Echipto espiritual
TAM1897 Q1 26.25Sermón dau o viernes tardi, 5 de marzo de 1897 Impreso en o Boletín d’a Conferencia Cheneral, Primer Trimestre de 1897, Vol. 2, N.º 1, pp. 26-33.
TAM1897 Q1 26.26Se m’oblidó de mencionar en a lección anterior que a historia que esbocei ye tota en “Empires of the Bible”. Dende a pachina 77 dica a 150, i trobaz a historia d’Echipto, y o terreno que se cubrió en o esbozo que di anueit.
TAM1897 Q1 26.27O texto ta ista nueit ye Apocalipsi 11:8.
TAM1897 Q1 27.1Y os suyos cuerpos muertos quedarán en a carrera d’a gran ciudat, que espiritualment se clama Sodoma y Echipto, an tamién o nuestro Sinyor fue crucificau.
TAM1897 Q1 27.2He leyiu iste verset con l’unico proposito de que veigaz que existe una cosa clamada l’Echipto espritual, y que a parola de Dios revela ixo que ye «clamau espritualment Echipto».
TAM1897 Q1 27.3L’Echipto espritual ye de feito l’Echipto literal, perque as cosas esprituals son as mas literals de todas as cosas. Bi ha, como siempre bi ha habiu, un Echipto fisico astí en l’Africa d’o norte, por an que fluye o río Nilo; pero ixe no ye l’Echipto literal; l’Echipto literal ye l’Echipto espritual.
TAM1897 Q1 27.4Agora, tornando a las leccions d’anueit sobre a liberación d’Israel d’Echipto, seguiremos o suyo camín de nuevo dende o punto an que se cantó o canto de Moisen. Cuan heban cruzau a Mar Roya sobre tierra ixuta, entre as parez de chelo, y se trobaban en a ribera trunfants dimpués d’a destrucción d’os echipcios, que, en prebar de seguir o suyo camín, s’afogoron, estioron liberaus corporalment, fisicament, d’o Echipto fisico; pero i heba un Echipto mas fundo que ixe, d’o qual encara no yeran liberaus.
TAM1897 Q1 27.5Sabetz que trango a trango en a suya experiencia, os suyos corazons yeran en Echipto; y cuan bella cosa les desilusionaba, exclamaban: «¡Tornemos ta Echipto!». Cuan plegoron a las mugas de Canaán, y o Sinyor quereba que i dentrasen, exclamaron: «¡Eslechimos un capitán y tornemos ta Echipto!». ¿An yeran alavez os suyos corazons? —En Echipto. O primer pensamiento d’éls yera siempre Echipto.
TAM1897 Q1 27.6Mientres yeran en o mont Sinaí, dimpués d’haber sentiu a voz d’o Sinyor, asperando que Moisen tornase d’o cobalto d’o mont con a lei de Dios, se facioron un idolo y lo adororon; y qué idolo yera?—O vedello d’Echipto. Alavez, dimpués d’haber escuitau a voz d’o Sinyor dende a tuca de Sinai, proclamando a parola d’a suya lei, y d’haber sentiu a voz d’a trompeta sonando cada vegada más fuerte, y d’haber visto a tuca d’o mont tota cubierta de fumo —dimpués de tot ixo—, se puede veyer clarament que Echipto yera tan present en os suyos corazons que se tornoron a l’idolatría d’Echipto en cuenta d’asperar a que Moisen tornase d’a tuca de Sinai con o mensache de Dios. Y cuan estioron feitos dezaga dende as mugas d’a tierra, y obligaus a deambular por o desierto, se puet veyer que estió por ista mesma esclavitut echipcia que los teneba, y d’a cual no yeran libres. Notaz que cuan o Sinyor los yera alimentando cada día con pan d’o cielo, —minchar d’os ánchels—, yeran tan luent d’él y tan de tot embolcallaus en Echipto, que dicioron: ¡O, si tornásemos a Echipto, an tenebanos puerros, cebollas y allos!
TAM1897 Q1 27.7No cal que vos cite unatra instancia; con ista en ye prou ta clamar a vuestra ficancia en o feito de que Israel no yera de tot difuera d’Echipto cuan se trobó en a ribera d’a Mar Roya y cantó a canción de Moisen. Fisicament yeran difuera d’Echipto, pero espiritualment no. Yeran liberaus d’a esclavitut echipcia d’o cuerpo, pero yeran ligaus por a esclavitut espiritual echipcia; y o problema ye que nunca no salioron d’a esclavitut echipcia. Morrieron en esclavitut echipcia. Quan o Sinyor proclamó a suya lei dende o Sinai, Moisen lis dició que yera pa que no pecasen. Agora leye unatra vegada Hebreus 11:25: «Preferindo mas bien sofrir aflicción con o pueblo de Dios, que no goyar d’os placers d’o pecau por un tiempo». Pero viemos en a nuestra atra lección que os placers d’o pecau a que se fa referencia astí no yeran soque os placers d’Echipto. Moisen, estando hereder d’o trono d’Echipto, toda a riqueza d’Echipto, toda a gloria d’Echipto y tot o poder d’Echipto yeran prestos a cayer en as suyas mans, pus nomás le caleba posar-se en o trono y desfrutar-ne. Istos yeran os placers d’Echipto; pero o relato diz que yeran os placers d’o pecau. Alavez, qué ye a esclavitut espiritual d’Echipto? y qué ye l’Echipto espiritual? —A esclavitut d’o pecau.
TAM1897 Q1 27.8Bi ha unatra traza de plegar-ie, nomás con un esbozo. Dios clamó a Abram, ya te’n alcuerdas, dende Caldea enta una tierra que le amostraría. Encara no le heba dau la tierra; i heba una fambre en a tierra an que yera, y se’n fue ta Echipto, y astí Sarai obtenió una esclava echipcia que se deciba Agar. Dios prometió a Abram que a suya simient sería como as estrelas d’o cielo. Por a incredulidat, a promesa no se complió tan luego como asperaban, y Sarai le dició a Abram: “O Sinyor m’ha privau de tener fillos; a promesa no s’ha compliu; aquí tien a mía sierva echipcia; prene-la, y talment o Sinyor nos dé descendencia a traviés d’ella”. Isto se fació; naixió Ismael; y o Sinyor le dició a Abram que Sarai de verdat tendría un fillo, que daría a luz a un fillo, y que le clamarían Isaac. Y Abram respondió a ixo: «¡Ojalá viva Ismael debant de tu!».
TAM1897 Q1 27.9Ixa sierva echipcia yera una esclava; y o suyo fillo yera un fillo d’esclavo, un siervo. Agora, cuan Abram dició: «¡Ojalá que Ismael vivise debant de tu!», yera rezando pa que Ismael fuese contau por Dios como a simient prometida a traviés d’a qual a liberación y a libertat plegasen t’os fillos d’os hombres y toz os fillos de Dios. Pero, podría plegar a libertat a cualsiquier persona a traviés d’un esclau? O mesmo Abram yera libre. Habié d’estar redimito por a simient prometida. Si agora o suyo fillo, estando un fillo d’esclavo, fuese acceptato como a simient prometida, o mesmo Abram sería meso en esclavitut, en cuenta d’estar liberato d’a esclavitut. Y toz os que se sometesen a Ismael tamién serían mesos en esclavitut. Pero qué esclavitut? — A esclavitut d’o pecato. Pero a suya mai yera una esclava echipcia. Y como Ismael yera un fillo d’esclavo, yera esclavitut echipcia. Alavez, no veyez que i heba esclavitut echipcia —una Echipto espiritual— en a familia d’Abram?
TAM1897 Q1 28.1Miraz enta la carta a los Gálatas, y veyeremos clarament que o Sinyor destaca ixe punto. Tos en acordaz d’o pasache de Gálatas 4:22-24:—
TAM1897 Q1 28.2Porque ye escrito que Abraham tenió dos fillos, un d’una esclava y l’atro d’una muller libre. Pero o d’a esclava naixió seguntes a carne; o d’a muller libre, en cambio, seguntes a promesa. Isto ye una alegoría, porque istas son as dos aliances: a una, d’o mont Sinaí, que engendra a la servitut, que ye Agar.
TAM1897 Q1 28.3Isto, como se vei, apunta dreitament a la familia d’Abram y a Agar, l’egipcia. Ixe pacto, diz, engendra a la servitut, que ye Agar. Agar, en a familia d’Abram, representa, en l’alegoría, o pacto d’o Sinai. Ixe pacto engendró a la servitut. Agar yera una egipcia. Alavez, qué servitut ye representada en o pacto d’o Sinai?—A servitut d’Echipto. Pero yera un esclavitut espiritual. Por tanto, alavez i heba un Echipto espiritual. Leye os versiclos 25 y 26:—
TAM1897 Q1 28.4Porque ista Agar ye o mont Sinaí en Arabia, y corresponde a la Cherusalem d’agora, y ye en servitut con os suyos fillos. Pero a Cherusalem d’alto ye libre, que ye a mai de toz nusatros.
TAM1897 Q1 28.5Asinas que cuan Abram dició: «Que Ismael viva debant de tu», demandó que un esclau fuese acceptau como a simient prometida. Demandó que Dios, y toda a humanidat, y tot l’universo fuesen menaus a l’esclavitut echipcia en l’Echipto espritual. Echipto ye o simbolo d’a escuridat, y tamién o simbolo d’o pecau, como hemos visto. O pecau tamién ye a mesma escuridat. Alavez, Echipto, representando o pecau y a escuridat, ye platero que o pecau y a escuridat ye l’Echipto espritual.
TAM1897 Q1 28.6O Sinyor nunca no podeba acceptar un esclau como a simient prometida. Asinas que o Sinyor respondió a Abraham con estas parolas:—
TAM1897 Q1 28.7Sara, a tuya muller, te parirá de verdat un fillo; y le meterás por nombre Isaac; y establiré o mío pacto con él pa un pacto eterno, y con a suya simient dimpués d’él. Y en quanto a Ismael, t’he escuitau: Mira, l’he bendeciu y le faré fecundo, y le multiplicaré a-saber-lo; engendrará doce prencipals, y le faré una nación gran. Pero o mío pacto lo estableixeré con Isaac, que Sara te parirá en ista mesma epoca l’anyo que viene.
TAM1897 Q1 28.8Isaac yera a simient prometida. Y piensa-ie! Isaac nunca no estió en Echipto. Te’n alcuerdas. Bi habió una fambre en Echipto, y prencipió a marchar-ie, pero o Sinyor le dició: No vaigas ta Echipto. Abraham estió en Echipto; Sara estió en Echipto; Israel estió en Echipto, pero Isaac nunca no estió en Echipto. Yera o fillo d’a promesa, naixiu d’o esprito, dende o prencipio. Tornamos a leyer:—
TAM1897 Q1 28.9Abraham teneba dos fillos, l’un d’una esclava, l’atro d’una muller libre. Pero o d’a esclava naixió seguntes a carne; o d’a muller libre, en cambio, estió por a promesa. O que ye una alegoría, porque istas son as dos aliances: l’una, d’o mont Sinaí, que engendra ta la servitut, que ye Agar. Porque ista Agar ye o mont Sinaí en Arabia, y corresponde a la Cherusalem actual, y ye en servitut con os suyos fillos. Pero a Cherusalem d’alto ye libre, que ye a mai de toz nusatros. Porque ye escrito: «Alégrate, tu estéril que no paras; esclata y chila, tu que no yes de parto; porque a desolada tiene muitos mas fillos que la que tiene un mariu». Agora nusatros, chirmans, como Isaac yera, somos os fillos d’a promesa.
TAM1897 Q1 28.10Y qui somos nusatros? —«Si soz de Cristo, alavez soz simient d’Abraham, y herederos seguntes a promesa». Isaac yera o fillo d’Abraham, o fillo d’a promesa. Y cuan nos convertimos en simient d’Abraham por a fe en Cristo, liberaus d’a servitut d’o pecau, d’a Echipto espiritual, somos como yera Isaac; y él nunca no estió en Echipto.
TAM1897 Q1 28.11Asinas veyez que a servitut echipcia y a libertat cristiana yeran en a familia d’Abraham. Ismael naixió seguntes a carne, y representaba a servitut echipcia. Isaac naixió seguntes o Esprito, y representaba a os fillos de Dios por a fe de Chesús.
TAM1897 Q1 28.12Naixió Chusé, y en a suya choventut salió a veyer a os suyos chirmans, y os ismaelitas vinioron y mercoron a Chusé y lo levaron ta Echipto y lo vendioron allí. Y dimpués a casa de Chacob baixó ta Echipto, y finalment estioron liberaus d’a servitut echipcia. Isto ye pro pa que podatz veyer tot o suyo camín, dende a clamada d’Abraham dica o momento en que plegoron a as mugas d’a tierra prometida. Veyez que i heba un Echipto espiritual asinas como un de fisica; y que cuan o pueblo fue liberau fisicament d’Echipto, i heba un Echipto mas fundo d’o qual heban d’estar liberaus si quereban estar os fillos de Dios.
TAM1897 Q1 28.13Agora leo o pasache a o que me referié anueit. Ye en Gran Conflicto, Vol. 4, pachina 457, d’ista gran edición:—
TAM1897 Q1 28.14A historia de l’antigo Israel ye una ilustración bien clara d’a experiencia pasada d’o cuerpo adventista. Dios levó a o suyo pueblo en o movimiento de l’Advenimiento, igual como levó a os fillos d’Israel dende Echipto. En a gran desilusión a suya fe fue prebada como la d’os hebreus en a Mar Roya.
TAM1897 Q1 28.15Alavez, en a gran decepción d’o pueblo Adventista, ¿en qué punto d’a historia d’Israel se trobaban?
TAM1897 Q1 28.16(Voces) En o Mar Royo.
TAM1897 Q1 28.17Dios quereba que Israel en ixe inte, como leyemos anueit, entrase dreito en a tierra que heba prometiu a Abraham —a la suya santa morada, o puesto que heba feito pa él mesmo pa habitar-ie; en a suya herencio; en o santuario que as suyas mans heban establiu. Y nomás yera un viache d’once días dende Echipto dica ixa tierra. Pero a éls lis costó cuaranta anyos. Y nomás cuatre d’os que prencipioron i plegoron nunca.
TAM1897 Q1 28.18(Voz) Cuatro, u dos?
TAM1897 Q1 29.1Cuatre. No sabebas que yeran cuatre? I yeran Caleb y Chosué, y os dos sacerdotz, os fillos d’Aaron—Eleazar y Itamar. Clar, siempre se’n diz que yeran dos,—Caleb y Chosué,—pero os dos sacerdotz tamién i dentroron.
TAM1897 Q1 29.2(Voz) Puede que no tenesen vente anyos.
TAM1897 Q1 29.3Sí; yeran trenta; perque yeran ungitos pa l’oficio d’o sacerdocio. Asinas, pues, en a gran decepción, a chent de l’Adviento se trobó, como si diguésemos, en o Mar Royo.
TAM1897 Q1 29.4Si hesen confiau encara en a man guida que heba estau con éls en a suya experiencia pasada, hesen visto a salvación de Dios. Si toz os que heban treballau unidament en a obra en 1844 hesen recibiu o mensache d’o tercer ánchel, y l’hesen proclamau con o poder d’o Esprito Santo, o Sinyor hese obrau poderosament con os suyos esfuerzos. Una inundación de luz s’habría escampau sobre o mundo. Anyos antis, os habitants d’a tierra habrían estau avisaus, a obra de clausura rematada, y Cristo habría veniu pa la redención d’o suyo pueblo.
TAM1897 Q1 29.5Cuan?
TAM1897 Q1 29.6(Voces) Anyos fa.
TAM1897 Q1 29.7An han estau, pues, ixe pueblo dende a decepción?
TAM1897 Q1 29.8(Voces) En o desierto.
TAM1897 Q1 29.9Como de verdat yera Israel d’antis mas. Pero por qué se mantenió a Israel d’antis mas en o desierto?—Por incredulidat. No veyioron o que o Sinyor teneba pa éls. Y a razón por a que no veyioron, estió porque no creyoron en Dios. Si hesen creyiu en Dios, hesen visto o que no veyoron. Y ixa ye a problema d’ista chent d’aquí. No hemos creyiu as cosas que se dicioron a Israel en os tiempos antigos. Se nos dicen a nusatros igual como a éls. Precisament o mesmo evanchelio se nos predica a nusatros que se lis predicau a éls.
TAM1897 Q1 29.10Temamos, pues, no siga que, tenendo-nos deixada a promesa d’entrar en o suyo descanso, belún de vusatros pareixca quedar-se-ne sin. Porque a nusatros se nos predicó l’Evanchelio, como tamién a éls; pero a parola predicada no les estió de profit, en no ir chunta con a fe en os que la sintioron. Porque os que hemos creyiu, somos os que entramos en o descanso.
TAM1897 Q1 29.11Alavez, o que los privó d’a tierra ye precisament o que nos priva a nusatros d’a tierra. Y, como dicié anueit, no tenemos garra que fer aquí por dreito, porque no habríamos d’estar en o mundo. Como Israel no teneba garra que fer en o desierto durant cuaranta anyos, asinas nusatros tampoco no tenemos que fer aquí en iste desierto. Ascoltaz:—
TAM1897 Q1 29.12No yera la voluntat de Dios que Israel vagabundase cuaranta anyos por o desierto; deseaba levar-los dreitament ta la tierra de Canaán, y establir-los allí, un pueblo santo y feliz. Pero “no podioron dentrar por falta de fe”. A causa d’o suyo esbarre y apostasia perecioron en o desierto, y se devantoron atros pa dentrar en a tierra prometida. D’a mesma traza, no yera la voluntat de Dios que la venida de Cristo se retardase tanto, y que lo suyo pueblo remanise tantos anyos en iste mundo de pecau y dolor. Pero la incredulidat los deseparó de Dios. Como refusoron de fer la faina que él les heba sinyalau, se devantoron atros pa proclamar lo mensache. En misericordia ta o mundo, Chesús retarda a suya venida, ta que os pecadors tiengan una oportunidat d’escuitar l’advertencia, y troben en él un cubilar antes que a ira de Dios s’aboque.
TAM1897 Q1 29.13No yera la voluntat de Dios que la venida d’o Cristo se retardase tanto, y que lo suyo pueblo remanise tantos anyos en iste mundo de pecau y dolor. Ah, nusatros en somos os responsables. No ye asinas? An ye la responsabilidat? En qué cosa somos culpables?—A incredulidat. Pero qué yera en os corazons d’Israel que causó la suya incredulidat?—Echipto, Echipto, Echipto. Qué i ha habiu, pues, en os corazons d’iste pueblo que ha causau ista incredulidat y iste apartamiento de Dios?—Echipto, de seguro tanto como l’Echipto d’allora. Espiritualment, ixo que ye Echipto —o mundo, a idolatría, a escuridat, que ye a incredulidat. A parola “incredulidat” l’expresa tot. Sabetz que a mesma parola “Echipto” ye un simbolo d’escuridat.
TAM1897 Q1 29.14Torne a mirar iste pasache:
TAM1897 Q1 29.15Si toz os que heban treballau unidament en l’obra en 1844 hesen recibiu o mensache d’o tercer ánchel y l’hesen proclamau con o poder d’o Esprito Santo, o Sinyor habría obrau poderosament con os suyos esfuerzos.
TAM1897 Q1 29.16Como o Sinyor actuó poderosament con os suyos esfuerzos en o prencipio d’a obra, cuál ye a razón d’a falta?—Falta d’o Esprito Santo. A sola falta ye o poder d’o Esprito Santo. Ixo ye o que nos da o poder, y o que fa as obras poderosas. Ye o Esprito Santo; y si ixe s’hese recibiu, «una inundación de luz s’hese escampau sobre o mundo».
TAM1897 Q1 29.17Isto ye o que s’afirma en l’Apocalipsi, en o deceito capítol: «Un atro ánchel baixó dende o cielo, tenendo gran poder; y a tierra se treslució con a suya gloria». Ixo ye precisament o mesmo que se sinyala aquí. Qué retiene ixa inundación de luz? Ha estau ixa inundación de luz asperando esclatar sobre o mundo dende allora? —Sí. Qué l’ha reteniu dimpués de 1844? —A incredulidat. Qué l’ha reteniu dende alavez?—A incredulidat. No ye pues hora de que trobemos liberación d’a servitut echipcia? Oh, pensaz-ie! O mensache s’habría proclamau en o poder d’o Esprito Santo; o Sinyor habría obrato poderosament con os suyos esfuerzos; una inundación de luz s’habría escampau por o mundo; fa anyos os habitants d’o mundo habrían estau advertius, a faina final completa, y Cristo habría veniu ta la redención d’o suyo pueblo! ¡Oh, alavez, no tardemos mas! ¿Por qué no habremos de tener liberación d’Echipto, y de tot o que a parola implica — l’Echipto espritual? Que se dé o Esprito Santo y traye ixe poder gran ta treballar por os pecadors; ta que ixe diluvio de luz esclareixca o mundo; ta que o mundo sía amonestau; ta que Cristo vienga; ta que siamos redimidos d’iste mundo de pecau y de dolor.
TAM1897 Q1 30.1Agora veyez a situación dica agora. A escuridat y a esclavitut d’Echipto han estau sobre nusatros todas estas anyadas, tan segurament como lo estió sobre Israel dimpués de cruciar a Mar Roya y mientres yeran en o desierto. Y Dios ha ofreixiu alimentar tamién a iste pueblo con pan d’o cielo — pan que él pueda aprebar, pan que él pueda dar-les que creyará una condición tal que él pueda bendecir-los con toda bendición espiritual. Pero aquí tantos encara dicen: «Oh, a nuestra anima aborreixe iste pan lichero». Tornemos ta Echipto, an que podemos tener cebollas, puerros y allos. Si ixo ye reforma sanitaria, no en quiero ni un brinco. An hemos estau? Deixaremos que o Sinyor nos alimente? Acceptaremos o menú de Dios? U anhelaremos os puerros, as cebollas y os allos, y os potes de carne d’Echipto? Ixa ye a cuestión.
TAM1897 Q1 30.2Agora soz d’alcuerdo en que ixa ye a situación, que a servitut d’Echipto ye a causa de tot isto, y que a incredulidat ye a causa d’a servitut d’Echipto. S’han alcordau agora que no cal que asperemos mas tiempo pa estar liberaus d’a servitut d’Echipto, como no calió asperar a os atros. Agora estudiaremos un momento cómo será ixa liberación; y a clau d’ixo ye en istas parolas: «Aquí son os que guardan os mandamientos de Dios y a fe de Chesús».
TAM1897 Q1 30.3Volvamos-nos enta os mandamientos de Dios, y miremos-los un momento, en o vinteno de Exodo. Si se precisase bella atra preba de que encara semos baixo a influencia d’a esclavitut d’Echipto, de seguro que ista cosa ye a guirnalda que remata de fixar a preba. Dica fa bien poco, vusté y yo nunca no hebiemos visto una copia d’os diez mandamientos, publicada por os Adventistas d’o Seteno Día, que i hese toz os diez mandamientos. Yo nunca no n’heba visto garra dica fa bien poco. Y manimenos hemos charrau de guardar os mandamientos; hemos predicau a atras personas sobre os mandamientos; hemos sinyalau cómo Roma ha cambiau os mandamientos y ha deixau difuera o quatreno y ha dividiu o deceno, mientres que tot o tiempo nusatros mesmos, dende as nuestras copias publicadas d’os mandamientos, u as que mercamos que belatro heba publicau, hemos deixau difuera una parte d’os mandamientos.
TAM1897 Q1 30.4Dios fabló a suya lei dende o cielo. Fabló mas d’o que caleba con os mandamientos? Fabló masiau? Fabló mas d’o que se precisaba?—No; perque yera perfecta, y no i heba cosa que adhibir cuan deixó de fablar. Alavez, como no i heba cosa que adhibir cuan remató de fablar, ¿prencipió antes d’estar necesario? Como no i heba cosa que adhibir cuan remató de fablar, ¿i hai bella cosa antes de que prencipiase a fablar dreitament a nusatros por o nuestro bien? En atras parolas, ¿fabló una parola de mas u una parola de menos? —¡No! ¡no! ¡no!
TAM1897 Q1 30.5Veyamos, pues, qué dició. Astí lo tenetz: «Y Dios dició todas istas parolas, dicindo: ... No tendrás dioses estranos debant de yo». Ye astí an prencipia? Prencipia a fablar con «No tendrás dioses estranos debant de yo»?—No. Has prencipiau astí? Sabes que sí. Bueno, si Dios no prencipió astí, y tu y yo prencipiamos astí, no deixamos difuera bella cosa que Él dició, que tamién ye esencial pa o nuestro bien? An prencipió Él? Leyez-lo. «Y Dios dició todas istas parolas, dicindo: Yo soi o Sinyor o tuyo Dios, que te ficié salir d’a tierra d’Echipto, d’a casa d’esclavitut. No tendrás dioses estranos debant de yo.»
TAM1897 Q1 30.6No veyez que hemos deixau de costau chusto ixo que amuestra a liberación d’a servitut echipcia? Y por qué l’hemos deixau de costau? Ah, porque hemos considerau que no hemos estau liberaus d’Echipto, —y ixo ye asinas. Hemos considerau que nunca no nos sacoron d’a tierra d’Echipto, —y por a nuestra incredulidat, ixo ye asinas. Hemos pensau: «Nunca no estiemos en servitut de dengún hombre». Pero sí que lo yéranos. Yéranos en servitut de nusatros mesmos, d’o poder d’o pecau —d’un Echipto espritual. Pero i hai liberación d’a servitut echipcia ista nueit, y Dios nos clama a tu y a yo a ista liberación d’a servitut echipcia. Y él vos diz a vusatros y a yo ista nueit, con una voz que truena como lo feba dende o Sinaí, con a salvación de Chesucristo en ella: «Yo soi o Sinyor, o vuestro Dios, que vos ha feito salir d’a tierra d’Echipto, d’a casa d’esclavos». Quieretz salir? Reconoixeretz que vos ha liberau d’a tierra d’Echipto? d’a casa d’esclavos? Si no, por qué no?
TAM1897 Q1 30.7Os nuestros enemigos nos lo tiran en cara: «¡Oh, ixos mandamientos no son pa yo! Nunca no me sacoron d’Echipto». Os enemigos d’a lei de Dios, os enemigos d’a salvación de Dios, tos lo tiran en cara. Me l’han dito a yo —a toz nusatros— que ixa lei no obliga a dengún sino a os chudíos, porque dengún no estió nunca liberau d’a esclavitut echipcia sino os chudíos. Dicen: «Oh, no me cal que me prediques ixo, a yo no me sacoron nunca d’Echipto». Ixo ye prou verdat, per suposau; pero ixo no les fa garra honor. Tu y yo hemos de devantar-nos como os que son redimidos d’a servitut echipcia, y responder a ixo dicindo: «Gracias a o Sinyor, que m’ha sacau d’Echipto; y, chirmán mío pobre y desdichau, si no yes liberau d’Echipto, perecerás en a corrupción d’Echipto».
TAM1897 Q1 30.8Clar que dengún no puede guardar ixa lei mientres ye en Echipto. No podeban fer-lo. Dios los liberó d’Echipto pa que podesen guardar a lei. Estar en Echipto ye estar en o pecau, y dengún hombre no puede guardar a lei de Dios estando en o pecau; pos o pecau mesmo ye a transgresión d’a lei. Clar que no puedes guardar os mandamientos mientres yes en Echipto. No puedes; yo no puedo. Pero que o Sinyor nos libere, y alavez podremos guardar os mandamientos, y no dica alavez. O Sinyor lo sabeba prou bien; por ixo, cuan quereba que Faraón deixase marchar a os fillos d’Israel, dició: «Deixa marchar a o mío pueblo, pa que me sirvan». Clar que no podeban servir a Dios en Echipto. Quereba que fuesen libres, no nomás corporalment, sino tamién espiritualment. Y alavez, cuan lis daría a suya lei pa que la cumplisen, lo primero que lis diz ye: «Yo soi o Sinyor, o tuyo Dios, que t’ha sacau d’a tierra d’Echipto, d’a casa d’esclavos», pa que asinas la podesen guardar.
TAM1897 Q1 31.1Qué mena de lei ye ista, a la fin y a la cabo?—Una lei espiritual. «Sabemos que a lei ye espiritual». Qué Echipto ye, alavez, en o primer verset d’a lei?—Ye l’Echipto espiritual. «A lei ye espiritual». L’Echipto, alavez, que se nombra en a lei ye l’Echipto espiritual, y significa pa tu y pa yo liberación de l’Echipto espiritual, que ye a liberación d’a servitut d’o pecau.
TAM1897 Q1 31.2S. H. Lane.—Piensas que yeran espiritualment difuera d’Echipto por un tiempo?
TAM1897 Q1 31.3Ye dificil de decir. Moisen siempre lo estió, per suposau; Caleb siempre lo estió; Chosué siempre lo estió.
TAM1897 Q1 31.4E. J. Waggoner.—Os setanta viellos veyoron a Dios.
TAM1897 Q1 31.5Sí; veyoron a Dios. Manimenos, ye dificil de decir si o pueblo yera fuera d’Echipto. Moisen siempre lo estió. Mesmo mientres yera en l’Echipto fisico, yera espiritualment fuera d’él. Caleb y Chosué siempre yeran espiritualment difuera d’Echipto. En o canto de trunfo en a Mar Roya, toda a denominación, he pensau, yera espiritualment difuera d’Echipto, si hesen aferrau-se-ne a ixo. Como dició o Sinyor: «¡Oh, si o mío pueblo hese escuitau a mía voz y hese caminau en as mías leis, alavez habría subchugau ascape os suyos enemigos debaixo d’éls!». Pero cuan a suya fe fue prebada, en o primer paso que dioron, cuan yeran en Mara, an que i heba augua amarga, albandonoron a suya fe, y deseyoron estar de tornada en Echipto. Cuan arribamos a una experiencia amarga, ¿la preneremos como una preba de que o Sinyor nos ha albandonau? —No; agradeix-le a o Sinyor que ixa experiencia amarga ye pa o nuestro bien, y Dios ye capaz de tornar l’amargu en dulce.
TAM1897 Q1 31.6(Voz) Perdón, chirmán Jones, pero aquí bi ha un verset —o vintiseteno d’o undeceno capítol d’os Hebreus— que amuestra que Moisen se desvió d’Echipto chusto allí en Echipto.
TAM1897 Q1 31.7De seguro. Asinas que, mientres que corporalment yera en Echipto, espiritualment yera difuera d’Echipto.
TAM1897 Q1 31.8E. J. Waggoner.—Os rescataus d’o Sinyor plegarán a Sión cantando.
TAM1897 Q1 31.9Sí: y si hesen continau cantando o canto de Moisen, y con a fe con que lo cantoron alavez, habrían continau cantando dica dentrar en a tierra. Y ixo ye o que Dios quiere que guardemos en a nuestra mente. Quiere que pongamos os nuestros corazons en ixa buena tierra; y alavez, estando os nuestros corazons astí, o deseyo d’as nuestras vidas será astí. Y alavez Dios puede luego emplir as nuestras vidas con l’alegría d’ixa tierra bendita. Y ixo ye, Dios con nusatros.
TAM1897 Q1 31.10Ya sabetz prou que mesmo agora, en cuenta de que o corazón siga en ixa tierra, ye aquí en ista tierra. Pa beluns d’a nuestra propia chent, demandar a una persona que se separe d’iste país pareix una traiduría. Demandar a una persona que se separe d’iste país, y se’n vaiga ta ixa tierra, y deixe os cargos y a politica d’ista nación, lis pareix cuasi una imposición. O pueblo ye en Echipto, pero Dios los ha clamau d’Echipto, pa meter o suyo corazón en o país millor, meter-ie todas as suyas afeccions y treballar pa ixe país con todas as suyas fuerzas; de traza que os rigachuelos d’alegría y gloria d’ixa tierra fluycan enta os suyos corazons; pa que tot o mundo y tot l’universo sapan que Dios ye de verdat o suyo Dios. Cuan ixo sía feito, no levará que poco tiempo pa que a obra sía complida y o Sinyor vienga.
TAM1897 Q1 31.11Cuan os fillos d’Israel yeran en a Mar Roya, o poder de Dios que allí se manifestó, espantó a las nacions, de traza que cuan os espías dentroron en a tierra, Rahab dició: A medrana y o espanto de vusatros ye sobre toda a tierra, porque hemos sentiu o que Dios ha feito por vusatros, y os corazons d’a chent se son fundindo. Ixo ye verdat. Unatra reflexion sobre l’Echipto espritual: Ye escrito de Chesús: «D’Echipto clamé a o mío fillo». Por qué ye escrito ixo de Chesús? Por qué Chesús se’n fue ta Echipto? Por qué lo levoron ta Echipto? Podeba haber escapau d’a matanza d’os ninos que matoron en Betlem, indo un poquet luent d’ixe puesto, y no habría habiu de marchar ni de luent ta Echipto. No se mató a toz os ninos chicoz de Palestina cuan se promulgó o decreto d’Herodes. Estió nomás en Betlem, as suyas redoladas y os suyos suburbios. Betlem yera nomás a seis millas de Cherusalem, y os ninos de Cherusalem no estioron muertos; asinas que o Sinyor podría haber escapau si l’hesen levau diez u doce millas luent.
TAM1897 Q1 31.12Alavez, por qué lo levoron ta Echipto? — Pa que se complise o que yera escrito: «D’Echipto clamé a o mío fillo». Él yera nusatros mesmos; tu y yo. Él yera nusatros mesmos; y como Dios trobó a o suyo pueblo en Echipto y los en sacó, asinas o nuestro Salvador venió ta an que somos, y estió como somos, y fue clamau d’Echipto, amostrando asinas que qui quiera estar como él ye, tamién ha de salir d’Echipto. Él yera o Fillo de Dios, y fue clamau d’Echipto, amostrando asinas que toz os que quieran estar fillos de Dios tamién han de salir d’Echipto; porque ye escrito de toz como d’él: «D’Echipto he clamau a o mío fillo». Yes tu fillo de Dios? «D’Echipto he clamau a o mío fillo».
TAM1897 Q1 31.13Fa poco viemos que cal que se nos saque d’Echipto pa guardar os mandamientos de Dios. Agora veyemos que pa seguir a Chesús, cal que siamos clamaus difuera d’Echipto. Guardar os mandamientos de Dios exiche que siamos sacaus d’Echipto; a fe en Chesús tamién exiche que siamos sacaus d’Echipto. Y totas dos cosas s’expresan en Apocalipsi 14:12: «Aquí son os que guardan os mandamientos de Dios y a fe de Chesús».
TAM1897 Q1 32.1Asinas veyez que dende o prencipio dica a fin i hai un Echipto espritual; y tot o plan de salvación ye simplament a liberación d’a servitut echipcia por o poder de Dios; ye estar clamaus difuera d’Echipto enta a gloriosa libertat d’os fillos de Dios. Saliremos pues d’Echipto, pa que sirvamos a o Sinyor de verdat? Lo faremos pa que guardemos en verdat os mandamientos de Dios y a fe de Chesús? Qué faremos? Nos’ne iremos d’ista Conferencia en Echipto? Remaniremos en ista Conferencia y remaniremos en Echipto? U no seremos liberaus de tot d’Echipto y de tot o que a parola implica?
TAM1897 Q1 32.2A liberación ye de baldes pa nusatros, se nos da. Alavez, que s’ubran toz os corazons, que toda alma se torne enta Dios, y lo busque por a confesión d’os pecaus, pa que siamos liberaus d’as escuridaz; y asinas, antes que a Conferencia remate, siamos entregaus a la gloriosa luz y libertat d’os fillos de Dios; pos, «D’Echipto clamé a o mío fillo». Ixo ye o que él aspera. Le faremos asperar? Y cuan ixo plegue, ista parola se complirá; o mensache d’o tercer ánchel se proclamará con o poder d’o Esprito Santo; o Sinyor treballará con gran poder con os nuestros esfuerzos; una inundación de luz s’espardirá por o mundo; luego os habitants d’o mundo serán alvertitos; a obra final se completará; y Cristo vendrá ta la redención d’o suyo pueblo. Oh, somos más amán d’o tiempo en que Dios nos liberará de lo que nunca no hemos soniato, pienso. A liberación de Dios ye tan amán de nusatros! Entraremos en a tierra? Israel fracasó porque no creyió. No veyioron cosas marabillosas en as suyas promesas. Ixas promesas son agora pa nusatros. Han d’estar tan reals pa tu y pa yo como lo yeran pa él quan las dió a Israel, a qui no les yeran reals.
TAM1897 Q1 32.3Ya sabes que ye escrito:—
TAM1897 Q1 32.4Y vi como un mar de veire mesclau con fuego; y a os que heban ganau a victoria sobre a bestia, y sobre a suya imachen, y sobre a suya marca, y sobre o numero d’o suyo nombre, yeran de piet sobre o mar de veire, tenendo as arpas de Dios. Y cantan a canción de Moisen, o siervo de Dios.
TAM1897 Q1 32.5Ah, pero a canción de Moisen, o siervo de Dios, yera a canción d’a liberación d’a esclavitut echipcia; y aquels que obtienen a victoria sobre a bestia y o suyo nombre y a suya imachen y o numero d’o suyo nombre,—de qué son liberaus?—Son liberaus d’a esclavitut echipcia, tan de seguro como lo estió Moisen. Y cantan a canción de Moisen, porque éls tamién son liberaus d’a esclavitut echipcia. A Biblia ye plena d’ixo. Espiritualment hemos estau en Echipto, y ¡O, que Dios nos en libre! Allora cantaremos ista canción a lo Sinyor:—
TAM1897 Q1 32.6Cantaré a lo Sinyor, porque ha trunfau gloriosament: o caballo y o suyo chinet los ha chitau en a mar. O Sinyor ye a mía fuerza y a mía canción, y ha veniu a estar a mía salvación: él ye o mío Dios, y le prepararé una morada.
TAM1897 Q1 32.7Lo queretz? Lo queretz? Moraré en éls, y caminaré en éls; éls serán o mío pueblo, y yo seré o suyo Dios.
TAM1897 Q1 32.8Por ixo saliz d’entre éls y deseparaz-tos, diz o Sinyor, y no toquez cosa inmunda; y yo vos aculliré. Y seré pa vusatros un Pai, y vusatros seretz os míos fillos y fillas, diz o Sinyor Totpoderoso.
TAM1897 Q1 32.9Pero, «D’Echipto he clamau a o mío fillo».
TAM1897 Q1 32.10[Él ye] o Dios de mi pai, y lo exaltaré. O Sinyor ye un hombre de guerra: Sinyor ye o suyo nombre. Os carros de Faraón y o suyo exercito los ha chitado en a mar: os suyos capitanes esleitos tamién s’han afogau en a Mar Roya. As fonduras los han cubierto: s’afundioron en o fundo como una piedra. A tuya man dreita, Sinyor, s’ha tornau gloriosa en o poder: a tuya man dreita, Sinyor, ha esmicazau a l’enemigo. Y en a grandeza d’a tuya excelencia has feito cayer a os que se devantoron contra tu: ninviaste a tuya ira, que los consumió como palla. Y con o bufido d’as tuyas nasicas as auguas se replegoron, os corrients se devantoron como un monton, y as fonduras se concheloron en o corazón d’a mar. O enemigo dició: “Perseguiré, alcanzaré, repartiré o botín; o mío deseyo se satisfará sobre éls; desenvainaré a mía espada, a mía man los destruyirá”. Tu bufiés con o tuyo viento, a mar los cubrió: se fundioron como o plomo en as auguas poderosas. Qui ye como tu, Sinyor, entre os dioses? Qui ye como tu, glorioso en santidat, espantable en loors, fendo miraglos? Estendillés a tuya man dreita, a tierra los engullió. Tu en a tuya misericordia has feito salir a lo pueblo que has redimito.
TAM1897 Q1 32.11Ixo ye o que diz: «Has feito salir a o pueblo que has rescatato». T’ha rescatato? Rescatato de qué?—Rescatato d’o pecato. Y o pecato ye l’Echipto espritual.
TAM1897 Q1 32.12Los has guidau en a tuya fuerza enta a tuya morada santa. [Que lo faiga.] O pueblo sentirá, y tendrá medrana.
TAM1897 Q1 32.13Ha plegau o tiempo de cantar o cantico de Moisen. Lo cantaremos? Pero no lo cantaremos en Echipto. No lo puez cantar si yes en Echipto, perque no lo podioron cantar dica que estioron liberaus d’Echipto.
TAM1897 Q1 32.14O pueblo sentirá y tendrá medrana: a tristura se apoderará d’os habitants de Palestina. Allora os duques d’Edom quedarán esbafuliaus: os hombres poderosos de Moab, o tremolor se apoderará d’éls; toz os habitants de Canaán se desferán. Caerá sobre éls o medrana y l’espanto; por a grandeza d’o tuyo brazo quedarán quietos como una piedra; dica que o tuyo pueblo pase, oh Sinyor, dica que pase o pueblo que has mercau. Tú los ficarás.
TAM1897 Q1 32.15A qui fará entrar? Qué diciz? A qui fará o Sinyor entrar en a suya morada? A tu? Yes saliu d’Echipto? «D’Echipto clamé a o mío fillo.» Tu «los plantarás en o mont d’a tuya herencio, en o puesto, oh Sinyor, que has feito pa que i moras». Allora moraremos astí con o Sinyor, y asinas seremos pa siempre con o Sinyor.
TAM1897 Q1 33.1En o santuario, oh Sinyor, que as tuyas mans han establiu. O Sinyor reinará pa cutio y cutio. Porque o caballo de Faraón dentró con os suyos carros y os suyos hombres a caballo en a mar, y o Sinyor tornó a trayer as auguas d’a mar sobre éls: pero os fillos d’Israel pasoron a piet enixuto por en meyo d’a mar. Y Miriam a profetisa, a chermana d’Aaron, prenió un panderet en a suya man; y todas as mullers salioron dezaga d’ella con panderetz y con danzas. Y Miriam lis respondió: Cantaz a lo Sinyor, porque ha triunfau gloriosament: o caballo y o suyo chinet ha chitado en a mar.
TAM1897 Q1 33.2«D’Echipto tos he clamau», diz o Sinyor, y d’Echipto hemos veniu. Agora diz: «Yo soi o vuestro Dios, y vusatros soz o mío pueblo». «Yo soi o Sinyor o vuestro Dios, que tos fizo salir d’a tierra d’Echipto, d’a casa d’esclavitut»; y, «D’Echipto he clamau a o mío fillo». Y ixo ye o que significa hue quan diz: Aquí son, aquí son «AQUÍ SON OS QUE guardan os mandamientos de Dios y a fe de Chesús».
TAM1897 Q1 33.3A congregación canta:—