Echipto y Israel
TAM1897 Q1 20.8Sermón dau o chueves por a tardi, 4 de marzo de 1897 Impreso en o Boletín d’a Conferencia Cheneral, Primer Trimestre, 1897, Vol. 2, N.º 1, pp. 20-26.
TAM1897 Q1 20.9A nuestra primera lección nos dió l’orichen d’o estau; o establimiento d’o primer d’a historia. A nuestra segunda lección nos dió o primer eixemplo de deseparación entre a ilesia y o estau en a historia. En ixos primers tiempos o Sinyor sinyaló clarament cómo de completa heba d’estar a deseparación entre a ilesia y o estau. Esta nueit hemos de seguir a toz dos, dica que se tornen a trobar, en a mesma tierra.
TAM1897 Q1 20.10Nimrod yera fillo de Cus; Cus habitó en Etiopía; Cus yera fillo de Cam; y Echipto yera a tierra de Cam. Asinas, rastreyamos a chenealochía de Nimrod dreitament enta Echipto; y tamién podemos rastreyar o suyo eixemplo enta Echipto. Anque Nimrod estió o primer hombre que levó a corona reyal, o primer que ostentó o títol y afirmó o dominio de rei, manimenos en Echipto ixe eixemplo de Nimrod en todas as suyas fases se siguió d’a traza mas completa y s’establió d’a forma mas plena.
TAM1897 Q1 20.11En Echipto no i habió rei dica dimpués d’o tiempo de Nimrod; no dica dimpués que heba usurpau o puesto y l’autoridat de rei. Porque, se’n alcuerdan, cuan Nimrod lo fació, estió contra Dios, contra a ideya que o pueblo teneba de Dios, y contra o suyo conoiximiento d’él. En ixe tiempo o pueblo sabeba que, en ixo, Nimrod yera prenendo o puesto de Dios; y o suyo nombre indica as opinions que yeran alavez predominants sobre ixa acción. En Echipto se siguió o mesmo camín. Os rechistros echipcios certifican que os primers gobernants d’Echipto estioron os dioses, os siguients estioron os semidioses, ye decir, os medios dioses; dimpués d’éls estioron os mesmos reis, que yeran hombres.
TAM1897 Q1 20.12Asinas pues, se vei que en ixa tierra o procedimiento yera identico a o de Sinar. En Echipto o rei, intencionadament y declaradament, por a suya parte, ocupaba o puesto de dios ta o pueblo. O pueblo lo consideraba como tal. O sol yera o dios; o rei d’Echipto yera o fillo d’o sol. Yera Dios ta o pueblo. O pueblo viviba d’o suyo alento. Yera o suyo alento de vida. Recibiban os suyos espritos d’él. Pa éls yera o “dador de vida, pareixiu a o sol eterno”. (Se veiga “Empires of the Bible”, cap. 7, par. 27, 38, 43, 44, 49, 64, 71-83, 96, 102; cap. 14, par. 15, 16.) Asinas en Echipto o rei no yera simplament o representant, o vice-rei d’o dios; yera a personificación de Dios. A vida de Dios habitaba en o rei, y veniba a traviés d’o rei enta o pueblo. D’ista traza o rei yera a vida ta o pueblo, porque en él se representaba o gran dios tot-penetrant, o sol. No i heba garra atributo de Dios que o rei no representase ta o pueblo. Tal yera o sistema de reyalza y gubierno en l’antigo Echipto.
TAM1897 Q1 21.1Agora tornemos a Caldea cuan Dios deseparó a ilesia d’o estau, como leemos en a lección anterior, cuan le dició a Abraham: «Vete-ne d’a tuya tierra, y d’a tuya parentela, y d’a casa de tu pai, ta una tierra que yo te amostraré». Y cal tener en cuenta que no estió dica dimpués que Abraham se deseparó d’os zaguers d’os suyos familiars cuan o Sinyor le amostró a tierra. Abraham se deseparó primero d’o suyo país; segundo, d’a casa de su pai; y tercero, d’os suyos familiars. No estió dica dimpués que Lot se’n fue ta o val de Sodoma cuan Dios amostró a Abraham a tierra. Chenesi 13:14, 15. Cuan a clamada de Dios s’heba feito a Abraham, y él s’heba deseparau d’a suya tierra —de tot corazón y alma—, y d’a casa de su pai, y de toda la suya parentela, y yera an que o Sinyor quereba que estase, alavez o Sinyor le dició: «Alza agora os tuyos uellos y mira dende o puesto an que yes, enta o norte, y enta o sud, y enta l’este, y enta l’ueste: que toda a tierra que ves, a tu te la daré, y a la tuya simient pa cutio». Se la daré en posesión eterna.
TAM1897 Q1 21.2Agora vos pregunto, cuan Dios le dició a Abraham que alzase os suyos uellos y mirase, veyió Abraham mas d’o que habría visto si hese alzau os suyos uellos sin que Dios le diciase?
TAM1897 Q1 21.3(Congregación) Sí.
TAM1897 Q1 21.4Alavez, veyió bella cosa que no habría puesto veyer si Dios no le hese dito que alzase os uellos. Y cuan Dios le dició que alzase os suyos uellos y mirase, ixo que veyió estió a tierra que Dios le heba prometiu. En ixe inte Dios le amostró a tierra prometida, y ixa estió a tierra enta a que o Sinyor le clamó. No le la dió en ixe inte, “No, ni un puesto an meter o piet: manimenos prometió que le la daría en propiedat, y a la suya simient dimpués d’él.” Y él miró ta o país celestial ta cutio; ixe país que tiene una ciudat con fundamentos, d’a que Dios ye o constructor y o fabricant. Astí yera “a promesa de que sería l’heredero d’o mundo;” y Abraham la recibió “a traviés d’a chusticia d’a fe”. Alavez, cuan Dios le dició a Abraham que lo mirase, y que se lo daría a él y a la suya simient como posesión eterna, qué veyió? o mundo?
TAM1897 Q1 21.5(Voces) Veyió o mundo venidero.
TAM1897 Q1 21.6Y ixe ye o país que le perteneixeba dende ixe inte. «Y si soz de Cristo, alavez soz a simient d’Abraham, y herederos seguntes a promesa». Y ixe ye o vuestro país, y o mío. Y oh! pensar qué ideyas tan estreitas, tan de raso indignas, ha de tener qui se conforma con qualsiquier atro país, u tiene inclinación por qualsiquier atro país, u tiene qualsiquier afecto por qualsiquier atro país. Cómo puede fer ixo dengún, cuan tiene os uellos posaus en ixe país que Dios le ha amostrau, y enta o qual le clama!
TAM1897 Q1 21.7Abraham morió. Isaac vivió y morió. Jacob y a suya familia estioron levaus ta Echipto, como o Sinyor le dició a Abraham: «A tuya simient será forastera en una tierra que no ye d’éls», y ixa yera Echipto. Agora pensaz-lo bien. No vos ixublidetz ista exprisión que o Sinyor nos da sobre Echipto, porque nos servirá en as proximas leccions. A tierra en a que heban d’estar forasters y servir a o Sinyor, yera Echipto. Vivioron allí cientos d’anyos —en una tierra que no yera d’éls. Y recordaz que yera l’Echipto que hemos descrito, en o que o rei yera en o puesto de Dios, y yera Dios ta o pueblo.
TAM1897 Q1 21.8Demos un atro vistazo a ista ilesia por un momento, y veigamos qué yera fendo o Sinyor con ella. Ista nueit tenemos debant nuestro un mapa que nos amuestra o país. Aquí ye Caldea, d’a on que Abram fue clamau; y puyó aquí enta Mesopotamia, ta Harán, a on que su pai morió. Astí fue deseparau d’a casa de su pai, y dimpués plegó ta la tierra a on que se deseparó de Lot.
TAM1897 Q1 21.9Mientres que Abram yera en ista tierra, se fació historia, con as nacions de l’Este conquerindo enta l’ueste, dica as mugas d’Echipto. Pero pa cuan Israel fue ta Echipto, u un poquet antes d’ixe inte, l’Imperio Echipcio s’heba estendillau por tot iste país de l’Este. Plegó por tot Echipto, baixó dica Etiopía, incluyiba toda a muga meridional y occidental d’Asia Menor dica arribar a Armenia, Asiria y Sinar; de traza que l’Imperio Echipcio cubriba toda a rechión oriental, o mundo conoixiu d’alavez. L’Imperio Echipcio, en o suyo tiempo, estió tan universal como lo estió o Romano en o suyo tiempo, u cualsiquier d’as atras nacions que le siguioron.
TAM1897 Q1 21.10Agora, mientres que a historia se feba dende l’Este, y os reis d’istos países yeran conquerindo por toda a rechión occidental, dica as mugas d’Echipto, Dios establió a suya ilesia en a tierra de Canaán pa mantener vivo o conoiximiento d’o verdadero Dios entre as nacions que i pasaban y repasaban. Y cuan o reino echipcio s’espardió por tot iste país, y a seu de l’imperio d’o mundo yera a mesma capital d’Echipto, Dios levó a o suyo pueblo ta Echipto, de traza que os ambaixadors y gubernadors de toz os pueblos, que pasaban dende toz istos países enta o cap d’o suyo gubierno, que yera Echipto, entrásen en contacto con o pueblo de Dios.
TAM1897 Q1 21.11En Echipto, o Sinyor asentó a o suyo pueblo en Gosén, en o corredor entre istas nacions paganas y a capital d’Echipto, de traza que a chent, os suyos ambaixadors y os suyos gubernadors, pasasen por Gosén, a tierra habitada por o pueblo de Dios, y se les clamase l’atención enta o verdadero Dios.
TAM1897 Q1 22.1En Echipto, Chusé tamién yera amán d’o trono, de traza que os ambaixadors que veniban ta Echipto heban de trobar-se con Chusé, qui lis daría o conoiximiento d’o verdadero Dios. Dimpués que morió Chusé, o conoiximiento de Chusé y a suya influencia remanioron en a capital d’Echipto dica Moisen. Alavez, Moisen yera en o palacio y amán d’o trono. No simplament amán d’él como heba estau Chusé; sino que Moisen yera en o primer escalón d’o trono, pus yera fillo d’a filla de Faraón. A filla de Faraón yera a muller de Faraón; y Moisen, en estar o fillo d’a filla de Faraón, yera heredero lechitimo d’o trono por partida doble. Si a muller de Faraón no hese estau a suya filla, o suyo primer fillo adoptivo hese estau heredero d’o trono. Amás, si o Faraón tenese atra muller y garra atro fillo, a suya filla habría estau heredera d’o trono. Pero como a filla d’o Faraón yera a muller d’o Faraón, o suyo fillo adoptivo yera heredero d’o trono por partida doble. No se podeba discutir o suyo dreito a l’herencio d’o trono d’Echipto, que allora yera o trono d’o mundo.
TAM1897 Q1 22.2En ixe inte o rei d’Echipto teneba uns ueitanta anyos, de traza que nomás i heba un espacio chicot entre Moisen y o suyo puesto doblement lechitimo en o trono, y a posesión de tot o poder de l’Imperio Echipcio que cubriba o mundo. Y en ixe tiempo tamién s’amanaba o tiempo d’a promesa que Dios heba churau a Abraham, y Moisen i creyeba, y por ixo refusó deliberadament y de tot o trono y tot o poder y a gloria d’Echipto —él «se negó a que lo clamásen fillo d’a filla de Faraón».
TAM1897 Q1 22.3Moisen creyeba que s’amanaba o tiempo d’a promesa que Dios heba churau a Abraham. Y, por cierto, sería millor que decidiésemos si lo creyemos; porque si somos seguros de que lo creyemos, veyeremos mas en a creyencia de Moisen en ixo. Veyeremos a os Feitos 7:17:—
TAM1897 Q1 22.4Cuan s’amanó o tiempo d’a promesa que Dios heba churau a Abraham, o pueblo creixió y se multiplicó en Echipto.
TAM1897 Q1 22.5En o tiempo que Moisen naixió, Faraón pensó en destruyir a o pueblo, pa que no se multiplicasen y se fesen tan poderosos que podesen salir d’a tierra. A cuestión ye que en Echipto no nomás i heba chodigos como pueblo forano, sino que tamién i heba una multitut de chent forana: presoners que s’heban levau d’atros países ta Echipto. Asinas que en ixe tiempo, alto u baixo un tercio d’a población d’Echipto yeran foranos. A parola hebrea que significa “multiplicar-se” sinifica que “enxamaban” como as abellas u os peixes. Cuan Faraón veyió que o pueblo se multiplicaba tan abundantment, y que amás o país yera tan pleno de forasters, tenió medrana de que prenesen a tierra en una revuelta pa marchar-se d’o país.
TAM1897 Q1 22.6Unatra cosa que i levó estió que, mientres Israel yera en Echipto; mientres l’Imperio Echipcio cubriba tot l’Este, i habió un intento deliberau d’o poder de l’estau de forzar a tot l’imperio a adorar nomás que a o sol. Diferents formas de culto a o sol pervadeixeban ixe imperio, pero se fació un esfuerzo con toda a poder de l’imperio pa eliminar toda forma de culto a o sol fueras d’o disco espullau d’o sol en o cielo, u una imachen debant d’éls d’un disco solar. Israel, per suposau, no obedeció ixe edicto. No adororon o sol. Eles defendioron a verdat de Dios, y o feito de fer-lo estió un punto que encara yera en a mente d’iste rei. Estió un atro rei qui prebó d’imposar o culto a o sol; pero cuan iste rei plegó, ixa cosa yera en a suya mente, y estió a base sobre a que podió razonar que si iste pueblo teneba una oportunidat, prenería a iniciativa pa marchar-se d’o país.
TAM1897 Q1 22.7D’ixa epoca, o rechistro diz no nomás que “o pueblo creixió y se multiplicó”, sino tamién que “s’amanaba o tiempo d’a promesa, que Dios heba churau a Abraham”. Qué promesa heba churau Dios a Abraham? Cuál yera a promesa de Dios a Abraham?—Dar-le a tierra que veyeba. Qué tierra yera ixa?
TAM1897 Q1 22.8(Voces) O mundo.
TAM1897 Q1 22.9Qué mundo?
TAM1897 Q1 22.10O mundo venidero.
TAM1897 Q1 22.11Ixa ye a parola de Esteban: «S’amanaba o tiempo d’a promesa que Dios heba churau a Abraham». Ye verdat? Lo creyez? Creyez que o tiempo yera amanau pa que Dios dasese a Abraham ixa tierra que le heba amostrau? Diz: «A Abraham». I atros i serían, pero yera pa Abraham. No belatro sin Abraham; sino Abraham y a suya simient. «No diz: “Y a las simients”, como de muitos; sino como d’un solo: “Y a la tuya simient”, que ye Cristo».
TAM1897 Q1 22.12Yera, pues, proximo o tiempo d’a promesa, cuan Dios daría a Abraham y a Cristo ixa tierra que Dios amostró a Abraham? No vos pregunto si hez pensau en ixo bella vegada u no. Vos pregunto si creyetz o que diz. No voi a intentar explicar-lo. No cal explicar-lo una vegada que lo creyemos, porque ixo diz. Ya sabetz prou bien, sin de referir-tos a os versiclos, por o vuestro conoiximiento d’a Biblia, que Dios fació ista promesa cada vegada a Abraham y a la suya simient. Nunca no a la simient sin Abraham. Nunca no a Abraham sin a simient,—y “no a simients”, sino a la tuya simient. Alavez, cuan o tiempo d’a promesa s’amanó pa dar ixo a Abraham, a qui mas plegó?—A Cristo. Cómo heba de plegar a Abraham?—Por Cristo.
TAM1897 Q1 22.13S. H. Lane.—Cuan a promesa se repitió a Isaac y Jacob, no yera o mesmo o lenguache?
TAM1897 Q1 22.14Sí. Siempre yera o mesmo.
TAM1897 Q1 22.15S. H. Lane.—Alavez a pregunta sería, caleba que Abraham i estase necesariament pa complir a declaración de Esteban?
TAM1897 Q1 23.1Sí, porque diz, “A tu, y a la tuya simient,” siempre. Pero vendrán atros versiclos que lo ferán positivo.
TAM1897 Q1 23.2Agora una parola. Jacob morió en Echipto, y lo levoron ta la tierra, y astí lo enterroron. Chusé morió en Echipto, pero dició: «No m’enterréis; ni sisquiera en a tierra». Chusé no quereba que lo levasen ta Palestina, an que levaron a Jacob y l’enterroron. Chusé dició: «Dios vos visitará». Guarda o mío cuerpo, y cuan Dios vos visite, me sacaretz con vusatros. Sacaz os míos güesos con vusatros. Y asinas lo facioron. Y cuan plegasen a la tierra, ¿qué tierra yera la que Dios quereba decir en a promesa a Abraham?
TAM1897 Q1 23.3(Congregación) O mundo venidero.
TAM1897 Q1 23.4No veyez que Chusé nunca no asperó estar enterrau en iste mundo?
TAM1897 Q1 23.5Miremos isto d’atra traza. A parola diz que «se amanaba o tiempo d’a promesa que Dios heba churau a Abraham». Dios heba churau de dar a Abraham a tierra que le amostró, pa una posesión eterna. Pero Abraham yera agora muerto, y levaba cientos d’anyos muerto. Cómo, alavez, podeba Dios dar a tierra a Abraham estando muerto? Clarament, no podeba. Alavez, como Dios heba churau de dar a tierra a Abraham; como o tiempo yera agora proximo d’o que Dios heba churau a Abraham; y como Abraham yera agora muerto, ye cierto que a tierra no se le podeba dar a Abraham mientres yera muerto; y ye igualment cierto que o tiempo yera proximo en que Abraham resucitaria d’entre os muertos, pa que Dios le podese dar a tierra que heba churau de dar-le en propiedat eterna. Por tanto, no veyez por qué Chusé no permitió que se le enterrase o suyo cuerpo —mesmo en a tierra de Canaán, como lo estió Jacob? A verdat ye que Chusé creyeba que yera amán o tiempo que Dios heba churau a Abraham de dar-le a tierra, y Chusé asperaba dentrar en a herencio con Abraham.
TAM1897 Q1 23.6(Voz) No se referiba ixa promesa a la promesa que Dios fació a Abraham, a la que se fa referencia en o quinceno capítol d’o Chenesi?
TAM1897 Q1 23.7Sí, ye chusto ixo mesmo, gracias a o Sinyor. Alavez, Chusé morió, y fue embalsamau en Echipto, y meso en un arca, y cuan Israel salió d’Echipto, os uesos de Chusé estioron levaus con éls mientres cuaranta anyos en o desierto; y tot ixe tiempo o cuerpo de Chusé estió con éls, astí debant d’os suyos uellos, día sí y día tamién, y estió una repreca ta a suya incredulidat.
TAM1897 Q1 23.8Muitas personas, he trobau, en leyer ixe verset d’o discurso de Esteban, l’explican d’ista traza, d’ixa traza y d’atra traza, en cuenta de creyer o que diz, en cuenta de mirar a promesa que Dios fació a Abraham, y que churó a Abraham, de dar-le a tierra que le amostró. Pero no hez alcordau que a tierra que Dios amostró a Abraham yera o mundo, y no iste mundo, sino o mundo venidero? Ixa ye a patria que Dios le churó de dar-le; y ixa ye a patria que él asperaba. Ixa ye a patria que teneba una ciudat que él asperaba, d’a qual o constructor y fabricant ye Dios. Y no pensaría en una oportunidat de tornar a l’atra patria, d’a qual heba saliu.
TAM1897 Q1 23.9Siempre o churamento de Dios yera de dar ixa tierra a Abraham y a la suya simient. No i metaz un “simients” quan Dios l’ha arrancau; no i metaz una “s” quan Dios l’ha quitau. «No diz: Y a simients, como de muitos; sino como d’un solo: Y a la tuya simient, que ye Cristo». N’i heba muitos, ixo ye verdat. Tres millons salioron d’Echipto, pero istos no son d’os que Dios charraba quan dició: «A tu, y a la tuya simient», que yera «como d’un solo», y «que ye Cristo». Lo veyez? No deixez que a multitut d’Israel dentre en a vuestra cabeza cuan leyez as parolas: «A tu, y a la tuya simient». Cuan Dios quita a «s», no nos ye permitiu meter-la-ie de garra traza. No l’hemos de meter ni en o nuestro pensamiento. Qui yera a simient?—Cristo. Cuan diz: «A tu, y a la tuya simient», tu y yo no l’hemos de leyer d’atra traza que «a tu y a Cristo li daré-lo, pa una posesión eterna». No i hemos de meter a dengún mas que a Cristo, de no estar a traviés de Cristo. A tu y a Cristo li daré-lo.
TAM1897 Q1 23.10Esteban diz que “o tiempo d’a promesa s’amanó, a la que Dios heba churau a Abraham”. Esteban ixo lo quitó d’a Biblia. Quiero que veigaz que ixo no estió una inspiración especial d’o Esprito Santo dada a Esteban chusto en ixe inte, sino que tot yera ya en a Biblia d’antes, y que o Esprito Santo lo dió a istos atros a traviés d’Esteban, trayendo-le a la memoria as cosas que heba leito ya en a Biblia. Por favor, ubri-tos o seiseno capítol de l’Exodo. Isto ye tan claro en l’Escritura que no bi ha posibilidat d’explicar-lo d’atra traza. Iste ye o tiempo d’a liberación d’Israel, y o Sinyor lo fería. Exodo 6:1-5:—
TAM1897 Q1 23.11Alavez o Sinyor dició a Moisen: Agora veyerás o que feré a Faraón: que con man fuerte los deixará ir, y con man fuerte los forachitará d’a suya tierra. Y Dios fabló a Moisen, y le dició: Yo soi o Sinyor: y aparecié a Abraham, a Isaac, y a Jacob, por o nombre de Dios Totpoderoso, pero por o mío nombre de Yehová no yera conoixiu d’éls. Y tamién he establiu o mío pacto con éls, pa dar-les a tierra de Canaán, a tierra d’o suyo peregrinache, an que yeran forasters. Y tamién he sentiu o chilo d’os fillos d’Israel, a qui os echipcios tienen en esclavitut; y me’n he alcordau d’o mío pacto.
TAM1897 Q1 23.12Cuál yera o suyo pacto?—Dar-lis a tierra. Qué representaba a tierra? qué yera?—A tierra, o mundo, que o Sinyor amostró a Abraham, y churó de dar-la-le como posesión eterna.
TAM1897 Q1 24.1(Voces) O mundo venient.
TAM1897 Q1 24.2Agora diz: «Me’n he alcordau d’o mío pacto». Qué significaba ixo? «Me’n he alcordau d’o mío pacto». L’heba ixuplidau?—No; sino que l’hora d’acomplir o que heba prometiu heba plegau. Vos alcordaz que en o deceno-ueiteno de l’Apocalipsi diz:—
TAM1897 Q1 24.3Y sentié unatra voz dende o cielo, que deciba: Saliz d’ella, pueblo mío, pa que no seigaz participes d’os suyos pecaus, ni recibaz d’as suyas plagas. Porque os suyos pecaus han plegau dica o cielo, y Dios s’ha alcordau d’as suyas iniquidaz. Pagaz-le-ne como ella vos pagó, y doplez-le dople seguntes as suyas obras: en a copa que ella ha empliu, empliz-le-ne dople. Tanto como s’ha glorificau y ha viviu en luxo, da-le tanto tormento y dolor: porque en o suyo corazón diz: «Soi posada como una reina, no soi viuda y no veyeré dolor». Por ixo as suyas plagas plegarán en un solo día: a muerte, o luto y a fambre; y será de tot cremada con fuego: porque fuerte ye o Sinyor Dios que la chuzga.
TAM1897 Q1 24.4Cuan Dios s’ha alcordau d’as suyas iniquidaz, ha plegau o tiempo en que ye chuzgada. Cuan s’alcordó d’o suyo pacto, qué tiempo heba plegau?—Heba plegau o tiempo de complir o churamento. Pero, cuál yera o pacto con Abraham, Isaac y Jacob?—Yera de dar-les ixa tierra pa una posesión eterna, y de dar-la a éls y a la suya simient. Qui yera la simient?—Cristo.
TAM1897 Q1 24.5Por tanto, di a os fillos d’Israel: Yo soi o Sinyor, y vos sacaré d’ baixo d’as cargas d’os echipcios, y vos libraré d’a suya servitut, y vos redimiré con un brazo estendillau y con grans chudicios: y vos preneré pa mí como pueblo, y seré pa vusatros Dios: y sabretz que yo soi o Sinyor, o vuestro Dios, que vos fa salir d’aixo d’as cargas d’os echipcios.
TAM1897 Q1 24.6Si Israel hese creyiu ixo, habrían precisau bella vegada de fer ixe alcuerdo en o Sinai? Antes mesmo de prencipiar o camín con éls dende Echipto, él dició: “Seré o vuestro Dios, y vusatros sereiz o mío pueblo. Coneixeretz que yo soi o Sinyor”.
TAM1897 Q1 24.7Y vos faré dentrar en a tierra sobre a qual churé de dar-la a Abraham, a Isaac y a Jacob; y vos la daré en herencio. Yo soi o Sinyor.
TAM1897 Q1 24.8“S’amanó o tiempo d’a promesa que Dios heba churau a Abraham.” Te levaré ta la tierra que churo de dar-te. Qué ye, pues, ixa promesa? Ta qué tierra quereba Dios levar a Israel? Qué tierra i heba pa éls?—O mundo venidero. Agora no prebes d’explicar tot ixo. No en tiengo garra explicación. Ista ye a parola d’a Escritura, y yo i creigo. No cal explicar-la. Nomás cal creyer-la. No, no prebes d’explicar-lo ni sisquiera a tu mesmo. Si ye nuevo pa tu, si has teniu atras ideyas sobre ixo, no prebes d’achustar-las a isto. Deixa-las todas, y mira o que isto diz.
TAM1897 Q1 24.9De nuevo pregunto. Qué tierra fue la que Dios churó de dar a Abraham, Isaac y Jacob?
TAM1897 Q1 24.10(Congregación) O mundo venidero.
TAM1897 Q1 24.11Vos i mantendrez? Fa un rato acceptastiez que ixo yera correcto. No tornemos entazaga agora por l’amor d’a nuestra anima.
TAM1897 Q1 24.12(Voz) Habría veniu a redención ta éls?
TAM1897 Q1 24.13Sí; a redención habría veniu ta éls. A redención habría veniu ta o mundo. Tot ixo habría veniu. Pero habría veniu d’una traza diferent de como lo fació. O mundo habría teniu una experiencia diferent d’a que ha teniu. Lo perdemos de vista cuan miramos a experiencia que tenioron, y pensamos que ixo ye ta lo que Dios los clamó. Tenioron ixa experiencia espantable porque no quereban creyer en a clamada de Dios. Y, chirmans, si tu y yo huei miramos istas cosas que se metioron debant d’Israel alavez, como éls las veyeban, faremos agora como fació Israel alavez. Israel no veyió alavez o que Dios teneba pa éls, y por ixo no obtenioron o que él teneba pa éls. Agora, si tu y yo no veyemos mas en ixas cosas que o que Israel veyió, no obtendremos mas que o que Israel obtenió. Con toda seguranza, si miramos istas cosas como Israel fació, faremos huei o que Israel fació alavez.
TAM1897 Q1 24.14A nusatros se nos predicó l’Evanchelio, asinas como a éls; pero a parola predicada no lis proveyó de bien, por no estar unida con a fe en os que la sintioron. Tengamos pues medrana de que, deixando-se-nos a promesa d’entrar en o suyo descanso, pareixca que belún de vusatros se quede curto.
TAM1897 Q1 24.15Nos servirá de bella cosa agora si se mezcla con a fe en nusatros que l’ascuitamos? Dios no quiera que a experiencia d’Israel se repita en nusatros. Isto se nos mete debant pa que podamos escapar.
TAM1897 Q1 24.16Veyamos o que no veyoron por no creyer en Dios. Veyamos o que Dios teneba pa éls, y consigamos-lo, en cuenta de veyer as cosas como éls veyoron, y no aconseguir-lo como éls no lo aconseguioron.
TAM1897 Q1 24.17Miraz o quinceno capítol de l’Exodo, y i trobaraz que ye dito bien platero. Cuan Israel salió d’Echipto y cruzó a mar Roya, trobaraz estas parolas, en o verset trece:—
TAM1897 Q1 24.18Tú en a tuya misericordia has feito salir a o pueblo que has rescatato: los has guidato en a tuya fuerza enta a tuya santa morada.
TAM1897 Q1 24.19Iste capitulo ye o canto de Moisen. Os que están en o Mont Sion, y ganan a victoria sobre a bestia y sobre a suya imachen y o numero d’o suyo nombre, cantan o canto de Moisen. No un canto inspirau en ixe. No un canto pareixiu. So que cantan o canto de Moisen. Ixe quinceno capitulo de l’Exodo ye o nuestro canto.
TAM1897 Q1 24.20A on teneba Dios a intención de levar-los?—A la suya “habitación santa”. A on yera ixa habitación santa?
TAM1897 Q1 24.21(Congregación) “Una ciudat que tien fundamentos, que o suyo arquitecto y constructor ye Dios.”
TAM1897 Q1 24.22Amás. «O pueblo sentirá, y tendrá medrana: a tristura apoderará-se d’os habitants de Palestina».
TAM1897 Q1 24.23E. J. Waggoner.—Sí que lo fació.
TAM1897 Q1 24.24Clar que sí. Cuan plegoron ta ixa muga, os duques d’Edom se marabilloron. «Un tremolor s’apoderará d’os hombres poderosos de Moab; toz os habitants de Canaán se desferán». Qué heba de pasar con os habitants?
TAM1897 Q1 25.1(Voces) Heban de desfer-se.
TAM1897 Q1 25.2E. J. Waggoner.—Ya l’heban feito.
TAM1897 Q1 25.3Chusto cuan plegoron astí, Israel preguntó: «Nos deixaretz pasar por a vuestra tierra?». Qué dicioron? —«No, sinyor». No se lis permitió meter o piet en a suya tierra. Pero si hesen iu dreitament dende a Mar Roya dica as mugas d’Edom, tot Edom s’hese quedau quieto, marabillau, dica que hesen pasau. ¡Oh Israel, encara no ha descubierto qué ye lo que Israel i perdió! Chirmans, cuan escubramos qué ye o que Israel i perdió, ixo nos dará una inspiración que trayerá o poder de Dios, y i creyiremos.
TAM1897 Q1 25.4Caerá sobre éls espanto y medrana; por a grandeza d’o tuyo brazo quedarán quietos como una piedra; dica que o tuyo pueblo pase, oh Sinyor, dica que pase o pueblo que has mercau.
TAM1897 Q1 25.5Qué va a fer con éls? «Los ficarás y los plantarás en o mont d’a tuya herencio». De qui ye a herencio? —D’o Sinyor. Pero «Dios, que en tiempos antigos charró en muitas ocasions y de muitas maneras con os pais por meyo d’os profetas, en istos zaguers días nos ha charrato por meyo d’o Fillo, a qui nombró heredero de tot». Qui levaba a Israel?—Dios. Ent’a qué?—“A tuya herencio”; no a nuestra, sino a tuya. “Y si soz de Cristo, alavez soz simient d’Abraham y herederos seguntes a promesa.” “A tuya herencio, oh Sinyor.” Ixo no ye tot. “Los ficarás y los plantarás en o mont d’a tuya herencio, en o puesto, oh Sinyor, que has feito pa que i habites.” Ixo no ye tot. “En o Santuario, oh Sinyor, que as tuyas mans han establiu.” Qué santuario ye ixe que as mans d’o Sinyor han establiu?
TAM1897 Q1 25.6(Voces) O verdadero santuario.
TAM1897 Q1 25.7Clar que sí. «D’as cosas que hemos dito, ista ye a suma: Tenemos un sumo sacerdot asinas gran, que ye posau a la diestra d’o trono d’a Majestat en os ciels; un ministro d’o santuario, y d’a verdadera tienda, que o Sinyor plantó, y no l’hombre». Ixa ye a suma d’a nuestra charrada d’ista nueit, no ye verdat? Astí ye enta on Dios quereba levar a Israel. Pero no lo veyoron. Lo veyez? Astí ye an que quiere levar-nos.
TAM1897 Q1 25.8Ves que ye astí ta on Dios quereba levar a Israel alavez? Si lo ves, alavez serás presto ta ir a o puesto que Israel perdió. Pero si piensas que ixe yera bel santuario terrenal que un hombre montó, ixo ye tot o que Israel veyió, y ixo ye tot o que veyerás. Y Israel no dentró en a tierra, y tu tampoco no i dentrarás. Hemos de veyer mas que Israel veyió, u nunca no plegaremos mas luent que Israel plegó. Pero por qué no veyió Israel mas d’o que veyió?—No creyioron. Pero tu y yo hemos de creyer agora o que Israel no creyió alavez, u nunca no recibiremos o que Israel perdió. Pero si creyemos o que Israel no creyió, alavez seremos trayius a la herencio que Israel no recibió, a lo tabernaclo en o que Israel no dentró, a la santa morada de Dios, a la ciudat que tiene fundamentos, de qui o constructor y fabricant ye Dios.
TAM1897 Q1 25.9Verset decioch: «O Sinyor reinará pa cutio». Quiere reinar sobre éls mesmo; no más Faraón; no más Nimrod; no más d’istos idolatas; no más d’ista chent rebelde. Dios quereba levar a Israel ta la tierra bendita, y reinar sobre éls allí pa cutio y siempre, pero éls no lo sabeban. ¡Ay, lo que se perdioron por no creyer en o Sinyor! ¡Ay, lo que nos hemos perdiu toz istos anyos! porque como vos leyeré maitín nueit, ya habríanos estau allí dende fa muito tiempo, si nomás hesenos creyiu en o Sinyor. Dios lo diz, y asinas ye. No tenemos cosa que fer en iste tabernaclo ista nueit. No tenemos garra que fer aquí, por dreito, porque no tenemos garra que fer en o mundo. Manimenos, estando en o mundo, iste ye o nuestro puesto. Pero no habríamos d’estar en o mundo de garra traza. Habríamos d’haber estau en o reino de Dios fa muito tiempo. Ixo ye un feito, chirmans. Bi ha mas en a Biblia d’o que poderíanos sacar en unatra hora aquí, nomás sobre ixa una ideya.
TAM1897 Q1 25.10Agora, Moisen creyeba tot ixo. Creyeba que o tiempo t’o cumplimiento d’a promesa yera amán. Pero luego heba d’ocupar o trono d’Echipto. Heba d’estar rei. Heba de gubernar; tener un cargo, mas alto que o d’alcalde u secretario de garra ciudat. Heba de gubernar no nomás un reino, sino un imperio; l’imperio d’o mundo, y yera o suyo dreito. Por un dreito doble, le perteneixeba. No heba de presentar-se a garra elección. Le tocaba por dreito, y no i heba dengún que podese disputar-le o suyo dreito. Yera nomás un trango dica o trono; nomás caleba asperar a que morise este Faraón, y teneba cuasi cient anyos. Allora este Moisen se fería rei d’o mundo, porque l’Imperio Echipcio abarcaba tot o mundo.
TAM1897 Q1 25.11Israel tamién lo pasaba mal en ixe inte. Israel yera oprimito, perseguitato y obligato a treballar en os furnos de ladriello. Moisen podría haber dito: Agora o nuestro pueblo ye oprimito; lo persiguen; sufre por a causa d’o suyo Dios; pero no tardará guaire, porque o Faraón tiene cuasi cient anyos y no puede vivir guaire más. Allora meteré una reforma. Endrezaré iste gubierno. Gubernaré chustament. No como istos faraons malvados. Creo en Dios. Soi cristiano, y por ixo mesmo soi muito millor cualificau pa gubernar, porque soi cristiano. Y no nomás podría haber-les quitau as suyas cargas, sino que tamién podría haber-les dau cargos, y haber gubernau o mundo a traviés d’o pueblo de Dios. No yera o camín ubierto? Yera nomás un trango dica o trono, y ixe trango s’heba de fer luego. Pero veigamos qué fació ixe cristiano en tals circumstancias. Ubriatz o undeceno de Hebreus. Miraz-lo de cerca, leeyez-lo con ficacio, y veigatz qué diz. O vinticuatroavo verset:—
TAM1897 Q1 26.1Por fe, Moisen, ya feito gran, se negó a estar clamato fillo d’a filla de Faraón.
TAM1897 Q1 26.2Qué significaba refusar que lo clamásen fillo d’a filla de Faraón?—Refusar estar rei. Astí yera o trono. Nomás calía un paso pa plegar-ie. Pero en cuenta de puyar-ie y posar-se en o trono, él baixó. Le dió a espalda a o trono d’Echipto, y a toz os tresors y placers d’Echipto, y tornó a cara enta unatro país; porque heba plegau o momento en que Dios clamaría a o suyo pueblo d’ixe país enta isteatro. Moisen creyeba en Chesucristo, y por tanto creyeba en a separación d’a ilesia y o estau. Por ixo se deseparó de l’estau y se posicionó de tot con a ilesia. Dios lo clamó d’iste país, como clamó a su pai Abraham d’o suyo país en primeras. Pero ixo no ye tot. Escuitaz: «Trigando mas bien sofrir aflicción con o pueblo de Dios, que no goyar d’os placers d’Echipto por un tiempo?»
TAM1897 Q1 26.3(Congregación) Pecato.
TAM1897 Q1 26.4Pecato? Yera heredero d’o trono. Qué yera, alavez, pa él meter a suya mente en o trono d’Echipto, en o poder y os placers d’o mundo, y d’os gubiernos d’o mundo? Qué yera?—Pecato. Dize asinas?
TAM1897 Q1 26.5(Voces) Sí.
TAM1897 Q1 26.6Lo creyez?
TAM1897 Q1 26.7(Voces) Sí.
TAM1897 Q1 26.8Yera pecau pa Israel, alavez?
TAM1897 Q1 26.9(Voces) Sí.
TAM1897 Q1 26.10Y agora, qué ye?
TAM1897 Q1 26.11(Voces) Pecato.
TAM1897 Q1 26.12Chirmans, bi ha bellas cosas en a Biblia en as que habríamos de pensar. «Trigando más bien sofrir aflicción con o pueblo de Dios, que no goyar d’os placers d’o pecau por un tiempo». Pero no xublidetz que os placers a que se fa referencia aquí, —os placers d’o pecau—, son en realidat os placers d’Echipto; os placers d’estar rei d’Echipto, de tener un cargo en o gubierno terrenal, de dominar a atras personas. Tot ixo le correspondeba por linache chenuino, por dreito d’herencio. No heba de presentar-se como candidato, ni de solicitar votos. Le correspondeba por naturaleza. O relato diz que, pa él, acceptar y desfrutar de toz ixos placers habría estau desfrutar d’os placers d’o pecau. Pero él i renunció. Por qué? «Tenendo por mayor riqueza o desprestichio de Cristo que os tresoros d’Echipto».
TAM1897 Q1 26.13An yera Cristo en relación con o gubierno y o trono echipcio? Yera Cristo uno con Echipto?—No. Podeba Moisen tener tanto a Cristo como o trono d’Echipto?
TAM1897 Q1 26.14(Voces) No.
TAM1897 Q1 26.15Pero o trono d’Echipto le tocaba a él tan naturalment como as fuellas cayen d’os árbols. No heba de luitar por o cargo. Ni sisquiera pa que lo nominasen.
TAM1897 Q1 26.16A. F. Ballenger.—U a fer una petición.
TAM1897 Q1 26.17No. Ni sisquiera heba de trobar un representant que presentase a suya petición a o president.
TAM1897 Q1 26.18Torne a mirar a situación. I yera Echipto con o suyo trono, os suyos placers y tresors, que le cayeran a él tan naturalment como as fuellas cayen d’un arbol, sin garra esfuerzo personal por a suya parte. Tot o que heba de fer yera posar-se con as mans chuntas, dica que o rei morise de viello, y alavez tot yera suyo. Manimenos, preferiba estar con Cristo, y sofrir o suyo reproche, a estar allí en o trono d’Echipto. Y cal parar cuenta particularment que pa estar con Cristo heba de dar-le a espalda a o trono y a toz os tresors y placers d’Echipto.
TAM1897 Q1 26.19Agora no digas que yo l’he meso astí, que l’he inventau. Para cuenta en o que diz a parola, y veyerás que tot i ye. No ye realment astí?
TAM1897 Q1 26.20(Voces) Sí.
TAM1897 Q1 26.21Leigamos-lo unatra vegada, y será hora de rematar por esta nueit; alavez maitín nueit tornaremos a estudiar Israel:—
TAM1897 Q1 26.22Por a fe, Moisen, ya feito gran, se negó a estar clamato fillo d’a filla de Faraón; trigando mas bien sofrir aflicción con o pueblo de Dios que no goyar d’os placers d’o pecato por un tiempo; considerando o reproche de Cristo como una riqueza mayor que os tresoros d’Echipto: pos teneba en cuenta a recompensa.
TAM1897 Q1 26.23“S’amanaba o tiempo d’a promesa, que Dios heba churau a Abraham” ta dar-le a recompensa bendita. Moisen creyió en ixo, y se deseparó d’o estau, le dió a espalda a o trono, esleindo o reproche de Cristo en cuenta de tot o poder, o placer y a gloria d’Echipto. Y no t’ixublides que habió de dar-le a espalda a tot ixo, ta poder estar partícipe d’o reproche de Cristo.