Misioners ta Dios
TAM1897 Q1 14.2Sermón dau o miércols por a tardi, 3 de marzo de 1897 Impreso en o Boletín d’a Conferencia Cheneral, Primer Trimestre, 1897, Vol. 2, N.º 1, pp. 14-20.
TAM1897 Q1 14.3A nuestra lección d’anueit remató con a fundación d’o primer estau conoixiu por a historia; de feito, l’orichen de l’estau. A Escritura diz d’o reino de Nimrod:—
TAM1897 Q1 14.4O prencipio d’o suyo reino estió Babel, y Erec, y Acad, y Calne, en a tierra de Sinar. D’ixa tierra salió Asur y construyó Nínive.
TAM1897 Q1 14.5A nuestra traducción diz: «Salió Asur y construyió Nínive». Pero a ideya verdadera ye, como l’amuestra a marguin: «Él [Asur] salió enta Asiria y construyió Nínive», y as atras ciudaz allí mencionadas. De traza que o prencipio d’o suyo reino estió en Sinar, y a suya expansión estió enta Asiria.
TAM1897 Q1 14.6Nimrod no yera simplament un cazataire poderoso de bestias, sino tamién un perseguidor d’hombres. Y o poder que heba adquiriu, que metió en a suya man con este establimiento y expansión d’o suyo reino, lo emplegó pa obligar a la chent a reconoixer o suyo poder y a o dios a qui serviba. De traza que dende o primer estau que i habió nunca en o mundo dica o zaguer que i habrá nunca en o mundo, cada un d’éls ha emplegau contra Dios o poder que teneba.
TAM1897 Q1 14.7Lo tornaré a decir: Cada estau, dende o primer que i habió nunca, ye decir, o de Nimrod, dica o zaguer que i habrá nunca, ye decir, iste, ha feito servir o suyo poder contra Dios, contra a suya verdat, contra o suyo pueblo; pa apartar a la chent de Dios. Dende o prencipio dica a fin, ixe ye o rechistro de cada un d’éls. Cuan s’acabe o mundo, ixe será o rechistro d’os reinos y os estaus d’o mundo.
TAM1897 Q1 14.8Aquí bi ha una declaración de l’articlo de primera plana d’a Review, d’o 14 d’abril de 1896: O gran enganyador “sedució a la chent pa que s’inclinase debant d’os idolos, y asinas ganó a supremacía sobre os reinos terrenal. Consideraba que estar o dios d’iste mundo yera a millor alternativa pa obtener a posesión d’o trono de Dios en o cielo.” En a historia citada en a lección anterior, se puede veyer o funcionamiento d’o plan asinas revelau en o Esprito d’a profecía. En primer puesto, os hombres cayeron en a idolatría, y dimpués en a monarquía. Y o primer que fació ixo establió un estau, y estió él mesmo un perseguidor d’hombres con o poder que asinas heba ganau. Ixa ye a historia. Lo veyeretz desembolicar-se en atras nacions a mida que abanzamos.
TAM1897 Q1 14.9Poco dimpués de Nimrod, en tot ixe país Dios fue ixuplidau por toz, fueras d’Abraham. Solament Abraham buscó y trobó a Dios; y con Abraham Dios tornó a encetar a raza por o camín d’o Sinyor. Agora, fixen-tos en o que le dició a Abraham. Teniendo en cuenta o que hemos estudiau, tenendo en cuenta o que yera debant de nusatros en a lección anterior, y o que acabo de clamar a vuestra atención, consideraz o que Dios le dició a Abraham cuan encetó con él una nueva nación; ye dicir, una nación de Dios. Chenesi 12:1 nos diz o que o Sinyor le dició a él a o prencipio. «Allora o Sinyor heba dito a Abram: “Marchate-ne de”—qué?—“a tuya tierra”». Qué primero?
TAM1897 Q1 14.10(Congregación) A tuya tierra.
TAM1897 Q1 14.11«Y d’a tuya parentela, y d’a casa de tu pai, ta una tierra que yo te amostraré». Tres cosas que Dios dició que Abram heba de deixar. Primero, heba de deixar, qué? — A suya tierra. Dimpués?—A suya parentela. Dimpués?—A casa de su pai. A casa de su pai yeran idolatras. O suyo país forzaba a la chent a l’idolatría; yera contra Dios. O suyo país, a suya parentela y a casa de su pai yeran idolatras, y él heba de deixar-lo tot. O Sinyor le amostró a tierra; pero le’n dió posesión?—“No, ni tan siquier pa meter-ie o piet.” Cuan Dios lo clamó d’ixe país, lo levó ta un atro?—No; pero “le prometió que se lo daría a él y a la suya simient dimpués d’él”. Alavez, cuan Dios lo clamó d’o suyo país, y no lo levó ta l’atro, an lo deixó ixo?
TAM1897 Q1 14.12(Congregación) Un pelegrín y un forastero.
TAM1897 Q1 14.13Ixo deixó a o representant de Dios en iste mundo, absolutament sin país en iste mundo?
TAM1897 Q1 14.14Manimenos, yera él absolutament sin país?—Oh, asperaba “un país millor, ye dicir, un celestial”.
TAM1897 Q1 14.15Veyamos a l’once d’Hebreus, y veigamos ixo. Ueiteno verset, prencipiando:—
TAM1897 Q1 14.16Por a fe Abraham, cuan fue clamau ta salir enta un puesto que dimpués habría de recibir como herencio, obedeció; y salió, sin saber enta on iba.
TAM1897 Q1 15.1Pero de qué salió?—De o suyo país, sin saber enta on iba. «Por fe moró como forastero en a tierra d’a promesa, como en un país estranyo, vivindo en tiendas de campanya con Isaac y Jacob, coherederos con él d’a mesma promesa». Sabetz que no le dió garra herencio, no, ni tan siquier un puesto an meter o piet; y manimenos prometió dar-le-lo a él y a la suya simient dimpués d’él. Lo sacó d’a suya propia tierra; y de garra atra tierra d’a tierra no le dió ni tan siquier un puesto an meter o piet. Asinas se quedó de tot sin país en a tierra. D’isto en semos seguros; pero alcordaz-tos de lo que Dios yera dicindo. Qui yera Abraham en ixe inte?—Yera “l’amigo de Dios”, “o pai de toz os que creyen en Dios”. Ye él o vuestro pai? Tenez país en iste mundo?
TAM1897 Q1 15.2Porque asperaba una ciudat que teneba fundamentos, de qui o constructor y arquitecto ye Dios. Tamién Sara mesma, por a fe, recibió fuerza pa concebir simient, y dió a luz un fillo cuan ya yera viella, porque creyó que yera fidel qui heba prometiu. Por tanto, d’un solo, y d’él cuasi amortau, procedioron tantos como as estrelas d’o cielo en multitut, y como l’arena d’a mar, innombrable. Toz éls morioron en a fe, sin recibir as promesas.
TAM1897 Q1 15.3Qué le prometió Dios quan lo sacó d’a suya tierra? Le prometió una tierra? —Sí. Pero no consiguió una tierra en iste mundo; “sino que veyendo-las de luent, se persuadioron d’ellas, y las abrazoron, y confesaron que yeran forasters y pelegrins en a tierra. Porque os que dicen tals cosas declaran clarament que buscan una patria.” Puet un hombre buscar un país cuan en tiene un?—No; pos un hombre no puet tener dos países, como tampoco puet servir a dos amos.
TAM1897 Q1 15.4Bueno, diz un, Abraham yera difuera d’o suyo país. Sí, pero teneba a oportunidat de tornar si quereba. Si hese considerau ixo encara como o suyo país, de traza que le yera en o corazón, y hese sentiu morriña d’a casa cuan se trobó a ochocientas u mil millas de distancia, y i hese una fambre en a tierra, y no i hese pasau cosa tan intresant como él pensaba que podría haber-ie, podría haber dito, «M’aimaría veyer a la chent d’allí una zaguera vegada, as caras y viellas planas y os árbols conoixius. Si nomás podese fer ixo, alavez sería disposato a tornar y quedar-me en iste campo un tiempo». Si hese pensato asinas, hese teniu a oportunidat de tornar; porque ye escrito: «De verdat, si hesen recordato ixe país d’o qual salioron, hesen teniu a oportunidat de tornar».
TAM1897 Q1 15.5Conscient; qué ye conscient?—Si hesen teniu a mente plena d’ixe país d’o qual salioron, hesen puesto tener a oportunidat de tornar. Y tamién l’hesen teniu; porque alavez l’hesen feito.
TAM1897 Q1 15.6Pero agora deseyen una patria millor, ye dicir, una celestial; por ixo [por ixo, por ista razón] Dios no s’avergüenya de ser clamau o suyo Dios, pus lis ha preparau una ciudat.
TAM1897 Q1 15.7Has saliu d’o tuyo país? Mira Romanos 4:1-12:—
TAM1897 Q1 15.8Qué diremos pues que Abraham, o nuestro pai, seguntes a carne, ha trobau? Porque si Abraham estase chustificau por as obras, teneba de qué gloriar-se; pero no debant de Dios. Porque qué diz a Escritura? Abraham creyó en Dios, y ixo le fue contau por chusticia. Agora, a qui treballa, a recompensa no se le conta como gracia, sino como deuda. Pero a qui no treballa, sino que creye en Aquel que chustifica a l’impío, a suya fe se le conta como chusticia. D’a mesma traza, David tamién describe a felicidat de l’hombre a qui Dios le imputa a chusticia sin d’obras, dicindo: «Bienaventuraus aquels a qui se les perdonan as iniquidaz y a qui se les cubren os pecaus». Bienaventurau ye l’hombre a qui o Sinyor no le imputará o pecau. Plega, pues, ista bienaventuranza nomás que sobre os circumcisius, u tamién sobre os incircuncisius? Pus decimos que a creyencia le fue imputada a Abraham como chusticia. Cómo le fue imputada, pues? Cuan yera en a circuncisión, u en a incircuncisión? No en a circuncisión, sino en a incircuncisión. Y recibió a sinyal d’a circuncisión, un siello d’a chusticia d’a fe que teneba estando encara incircunciso; pa que estase o pai de toz os que creyen, anque no sían circuncisos; pa que a chusticia lis fuese imputada a éls tamién: y pai d’a circumcisión pa aquels que no son de circumcisión nomás, sino tamién pa aquels que siguen as pisadas d’a fe d’o nuestro pai Abraham, que teneba estando encara incircunciso.
TAM1897 Q1 15.9Ixa fe d’o nuestro pai Abraham, que teneba encara sin estar circumcidau, yera a fe que teneba cuan Dios lo clamó d’a suya tierra, d’a suya parentela, d’a casa de su pai, y se quedó en as mans de Dios, sin tierra en o mundo. Y ye pai de toz os que creyen, anque no sían circumcidaus; y tamién de toz os atros, siempre que toz caminemos en as pisadas d’ixa fe que teneba quan yera incircunciso. «Si soz de Cristo, alavez soz descendencia d’Abraham y herederos seguntes a promesa».
TAM1897 Q1 15.10“A tuya simient será forastera en una tierra que no ye d’éls.” Soz a suya simient? Soz a simient d’Abraham porque creyetz en Chesucristo? Soz forasteros en a tierra an que soz?—Si soz a suya simient, lo soz. Por qué?—Porque no ye o vuestro país. Ya no ye o vuestro país.
TAM1897 Q1 15.11Agora, ixo no ye teoría. Isto plega a estar una relichión practica de cada día. O chirmán Dan. Jones ayere, te’n alcuerdas, charraba de misioners que iban ta Mexico, y quereba misioners que i fuesen y se levasen os suyos corazons. A él no le calen aquels que dixasen o suyo corazón en os Estaus Unius, u en qualsiquier atro estau, cuan baixasen allí a fer l’obra misionera; perque alavez no pueden fer l’obra misionera.
TAM1897 Q1 15.12O Sinyor quereba que Abraham estase un misionero pa toda la chent que dimpués trobase en a tierra; y ixo estió. Pero Dios sabeba, y toz os atros que veyen isto como lo veye o Sinyor tamién lo saben, que dengún hombre no puede estar misionero en iste mundo si tiene un país en iste mundo. Tu y yo no podemos estar de misioners en garra atro país si America ye o nuestro país. No podemos estar de misioners en America, mientres que America siga o nuestro país. No puedes estar misioner ni sisquiera en casa, si no has saliu antis d’o tuyo país. Ixo ye asinas. Ye asinas en a naturaleza d’as cosas.
TAM1897 Q1 16.1Pregunta.—Cómo lo demostras?
TAM1897 Q1 16.2No lo podemos demostrar. No me propongo demostrar-lo. O Sinyor l’ha demostrau, y tu y yo hemos de recibir-lo y creyer-lo.
TAM1897 Q1 16.3Pa qué somos misioners en o mundo? Imos a veyer ixo. Por qué somos ninviaus como misioners? Misioners de qué? Cuál ye a nuestra obra misionera? Cuál ye o suyo obchectivo? Somos misioners ta America, u somos misioners ta Dios? Ye America o país de Dios, independient de toz os atros d’a tierra? No ye pro buena pa estar o país de Dios; y no ye pro ta o pueblo de Dios, por bueno que siga.
TAM1897 Q1 16.4Tu y yo hemos d’estar misioners de Dios, pa clamar a la chent enta Dios; pa clamar-los dende an son enta Dios, dende o pecau enta la chusticia, dende la escuridat enta la luz, dende o país an son, enta o país millor que Dios ha preparau.
TAM1897 Q1 16.5Agora, si Alemanya ye o mío país —y si o mío corazón ye astí, ye o mío país—, cómo puedo clamar a la chent a un país an no perteneixco, que no ye mío? Si America ye o mío país, cómo puedo fer treballo misionero en nombre d’unatro país? —No se puede fer. Cuan Dios quereba que Abraham estase un misionero de Dios, un misionero en nombre d’un país a o que Dios clama a toda la chent, lo metió an que podese estar de verdat un misionero pa toda la chent. Dios lo clamó pa estar un misionero, y en ixo metió un eixemplo pa toda la chent que habría de venir dimpués, de lo que significa prencipiar a fer treballo misionero. Lo primero ye marchar-se d’o tuyo país. Asinas que si vas a estar un misionero en Nebraska, marcha d’o tuyo país. Si vas a estar un misionero en Mexico, marcha primero d’o tuyo país. Porque si de verdat vas a estar un misionero en a tierra, o Sinyor te diz: «Marcha-te d’o tuyo país»; y dimpués adhibe: «d’o tuyo país y d’a casa de tu pai». Todas istas cosas estorban a obra misionera, dica que t’has desfeito d’ellas y has marchau d’allí. Pero una vegada que has marchau d’o tuyo país, d’a tuya parentalla y d’a casa de tu pai, alavez, sías an sías en a tierra, yes un misionero. No cal que sías ixo; ya lo yes. «Qualsiquiera de vusatros que no renuncie a tot lo que tiene, no puede estar o mío disciplo». Y «o que quiere mas a su pai u a su mai que a yo, no ye digno de yo». «Sal d’a tuya tierra, y d’a tuya parentela, y d’a casa de tu pai, ta una tierra que yo te mostraré».
TAM1897 Q1 16.6Agora he dito fa un momento, y lo torno a decir, que isto ye o cristianismo practico de cada día, como siempre l’han practicato os que creyen en Dios.
TAM1897 Q1 16.7(Voz) Cómo puede un hombre remanir en Nebraska, y manimenos salir d’o suyo país?
TAM1897 Q1 16.8Renacendo. Si naixió en Nebraska, cal que renaixca. Si naixió en America, que renaixca, y será difuera d’o suyo país. Si naixió en Alemanya, que renaixca, y será difuera d’o suyo país.
TAM1897 Q1 16.9Agora, chirmans, bi ha muito en isto. No bi ha cosa en iste mundo que haiga obstaculizau tanto o nuestro treballo misionero como iste ir repetiu a un campo de treballo estranchero y preparar-se pa tornar cuasi immediatament. Tot hombre entre os misioners adventistas d’o seteno día que ha estau en un país estranchero, sabe que isto ye un feito. Y no cal que salga d’os Estaus Unius pa saber-lo. De feito, s’ha sucheriu que sería aconsellable aconseguir un segundo barco pa trayer ta casa a os misioners que o “Pitcairn” se leva; como o “Pitcairn” se los leva, que un atro barco los siga a escape, cuan sientan morriña, y los trayeiga ta casa! Agora isto habrá de rematar, u nunca no seremos misioners en ista tierra; o Sinyor no quiere cosa pareixida.
TAM1897 Q1 16.10Si o tuyo corazón ye en iste país; u si o tuyo corazón ye aquí con a tuya chent; si o tuyo corazón ye aquí en a casa de tu pai,—alavez por l’amor d’a tuya anima, y por a causa de Dios, no te’n marches d’él dica que consigas desligar o tuyo corazón de tot isto. Porque an que ye o tuyo corazón, astí será o tuyo tresoro, y querrás tornar-ie tan luego como puedas.
TAM1897 Q1 16.11Si vas ta unatro país, mientres o tuyo corazón no i sía, no podrás fer garra bien mientres i sías; serás una molestia pa tu mesmo, y pa toz os que tiens arredol. No cal que pienses que no lo serás; porque lo serás.
TAM1897 Q1 16.12Lo que hemos de fer ye saber a on ye a nuestra casa, a nuestra casa de dreito, y que no ye en garra puesto d’ista tierra; que ye en o cielo, y que i hemos d’ir luego. Y alavez, a on que seiga que te clamen en ista tierra, ten en cuenta que yes indo ta casa. Alavez, si ye ta las Islas d’o Mar d’o Sud, si ye ta Mexico, será en casa; y lo sabrá, y i será pa estar en casa y treballar pa Dios an sía dica que l’apele ta unatro campo; y cuan i plegue, encara será en casa. D’ixa traza nunca no será en un puesto estranyo, y la chent no serán estranyos pa vusté.
TAM1897 Q1 16.13Agora, ista ideya de tener cualsiquier país en iste mundo funciona chusto d’ista traza. En referencia a os países, ixe país que ye tuyo ye a cosa prencipal en a tuya mente; y si vas ta unatro país, estarás contino fendo comparanzas entre ixe país y o tuyo. As leccions que das, os sermons que predicas, a mesma influencia que t’acompanya serán tan tintadas con ixo, sin que tu te’n adonetz, que a chent lo reconoixerá de contino. Asinas, bi ha una barrera entre tu y éls que nunca no podrás superar dica que salgas d’o tuyo país.
TAM1897 Q1 17.1Mientres ixa cosa siga en tu, bi ha una barrera entre tu y éls. O tuyo treballo no puede estar eficaz dica que ixa barrera se crebe entre tu y a chent, y éls veigan que yes deseparau d’o tuyo país, d’a tuya parentalla y d’a casa de tu pai. Pero quan haigas saliu d’o tuyo país, quan haigas naixiu de nuevo, a tuya natividat ye en ixe país celestial; a tuya casa ye astí; y ixa ye a sola tierra por a que tiengas corazón. Alavez no i habrá garra barrera entre tu y dengún en ista tierra, y podrás levar l’evanchelio a toz os hombres d’iste mundo. Trobarás un amigo en cada persona que trobes en a tierra; no serán estranchers pa tu.
TAM1897 Q1 17.2De feito, puez ir entre a chent d’atros países, y trobarás que son igual de buenas que a chent d’iste. O verano anterior a o pasau, yera en beluns d’istos atros países. Yera en Dinamarca, Noruega, Suecia, Alemanya, Suiza, Bohemia, Austria, Hongría, Bulgaria, Turquía, Grecia, Italia, Holanda, Anglaterra, Irlanda, Escocia... en total, deziséis países diferents. Cada un d’istos países, cada un en o suyo puesto, yera pa yo tan bueno como nunca ha estau iste país.
TAM1897 Q1 17.3En muitas cosas son exactament iguals. L’augua d’allá ye igual que l’augua d’iste país. A hierba creixe allí exactament como creixe en iste país,—a punta puya entalto. Os árbols creixen allí exactament como lo fan en iste país, y son exactament como os árbols d’iste país. Mesmo os sers humans son en forma y aspecto cheneral exactament como son en iste país. Pues, cuan os pueyos, as penyas, l’augua, os árbols, a hierba y a chent d’allí son precisament como son en iste país, no son igual de buenos que istos? No veigo garra diferencia.
TAM1897 Q1 17.4Pastor Ballenger.—Seríaz igual de libre pa charrar d’istas cosas en toz ixos países como lo soz aquí?
TAM1897 Q1 17.5De seguro. Predicai precisament estas cosas en ixos países. Se puede predicar l’evanchelio en cualsiquier puesto. Chirmans, trobé buena chent en cada trango d’o camín, y no soque buena chent. No trobé garra atra mena. Sincerament, no. A chent que yeran perfectos desconoixius —a qui nunca no heba visto antes, a qui no podeba entender a suya luenga y que no podeban entender a mía— feban tot o que podeban ta aduyar-me y amostrar-me o camín, y aduyar-me de todas as trazas que podeban. En os puestos an que estié, os diners que teneba en a pocha yeran a suya mena de diners. No podeba leyer-lo. Cuan iba a pagar o billete d’o tranvía, mercar un billete ta o tren, u bella cosa d’ixa mena, tot o que podeba fer yera dar prou diners pa estar seguro, y deixar que se quedasen con o que yo heba de pagar, y se lo quedaban, y no se quedaban mas d’ixo, y me tornaban o cambio correcto.
TAM1897 Q1 17.6Vos digo, chirmans, que os humans son iguals en totas partes. A sola diferencia ye que en bels puestos son un poquet millors que en atros. Ixa ye toda a diferencia que trobo. Y l’Evanchelio —l’Evanchelio ye o mesmo, sabemos, en tot o mundo. No bi ha garra dubda d’ixo. Y como ixe evanchelio ye o mesmo en totas partes, ye proveito pa toda la humanidat. Y como toda la humanidat ye tan parellana y tan igual como lo ye l’evanchelio, quan levas l’evanchelio a la traza d’o Sinyor, y vas ta la chent a la traza d’o Sinyor, trobarás que funciona chusto d’ista traza de contino y en totas partes.
TAM1897 Q1 17.7Mientres yera en Dinamarca, ixe, pa yo, yera de verdat o millor país d’a tierra; y lo desfruté con a chent que me rodiaba! Mientres yera en Noruega, pa yo ixe yera o millor país d’o mundo. Cuan yera en Turquía, pa yo ixe yera o millor país d’a tierra; y si hese de buscar un campo de misión, iría dreito ta Turquía. Os turcos son como a resta d’a chent: incheniosos y educaus quan te trobas con éls por a carrera, y por o país quan te trobas con éls por o camín.
TAM1897 Q1 17.8O chirmán Holser y yo habiemos d’asperar mientres o barco yera ancorau en Esmirna, Asia, y salimos a vesitar as enrunas d’Efeso. Él fue mas luent que yo, pero chuntos fuemos como seis millas enta l’interior d’o país, solos. Fuemos igual como se sale a os campos aquí. Trobamos chent en o camín igual como se fa aquí. No me sentiba en periglo de garra mena, y no creigo que él sí. No trobemos cosa que nos fese medrana. Andamos por astí igual como lo faríamos aquí. Yéranos en Nicomedia cuan os armenios dicioron que cuasi no yera seguro salir de casa, y mas que mas, que dengún fuese trobau caminando por os pueyos; pero salimos d’a ciudat y puyamos t’os pueyos, mientres asperabamos os vagons. Trobamos turcos en o camín con os suyos carros y bueyos; los trobamos reposando a o canto d’o camín. No teniemos medrana. No i heba periglo pa nusatros. I heba seguridat por tot.
TAM1897 Q1 17.9Vos digo que en cada un d’ixos países a chent ye buena chent, chent espabilada, chent amable, chent servicial. Deixan a suya fayena pa fer-vos un favor, pa amostrar-vos o camín, pa fer-vos paso en una carrera, pa acompanyar-vos una u dos carreras pa amostrar-vos o camín, anque no vos haigan visto nunca y no asperen tornar a veyer-vos nunca. O mío corazón s’emplenó de sentimientos bondadosos enta ixa chent tan buena de tot arredol, y deseyaría que podesen venir con nusatros ta ixe país millor an que podésenos estar chuntos, y estar bondadosos os uns con os atros de contino. Como he dito fa un momento, y como D. T. Jones vos dició ayere, isto ye a radiz d’o treballo misionero. Ye ixo. Bi ha habiu chent ninviada, voluntaria, goyosa d’ir-se-ne a una misión en o estranchero. Ixo yera o que prencipioron, ixo yera o que pretendeban; con un gran gasto i plegoron. Nomás un poco de tiempo, y se recibe una carta, suplicando poder tornar. “Oh, nomás deixaz-me tornar ta casa! No vos pido que paguez o mío viache de tornada; nomás deixaz-me tornar.”
TAM1897 Q1 18.1(Voz) Da a Chunta de Misions Foranas oportunidat a tals personas de tornar?
TAM1897 Q1 18.2De seguro. Cómo podrían fer-lo d’atra traza? Isto no ye un cuento vanyo. Ye un feito, chirmans. Pero ixo no ye treballo misionero. De seguro que a Chunta de Misions Foranas no querría que personas asinas se quedasen allí. O millor que podeban fer yera deixar-los tornar ta casa; pos o solo puesto an que podeban fer bella cosa yera en casa. O suyo corazón yera en a suya casa en America.
TAM1897 Q1 18.3De feito, beluns teneban tanta medrana de morir si se quedaban allí, que tornoron ta casa y morioron. Isto ye un feito. No faigo servir ixa expresión, ni lo digo d’ixa traza pa chugar con os vuestros sentimientos, ni cosa por o estilo. Bi ha habiu personas que han teniu tanta morriña que teneban medrana de no poder vivir allí; y tornoron ta casa por petición propia, y no guaire tiempo dimpués morioron. No podrían haber feito menos que ixo si s’hesen quedau en o estranchero.
TAM1897 Q1 18.4Yo sé, y tu tamién sabes, que muitos han iu a misions en o estranchero con más idea de fer una excursión que de dedicar-se a un duro treballo misionero. Y cuan troboron, a la fin d’o viache, que no yera una excursión, sino una penuria; que significaba auto-renuncia, malautía y calentura ardent, que lis quitó de raso a ideya d’excursión en bien poco tiempo. Ixo no yera o que teneban en o tozuelo cuan prencipioron.
TAM1897 Q1 18.5Yo sé, y tu sabes, que bi ha un halo en ista ideya de treballo misionero, a o prencipio. Pero queremos plegar a os feitos solidos, apartar a vista d’o halo, y recordar que bi ha una substancia dura chusto dezaga d’él. Bi ha bella cosa de halo en puyar a o tren u a o barco, con una gran multitut de chent y muita pompa, cuan prencipiamos a misión, honraus d’ixa traza; per suposau que ixo ye bien, pero os que van han d’estar seguros de que as suyas ments y os suyos corazons son en bella cosa mas solida que ixo. Han de tener en cuenta que, anque os chirmans son disposaus a acompanyar-los enta o tren u o barco, y a plorar, si cal, en a despedida, dillá de tot ixo, cada un d’ixos misioners no ha d’oblidar que va a trobar-se con dificultaz, perplexidaz, periglos y malotías.
TAM1897 Q1 18.6Y que se’n alcuerde que puede no nomás trobar todas istas cosas, sino tamién pasar por ellas, y no haiga de tener medrana de morir. Que cada un sía de raso seguro de que ye muerto antes de marchar, y no tendrá medrana de morir cuan i plegue. Pero si no has muerto antes de marchar, alavez no marches dica que sías muerto; perque si no, no ferás garra bien ni a tu mesmo ni a la causa. Nomás serás una carga pa qui i sía —si ye que i hai belún antes que tu que sía fidel.
TAM1897 Q1 18.7Ixo ye a verdat, y lo sabetz. Alavez, por qué deixar que se nos escape ixo de vista? Una cosa asinas ha estau necesaria en o nuestro treballo todas estas anyadas. S’habrían estalviau grans sumas de diners si s’hese insistito en una cosa asinas antes de prencipiar. S’habrían privau grans errors y una cantidat inmensa de miseria, si s’hese insistito en ixo, y s’hese insistito antes que os treballadors marchasen.
TAM1897 Q1 18.8Como he dito fa un momento, si de verdat yes muerto antes de marchar-te, y mientres yes astí, no te van a molestar guaire as perspectivas d’a muerte. No quiere dicir que vas a morir porque te metes malauto, muit malauto, — cremando-te con calentura. No quiere dicir que vas a morir, ni que has de pensar que has de replegar-te y prencipiar o camín de tornada tan luego como te’n libres d’ixo, u te recuperes prou pa marchar.
TAM1897 Q1 18.9Conoixo misioners, talment tu tamién, un en particular y a suya muller, que tiengo en o tozuelo, que se’n fuoron ta una misión en o estranchero. Toz dos yeran chóvens. Garra d’os dos, creigo, no teneba mas de vintidós anyos; o mariu en teneba probablement vintitrés como muito. Se’n fuoron ta o suyo campo y prencipioron a fayena. Con o tiempo, a malautía plegó ta éls. A la muller la pilló primero a calentura d’o país, y se metió terriblement malauta —tan malauta como se puede meter, suposo, y vivir; pero a dengún d’os dos no li vinió a morriña chunto con a calentura. S’aferroron a ixo con valentía; o mariu cuidó d’a muller mientres a suya malautía, y chusto cuan ella podeba a puras penas posar-se y caminar, él mesmo fue atacau por a mesma calentura tan fuerte como l’heba teniu ella; y ella, en ixe estau de febleza, lo curó. Pero lo superoron tot como cristianos valients, gracias a Dios. Encara son en ixe campo; tienen exito en o campo an que son, y l’han teniu dende o día que i plegoron. Ixe ha d’estar o nuestro ideal.
TAM1897 Q1 18.10Agora no digo que dengún d’os que se’n fuoron no hese d’haber tornau nunca. No digo que dengún d’éls no hese d’haber tornau immediatament dimpués de plegar a o campo. Pero sí que quiero decir, chirmans, que hesen d’haber sabiu antes de marchar-se, si tornarian ascape u no.
TAM1897 Q1 18.11Que a Chunta de Misions piense que podez fer un buen misionero no ye prou preba pa que actuez indo-te-ne a una misión estranchera. Cal que sapiaz por vusatros mesmos que Dios vos clama pa ir-ie; y que i iez porque Dios quiere que siatz en ixe puesto. Alavez, cuan i iez, i iez porque Dios vos clama, y sabrez que ye con vusatros mientres i iez. Saberás que ye con tu cuan i plegues; y no t’espantarás por garra dificultat, ni te desanimarás por garra penuria, ni te’n tornarás por garra malautía, ni sisquiera por a perspectiva d’a muerte.
TAM1897 Q1 19.1Si plegase a o feito literal de morir una muerte fisica, no sabes cómo yes redotando a la causa si fuyes pa escapar-te-ne. Tu y yo, cada cristiano, y especialment cada cristiano adventista d’o seteno día, porque ye experiencia cristiana, hemos d’asir este unico principio vivo, que o treballo d’o cristiano no remata cuan muere a muerte fisica. Si ye fidel a o suyo treballo mientres vive, y muere en o suyo puesto, o suyo treballo contina dimpués que ye muerto.
TAM1897 Q1 19.2Ixo ye un feito. Si vas con a clamada de Dios, si vas con Dios con tu, y si mueres antes de marchar, si yes d’ixe tipo de misionero que Dios clama,—d’ixe tipo que Abraham yera,—tú mesmo has de saber pa tu mesmo, debant de Dios, baixo Dios, y con Dios, que ista ye a suya voluntat sobre tu.
TAM1897 Q1 19.3Que tiengas hue a convicción de que has d’ir como misionero no ye una preba de que has de marchar dende ista Conferencia ta ixe campo. Si a tuya convicción ye correcta y buena, se mantendrá. Si no ye a mena correcta de convicción, no s’habría de mantener. S’habría de fer malbé tan luego como siga posible. Y si has de mantener-la un tiempo, y se fa malbé, ye millor que se faiga malbé aquí que no pas dimpués d’estar en o campo.
TAM1897 Q1 19.4Si a tuya convicción ye d’o Sinyor, ye buena y aguantará. David tenió a convicción durant vinte anyos de que sería rei d’Israel. Pero no teneba garra ansia por o momento en que sería rei d’Israel. No s’apresuró por ixo. Cuan tot yera en as suyas mans, no movió ni un dido pa meter-se en o trono. Teneba una convicción prou buena pa mantener-la durant vinte anyos; y cuan o Sinyor l’heba prebau y podeba fiar-se d’él, lo levó él mesmo a o trono.
TAM1897 Q1 19.5Asinas pues, puetz tener una convicción sobre un campo determinau. Puet estar de Dios. Agora, no prebes de levar a cabo a tuya propia ideya tanto si a Chunta de Misions i creye como si no, u tanto si a Conferencia i creye como si no. Simplament asperaz a Dios, y deixaz que Él diga a os atros que ixo ye asinas. Quan asperamos asinas a Dios, y dimpués imos, o Sinyor va con nusatros, y lo sabemos; y ye con nusatros mientres i somos, y lo sabemos. Ixe ye o nuestro puesto, y i remaniremos dica que Dios nos clame. Y si nos ha feito servir astí tanto tiempo como ha puesto, eficazment, vivos; y puede fer servir a tuya influencia millor si yes muerto; alavez, o que has de fer ye chitar-te a morir como un cristiano feliz, sabendo que Dios continará a tuya faina dimpués que sías muerto. A convicción que Dios metió en os corazons por meyo de tu mientres yeras vivo y charrabas con éls, s’afondará, s’enfortirá y s’animará por o tuyo buen eixemplo dimpués que haigas muerto; y por él serán trayius enta Chesucristo.
TAM1897 Q1 19.6Quiers, pues, que Dios predique l’evanchelio con a tuya muerte asinas como con a tuya vida? Quiers que predique l’evanchelio a traviés de tu, muerto, fisicament muerto y en o sepulcro, tan certament como quiers que predique l’evanchelio con tu vivo y caminando por a tierra? Si no ye asinas, no yes presto pa ir a una misión.
TAM1897 Q1 19.7Agora voi a leyer ixo d’as Escrituras. Ubri-tos o primer capítol de Filipenses. Astí ye l’eixemplo d’ixe misionero a qui Dios clamó, como un patrón pa vusatros, como un eixemplo pa toz os que habrían de creyer en Chesucristo dimpués, pa la vida eterna. Vos alcordaz d’as penurias de Pavlo. Vos alcordaz d’as suyas vicisitudes, as suyas prebas, as suyas persecucions, as suyas azotainas, os suyos periglos por tot; y sabetz que nunca no flaqueó en garra puesto an que estió.
TAM1897 Q1 19.8Pero quiero que entendaz, chirmans, que as cosas que me son escaiciadas han serviu mas bien pa l’abance de l’evanchelio; de traza que as mías cadenas en Cristo son manifestas en tot o palacio y en toz os atros puestos. Versiclos 12, 13.
TAM1897 Q1 19.9Cuan isto se escribió, no sabeba qué día se fería efectivo o decreto de l’emperador y sería executau. Ixo l’asperaba. Agora piensa en todas istas cosas que pasó. As azotinas, os chudicios, as persecucions, os periglos, os furtos, apedreato una vegada y arrastrato difuera d’a ciudat y deixato por muerto. Agora diz: “Quiero que entendaz que todas istas cosas m’han pasato pa l’abance de l’evanchelio”. Qué yera fendo Dios a traviés de cada una d’istas prebas, sufrimientos y periglos?—Él yera fendo servir a l’hombre pa predicar l’evanchelio por meyo d’él, de traza que cuan ixa chent lo lapidó, lo sacó difuera d’a ciudat y lo deixó por muerto, o Esprito Santo de Dios yera metendo en os suyos corazons o siello d’a suya verdat, que ixe hombre yera de Dios, que o mensache que él lis trayeba yera de Dios; y si se rebelaban contra él, a suya perdición yera sellada; y si se rendiban a él, se salvaban.
TAM1897 Q1 19.10Ixo ye o que Dios ha de fer por meyo nuestro. Tot o que somos en o mundo ye pa que Dios pueda predicar l’evanchelio por meyo nuestro. No tanto que lo fagamos nusatros, sino que Dios lo faiga por meyo nuestro, ya sía por palabra u por influencia; y Dios puede fer-lo igual de bien por influencia que por palabra. Dios meterá l’evanchelio en a nuestra influencia tanto como en as nuestras palabras. Siempre predicamos por a nuestra influencia tanto como por as nuestras palabras.
TAM1897 Q1 19.11Y muitos d’os chirmans en o Sinyor, animatos por as mías cadenas, son muito mas gosatos a charrar a parola sin medrana. En efecto, beluns predican a Cristo mesmo por envidia y discordia, y atros tamién de buena voluntat: os uns predican a Cristo por discordia, no sincerament, pensando adhibir aflicción a las mías cadenas; pero os atros lo fan por amor, sabendo que soi puesto pa la defensa de l’Evanchelio. Qué, pues? Manimenos, de todas trazas, tanto si ye con simulación como si ye en verdat, Cristo ye predicau; y en ixo me goyo, y me’n goyaré. Porque sé que isto tornará ta la mía salvación per la vuestra oración y l’aduya de l’Espíritu de Chesucristo, seguntes a mía fervent asperanza y a mía esperanza, de que en cosa no seré avergonyiu, sino que con toda audacia, como siempre, asinas tamién agora Cristo será magnificau en o mío cuerpo, tanto en a vida como en a muerte.
TAM1897 Q1 20.1Alavez, no ye escrito que Dios ferá servir a un hombre muerto pa engrandir l’evanchelio y a gloria de Chesucristo? Yes disposato a que lo faiga a traviés de tu, cuan puede fer-lo millor con tu muerto que si yes vivo? Muerto de cierto, pero vivo pa él. Alavez, no veyes que en ixe buen sentiu o cristiano nunca no muere? «Porque toz viven pa él». «Asinas que, si vivimos u morimos, somos d’o Sinyor». Lo yes? Si yes d’o Sinyor mientres vives, yes d’o Sinyor cuan yes muerto. Y tan segurament como Dios te fa servir mientres vives pa predicar l’Evanchelio, te ferá servir cuan sías muerto pa predicar l’Evanchelio. Y o tuyo treballo no s’aturará cuan sías muerto. D’a mesma traza que o tuyo ye l’obra de Cristo mientres vives, continará cuan sías muerto. A tuya influencia se fará notar, y Dios ferá cosas a traviés de tu dimpués que sías muerto, que no puede fer tan bien mientres vives.
TAM1897 Q1 20.2Suposemos que Pavlo morise. Lo asperaba. Mira o verset decisieteno d’o siguient capítol. Pero, por cierto, a la vista d’isto, qué yera fendo tot o tiempo? «D’ixo me goyo, y me goyaré».
TAM1897 Q1 20.3«Y si soi ofreixiu en o sacrificio y servicio d’a vuestra fe, me goyo, y me goyo con toz vusatros». A qué se referiba cuan dició: «Si soi ofreixiu en o sacrificio y servicio d’a vuestra fe»? Asperaba a diario que sería ofreixiu como un sacrificio por a fe de Chesucristo. Qué yera fendo a o respective? —«Me goyo, y me goyo con toz vusatros». Qué heban de fer? —«Por a mesma causa tamién goyaz, y goyaz con yo».
TAM1897 Q1 20.4¿S’asperaba que os filipenses s’alegrasen con él quan le tallasen a cabeza?—Sí; él lo diz. Chirmans, quan entendamos que o treballo d’o cristiano no s’atura quan muere, no tendremos tanto d’isto de resolver y ninviar resolucions de simpatía a la chent porque belún ha muerto. Demos gracias a o Sinyor, de que, anque ye muerto, o suyo treballo contina. Alegra-te d’ixo—no porque sía muerto, sino porque a suya obra contina; porque Dios lo fa servir millor d’ixa traza que si estase vivo.
TAM1897 Q1 20.5Por tanto, deixemos que Dios entre y ocupe tot o puesto, de traza que amemos a Dios con tot o corazón, y toda l’alma, y toda a mente, y todas as fuerzas. Ixo ye o que ye estar un misionero.
TAM1897 Q1 20.6Y a primera cosa de totas, pa estar ixe tipo de misionero, ye: «sal de la tuya tierra».