O Primer Gran Mandamiento
TAM1897 D 279.2Sermón dau o martes por a tardi, 2 de marzo de 1897 Impreso en o Boletín Diario d’a Conferencia Cheneral, 5 de marzo de 1897, Vol. 1, N.º 16, pp. 279-285.
TAM1897 D 279.3Vusatros sabetz que o Sinyor ha dito d’iste tiempo y d’a chent que vive en iste tiempo, que “aquí son os que guardan os mandamientos de Dios y a fe de Chesús”. Vusté y yo profesamos con razón ser ixe pueblo, y nos trobamos en o punto en que profesamos que se puede decir de nusatros por o Sinyor, a l’universo: «Aquí son os que guardan os mandamientos de Dios y a fe de Chesús». Y será un feito, no nomás porque él lo diga, sino que él lo dirá porque ye un feito.
TAM1897 D 279.4Ixe texto s’aplica de tot a tu y a yo que somos aquí en ista casa; y o Sinyor quiere que se faiga un feito agora y que remanga un feito de contino, pa que pueda proclamar-lo a tot o mundo y a tot l’universo de contino: «Aquí son os que guardan os mandamientos de Dios y a fe de Chesús».
TAM1897 D 279.5Ixo ye o que hemos d’estudiar. Hemos d’estudiar en estas leccions, pa saber si guardamos os mandamientos de Dios u no; pa que o Sinyor pueda decir de nusatros: «Aquí son os que guardan os mandamientos de Dios y a fe de Chesús».
TAM1897 D 279.6En guardar os mandamientos de Dios, de seguras que o primero d’éls ye o que cal guardar. Y aquí ye a suya parola: «O primero de toz os mandamientos ye: Escuita, oh Israel: O Sinyor, o nuestro Dios, ye un solo Sinyor; y amarás a o Sinyor, o tuyo Dios, con tot o tuyo corazón, y con toda a tuya alma, y con toda a tuya mente, y con todas as tuyas fuerzas. Iste ye o primero mandamiento».
TAM1897 D 279.7Agora, puede o Sinyor decir de tu y de yo en respectu a ixe mandamiento: «Aquí son os que lo guardan»?
TAM1897 D 279.8Tiene o Sinyor tot o tuyo corazón, de traza que no tiengas corazón ta cosa que no siga él y lo que ye suyo?
TAM1897 D 279.9Tiene o Sinyor toda la tuya anima, en un amor devoto, de traza que no i haiga garra sentimiento d’o tuyo ser que no sía d’él?
TAM1897 D 279.10Tene o Sinyor toda la tuya mente, de traza que no i haiga garra pensamiento d’a tuya mente, garra treballo d’a tuya mente, garra parte d’a tuya mente que no sía d’él, — adedicada a o suyo servicio? Porque con a mente servimos a o Sinyor nuestro Dios. No con una parte d’ella, no con una parte d’ella, sino con toda ella. De traza que no tiengas mente que adedicar, ni meter, en cosa que no sía de Dios.
TAM1897 D 279.11Ye toda la tuya fuerza d’él, de traza que no tiengas fuerza pa meter-la en garra puesto que no sía en o de Dios, y en o suyo servicio?
TAM1897 D 279.12Si tot isto ye verdat de tu, alavez ye dito de verdat de tu: «Aquí son os que guardan os mandamientos».
TAM1897 D 279.13«O segundo ye pareixiu: Amarás a o tuyo proximo como a tu mesmo». Cuan l’amor de Dios ye en os nuestros corazons, como en o primer mandamiento, será prou fácil d’amar a os nuestros proximos como a nusatros mesmos.
TAM1897 D 279.14Como se metió de manifiesto en o discurso d’o chirmán Kellogg l’atro día, d’ixe nino chicot en Chicago que se’n fue ta un hombre, un perfecto desconoixiu, y le dició: «Sabe que ye o pecador mas gran d’o mundo?». Y cuan l’hombre, por sorpresa, le preguntó cómo podeba estar ixo, dicindo que nunca no heba asasinau a dengún, que nunca no heba cometiu garra gran crimen, o nino le dició: «O mayor mandamiento ye: Amarás a o Sinyor, o tuyo Dios, con tot o tuyo corazón, y con toda a tuya alma, y con toda a tuya mente, y con todas as tuyas fuerzas. Tu fas ixo?». Él respondió: «No, no lo foi. No puedo decir que lo faiga de raso.” “Pues”, dició o nino, “ixe ye o mas gran d’os mandamientos. Tu yes crebando o mas gran mandamiento; alavez, tu yes o pecador mas gran.” L’hombre lo admitió, y fue levau enta Dios y a salvación plena. Ixo ye prou claro: como iste ye o mas gran mandamiento, qui lo creba ye o pecador mas gran. Yes tu?
TAM1897 D 279.15Tu y yo profesamos guardar os mandamientos de Dios y a fe de Chesús. ¿Somos crebando o primer de toz os mandamientos de Dios? Si no guardamos o mas gran, o primer, de toz os mandamientos, ye que lo somos crebando. Si crebamos iste, no somos guardando os mandamientos; ixo ye claro. Tu y yo hemos de decidir agora, y hemos de decidir pa cutio, si serviremos a o Sinyor con tot o corazón, y con toda l’alma, y con toda a mente, y con todas as fuerzas.
TAM1897 D 279.16Ye escrito: «O reino de Dios ye en vusatros». O dominio que ye en nusatros ye o dominio de Dios; asinas yera cuan l’hombre fue creyau, pero l’enemigo usurpó o puesto de Dios; y o Sinyor tornó a liberar a l’hombre pa que eslichise si Dios habría de tener o suyo propio puesto en o suyo propio reino, u si l’usurpador habría de tener o puesto de Dios en o reino de Dios. O reino que ye en tu ye d’o Sinyor. Ye a tu qui te toca decir si o Sinyor i reinará, u si l’enemigo i reinará. Y si no trías que o Sinyor i reine, sí que trías que l’enemigo i reine. Tot pende d’a eslección de l’hombre sobre qui ha de reinar.
TAM1897 D 280.1Belún ha de reinar. L’hombre no fue feito pa reinar sobre él mesmo, independient de Dios. Fue feito pa estar él mesmo con Dios, y no puede estar él mesmo sin Dios. L’hombre fue feito pa estar con Dios. O reino de Dios yera adintro d’él. Dios reinaba adintro d’él. Pero prencipió a querer fer a suya voluntat seguindo a Satán. Pero un hombre puede fer a suya voluntat nomás seguindo a Dios. O reino de Dios ye adintro de vusatros. Hemos de trigar que Dios prenga o suyo puesto en nusatros, en o suyo propio reino en os nuestros corazons. Él prenerá o suyo puesto astí, y reinará astí cuan pueda tener o suyo puesto en o suyo propio reino.
TAM1897 D 280.2Sabetz que, respective a lo reino de Dios en a tierra, será dende mar ta mar, y dende lo río dica los cabos d’a tierra. O reino de Dios, iste reino que ha de venir cuan o Sinyor vienga, sabetz que ha de cubrir cada pulgada, cada partícula de terreno que i ha en iste mundo. Agora o reino de Dios ye adintro de vusatros. Ixe reino que ye adintro de vusatros, an que Dios manda — o suyo dominio cubre cada trocet d’espacio, cada partícula de terreno en o vuestro corazón? Lo ye? Ixa ye a pregunta, y istas preguntas son pa nusatros de más d’una traza.
TAM1897 D 280.3Simplament soi leyendo o mandamiento, y clamando a vuestra atención ta o que diz o mandamiento. Y ixo ta que vusatros y yo tiengamos as nuestras ments y corazons siempre ubiertos a la pregunta: Ye verdat de nusatros que «aquí son os que guardan os mandamientos de Dios y a fe de Chesús» con tot o corazón, l’alma, a mente y a fuerza?
TAM1897 D 280.4En qué se refirma a tuya mente, qué ye estudiando, en qué ye treballando... ye Dios en ixa cosa? Ye ta la gloria de Dios? A investigación que yes fendo, os estudios que yes seguindo, tot o pensamiento d’a tuya mente — ye pa que l’imachen de Dios s’imprima astí? Ye pa trobar a Dios más amplament en a mente? Ye pa glorificar-lo más? Ye Él o primero y tot en tot, en os tuyos esfuerzos intelectuals? L’amas, le sirves con toda a tuya mente?
TAM1897 D 280.5Y con toda la tuya fuerza. O campo que yes labrando, lo labras pa Dios? O cepillo que yes empentando pa alisar una tabla, lo fas pa Dios, de traza que tot o que recibes sía de Dios y no tuyo de raso? Ye a tuya fuerza tan de raso adedicada a Dios que treballas en a causa de Dios an que metas a man?
TAM1897 D 280.6Ha estau una ideya estendillada que una persona ha de dixar de treballar en o suyo oficio, u en cualsiquier treballo manual en o que sía ocupada, antes de poder estar un treballador en a causa. Muitos dicen: «Quiero salir d’o que soi fendo. Me faría goyo poder marchar-me. Me faría goyo poder salir d’iste taller. M’aimaría estar un treballador en a causa». Si no yes un treballador d’a causa an que yes, no serás un treballador d’a causa cuan plegues an que quiers estar. Si no yes un treballador d’a causa mientres aradas o campo, no serás un treballador d’a causa si prebas de predicar dende o púlpito. Si yes un ferrero, y en o yunque día a día — si no yes un treballador d’a causa tan a fundo, tan de buen implaz, tan de tot o corazón, como yo lo soi en o púlpito, alavez no serías un treballador d’a causa si hese de repartir folletos en bella man.
TAM1897 D 280.7Tenemos un eixemplo debant de nusatros de lo que a humanidat puede estar; y de lo que cada creyent en Chesús ha d’estar. O Fillo de Dios venió a iste mundo pa amostrar-nos a tu y a yo qué ye guardar os mandamientos, y cómo se fa. Y treballó en o suyo oficio bellas seis vegadas mas tiempo d’o que predicó. Prencipiando a la edat de doce anyos, cuan podió prencipiar a treballar con Chusé en o oficio de fustero, cuan podió fer ya prou, — como un nino de doce anyos puede fer muitas cosas aduyando a un fustero. Prencipiando, pues, a la edat de doce anyos, fue baptizau y prencipió a predicar arredol d’os trenta anyos; ixo fa un total de deciueito anyos. Istos anyos los pasó treballando en o oficio de fustero. Dende os trenta dica os trenta y tres anyos y meyo, los pasó en o suyo ministerio publico, predicando. Asinas que se veye que treballó en o oficio de fustero cuasi seis vegadas mas tiempo que no predicando.
TAM1897 D 280.8Agora, yera igualment o Fillo de Dios ixos deciueito anyos que treballó en o oficio de fustero, como lo yera en os tres anyos y meyo que predicó? — Sabetz que lo yera. Yera él o mío Salvador y o vuestro Salvador quan yera allí tallando una tabla, fendo un banco y metendo-le patas, — yera él igualment o mío Salvador y o vuestro Salvador alavez, que quan yera en a cruz? — Sabetz que lo yera. «Porque somos salvos por a suya vida».
TAM1897 D 281.1No xublidetz que estió a la fin d’ixos deciueito anyos, cuan venió a ser baptizau, y fue baptizau, a lo prencipio d’o suyo ministerio, y a la fin d’a suya faina de fustero, — estió allora cuan Dios dició: «Iste ye o mío Fillo aimau, en qui me complaz». No yera, alavez, un treballador d’a causa igualment durant ixos deciueito anyos, como lo estió en os zaguers tres anyos y meyo? — Ya sabez que lo estió. Alavez, si vusatros soz fusters y creyents profesos en Chesucristo, no podez estar seguidors d’él? No hez d’estar o suyo seguidor y un treballador en a causa chusto astí, tan realment como si estaz en o púlpito? No digo que siatz obligaus a remanir siempre fusters. Él no lo estió. No digo que sías obligau a remanir siempre ferrero u labrador; pero sí digo y insisto en que mientres sías fustero, mientres sías ferrero, mientres sías labrador, has d’estar un treballador en a causa tan verdaderament como lo serás nunca, sías an sías.
TAM1897 D 281.2Asinas Chesús ha amostrau a cada un de nusatros qué ye estar cristiano, y qué ha d’estar a nuestra vida, sía cual sía en o que sían ocupadas a nuestra mente, o nuestro corazón u as nuestras mans. Amaba a Dios con tot o suyo corazón, toda a suya alma, toda a suya mente y toda a suya fuerza, cuan yera fustero. Cuan tallaba postas, cuan feba mesas, cuan feba puertas y las meteba en o suyo puesto, yera ta la gloria de Dios. Dios yera tot pa él. Cuan un hombre veniba ta él como fustero, veyendo-lo nomás que como fustero; sin veyer-lo como o Salvador d’o mundo, — cuan un hombre veniba ta él nomás que como fustero, y s’asentaba con él y le deciba: «Quiero que me faigas una mesa. Me la ferás?” y él respondió: “Qué mena de mesa quiers?”. Y l’hombre la describió, y Chesús dició: “Sí, te la feré”. Cuan Chesús heba feito la mesa y la levaba en a suya espalda enta casa de l’hombre, y la metió adintro y la deixó astí pa que l’hombre la fese servir —en toda ixa transacción Chesús yera de tot de Dios. Dios yera en todas as suyas accions. En cada chunta que feba en ixa mesa no i heba crepazas, garra no yera cubierta de polvo, no se cubriba cosa, yera una mesa honesta. Yera de tot una mesa que Dios podeba aprebar.
TAM1897 D 281.3Y cuan fació o tracto pa fer a mesa, fació un tracto honesto, d’ixos que Dios podeba veyer y decir: “Ixe ye un tracto honesto”. No le demandó a l’hombre que pagase mas d’o que chustament tocaba por una faina asinas. L’hombre le preguntó: “Me ferás una mesa tal y cual?”. “Sí”. «¿Cuánto me cobrarás por ella? — ¿cuánto costará?». Él lo calculaba y le diciba a l’hombre: «A fusta costará tanto, y tardaré tanto tiempo en fer-la, y o mío treballo vale tanto. ¿No lo piensas? ¿No piensas que o mío treballo, por o tiempo que levará, valdrá tanto?». Y l’hombre diciba: «Sí, d’alcuerdo. Pienso que val tot ixo. Ixo ye honesto. Ixo ye un tracto claro». Y cuan se metió a mesa a l’espalda y la levó ta astí y la deixó, l’hombre le pagó o que s’heba alcordau, y Dios podeba alufrar toda ixa transacción y dicir: «Ixo ye honesto. Ixo ye tot o que dengún puede fer».
TAM1897 D 281.4Ye vusté ixe mena de fustero? Diz que yes cristiano. Ye vusté ixe mena d’obrero, faiga o que faiga?
TAM1897 D 281.5Amas a Dios con tot o tuyo corazón, tota a tuya alma, tot o tuyo entendimiento y tota a tuya fuerza? Fagas o que faigas, u sías clamau a fer; qualsiquier afer que tranzaccions con o tuyo proximo, sía pagano u cristiano; se fa d’una traza que Dios pueda veyer-lo y decir: «Ixo ye pro bueno pa o reino de Dios»; porque tot o tuyo corazón, toda a tuya anima, tot o tuyo entendimiento, toda a tuya fuerza, ye en ixo pa la gloria de Dios.
TAM1897 D 281.6Somos guardadors d’os mandamientos, u no? Ixa ye a cuestión. Y ye hora de que lo escubramos tan a fundo que o Sinyor pueda certificar en o mensache que parla: «Aquí son os que guardan os mandamientos de Dios».
TAM1897 D 281.7Agora, podez veyer que este mandamiento abarca tot o terreno de tot, y que no podemos tocar un solo pensamiento en tot o reino d’o pensamiento que no entre en este texto con o que hemos prencipiau. Asinas, pues, hemos de mirar tot en o nuestro pensamiento, hemos de mirar tot a o que a nuestra mente ye clamada, a la luz d’ixa escritura, a primera de todas as mandamientos.
TAM1897 D 281.8Tot a lo que se nos clama a meter-ie a man, l’hemos de veyer a la luz d’ixe mas gran de toz os mandamientos. Ye una cosa en a que, con a reverencia de Dios, puedo ficar-me con tot o mío corazón, alma, mente y fuerza? Si no ye asinas, alavez, quiero tocar-la? — No. Si ye bella cosa en a que no puedo ficar-me con tot o mío corazón, mente, alma y fuerza, y con Dios, alavez qué tiengo yo que fer-ne? Si Dios no puede venir con yo, alavez soi crebando os mandamientos. No soi dedicando-le tot. Toda a mía fuerza no ye cosa si ye emplegada en bella cosa en a que él no puede ficar-se, u no puede tocar u aprebar, u que no puede acceptar.
TAM1897 D 282.1Sé que isto ye dreito, pero ye o cristianismo. Ye o cristianismo, y tu y yo no hemos de conformar-nos con una deciseisena parte de cosa que sía menos que ixo exactament. No mos hemos de conformar ni por l’ombra d’un inte con cosa d’iste mundo que no siga que en tot o que entremos, lo fagamos con Dios con nusatros, y alavez dentrar-ie con tot o corazón, y toda l’alma, y toda a mente, y todas as fuerzas. Y vos digo que cuan pleguemos a ixo, toz nusatros, si toz en ista casa se rinden a él agora mesmo, y s’aferran firme a ixo, no podemos imachinar qué poder de Dios se manifestará en o mundo.
TAM1897 D 282.2A gran dificultat dende o prencipio ha estau que os hombres no permitiban a Dios o puesto en os suyos corazons que le pertoca. Dios creyó a l’hombre asinas, y él se desvió enta tot o demás, y deixó difuera a Dios de tot. Dios lo liberó d’ixas escuridaz, lo liberó pa que esleyise, y lo clamó a esleyir, si amaría a Dios con tot o corazón, toda l’alma, toda a mente y toda a fuerza. Fue liberau pa esleyir deixar que Dios tornase a tener o suyo puesto; pero tantos esleyioron que o Sinyor no tenese o suyo propio puesto, que o diluvio los arrasó d’a faz d’a tierra.
TAM1897 D 282.3Allora o Sinyor tornó a prencipiar a raza. Y a sola cosa que lis demandó a cada un estió que amasen a o Sinyor Dios con tot o corazón, y con toda l’alma, y con toda a mente, y con todas as fuerzas, y a o suyo proximo como a él mesmo. Ixo ye tot o que demandó a os ueito que dentroron en l’arca, y que en salioron. Si o primer hombre hese aimau a Dios con tot o suyo corazón, y con toda a suya anima, y con tot o suyo entendimiento, y con toda a suya fuerza, garra pecau no hese puesto nunca dentrar.
TAM1897 D 282.4Dimpués que hese pecato, y o Sinyor l’hese liberato d’ixa servitut, si Adán y toz os suyos fillos hesen amato a Dios con tot o corazón, l’alma, a fuerza, a mente y o poder, cuál hese estato a condición d’o mundo? — Hesen estato guardando os mandamientos de Dios, y a fe de Chesús, y a chusticia hese cubierto a tierra como as auguas cubren a mar. Ye imposible que ixa cosa se cumpla en l’hombre baixo o dominio d’a maldición, baixo o dominio d’a carne pecaminosa? Puet Dios liberar asinas a o pecador d’o poder d’o pecau en a carne de traza que pueda aimar a Dios con tot o corazón, l’alma, a fuerza, a mente y o poder? — Sí. O pecau no habría puesto maldicir a tierra, tal como ye, mesmo con os hombres baixo o dominio d’a carne que ye pecadora, si hesen creyiu en Dios, y hesen guardau os mandamientos de Dios, y a fe de Chesús. Ixa ye a verdat, porque ixo ye o cristianismo. Asinas pues, veyez que tot o que o Sinyor ha quiesto siempre de nusatros, tot o que ha quiesto siempre de l’hombre dende que Adán pecó, estió y ye que guardemos os mandamientos de Dios y a fe de Chesús. Y o primer de toz os mandamientos ye: “Amarás a o Sinyor, o tuyo Dios, con tot o tuyo corazón, y con toda a tuya alma, y con toda a tuya mente, y con toda a tuya fuerza”.
TAM1897 D 282.5En Romanos 1:21, se diz que a o prencipio «conoixeban a Dios». Mira isto: l’hombre en o prencipio d’o suyo camín conoixeba a Dios. Adán conoixeba a Dios dende o prencipio, pero no retienió iste conoiximiento. Cuan Adán pecó y tornó a prencipiar, conoixió a Dios. Cuan a raza tornó a prencipiar dimpués d’o diluvio, conoixió a Dios dende o prencipio; de traza que a humanidat s’ha aleixau de Dios de contino. O mundo yera tan pecador, ye tan pecador, y será tan pecador, porque conoixió a Dios y lo refusa, y no porque no conoixese a Dios. Asinas que o mundo no ye en a maldat por a escuridat; o mundo ye en a escuridat por a maldat.
TAM1897 D 282.6O mundo prencipió con a luz; y que ixa escuridat haiga dentrau ye por a eslección d’os hombres; “cuan conoixioron a Dios, no le dioron gloria como a Dios, ni le dioron gracias; sino que se tornoron vanos en as suyas imaginacions, y o suyo corazon fato s’escurió. Fendo-se pasar por sabios, se tornoron barrenaus, y cambioron a gloria d’o Dios incorruptible por una imachen feita a semellanza de l’hombre corruptible, y de paixaros, y de bestias de cuatro garras, y de bestias que s’arrastran.”
TAM1897 D 282.7Agora fixen-se; qué primero? — Conoixioron a Dios; pero no le glorificoron como a Dios; no le dioron o puesto en éls que le pertoca. No glorificoron a Dios, — no le reveloron a l’hombre, no le facioron manifiesto en a tierra; porque Chesús dició: «T’he glorificau en a tierra», y él yera Dios manifiesto en a carne. Istos hombres que conoixeban a Dios no permitioron que Dios se manifestase en a carne. No yeran agradeixius. Allora se tornoron vanyos en as suyas imaginacions; allora o suyo corazon fato s’enfoscuró; allora en a suya escuridat profesoron estar sabios. Ixa sabiduría yera fatuchería, y allora facioron imáchens.
TAM1897 D 282.8Asinas pues, se vei que a imachen que se mete debant d’os uellos d’os hombres, en a suya idolatría, no ye soque a manifestación exterior d’a idolatría, a representación externa d’a mesma. A idolatría ya ye bien adintro en o corazón, y ya ha estau treballando cuantos trangos d’o camín enta difuera. Piensen-ie. An prencipia a idolatría? — En o corazón. An d’iste proceso prencipia a idolatría? — Cuan conoixioron a Dios, no le glorificoron como a Dios; astí mesmo ye an tot prencipia. Alavez, an i hai bella tierra de meyo entre o conoiximiento de Dios y a idolatría?
TAM1897 D 283.1Piensen-lo bien agora. Conoixeban a Dios, y, «Ista ye a vida eterna, que te conoixcan a tu». A conoixencia de Dios ye a vida eterna; ixo ye fixau. De verdat que conoixeban a Dios; teneban vida eterna en a conoixencia de Dios. Ixo ye escrito. Pero cayioron en a idolatría. Cuántos trangos dende o conoiximiento de Dios prenioron pa cayer en a idolatría? — Nomás que un. Alavez, cuántos trangos dende aimar a Dios con tot o corazón, a fuerza, a mente y a potencia, cal dar pa plegar a la idolatría? — Nomás que un. Alavez, si no aimo a Dios con tot o mío corazón, y toda a mía alma, y toda a mía mente, y toda a mía fuerza, qué soi? — Un idólatra.
TAM1897 D 283.2Puede estar que no tienga garra imachen tallada debant de yo. Ista chent no en teneba en o prencipio. Pero sí que teneban una imachen, una concepción, formada en a mente, y cuan facioron a suya imachen tallada, yera simplament una representación pa meter debant d’os uellos d’ixo que ya teneban en a mente. O primer hombre que fació una imachen teneba una concepción d’ixo en a suya mente antes de fer-la. O primer hombre que fació una imachen teneba a concepción de que ixa habría d’estar o suyo dios, y ixa concepción ya yera astí antes de que fese a imachen de fusta u piedra. Alavez, ixa imachen de piedra que metió debant d’os suyos uellos no yera soque a forma exterior que fació pa representar-le en ixa traza a o dios que ya teneba en a suya mente. Alavez, no teneba un dios antes de fer ixa imachen tallada? — Sí. An yera? — En o suyo corazón.
TAM1897 D 283.3Se tornoron vanyos en as suyas imachinacions. As imachinacions de qui? — As suyas propias. Astí ye ixe hombre que ye imachinando bella cosa; fa una imachen d’a suya imachinación, y la mete debant d’os suyos uellos difuera d’él. Imachinar ye simplament a creyación d’imachens mentals. Y a imachen en a piedra no ye soque a forma tanchible d’a creyación d’imachens en o corazón. An se fació a imachen por primera vegada? — En a suya mente; en a suya propia imachinación, en o suyo propio pensamiento. Pero qui yera astí cuan s’heba deseparau de Dios? — Dengún mas que Satanás y él mesmo. Alavez, d’aon pueden venir os suyos pensamientos? — Nomás que d’él mesmo y de Satanás.
TAM1897 D 283.4Alavez, ya se vei prou clarament que l’idolatría ye en o corazón; a concepción, a imachen, ya i ye antes que a imachen pueda amaneixer difuera. Anque o suyo dios sía o sol, a luna u as estrelas, ista concepción, a suya ideya, o suyo imachinar, ya i ye antes de que la meta en forma exterior en o sol, a luna y as estrelas.
TAM1897 D 283.5Tot lo que amaneixe en a idolatría ye simplament o reflexo de lo que i hai en o corazón. Y Dios ha d’estar en o corazón, con tot o corazón, toda l’alma, toda a mente y toda a fuerza, si no, a idolatría ye astí. No i hai termins meyanos.
TAM1897 D 283.6De feito, dimpués d’o diluvio, cuan os hombres deixoron por primera vegada a o Dios verdadero y se’n fuoron y tenioron os suyos propios dioses — deixoron que istos dioses ocupasen o puesto de Dios pa éls, amostrando asinas que cuan conoixioron a Dios lo reconoixioron como o suyo unico senyor. Cuan amo a Dios con tot o mío corazón, con toda a mía anima, con toda a mía mente y con todas as mías fuerzas, qui será por sí solo o mío Dios? — Dios. Qui será a mía unica autoridat? — Dios. Qui solo tendrá autoridat sobre yo? — Dios. Ye capable d’exercer l’autoridat correcta? — Sí. Ye capable de mantener a l’hombre dreito? — Sí. Cuan un hombre ama a Dios con tot o suyo corazón, a suya alma, a suya mente y a suya fuerza, no necesita garra atra lei u autoridat pa mantener-lo dreito en o mundo. Qui ye o suyo gubernador? — Dios. Y ye Dios capable de gubernar quan l’aimamos supremament? — Sí. Pero, quan l’hombre deixa a Dios y se fa idólatra, ye capable de gubernar-se a sí mesmo? — No.
TAM1897 D 283.7Agora, dimpués d’o diluvio, mientres encara conoixeban a Dios, lo reconoixeban como o suyo unico Rei y Gubernador. No teneban atro gubernant. Cuan por primera vegada s’apartoron de Dios, y metioron atros dioses en o suyo puesto, — quiero decir, a o prencipio, cuan s’apartoron de Dios y metioron atros dioses en o puesto de Dios — deixoron que ixos atros dioses ocupasen o puesto de gubernants. Profesaban que ixos dioses yeran os suyos gubernants. No teneban reis; os hombres encara no se feban pasar por establir-se como gobernants. Os hombres afirmaban que os dioses yeran os reis; y os hombres que yeran en l’autoridat yeran nomás que os representants d’os dioses, mientres que os dioses yeran os reis de verdat.
TAM1897 D 283.8A preba d’isto la trobarás en “Empires of the Bible”, pachina 50. Aquí son os primers rechistros que se troboron en Babilonia, an que a raza prencipió, y an que tenió puesto a confusión d’as luengas — an que a raza ixuplidó a Dios. Leo:—
TAM1897 D 284.1Ta Ninridu, o suyo Rei, por a preservación d’Idadu, Virrey de Ridu, o siervo, a delicia de Ninridu.
TAM1897 D 284.2Aquí o gubernant, Idadu, en escribir una inscripción a o suyo dios, profesó que yera simplament o vicerrey d’o suyo dios. No reclamaba estar un rei. Asinas veyez que o dios yera o rei d’iste hombre. O dios yera considerau o rei d’a chent, y iste hombre que teneba l’autoridat, yera nomás que o vicerrey, u tenient, d’o dios.
TAM1897 D 284.3Isto amuestra que o conoiximiento de Dios como o Soberano lechitimo yera tan recient que dengún hombre encara no teneba o corache de proclamar-se rei. Lo veyes? Piensa-lo bien. Cuan Dios yera o solo soberano, él yera, per suposau, o suyo solo rei; pero cuan se desvirtioron d’él y preneron atros dioses, o suyo conoiximiento d’o Dios verdadero yera tan recient, a suya relación yera tan recient en o suyo conoiximiento, que cuan metioron atros dioses en o puesto de Dios, y establioron istos dioses falsos como o suyo rei — un hombre con autoridat entre os hombres no tenió o corache de prener o títol de rei; sino que trigó estar conoixiu como o virrey d’o dios que heba d’estar o rei verdadero. Lo repito. O conoiximiento d’o Dios verdadero como o solo Rei yera tan recient en as ments d’istos hombres que dengún hombre no teneba encara o corache de prener o títol de rei. A suya remembranza de Dios como o solo Rei y Sinyor yera encara tan clara que yera masiau pareixiu a un intento de destronar a Dios, que cualsiquier hombre prene o títol de rei.
TAM1897 D 284.4Leyeré unatra inscripción d’ista mesma tierra, d’a mesma epoca:—
TAM1897 D 284.8Aquí bi ha un hombre que construyió una casa en honor d’o suyo dios. Iste hombre diz que ye o vicerrey d’iste dios, que ye o rei. Iste hombre Gudea no se fa pasar por rei. Tiene autoridat, pero no se fa pasar por rei. Qui ye o rei? — O suyo dios. Ixo vos amuestra unatra vegada que o conoiximiento d’o Dios verdadero como o solo Rei yera tan recient en as suyas ments, que no s’heban aleixau tan de tot de Dios y d’a ideya de Dios como o solo Rei y Gubernador, como pa estar disposaus a deixar de canto a ideya d’a reyalat de Dios, y permitir que un hombre preniés o titol de rei.
TAM1897 D 284.9A. F. Ballenger. — L’hombre en o puesto d’autoridat, alavez, afirmaba estar o virrey d’o suyo dios, y no un rei?
TAM1897 D 284.10Sí. Encara no i heba reis. No charramos de l’hombre como rei. Encara no i heba reis entre os hombres. I heba hombres en puestos d’autoridat. Un hombre reinaba sobre os atros. Teneba poder, pero no se deciba a sí mesmo rei. No yera conoixiu como rei, y encara no se permitiba prener o títol de rei. Por qué? — Porque encara no s’heba aleixau tanto d’a ideya d’o verdadero Dios, como unico Rei lechitimo, como pa tener prou corache, prou mal corache, como pa deixar de canto toda ideya de cualsiquier divinidat como rei, y proclamar-se rei.
TAM1897 D 284.11Istos son os rechistros mas antigos que s’han trobau en ixa tierra. Se puet veyer que son entre os mas primitivos. Son rechistros d’a epoca en que os hombres encara no preneban o títol de rei, y cuan teneban a ideya d’o Dios verdadero como Rei.
TAM1897 D 284.12Pero aquí bi ha un rechistro un poquet anterior, que fabla d’a confusión de luengas en a torre de Babel. En a quatrena pachina d’«Empires of the Bible» tiens o relato biblico d’a confusión de luengas. Iste ye o relato que escribioron as personas entre as cuals se produció a confusión de luengas. En a Biblia tiens o rechistro d’o Sinyor sobre ixo. En ista inscripción en os ladriellos que se soterroron en as enrunas de Babilonia y s’han descubierto, tiens o suyo relato d’ixo. Lo puez meter a o costau d’o relato d’a Biblia, en o undecimo capítol d’o Chenesi, y veyerás que as dos cosas son exactament pareixidas. Isto ye o que dicioron sobre ixo:—
TAM1897 D 284.14Iste ye un d’os primers relatos que bi ha. Istos atros son chunto a él. Pero istos atros amuestran que i habió un tiempo en que encara no i heba rei entre os hombres; que l’hombre con autoridat no quereba prener o títol de rei; que o suyo dios yera o suyo rei; y que a ideya de que o verdadero Dios estase rei yera tan recient que no teneba prou corache pa decir que lo yera. Encara yera usurpar masiada autoridat debant d’a suya ideya d’o verdadero Dios.
TAM1897 D 285.1Ixo estió antis de Nimrod. Nimrod estió o primer hombre que tenió o corache de prener o títol de rei debant d’a ideya de que Dios yera o rei. Asinas que leo en a pachina cincuanta de “Empires of the Bible:”—
TAM1897 D 285.2Nimrod estió iste hombre audaz. O nombre que leva significa rebelión, menosprezio altivo y, seguntes Gesenius, ye equivalent a o rebelde extremadament impio. Y «comenzó a estar poderoso en a tierra». U, como una atra traducción lo da, estió «o primer poderoso en a tierra».
TAM1897 D 285.3Nimrod estió o primer hombre que nunca se prenió a sí mesmo o títol de rei; o primer en tener autoridat reyal y levar ubiertament o títol de rei. Y o suyo nombre significa exactament o que ixa cosa significaba entre a chent sobre a que s’establió.
TAM1897 D 285.4Agora, no ye a mía afirmación, sino a d’una autoridat en ista materia, que diz o siguient:—
TAM1897 D 285.5Con l’estableiximiento d’o reino de Nimrod, tot o mundo antigo dentró en una nueva fase historica. A tradición oriental que fa d’ixe guerrero o primer hombre que levó una corona reyal, sinyala un feito mas significativo que l’adopción d’un nuevo adorno de vestimenta, u mesmo a conquista d’una provincia. O suyo reinau introdució en o mundo un nuevo sistema de relacions entre o gubernador y os gubernaus. L’autoridat d’os antigos gubernants se basaba en o sentimiento de parentesco, y o predominio d’o chefe yera una imachen d’o control paterno. Nimrod, por contra, yera un sobirano de territorio, y d’os hombres nomás en a mida en que yeran os suyos habitants, y independientment d’os vinclos personals. Dica agora i heba habiu tribus — familias ixampladas — Sociedat; agora i heba una nación, una comunidat politica — o Estau. A historia politica y social d’o mundo d’astí enta debant son distintas, si no diverchent. — Empires of the Bible, p. 51.
TAM1897 D 285.6Cuál estió, pues, l’orichen de l’Estau?