D’afuera de Babilonia y Echipto
TAM1897 Q1 45.8Sermón dau o lunes por a tardi, 15 de marzo de 1897 Impreso en o Boletín d’a Conferencia Cheneral, Primer Trimestre, 1897, Vol. 2, N.º 1, pp. 45-54.
TAM1897 Q1 45.9En a nuestra lección d’anueit pasemos a un punto d’a historia de Chuda an que os problemas d’Asiria empliban a tierra como una inundación. Deseyaban escapar-ne, y o Sinyor lis clamaba a buscar-lo con tot o suyo corazón, pa que él los liberase. Intentaban, por meyo de combinacions, confederacions y alianzas con Echipto, liberar-se por ellos mesmos.
TAM1897 Q1 45.10Asinas continó dica que plegoron a un punto en a vida d’Ezequías an que toda aduya d’Echipto yera de tot tallada, no porque él lo queresca, sino porque asinas yera. O rei d’Asiria heba pasau por entre Cherusalem y a mar Mediterrania y s’heba meso entre os exercitos d’Echipto y Cherusalem, pa privar que as fuerzas de Chuda y as fuerzas d’Echipto s’achunioren. Alavez podeba redotar a cualsiquiera d’os dos por separau.
TAM1897 Q1 45.11A primera vegada que Senaquerib puyó contra Cherusalem, fació o mesmo, y Ezequías tenió tanta culpa que ye escrito en as Escrituras que salió a o rei d’Asiria y le dició: «He ofendiu; torna-te-ne d’en yo: o que me metas lo suportaré». Y o rei d’Asiria le metió trenta talentos d’oro y trescientos talentos d’archent, y Ezequías habió de furtar a casa de Dios pa pagar o tributo.
TAM1897 Q1 45.12A causa d’iste problema estió que a chent d’Ecron s’heba rebelau contra os asirios; pero o rei d’Ecron estió fidel a o rei d’Asiria y no s’unió a o pueblo en a suya rebelión. Allora a chent lo pilló presonero por a fuerza ta Cherusalem, y lo entregó a Ezequías pa que lo custodiase. Y Ezequías l’acceptó. Ezequías simpatizaba tanto con a suya rebelión contra o rei d’Asiria que yera disposau a participar-ie dica ixe punto.
TAM1897 Q1 45.13O rei d’Asiria puyó y se fació con Ecron. Allora se’n fue ta Cherusalem ta sacar a o rei d’Ecron y tornar-lo a posar en o suyo trono en Ecron. Ezechías fortificó a ciudat, y construyió murallas y todas as defensas que calió fer; pero ixo no sirvió de cosa, no los podió salvar, porque Dios no los podió salvar d’ixa traza. Leeré o relato de Senaquerib d’ixa campanya, y tamién o d’a Biblia. Istos dos relatos s’entrelazan en “Empires of the Bible”, pachina 322, y en as tres pachinas siguients. Prencipio a leyer por o paragrafo 15. Senaquerib conta cómo a chent d’Ecron s’heba rebelau, y a o suyo rei l’heban preso y feito prisionero. Diz:—
TAM1897 Q1 46.1Os prencipals sacerdotz, nobles y pueblo d’Ecron, que a Padiah, o suyo rei (quien manteneba a fe y o culto d’Asiria), heban meso en cadenas de fierro; y a Ezequías, rei de Chudá, l’heban entregau; y heban actuau con hostilidat enta a deidat; istos hombres agora yeran espantauizos en os suyos corazons.
TAM1897 Q1 46.2Y se fació con a ciudat, y contina dicindo: «Ezequías, rei de Chuda, no se sometió a o mío yugo». Allora a Biblia diz: Por ixo «Senaquerib, rei d’Asiria, puyó contra todas as ciudaz fortificadas de Chuda, y las prenió». Allora Senaquerib diz:—
TAM1897 Q1 46.3Cuaranta y seis d’ixas ciudaz, fuertes fortalezas, y as ciudaz d’o suyo territorio que yeran sin numero, con maquinas de guerra, as sitié, as capturé, as espullé, y las conté como botín.... Doscientas mil ciento cincuanta personas, chicoz y grans, hombres y mullers, caballos, yeguas, asnos, camellos, bueyos y uellas sin numero, d’en meyo d’éls me’n levé y los repartié como botín.
TAM1897 Q1 46.4Allora a Biblia diz:—
TAM1897 Q1 46.5Y cuan Ezequías veyió que Senaquerib heba veniu, y que teneba a intención de luitar contra Cherusalem, consultó con os suyos prencipes y os suyos hombres valients pa tapar as auguas d’as fuents que yeran difuera d’a ciudat: y l’aduyoron. Asinas s’achuntó muita chent, y estorbó todas as fuents, y o reguero que corría por meyo d’a tierra, dicindo: “Por qué habrían de venir os reis d’Asiria, y trobar muita augua?” Tamién se fortificó, y refirmó toda a muralla que yera crebada, y l’alzó dica as torres, y fació unatra muralla difuera, y reparó Millo en a ciudat de David, y fació dardos y escudos en abundancia.
TAM1897 Q1 46.6Agora Senaquerib diz:—
TAM1897 Q1 46.7Él [Ezequías] mesmo, como un paixaro en una gaiola, dentro de Cherusalem, a suya ciudat reyal, lo zarré: contra él construié torres de cerco (pus heba dau a orden de renovar as fortalezas d’a gran puerta d’a suya ciudat).
TAM1897 Q1 46.8Y agora a Biblia diz:—
TAM1897 Q1 46.9Y metió capitanes de guerra sobre o pueblo, y los achuntó con él en a carrera d’a puerta d’a ciudat, y los animó, dicindo: “Estaz fuertes y valients, no teniaz medrana ni vos acovardez por o rei d’Asiria, ni por toda a multitut que ye con él; porque más bi ha con nusatros que con él: con él ye un brazo de carne; pero con nusatros ye o Sinyor, o nuestro Dios, pa aduyar-nos y pa luitar as nuestras batallas. Y a chent se refirmó en as parolas d’Ezequías, rei de Chudá.
TAM1897 Q1 46.10Tot ixo yera prou cierto, si nomás hese estau inocent en iste afer; pero con Padiah, rei d’Ecron, en a garchola en ixe inte en Cherusalem, o Sinyor no podeba dar o suyo refirme a Ezechías en o camín que heba preso en esfender a ciudat. En consecuencia, diz Senaquerib:—
TAM1897 Q1 46.11A Ezequías mesmo l’invadió a medrana d’o reproche d’a mía majestat; y a l’Urbi, y a os suyos propios soldaus, y a os atros soldaus que heba feito dentrar en Cherusalem, a suya ciudat reyal.
TAM1897 Q1 46.12Allora a Biblia diz:—
TAM1897 Q1 46.13Y o rei d’Asiria demandó a Ezechías rei de Chuda trescientos talentos d’archent y trenta talentos d’oro. Y Ezechías le dió tot l’archent que se trobó en a casa d’o Sinyor, y en os tresors d’a casa d’o rei. En ixe tiempo Ezequías retalló l’oro d’as puertas d’o templo d’o Sinyor, y d’os pilars que Ezequías, rei de Chudá, heba revestiu, y lo dió a o rei d’Asiria.
TAM1897 Q1 46.14Y d’isto Senaquerib diz:—
TAM1897 Q1 46.15A l’antigo tributo, pagau anyalment, i adhibié o tributo d’alianza d’o mío senyorío, y lo cargué a él.... Os treballadors, soldaus y constructors, que pa la fortificación de Cherusalem, a suya ciudat reyal, heba reuníu en ella, agora pagaban o tributo. Con trenta talentos d’oro, ochocientos talentos d’archent; tela teixida, carmesina, bordada; piedras preciosas de gran grandaria; leitos d’ivoire, tronos mobils d’ivoire, piels de bufalo, fusta de dan, fusta de ku, un gran tresoro de toda mena; y as suyas fillas, eunucos d’o suyo palacio, musicos masculins y musicas femeninas; a Nínive, a mía ciudat reyal, dimpués de yo ninvió. Y pa pagar tributo y fer homenache ninvió o suyo mensachero. As suyas ciudaz que espoliei, las deseparé d’o suyo reino, y las di a Mitinti, rei d’Asdod, a Padiah, rei d’Ecron, y a Zilli-Bel, rei de Gaza. Mermé o suyo reino.
TAM1897 Q1 46.16Ista ye a historia completa d’ixe verset d’as Escrituras an que se diz que Ezechías ninvió a os mensachers a o rei d’Asiria y dició: «He ofendiu; torna-te-ne d’en yo: o que me metas lo suportaré».
TAM1897 Q1 46.17Bels tiempos dimpués d’isto, Ezechías ninvió embaixadors ta Echipto, y Echipto fació una alianza con Ezechías y ninvió un exercito. Senaquerib se’n enteró a tiempo ta acampar o suyo exercito entre Echipto y Cherusalem. Allora ninvió primero una clamada a Cherusalem a Ezechías ta que se rendise, y asperase dica que tornase d’Echipto, y que él vendría y se los levaría a toz presoners ta una tierra como a suya, que sería tan buena como a d’éls. Pero Ezechías lis dició que no respondesen cosa, y l’hombre tornó ta Lachis, y trobó que o rei s’heba iu ta Libna, y le informoron allí.
TAM1897 Q1 46.18Allora Senaquerib sintió que os exercitos d’Echipto s’amanaban, y tornó a ninviar una carta ta Cherusalem, contando o que él podeba fer y o que o Sinyor no podeba fer; y que Ezechías no heba de fiar-se d’o Sinyor, porque o Sinyor no podeba liberar-los d’as suyas mans; y cómo que, quan rematase con o rei d’Echipto, puyaría, y Cherusalem habría de sofrir as consecuencias.
TAM1897 Q1 46.19Pa ixe inte, Ezequías heba aprendiu a fiar-se d’o Sinyor; pos no teneba a dengún mas en qui fiar-se. A la fin estió forzau a fiar-se d’o Sinyor. Por ixo puyó ta o templo, metió ixa carta de Senaquerib debant d’o Sinyor y le dició: «Astí la tienes agora; no podemos fer cosa». Sinyor, intercede tu por nusatros. Y o Sinyor lo fació. Ixa nueit l’exercito de Senaquerib fue esbatido, y él se’n tornó ta Nínive. Asinas que a la fin, por todas ixas horas dificils, ixos males que teneban dencima, y que los zarraron tan de raso que no podeban tener garra aduya ni d’Echipto ni de garra atro puesto, se troboron en o puesto an que o Sinyor los quereba dende o prencipio: en o puesto an que los podeba liberar.
TAM1897 Q1 47.1Si hesen dependiu nomás d’o Sinyor de contino como facioron alavez, o Sinyor habría feito de contino o que fació por éls alavez. Nunca no habrían estau meso baixo a subchección d’Asiria, ni habrían teniu cosa que veyer con Echipto. Nunca no habrían estau espullaus ni levaus cautivos. Habrían permaneixiu como o pueblo d’o Sinyor y o suyo reino siempre, habitando solos, sin estar contaus entre as nacions.
TAM1897 Q1 47.2No cal que siga a historia de Chuda en detalle. Ye a historia d’as diez tribus una atra vegada. Sería nomás que repetir a historia que veyemos anueit, dica que pleguemos a o punto an que o Sinyor ninvió o suyo profeta a Sedecías, o zaguer rei, y le dició: «Quita a diadema y saca-te a corona: isto no será igual: exalta a o baixo y abaixa a o alto. Lo trastocaré, trastocaré, trastocaré: y no será más, dica que vienga qui en tiene o dreito; y lo daré a él.”
TAM1897 Q1 47.3Poco dimpués d’ixo, tot o pueblo fue levau cautivo ta Babilonia, de fueras d’os mas pobres d’a tierra que no teneban cosa. Quedoron en a tierra, pa poseyer-la como queresen. Asinas, en ixe tiempo yera un beneficio estar pobre y no tener cosa; y ixo fue escrito pa la comprensión de toda la chent que vive agora en a tierra. Agora no ye una bendición estar rico y tener grans propiedaz. Y luego plegarán os días en que os pobres y os que no tienen cosa serán os que millor lo pasen en iste mundo. Asinas estió cuan Cherusalem fue esboldregada en ixos días, y se los levó presoners ta Babilonia u se los mató.
TAM1897 Q1 47.4En ixe tiempo, os que no teneban cosa podeban tener casas por tot o país; porque teneban tot o país pa éls mesmos. Toz os atros estioron levaus cautivos. Y asinas tornará a estar. Os que s’aferran a las posesions d’iste mundo, os que quieren estar ricos, serán levaus cautivos por as suyas riquezas, y perecerán con tot o mundo. Allora os que son pobres en os biens d’iste mundo, y no tienen cosa, porque han meso tot en a causa de Dios,—éls habitarán en a tierra d’o Sinyor, cuan toz os que habitan en as tierras d’a tierra sían levaus cautivos, y toda a tierra sía destruida.
TAM1897 Q1 47.5Ista relación d’a apostasía d’Israel y a suya destrucción no fue escrita en vano. O libro d’Oseas y as profecías a las que se fació referencia anueit no estioron escritas en vano. O ueiteno capítol d’Isaías no fue escrito en vano. Istas parolas estioron escritas pa nusatros, y las hemos de parar cuenta en o nuestro tiempo.
TAM1897 Q1 47.6Agora plegamos a os zaguers días de Chuda. Leyez os libros de Cheremías y Ezequiel. Son verdat present hue pa os Adventistas d’o Seteno Día, tanto como lo ye o libro de l’Apocalipsi. Cheremías y Ezequiel son escritos pa nusatros, sobre qui han veniu as fins d’o mundo, porque istos libros se escribioron en os días en que plegó a fin de Chudá; y a destrucción de Cherusalem, y os tiempos que l’acompanyoron, son simplament rechistraus pa sinyalar a tot o pueblo d’o mundo os tiempos en que a fin d’o mundo y a suya destrucción son amán, y pa alvertir-los sobre os escaicimientos que l’acompanyarán, y as tribulacions que l’acompanyarán.
TAM1897 Q1 47.7Israel trigó un rei contra la protesta d’o Sinyor. Cuan se deseparoron, as diez tribus plegoron a o punto en que se veyoron obligadas a decir: «No tenemos rei»; y o Sinyor dició: «Yo seré o vuestro rei». Unatra vegada dicioron: «No; hemos de tener un rei». Y en tenioron un atro, y ixe estió o zaguer. Allora ya no tenioron ni rei ni reino; sino que estioron levadas cautivas y perdiatas pa siempre, porque no quereban tener a o Sinyor por rei.
TAM1897 Q1 47.8Chuda tardó encara un tiempo, y alavez plegó lo que leemos fa un momento: «Quita-te la diadema y tira-te la corona». Chuda ya no puede tener rei. Ye obligada a decir: «No tenemos rei». Ha de marchar a la captividat de Babilonia. O pueblo y as tribus como tals ya no tenioron mas reis dica que venió o suyo verdadero Rei, a qui le pertoca reinar y gubernar; y mesmo alavez yeran tan determinaus, tan plens d’o mesmo esprito con que refusoron a Dios en os días de Saúl, que no quereban que o Sinyor reinase sobre éls; lo refusoron, y esliyioron un rei d’iste mundo: «No tenemos rei soque a César».
TAM1897 Q1 47.9Tot ye una mesma historia. Quan refusoron a Dios, lo facioron contra a suya protesta, y eslechioron un rei que se clamaba Saúl. O Sinyor veyió en ixo o suyo refús de Chesús, o suyo rei, y a esleción de César y Barrabás. O suyo refús de Cristo y a esleción de César estió nomás que a lochica consecuencia d’o suyo refús de Dios y a esleción de Saúl. Quan lo refusoron a él y eslechioron a Saúl, o Sinyor sabió que lo refusarían y eslechirían a César. Y o zaguer paso yera en o primero.
TAM1897 Q1 47.10Por ixo o Sinyor dició: «Samuel, no te refusan a tu, sino que me refusan a yo pa que no gubierne sobre éls»; y ixo ye o que significa pa os Adventistas d’o Seteno Día. Dios quiere estar o Gubernador d’o suyo pueblo, quiere estar o Rei d’o suyo pueblo. Lo será? Será prou o suyo reinau? Será prou o suyo gubierno pa o suyo pueblo? Ixa ye a cuestión agora, como lo yera alavez. No les estió prou alavez; perque no se sometioron a él de tot corazón. Cayeron en o formalismo, y se tornoron tan parellans a o mundo que cayeron en a idolatría d’o mundo. Calía que tenesen un rei, como os atros pagans. Y ye a mesma historia hue. Si Dios no ye un gubernant suficient pa os Adventistas d’o Seteno Día, ye porque no creyen en él con tot o corazón. Ye porque son tan parellans a os pagans, que han de tener un gubierno pagán y poder pagán pa protecher-se de sí mesmos, y pa gubernar-se a sí mesmos. ¡Oh, que os Adventistas d’o Seteno Día de hue escuiten a parola d’o Sinyor de hue!: Yo seré o tuyo Rei.
TAM1897 Q1 48.1Chuda, como he dito fa un momento, fue levau presonero ta Babilonia, y beluns d’os mas pobres se quedoron en a tierra. Astí s’habrían d’haber quedau. Pero se’n fuoron voluntariament ta Echipto. Contra la protesta d’o Sinyor unatra vegada, se’n fuoron ta Echipto. Asinas tot o pueblo d’o Sinyor fue espardiu entre os pagans, en Babilonia y en Echipto. Y asinas, dende ixe inte, as Escrituras parlan de contino de cómo o suyo pueblo ye traito de Babilonia y d’Echipto; y asinas sigue estando.
TAM1897 Q1 48.2Hue, a parola ye: «Saliz d’ella, pueblo mío, pa que no participez en os suyos pecaus, ni recibaz d’as suyas plagas». Ixo ye Babilonia. Y en o undeceno capítol d’o libro de l’Apocalipsi, se fabla d’ixo que ye “clamau espiritualment Echipto”; y os que ganan a victoria sobre a bestia, y sobre a suya imachen, y sobre a suya marca, y sobre o numero d’o suyo nombre “cantan a canción de Moisen” —no bella cosa pareixida— sino “a canción de Moisen, o siervo de Dios”. Cuál yera la canción de Moisen?—La canción d’a liberación d’Echipto. Alavez, cuan aquels que vencen a la bestia, y a la suya imachen, y a la suya marca, y a lo numero d’o suyo nombre, cantan la canción de Moisen, ye porque son liberaus d’Echipto. Porque, hue, y dica la fin d’o mundo, «D’Echipto clamé a lo mío fillo». Hue i hai una Babilonia y una Echipto. Hue i hai pueblo de Dios en Babilonia y en Echipto. Y hue o Sinyor clama: “Sal-ne, pueblo mío”; y: “D’Echipto clamé a o mío fillo”.
TAM1897 Q1 48.3Miremos-lo unatra vegada: An yera Nimrod?—Yera en Babilonia, y gubernaba o reino de Babilonia. An yera Abraham?—Yera en o país gubernau por o reino establiu por Nimrod. Pero Dios lo clamó difuera d’ixe país. Ixe país yera Babilonia tanto espiritualment como fisicament. Y encara mas: Nimrod yera fillo de Cus, y Cus yera fillo de Cam, y Echipto ye a tierra de Cam. Asinas que en Nimrod i heba tanto d’Echipto como de Babilonia. Y cuan Dios clamó a Abraham, lo clamó tanto d’Echipto como de Babilonia. Y “si soz de Cristo, alavez soz simient d’Abraham, y herederos seguntes a promesa”. Y soz clamaus tanto d’Echipto como de Babilonia.
TAM1897 Q1 48.4Oh, que toz nos metamos a estudiar a Biblia, y a leyer-la por o que diz, por os significaus esprituals que i hai. Allora a Biblia entera, dende o primer verset dica o zaguer, será una cosa viva y brillant pa cada un de nusatros.
TAM1897 Q1 48.5Dimpués trobamos a Israel en Echipto, y o Sinyor los clamó unatra vegada dende Echipto. Allora refusoron a o Sinyor, y a fin estió que se’n fuoron en captividat ta Babilonia, y unatra vegada se’n fuoron ta Echipto. Y cuan venió Chesús, lo refusoron, y trigaron a César. Allora plegó a ilesia cristiana, y i habió l’apostasia d’a ilesia que fació unatra Babilonia, y Dios clamó a la chent dende ixa Babilonia. En o tiempo d’a Reforma, él los clamó a salir d’ixa Babilonia. Dimpués plegó o Protestantismo, o Cristianismo reformau, y ixe apostata, y agora fa una imachen d’a bestia, que torna a trayer Babilonia, mai y fillas, unidas a os gubiernos d’o mundo. Y Dios encara clama: “Saliz de Babilonia, ‘Saliz-ne, pueblo mío’”.
TAM1897 Q1 48.6A filosofía que fació l’apostasia en a ilesia cristiana; a falsa, pagana ensenyanza que s’heba introduciu en as escuelas cristianas, y que causó l’apostasia, veniba d’Echipto. Ixa filosofía echipcia pervirtió as escuelas cristianas, fació l’apostasia, y devantó a Ilesia de Roma, que hue ye a la vegada Babilonia y Echipto. Y asinas ye que hue, en a verdat present y viva, o Sinyor ye clamando a o suyo pueblo difuera de Babilonia y d’Echipto.
TAM1897 Q1 48.7Pero o Sinyor lo quiere tot. Quiere reinar sobre tot. Quiere o suyo reino sobre tot. Quiere que siga asinas en a ilesia; quiere que siga asinas en a escuela; quiere que siga asinas en as institucions editorials; quiere que siga asinas en totas partes, an que se nombra o suyo nombre. Le dixarez que siga asinas?
TAM1897 Q1 48.8Si ye asinas, vusatros, cada un por sí mesmo, hez de prencipiar deixando que o Sinyor tienga tot o puesto en o vuestro propio corazón. Deixaz que ixe Rei reine astí en o suyo propio reino, en o suyo reino d’o Esprito. Ista Reyalza y reinau han d’estar tan plens y absolutos que no reconoixeretz garra rei, garra gubernant, sino a Dios, y garra lei, sino a de Dios.
TAM1897 Q1 48.9Alavez, y no dica alavez, seremos liberaus d’Echipto y Babilonia. Y alavez, una vegada liberaus d’ista traza d’Echipto y Babilonia, se podrá decir de verdat, y alavez o Sinyor lo dirá a tot l’universo: «Aquí son os que guardan os mandamientos de Dios y a fe de Chesús»,—no pas os que lo preboron con todas as suyas fuerzas—, sino que será o certificau de Dios debant de l’universo, sinyalando a un pueblo en a tierra que guarda os mandamientos de Dios y a fe de Chesús. Ixe tiempo ye amán, y Dios ye clamando un pueblo dende Babilonia y dende Echipto pa que se faiga, y pa que Él pueda certificar: «Aquí ye un pueblo que me deixará reinar sobre él, y que no necesita atro gubernador, atra lei ni atro gubierno que o de Dios».
TAM1897 Q1 48.10Agora, chitaz-ie unatro uello. Dios metió a l’hombre con o primero de toz os mandamientos presents en él y vivindo en él: «Amarás a o Sinyor, o tuyo Dios, con tot o tuyo corazón, y con toda a tuya alma, y con toda a tuya mente, y con toda a tuya fuerza». L’hombre prenió unatro camín, escuitó a unatro que charraba, y asinas perdió tot. Dios lo tornó a meter en piet y le tornó a dar o privilechio d’aimar a Dios con tot o suyo corazón, alma, mente y fuerza. En poco tiempo os suyos descendients s’heban aleixau tanto de Dios que o Sinyor no teneba puesto en as suyas vidas, y a chent habió d’estar arrasada d’a tierra por un diluvio. Nomás i heba ueito almas que quereban tener a o Sinyor en as suyas vidas.
TAM1897 Q1 49.1O Sinyor tornó a prencipiar a suya obra en a tierra con ueito personas. Pa ellas o primer de toz os mandamientos estió: «Amarás a o Sinyor, o tuyo Dios, con tot o tuyo corazón, y con toda a tuya alma, y con toda a tuya mente, y con todas as tuyas fuerzas». Pero s’apartoron d’ixo, tenioron atros dioses y, dende l’idolatría, pasoron a la monarquía. S’organizó un estau: o primer estau d’o mundo. Estió o fruito d’a apostasía.
TAM1897 Q1 49.2D’ixe estau malvau Dios clamó de nuevo a o suyo pueblo y encetó una nueva raza de sers. Dios clamó a Abraham d’ixe país, d’a suya parentela y d’a casa de su pai, enta una tierra que le amostraría. Y no le dió ni un puesto an meter o piet en a tierra; pero prometió que la daría a él y a la suya simient dimpués d’él, cuan encara no teneba fillo. Asinas Dios lo clamó d’ixe país an que yera habitando, y no le dió un país en o mundo. Por tanto Abraham, l’amigo de Dios, a ilesia de Dios, quedó sin garra país en iste mundo, y “si soz de Cristo, alavez soz simient d’Abraham, y herederos seguntes a promesa.”
TAM1897 Q1 49.3Hemos de caminar en as pisadas d’a fe d’o nuestro pai Abraham, que teneba, estando encara incircunciso. Soz sin país en iste mundo? O Sinyor vos clama difuera d’o vuestro país, ta la tierra que vos amuestra. Ye o país celestial. Lo acceptarez?
TAM1897 Q1 49.4Os descendients d’Abraham dentroron en Echipto, y Dios los deseparó d’ixe país. Moisen estió o gran eixemplo en ixa edat. Yera hereder d’o trono. Pero le dió a espalda, y se’n fue con Dios; y habió de fer-lo pa ir con Dios.
TAM1897 Q1 49.5Dios liberó a o suyo pueblo, y lis dició: «O pueblo vivirá solo, y no será contau entre as nacions». Pero apostasiaron de Dios, y se metioron un rei y un estau como os pagans d’a suya redolada; y qué en estió? Lis trayió bella cosa de bueno? O Sinyor no los albandonó; pero ixo les trayió bella cosa de bueno? Estió un camín contino enta abaixo, abaixo, abaixo, dica que se dividioron, y alavez os dos desapareixioron; y dende ixe día dica hue han estau “errants entre as nacions”. No han estau contaus entre as nacions, anque lo preboron.
TAM1897 Q1 49.6Asinas, cuan Cristo venió, tornó a devantar una familia espiritual. Pero de nuevo plegó l’apostasia, y a ilesia se’n fue enta l’idolatría y o paganismo, y establió un gubierno —ilesia y estau unatra vegada. Estió o papau; y qué en será d’ixo? —Ya sabez que “se’n irá ta la perdición”. Allora Dios tornó a devantar una familia espiritual en o Protestantismo cristiano. Pero ixo ha apostasiato, y s’ha unito a la mai d’as rameras, y estableix a imachen d’a bestia, un estato en a tierra que profesa estar o reino de Dios; y qué va a pasar con tot ixo? —Ya sabez que ha d’estar destruyito con una destrucción eterna.
TAM1897 Q1 49.7Qué se fació d’o reino de Nimrod?—Fue destruyiu. Qué se fació d’o reino d’Echipto?—Fue destruyiu. Qué se fació d’o reino d’Asiria?—Fue destruyiu. Qué se fació d’o reino d’as diez tribus?—Fue destruyiu. Qué se fació d’o reino de Chuda?—Fue destruyiu. Qué se fació d’o reino de Babilonia?—Fue destruyiu. Qué se fació d’o reino de Medo-Persia?—Fue destruyiu. Qué se fació d’o reino de Grecia?—Fue destruyiu. Qué se fació d’o reino de Roma?—Fue destruyiu. Qué se fació d’os diez que le succedioron?—Serán destruyius. Qué se fació d’o papau que s’establió sobre as enrunas de Roma?—Ha de ser destruyiu. Qué pasará con o reino que ye feito a la suya imachen, en os Estaus Unius?—Ha de ser destruyiu.
TAM1897 Q1 49.8O Sinyor nos querría amostrar que no querría que o suyo pueblo estase connectau con istas cosas. No ye ixa a lición que se’n saca? Quiere que o suyo pueblo afirme os suyos afectos en ixo que perixe? Dende Adán dica agora, Dios ha estau clamando a os hombres pa que le deixen reinar, pa que sía o suyo rei; que o pueblo salga d’o suyo país, d’os suyos parients, d’a casa de su pai, y more solo, y no sía contau entre as nacions. Trobará bella vegada un pueblo que le deixe fer a la suya?
TAM1897 Q1 49.9(Voces) Sí.
TAM1897 Q1 49.10Sí; sabemos que va a tener un pueblo asinas, porque a parola de Dios lo diz. Pero tendrá ixe pueblo entre os que agora profesan estar o suyo pueblo? Ixa ye a cuestión. Serás tu un d’éls? Serás tu un d’éls? — Deciz: Sí. Alavez, saldrás d’o tuyo país, d’a tuya parentela y d’a casa de tu pai? Vivirás a solas y no serás contau entre as nacions? Tendrás a Dios por rei y no tendrás unatro rei? Tendrás o gubierno de Dios por o tuyo gubierno y no necesitarás unatro gubierno?
TAM1897 Q1 49.11No ye que vos rebelarez contra garra atro gubierno; simplament no en teniz garra uso de garra atro perque teniz o millor gubierno —o gubierno que ye perfecto. Si ixe gubierno ye en a vuestra vida, no amenistarez garra gubierno en a tierra pa gubernar-vos, y no tendrán garra problema ni dificultat con vusatros. Ixo ye tot o que o Sinyor ye demandando. Le dixarez tener-lo en a vuestra vida?
TAM1897 Q1 50.1Ye chusto en o mensache d’o tercer ánchel, que por ell, y a traviés d’ell, Dios proposa “estableixer o cristianismo sobre una base eterna”. Alavez, de seguro que en o mensache de l’ánchel treseno, Dios estableix o Cristianismo sobre una base eterna, será un Cristianismo que no será connectau con cosa d’ista tierra. Será connectau nomás que con Dios; nomás que con a suya parola eterna; ilustrau por o suyo Esprito eterno; amostrau por Aquel que os suyos principios son dende os días d’a eternidat; y asinas será levau enta o Dios eterno, pa que Él reine, y debaixo serán os brazos eternos.
TAM1897 Q1 50.2Yo sé, y vusatros sabetz, que bi ha bels chirmans que no piensan que isto sía correcto. Fa dos anyos se predicó, y se publicó en o BOLETÍN. Por muitos no fue acceptau. Por beluns encara no ye acceptau. Se piensa que ye de tot incorrecto. Pero en a zaguera Conferencia Cheneral, se nos leyoron dos testimonios,—escritos especialment pa ista Conferencia, y un d’éls, trobo, ye impreso en o BOLETÍN N.º 4; o siguient encara no ye impreso, pero s’imprimirá, suposo, luego,—reprendendo a os Adventistas d’o Seteno Día por ficar-se en afers politicos. Leyo aquí un pasache que vos amostrará a ideya d’o mesmo:—
TAM1897 Q1 50.3O Sinyor Chesús ye decepcionau d’o suyo pueblo. Él ye o Capitán, han de filar baixo a suya bandera. No tienen tiempo, sabiduría ni fuerza que gastar en prener parti con os partius politicos. Os hombres son estando estimulaus con una actividat intensa dende debaixo, y os fillos y fillas de Dios no han de dar a suya influencia a ista luita politica. Pero qué clase d’esprito s’apoderará d’o nuestro pueblo, cuan aquels que creyen que agora semos baixo o mensache d’o tercer anglel, o zaguer mensache de misericordia ta o mundo, chirmans en a mesma fe, amaneixen vestindo as insignias de partius politicos opuestos, proclamando sentimientos contrarios y declarando as suyas opinions divididas?
TAM1897 Q1 50.4Agora planteyo ista pregunta en forma de proposición: Si ixo que se predicó fa dos anyos sobre iste tema d’o gubierno y a ilesia, hese estau acceptau y seguiu por toz os Adventistas d’o Seteno Día, podría haber surtiu bel puesto ta ixe testimonio? —Platinament, no. Alavez, demandaban as cosas incorrectas ixas leccions, cuan clamaban a o pueblo de Dios a una posición an que él no podese trobar culpa en éls? Me refiero a iste punto particular. Quiero decir que, cuan se presenta una linia de verdat d’a palabra de Dios, que, si o suyo pueblo l’acceptase debant de Dios y d’o mundo, los metería en una actitut tan tal que sería imposible que o Sinyor trobase falta en éls en as cosas relacionadas con ixa linia de verdat, no ye seguro acceptar ixo como a verdat? Cómo podría estar malament?
TAM1897 Q1 50.5Pero iste ye nomás un d’os testimonios. L’atro testimonio tiene pachina dezaga de pachina de reprensions d’ixe mesmo tipo, a o suyo pueblo, por ficar-se en as discussions politicas d’a zaguera campanya; de traza que en dos testimonios succesivos o Sinyor s’ha visto obligau a ninviar reprensions a o suyo pueblo por fer chusto ixo d’o que s’habrían salvau, si hesen acceptau o mensache que se lis dió diciueito meses antis de que prencipiase a campanya. Por qué, alavez, ninvió o Sinyor ixe mensache a o suyo pueblo diciueito meses antis que i hese garra ocasión ta que prenen o camín contrario? No quereba que o suyo pueblo estase preparau cuan ixe tiempo de confusión y discusión plegase sobre éls, ta que conoixesen o camín correcto, y no se confundisen con a resta que yeran confusos, y asinas no participasen en as cosas que él ye obligau a reprender?
TAM1897 Q1 50.6Agora no pido que dengún l’acepte nomás porque i ye. Pido que l’accepten, que l’estudeyen, que preguen sobre ixo, que l’escruten y que l’acepten porque ye a verdat, y que liberará a o pueblo de Dios d’a posibilidat de que bella vegada se les haiga de reprender u correchir sobre un punto asinas. Manimenos, sé que bi ha chirmans que encara piensan que tot ye incorrecto; y dicen que calía que a nuestra chent adoptase una posición extrema, y que yera adoptar una posición extrema. Puet estar una posición extrema ixo que mete a la chent de Dios an él quiere que sían, pa que sían de tot libres de todas istas cosas confusas que confunden a lo mundo?
TAM1897 Q1 50.7Iste anyo a mesma linia de pensamiento ha veniu d’atra traza. As Escrituras a las que se fació referencia fa dos anyos no han amaneixiu en absoluto en as leccions d’iste anyo. Allora yera l’evanchelio; agora ye l’evanchelio; pus no ye soque l’evanchelio que impregna toda a Biblia, y no se puede tocar a Biblia en garra puesto an que no diga ixo.
TAM1897 Q1 50.8Bi ha unatra cosa que cal considerar. Si participamos en afers politicos y en discusions politicas, diferents individuos prenerán partes diferents, en partius politicos oposaus, proclamando sentimientos oposaus y declarando as suyas opinions divididas, mientres profesan estar chirmans. Cuál ye o zaguer trango en o treballo politico?—A guerra, per suposau. Alavez, qué bi ha en ixo, a o prencipio?—Simplament o que bi ha a la fin: a guerra. Ye ixe esprito, dende o prencipio dica la fin. Pueden os chirmans en Cristo, que son un en Cristo, ficar-se en bella cosa que los faiga dividir-se, en o esprito d’antagonismo? Pueden?—No; no pueden y remanir un en Cristo. Han de buscar a unidat, buscar a unidat d’o Esprito, «esforzando-se por mantener a unidat d’o Esprito en o vinclo d’a paz».
TAM1897 Q1 50.9Beluns han estau disposaus a seguir a suya lochica, y a admitir que a la fin ye permisible que mesmo os cristianos, cualsiquier cristiano, os Adventistas d’o Seteno Día, u atros, luchen. No ye que luchen os uns contra os atros, per suposau, sino que luchen per o suyo país, y s’impliquen en una guerra pa mantener o gubierno civil. Pero, an ye o país d’o cristiano? An ye o gubierno d’o cristiano? Lo puez decir?
TAM1897 Q1 50.10(Voces) «No ye d’iste mundo».
TAM1897 Q1 50.11No ye d’iste país, y no ye d’iste mundo. O nuestro reino y o nuestro país no son d’iste mundo. Pero pueden os cristianos luitar por o suyo país con armas de guerra carnal? O Rei d’ixe país permitió que lo crucificasen, lo matasen y lo enterrasen difuera d’a vista, en cuenta de devantar a man pa luitar por o suyo país. Alavez, puede bella cosa, d’a que a suya lochica plega a ixe punto, estar verdat a o prencipio?
TAM1897 Q1 51.1Pero ixo no ye tot. Si nusatros, como Adventistas d’o Seteno Día, hemos de predicar ixos principios y aferrar-nos-ie, cal dar un paso important, en chusticia con o gubierno d’os Estaus Unius, con o Estau de Michigan y con cuantos atros Estaus, pa que amaneixcamos baixo a luz adecuada.
TAM1897 Q1 51.2Lo digo unatra vegada, pa que entendatz de qué soi parlando. Si ha d’estar que acceptemos o principio de que os cristianos pueden luitar, pueden devantar o suyo brazo dreito pa defender o país y o gubierno y tot ixo, alavez a denominación, en chusticia con ella mesma, y mas que mas en chusticia con o gubierno d’os Estaus Unius y con cuantos d’os Estaus, l’ha de proclamar publicament, y repudiar y revertir o camín que una vegada prenió a denominación como tal.
TAM1897 Q1 51.3Tengo aquí dos chicoz documentos impresos en 1865, pero o que i ye escrito pasó en 1864. Un d’éls se titula “Visions d’os Adventistas d’o Seteno Día respective a o levar armas, tal como se presentó debant d’os gubernadors de cuantos estaus y d’o Mariscal Preboste Cheneral [ye dicir, d’os Estaus Unius], con una parte d’a Lei de Reclutamiento.”
TAM1897 Q1 51.4En ixe inte, os Adventistas d’o Seteno Día, a traviés d’o Comité d’a Conferencia Cheneral, representoron a o gubierno d’os Estaus Unius, a o gubierno d’o Estau d’Illinois, de Michigan, de Pennsilvania, de Wisconsin, y d’unatro estau u dos, que os Adventistas d’o Seteno Día, como cristianos, y porque yeran cristianos, no podeban permitir que os cristianos podesen levar armas ni luitar baixo garra circumstancia. L’atro documento son extractos d’os escritos y publicacions d’os Adventistas d’o Seteno Día, pa chustificar a o gubierno en acceptar d’a denominación ixa alegación como chenuina.
TAM1897 Q1 51.5Agora, si ixa orden ha de ser revocada, y hemos d’acceptar a opinión de que os cristianos pueden luitar en qualsiquier circumstancia, por o gubierno u por o que siga, alavez le debemos a o gubierno d’os Estaus Unius que o Comité d’a Conferencia Cheneral, que representa a denominación, vaiga a o gubierno d’os Estaus Unius y les diga que hemos cambiau as nuestras opinions; y ir a os gubernadors d’istos Estaus y decir-les que hemos cambiau as nuestras opinions; pa que os rechistros remangan d’alcuerdo con as nuestras nuevas y revisadas opinions sobre ixe tema.
TAM1897 Q1 51.6Agora, no creigo por un momento que haigamos de mantener bella cosa que se fació, simplament porque se fació. Pero si a cosa que se fació yera correcta, alavez mantengamos-la. Y digo agora que si hemos de cambiar as nuestras opinions sobre ixo, les debemos a istos gubiernos informar-los d’o feito, pa que no piensen de nusatros que somos atra cosa que no somos. Ixo ye o minimo que cal fer con os gubiernos; perque como denominación, nos registramos oficialment sostenendo a posición contraria.
TAM1897 Q1 51.7Fa dos anyos, cuan s’impartioron ixas leccions, no sabeba que istos documentos existiban. No sabeba que existiban dica arredol d’o prencipio de l’anyo 1897. Belún me ninvió istos en un sobre, y ixo ye tot o que en sé. Se imprentoron en 1865 por a “Steam Press of the Seventh-day Adventist Publishing Association, Battle Creek, Mich.” Os nombres d’o Comité d’a Conferencia Cheneral i son sinyaus en os documentos presentaus a o gubierno d’os Estaus Unius, y os nombres d’os Comités d’as Conferencias Estatals i son sinyaus en os documentos presentaus a os gubernadors d’os Estaus.
TAM1897 Q1 51.8Agora vos leyiré beluns d’os extractos que s’imprimioron alavez de documentos, publicacions y papers d’os Adventistas d’o Seteno Día, como preba t’o gubierno d’os Estaus Unius y t’os gubernadors d’os Estaus, de que ixa posición adoptada por o Comité d’a Conferencia Cheneral d’a denominación yera a suya posición entendida, y no pas una creyada pa l’ocasión, pa privar a leva u os resultaus que veniban sobre o país a causa d’a guerra. Iste afer se publicó como preba ta istos gubiernos de que yera un principio t’os Adventistas d’o Seteno Día, y que i se manteneban perque yera cristianismo.
TAM1897 Q1 51.9Leyeré bels extractos d’isto, y veyerez o que yo vi tan luego como lo leyí: que si hese teniu ixe documento debant de yo fa dos anyos en iste Tabernaclo, no hese puesto amostrar os principios que contiene de traza más clara que no lo ficié en as leccions que di y que se publicoron en o BOLETÍN. Aquí bi ha un extracto de bella cosa escrita en o Signs of the Times, por o pastor James White, en 1853:—
TAM1897 Q1 51.10A iglesia profesada de Cristo ha deixau o brazo d’o suyo verdadero esposo, y agora s’apoya en o fuerte brazo d’a lei. Busca protección y ser nutrida por os corruptos gubiernos d’o mundo, y ye representada adecuadament por as fillas rameras d’a viella mai, estando ista un simbolo d’a Ilesia Catolica. Como a muller s’ha de mantener unida a o suyo mariu, asinas a ilesia s’ha de mantener unida a Cristo, y en cuenta de buscar protección en o brazo d’a lei, refirmar-se nomás que en o potent brazo d’o suyo Amau. A ilesia ye casada ilegalment con o mundo. Isto se puet veyer en os distintos departamentos d’o gubierno civil. Mesmo en o departamento de guerra se vei a o ministro profeso de Chesucristo fendo mofla d’o Dios d’a paz con as suyas oracions por a victoria en a batalla.
TAM1897 Q1 51.11Amás, un extracto citau d’o Review and Herald d’o 9 de mayo de 1854:—
TAM1897 Q1 52.1Sían istas cosas proiximas u no [se tracta d’a venida d’o Sinyor], o feito remaneix; un esprito de guerra ye por astí, un esprito d’odio y d’enganyo. Ye a suya influencia contaminant a que tememos,—ye a influencia inmoralizadora d’a familiaridat con as ideyas de guerra y de derramamiento de sangre, ye l’exitación malsana, o amargo esprito de parti, que ye mal, y fa que o mal s’estienda.
TAM1897 Q1 52.2No se diga que no i hai periglo pa os disciplos de Cristo por istas causas. I hai periglo; porque quan «l’iniquidat abunde, a caridat de muitos s’enfriará». Tales son as simpatías misteriosas y inexplicables que ligan a l’hombre con o suyo semellant, que vedan un intrés separau y isolau, que pillamos inconscientment o ton predominant, y no lo sabemos dica que a mente ye torcida y inquieta; y asinas, estando en un estau malsano, ye presta a recibir y a concebir o mal. O flagello moral ye mesmo mas destructivo que a pestilencia.
TAM1897 Q1 52.3Un atro extracto reimpreso d’o Review and Herald d’o 31 de chulio de 1856:—
TAM1897 Q1 52.4Chesús ha dito: «Sigue-me a yo». Qué, caro chirmán, cara chirmana, ye o vuestro estandar de fe? No ye a Biblia? Deciz que sí. Alavez, i iremos ta aprender si somos seguindo a Chesús u no. Yo m’avanzaré debant de vusatros en o vuestro camín y razonaré con vusatros; y iste camín ye cada acto d’a nuestra vida. Primero, faremos una anvista cheneral y preguntaremos: «Vos comportaz como o mundo?». Pero preguntaz, Qué querez decir? Prebaré d’explicar-lo. Tomaz parte con o mundo en os suyos maximas y leis? Si ye asinas, o vuestro camín no ye o que Chesús pisó. Chesús dició: «Els (os disciplos) no son d’o mundo, asinas como yo no soi d’o mundo». Cuan viyez a Chesús en o chuzgau de César?—Nunca, nomás cuan lo levoron como un cordero a o matadero.
TAM1897 Q1 52.5Pero queremos buenas leis, y ye o nuestro deber aconseguir que hombres buenos las faigan y executen.
TAM1897 Q1 52.6De verdat que queremos buenas leis; y Chesús no nos ha deixau sin ellas pa seguir-lo. Él diz: «A parola que sentiz no ye mía, sino d’o Pai que m’ha ninviau». Chuan 14:24.
TAM1897 Q1 52.7O salmista diz: «A lei d’o Sinyor ye perfecta, converte l’alma». Salmo 19:7. Pavlo diz: «Toda Escritura ye inspirada por Dios y útil ta ensenyar, ta reprender, ta correchir, ta instruir en a chusticia, ta que l’hombre de Dios sía perfecto, bien equipau ta toda obra buena». 2 Timoteu 3:16, 17. Qué más quiers? u qué menos quiers, caro chirmán?
TAM1897 Q1 52.8O siguient paso que exichiz d’o vuestro achent ye promulgar leis que, si no se cumplen, s’aplican por a espada, una arma no cristiana. Istas leis son l’esencial, o vital, o mesmo ser d’ixe gubierno d’o qual él fa parte, que nomás puede mantener a suya nacionalidat con arsenals u implementos de muerte, grans marinas y un exercito equipau con as suyas armas mortals. Dimpués metez a o vuestro buen chirmán cristiano, seguidor d’o Prencipe d’a Paz, a o canto d’o patibul, pa inflichir a muerte; u a la cabeza d’un cuerpo militar, con un auto d’habeas corpus pa tornar a esclavitut a un pobre chirmán, por o crimen de deseyar respirar l’aire libre d’o cielo. U, si ye o vuestro maximo magistrau d’a nación, puyaz a o vuestro buen bispe en un caballo de guerra, armau de cabeza a pie, cheneral en chefe de todas as fuerzas d’a muerte en a nación.
TAM1897 Q1 52.9Vos preguntaría, caros seguidors de Chesús, si l’hombre puede fer chusto matar, cuan Dios ha dito: «No matarás»? No se refirma toda a estructura d’o gubierno humán en a espada? No han d’esmicazar-se en trizas cuan plegue qui tiene dreito a gubernar con chusticia?
TAM1897 Q1 52.10Pero no soi en guerra con os gubiernos humans. No, no. David diz en un himno de loanza a Dios: «De seguro que a ira d’o hombre te loanzará: o resto d’a ira lo refrenarás». Salmo 76:10. “Porque os prencipals no son un espanto pa as buenas obras, sino pa as malas. ¿Quiers pues no tener medrana d’a potestat? Fe o bien, y tendrás lode d’ella. Porque ye ministro de Dios pa bien tuyo [cristián].” Romanos 13:3, 4.
TAM1897 Q1 52.11Si, chirmans míos, tenetz en cuenta que os cristianos son una companyía diferent, una chicota grey, deseparada, trigada d’o mundo, pa estar luces en o mundo, u pa o mundo, pa que o mundo, en veyer as suyas buenas obras (a luz), se sienta levau a unir-se a la chicota grey, contada de día y de nueit pa o sacrificio, y asinas glorificar a o vuestro Pai Celestial, alavez podretz comprender escrituras como Romanos 13, y 1 Timoteo 1; 2, que podré comentar más entabant. «Que o fragmento de tiesto litiche con os fragmentos de tiestos d’a tierra» [Isaías 45:9]; pero, que os cristianos tiengan a mente de Chesús, y alavez seguirán a Chesús.
TAM1897 Q1 52.12¿Hemos visto beluns d’os resultaus de que os cristianos profesos sigan a o mundo? Que nos prepare alavez pa puyar a una eminencia como fació Balaam, cuan Balac lo clamó pa maldicir a Israel, cuan dició a suya parabola y dició: «¿Cómo maldiré yo a qui Dios no ha maldicido? ¿O cómo desafiaré yo a qui o Sinyor no ha desafiado? Porque dende a cima d’as penyas lo veigo, y dende os tozals lo contemplo: ¡miraz, o pueblo vivirá solo, y no será contau entre as nacions!”. Numeros 23:8, 9.
TAM1897 Q1 52.13Agora leo unatro extracto, reimpreso d’a *Review*, con calendata de 14 d’agosto de 1856:—
TAM1897 Q1 52.14¿T’ha dau l’evanchelio de Chesús o dreito d’usar a espada, d’armar-te con armas carnals, de prener a espada pa “proveyer pa la tuya propia casa”, pa liberar a os oprimitos d’o poder de l’opresor, crebando o seiseno mandamiento de Dios, “No matarás”? Chesús diz: “Aimaz a os vuestros enemigos.”
TAM1897 Q1 52.15Pensa que vusté, como cristiano que vive baixo l’evanchelio, tiene un permiso biblico pa ficar-se en as barallas politicas de qualsiquier traza? Ya sía en fer leis, u en executar as leis d’o gubierno humán? Si ye asinas, pienso que s’enganya de pleno.
TAM1897 Q1 52.16Ixo ye o que dició a denominación en 1864. Presentoron ixo a o gubierno d’os Estaus Unius, como preba de que no creyeban en a guerra, y que no podeban participar en a luita armada, y que si yeran reclutaus, no se podeba asperar que luitasen. Y o gubierno d’os Estaus Unius escuitó as suyas representacions, y prenió mida ta que asistisen a os hespitals an podesen fer o treballo de ministros de l’evanchelio, y cudiar d’os malautos, y trayer salvación a os moribundos. Agora, si ixo ha de revertir-se, habríamos de presentar-nos honradament debant d’o gubierno, y declarar que s’ha revertido.
TAM1897 Q1 52.17Contino leyendo:—
TAM1897 Q1 52.18Cada texto que se pueda citar, u razón plausible que se pueda aducir, ha d’estar prebau por a Escritura simpla y literal. Puede estar que examinemos todas ixas escrituras u razons que se presenten, en o momento adecuau; pero en primeras, ascuitaremos l’evanchelio. Pa os cristianos que son disposaus a seguir a Chesús, con ixo habría de bastar.
TAM1897 Q1 52.19Chesús diz: «Si belún me sirve, que me siga». Chuan 12:26. Pero, dices tu: «Isto puedo fer-lo, y servir como un ciudadán fidel d’o mío país, en as suyas politicas y gubierno nacionals»? Atura-te. Chesús diz: «Dengún no puede servir a dos amos». Mateu 6:24. «Si fueses d’o mundo, o mundo aimaría lo suyo; pero como no soz d’o mundo, sino que tos he trigau d’entre o mundo, por ixo o mundo tos aborreix». Chuan 15:19.
TAM1897 Q1 52.20Qué parte puez prener en as politicas d’o mundo, si “no yes d’o mundo”, sino que yes odiau d’o mundo y yes trigau “d’entre o mundo”? Pero, cal que demos o mando en mans d’os malvaus? dices tu. No lo puez evitar. Os hombres malvados y os seductors irán de mal en pior; y en o tiempo d’a fin d’o mundo, os malvados ferán o mal, y dengún d’os malvados no entenderá. Daniel 12:10. A razón ye porque o mundo no quiere obedecer a Dios, ni seguir a Chesús, sin reconoixer que i hai un solo Lechislador. Santiago 4:12.
TAM1897 Q1 53.1«Por ixo dició o Sinyor: “Pos, ya que iste pueblo s’amana a yo con a boca, y con os labios m’honra; pero ha alpartau o suyo corazón de yo, y o suyo temor enta yo ye amostrau por o precepto d’os hombres: por ixo, veyez aquí, feré una obra marabillosa entre iste pueblo, una obra marabillosa y una proeza; pos a sabiduría d’os suyos sabios perecerá, y o entendimiento d’os suyos prudents será amagau”». Isaías 29:13, 14. Cómo se fa marabillosament evident isto en o comportamiento d’os muitos altos profesors de divinidat, que han estau, fa poco tiempo, a o frent de revivals relichiosos, reformas morals y sociedaz por a paz: dirichindo a ilesia de Cristo, armada con l’evanchelio que traye a la luz a vida y a inmortalidat; emplegando suplicas, oracions y ploros; agora mesmo, debant de l’evanchelio, cuan Chesús ha dito, «Hez sentito que se dició: “Amarás a o tuyo proximo y odiarás a o tuyo enemigo”. Mas yo vos digo: Amaz a los vuestros enemigos, bendizetz a los que vos maldicen, fez bien a los que vos odian, y rezaz por aquels que vos difamen y vos persiguen; pa que seiaz fillos d’o vuestro Pai que ye en os ciels: porque fa salir o suyo sol sobre os malos y os buenos, y ninviar a plebia sobre os chustos y os inchustos.” “Sied pues misericordiosos, asinas como o vuestro Pai tamién ye misericordioso.” Mateu 5:43-45; Lucas 6:36. Manimenos estas escrituras, veyemos o estau deplorable d’as ilesias cristianas mientres desembolican a suya cayida moral y a suya conformidat con o mundo. Como bels poquez d’os muitos exemplos, en citamos beluns.
TAM1897 Q1 53.2Aquí siguen cuantas declaracions de predicadors prominents, que charran d’“armas”, “luita”, “batalla”, “guerra”, etc. Dimpués contina asinas:—
TAM1897 Q1 53.3Visto feitos como istos, que amuestran o cambio de l’oro mas fino a bella cosa pior que a escoria, o desprecio total por os testimonios de Cristo y a suya anterior profesión, hemos d’exclamar: «Han seguiu o camín de Caín, y corrieron avarientos dimpués de l’error de Balaam».
TAM1897 Q1 53.4Siguen istos hombres a Chesús? S’arman éls mesmos y a os suyos seguidors con as armas de l’evanchelio? Muestran una confianza plena en a lei perfecta de Dios? Reconoixen que nomás bi ha un Lechislador pa o cristiano? Escuitan a Pavlo dicir: «As armas d’a nuestra guerra no son carnals, sino poderosas en Dios pa espaldar fortalezas»? 2 Corintios 10:4. Finalment, fan caso d’as Escrituras que dicen amostrar?
TAM1897 Q1 53.5Pone-tos toda a armadura de Dios, pa que podatz resistir-tos contra as mañas d’o diaple. Por qué?—“Pos no tenemos luita contra sangre y carne.” No; ixa no ye a vocación d’os seguidors de Chesús. Sino que tenemos luita “contra os principaus, contra as potestatz, contra os prencipals d’as tinieblas d’iste mundo, contra a espiritual maldat [espritos malvados, en a marguin] en os puestos altos.” “Por tanto, preneiz toda a armadura de Dios, pa que podaz resistir en o día malo, y, habendo feito tot, estar firmes.” Efesios 6:11-13.
TAM1897 Q1 53.6Pavlo enumera as armas cristianas en Efesios 6:14-18, y diz: Prenetz “a espada d’o Esprito [no d’acero], que ye a parola de Dios; rezando siempre con toda oración y suplicación en o Esprito;” tenendo ista armadura celestial, y os piez calzaus con a preparación de l’evanchelio d’a paz, esforzando-se por desfrutar d’a bendición de Cristo,—“Bienaventuraus os misericordiosos, porque éls alcanzarán misericordia.... Bienaventuraus os pacificadors [no os que creban a paz], porque serán clamaus fillos de Dios.” Mateu 5:7, 9. Ascuita a Chuan cuan se diriche a os soldaus, cuan le preguntan qué han de fer. Él responde: “no faigaz violencia a dengún.” Lucas 3:14.
TAM1897 Q1 53.7Recordaz que Chesús dició a Pero, cuan s’amostró a gran doctrina practica pa toz os cristianos sobre qué fer con a espada, “Torna a meter a tuya espada en o suyo puesto: porque toz os que prenen a espada, perecerán por a espada.” Mateu 26:52.
TAM1897 Q1 53.8Deixen que os cristianos caminen en a luz d’istas verdatz, y no i habría que poquez chenerals u soldaus cristianos, pa fer servir as «vinticinco rifles Sharp» d’o «Rvdo. Sr. Beecher», anque a una Biblia se le adhiba santimonicament a la culata de cada un.
TAM1897 Q1 53.9Escuitan a Chesús dicir: «O mío reino no ye d’iste mundo; si o mío reino estase d’iste mundo, alavez os míos sirvients luitarián». Chuan 18:36. Os cristianos, asinas armaus con istas armas de l’evanchelio y de tot desarmaus d’as carnals, estando de tot deseparaus d’os gubiernos d’o mundo, pueden deixar que o mundo, armau dica os dients con armas de muerte como ye, s’abalee por o camín amplo, imponendo as suyas leis no cristianas con a pena de muerte.
TAM1897 Q1 53.10Ye o privilechio inefable d’o remanent d’a ilesia, en repasar a historia pasada, y veyer, anque os disciplos de Cristo han, como Pavlo, clamau, “Por tu somos muertos tot o día; somos contaus como uellas ta o matadero [Romanos 8:36];” mientres que o suyo camín ha estau rociato con lagrimas, saturato con a suya sangre, y cubierto con os suyos calavres estricallatos y uesos escuatos;— ye o suyo privilechio exclamar con Balaam, en veyer que o pueblo de Dios “vivirá solo, y no será contau entre as nacions,” «Deixa-me morir a muerte d’os chustos, y que o mío final sía como o suyo!» Numeros 23:9, 10.
TAM1897 Q1 53.11Bi ha muito mas en este folleto, pero no cal que en leya mas. Leyeré un u dos pasaches mas d’o Sinyor, que son aquí pa nusatros en o nuestro día. Isto nos fue dau fa cuatro anyos por o Esprito d’a profecía, y nos fue leyiu en este Tabernaclo:—
TAM1897 Q1 53.12“O Sinyor s’ha esleito a Jacob pa sí mesmo, y a Israel pa que siga o suyo tresoro particular. Porque sé que o Sinyor ye gran, y que o nuestro Sinyor ye por dencima de toz os dioses.” Consideraz, chirmans y chirmanas míos, que o Sinyor tiene un pueblo, un pueblo esleito, a suya ilesia, pa estar a suya propia, a suya propia fortaleza, que él mantiene en un mundo aflichito por o pecau y rebelde; y él teneba a intención de que en ella no se conoixese garra autoridat, ni se reconoixesen garra leis, sino as suyas propias.
TAM1897 Q1 53.13Unatra nos plegó en a Conferencia Cheneral d’iste anyo. Isto nos torna a levar chusto enta an que prencipió l’apostasía, y nos traye cara a cara con Dios, y con a suya verdat, y con tot iste tema tal como ye d’o Sinyor; como él deseya estar con o suyo pueblo hue.
TAM1897 Q1 53.14A linia de demarcación entre o pueblo profeso de Dios que guarda os mandamientos y o mundo, ya no ye tan clara como lo yera antes. Os que caminan en harmonía con Dios no se trobarán participando en reunions politicas. Os que fan isto dan preba de que no son servos fidels de Chesús. Han manellau fuego común tanto tiempo que o suyo discernimiento s’ha perdiu. Bi ha un pueblo que s’ha alistau pa estar baixo a bandera de Chesús. Son l’exercito de Cristo. S’han compromeso a salir d’o mundo y a estar distintos. S’han compromeso a fer servir a espada d’o Esprito, a parola de Dios, pa fer una guerra agresiva contra o pecau y toda iniquidat. Hemos de mostrar a nuestra lealtat.
TAM1897 Q1 53.15Bi ha un termin gubernamental; bi ha un termin que s’aplica a la ciutadania. Hemos de mostrar a nuestra lealtat a qué? Ixa ye a cuestión.
TAM1897 Q1 53.16Hemos de demostrar a nuestra lealtat a o nuestro Rei, o Sinyor Chesucristo. L’apóstol Santiago declara: «Qui, pues, quiera ser amigo d’o mundo, ye enemigo de Dios». Y o bienaimau Chuan, o disciplo en o esprito mas pareixiu a Chesús, ha dau l’alvertencia: «No ametz o mundo, ni as cosas que son en o mundo. Si belún ama o mundo, l’amor d’o Pai no ye en él». Dengún hombre no trobará felicidat en seguir l’eixemplo d’Adán, y en alpartar-se d’o suyo Fechetor.
TAM1897 Q1 54.1Asinas istas leccions rematan chusto an prencipiemos—con Adán y o suyo Fechetor, y o primer de toz os mandamientos en l’universo—“AMARÁS a o Sinyor, o tuyo Dios, con tot o tuyo corazón, y con toda a tuya alma, y con toda a tuya mente, y con todas as tuyas fuerzas.” Alavez no te’n irás d’o tuyo Fechetor. Alavez no i habrá apostasía. Alavez no i habrá idolatría. Alavez no i habrá garra gubierno establiu a l’eixemplo d’os pagans que s’han aleixau de Dios; sino que Dios será tot en tot, y levará a o suyo pueblo enta ixa tierra gloriosa que amostró a o nuestro pai Abraham cuan lo deseparó de toz os gubiernos d’o mundo, y lo mantenió deseparau mientres viviba en o mundo.
TAM1897 Q1 54.2Aquél que nos clama a seguir y caminar en as pisadas d’ixa fe que teneba o nuestro pai Abraham, estando encara incircunciso, nos levará alavez ta ixa tierra que ye a gloria de todas as tierras; y astí remaniremos en a presencia d’o Sinyor, y baixo as gloriosas alas d’o Totpoderoso, pa cutio y siempre—aimando a Dios con tot o corazón, con toda l’alma, con toda a mente, y con todas as fuerzas; y él podrá sinyalar-nos agora, alavez, y pa cutio y siempre en presencia de l’universo, y decir: «Aquí son os que guardan os mandamientos de Dios, y a fe de Chesús».
TAM1897 Q1 54.3Y que tot o pueblo diga: «Amén y amén».