naixer de nuevo; has de convertir-te; y si un hombre no naixe de nuevo, no puede veyer o reino de Dios. Y astí ye a bendita promesa, Un corazón nuevo te daré. Gracias a o Sinyor! Busquemos a o Sinyor con un corazón asinas, con una fervor asinas como nunca antes, pa que nos faiga servir como nunca antes; y alavez él apartará a afrenta d’a suya ilesia, y ella se devantará pa salir sin garra estorbo, polida como a luna, tan clara como o sol, y terrible como un exercito con banderas. Ixo ye o que o Sinyor quiere de tu y de yo hue. Le’l daremos?

Note

Back