ভৱিষ্যদ্বাণীৰ আত্মা। – নং ১

TAM1897 D 2.2৯ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৮৯৭, মঙলবাৰে পুৱা দিয়া ধৰ্মোপদেশ জেনেৰেল কনফাৰেন্স ডেইলী বুলেটিন, ১২ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৮৯৭, খণ্ড ১, সংখ্যা ১, পৃষ্ঠা ২-৬-ত মুদ্ৰিত।

TAM1897 D 2.3মই ভাবোঁ এই কোঠাটোত এনে কোনো নাই যিয়ে এইটো নাভাবে যে তেওঁ ‘ভৱিষ্যদ্বাণীৰ আত্মা’ৰ প্ৰতি সঁচাকৈয়ে বিশ্বাসী; অৰ্থাৎ, ‘ভৱিষ্যদ্বাণীৰ আত্মা’ মণ্ডলীৰ, — ভগ্নী হোৱাইটৰ জৰিয়তে প্ৰকাশিত এই বাৰ্তাৰেই অংশ, আৰু এই কথাবোৰ বিশ্বাস কৰা হয়, অন্ততঃ বিশ্বাস কৰা বুলি স্বীকাৰ কৰা হয়, যিমানদূৰ এই ধাৰণা আৰু শাস্ত্ৰসমূহে প্ৰমাণ কৰে যে এনেবোৰ কথা এই কাৰ্যৰেই অংশ। কিন্তু সমস্যাটো তাত নহয়, কাৰণ আমি এতিয়া বিপদত আছোঁ। যদি আমি এই কথা নাজানো, তেন্তে আমি বিপদত থাকি জনাটোতকৈও বেছি বেয়া অৱস্থাত আছোঁ। আৰু তাতোকৈ অধিক, ঈশ্বৰৰ কাৰ্য, লগতে আপোনালোক আৰু ময়ো এনে এক বিপদত আছোঁ যে আমি য’ত আছোঁ তাৰ বাবে আমি দিনে দিনে ঈশ্বৰৰ ক্ৰোধৰ সন্মুখীন হোৱাৰ আশংকাত আছোঁ। প্ৰভুৱে আমাক এই কথা এবাৰতকৈ অধিক কৈছে, আৰু তেওঁ আমাক কৈছে যে আমি কেনেকৈ সেই অৱস্থাত পৰিলোঁ, আৰু কেনেকৈ তাৰ পৰা ওলাই আহিব পাৰি। আৰু ইয়াত মই আপোনালোকক ক’ব পৰা একমাত্ৰ কথাটো হ’ল, ‘ভৱিষ্যদ্বাণীৰ আত্মা’ অধ্যয়ন কৰক, আৰু তাৰ পৰা আপোনালোকৰ প্ৰয়োজনীয়খিনি আহৰণ কৰক।

TAM1897 D 2.4এইটো কৰা মন্তব্যবোৰৰ ভিতৰত মাত্ৰ এটা। এই মন্তব্যবোৰ জানি, আৰু কিছু সময় ধৰি সেইবোৰ জনাৰ পিছত, মই ঘৰত থাকি তাত কামটো চলাই নিবলৈ ভাল পালেহেঁতেন, কাৰণ কৰিবলগীয়া বহুতো কাম আছে আৰু বহুতো লোক জড়িত হৈ আছে। ঈশ্বৰে সমিতি, পৰিষদ, মণ্ডল আদি গঠন কৰা লোকসকলৰ মাজত বহু পৰিৱৰ্তন বিচাৰে, আৰু এই সমিতি, পৰিষদ আৰু মণ্ডলসমূহ গঠন কৰা লোকসকলেই হ’ল ইয়াত একত্ৰিত হোৱা সেইসকল লোক, যাৰ ওপৰত এই পৰিৱৰ্তনসমূহ আনিবৰ দায়িত্ব পৰিব। এতিয়া, এই মানুহবোৰে নিজে পৰিৱৰ্তিত নোহোৱাকৈ তেওঁলোকে জড়িত থকা পৰিৱৰ্তনবোৰ কেনেকৈ আনিব? পৰিৱৰ্তন সাধন কৰাৰ একমাত্ৰ উপায় হ’ল মানুহবোৰক পৰিৱৰ্তিত কৰা। যিসকলে এনে কৰিব, ঈশ্বৰে তেওঁলোকৰ মাজেৰে কাম কৰিব, আৰু যিসকলে নকৰে — তেওঁলোকৰ কি হ’ব? সেইবাবেই মই কওঁ যে আজি আমি বিপদত আছোঁ। যেতিয়া প্ৰভুৱে আমাক কয় যে আমি কি বিপদত আছোঁ, তেওঁ আমাক কয় যে আমি সেই অৱস্থাত কেনেকৈ পৰিলোঁ আৰু তাৰ পৰা কেনেকৈ ওলাব লাগে। এই সকলোবোৰ সাক্ষ্যসমূহ অৱজ্ঞা কৰাৰ ফলত হয়। তাৰ পিছত যেতিয়া আমি সাক্ষ্যসমূহ অৱজ্ঞা কৰি বিপদত পৰোঁ, আৰু সাক্ষ্যসমূহে আমাক সেই বিপদৰ পৰা কেনেকৈ ওলাব লাগে সেয়া কয়, আৰু আমি যিটো সাক্ষ্যই আমাক বাহিৰলৈ লৈ যায় তাক অনুসৰণ কৰোঁ, তেতিয়াহে আমি সাক্ষ্যসমূহৰ প্ৰতি সৎ হ’ম।

TAM1897 D 2.5আপোনালোকৰ ওপৰত জাপি দিবলৈ মোৰ কোনো দোষাৰোপ নাই, কাৰণ মইও আপোনালোকৰ লগতে ইয়াৰ মাজত আছোঁ। প্ৰভুৱে কৈছে যে ঈশ্বৰৰ কাৰ্য বিপদত পৰিছে, আৰু মই সেই কাৰ্যৰেই এটা অংশ; মই ইয়াৰেই, মোৰ জীৱন ইয়াৰ লগত জড়িত, আৰু আপোনালোকৰো; এইটোৱেই আমাৰ সকলো। তেন্তে যেতিয়া কাৰ্য বিপদত পৰে, তেতিয়া আপোনালোক আৰু মইও বিপদত পৰোঁ। হয়তো আপোনাৰ ব্যক্তিগতভাৱে কাৰ্যক বিপদত পেলোৱা কাৰ্যসমূহৰ সৈতে কোনো নিৰ্দিষ্ট সম্পৰ্ক নাছিল; তথাপি আমি কাৰ্যৰেই এটা অংশ হোৱাৰ বাবে, আৰু কাৰ্যই আমাৰ জীৱন হোৱাৰ বাবে, কাৰ্য বিপদত পৰাৰ লগে লগে আমিও একেই বিপদত পৰোঁ। কিন্তু ঈশ্বৰে আমাক ইয়াৰ পৰা ওলাই আহিবলৈ কি কৰিব লাগে সেয়া কয়।

TAM1897 D 2.6মই আপোনালোকক মানুহৰ পৰামৰ্শ দিব নিবিচাৰোঁ, বৰঞ্চ প্ৰভুৰ পৰামৰ্শহে দিব বিচাৰোঁ। সম্ভৱতঃ আমি মানুহৰ নাম দেখিবলৈ পাম, আৰু যদি তেনে হয়, মই তাক এৰাই নাযাওঁ। যদি কোনো নাম বাদ পৰি যায় আৰু পঢ়া নহয়, আৰু আমি জানো যে সেয়া কোন, তেন্তে ইয়াৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে সেই ভাইজনৰ ওপৰত আক্ৰমণ কৰা হৈছে। ধৰি লওক যে মই এটা ভুল কৰোঁ, আৰু প্ৰভুৱে মোক সেই বিষয়ে এটা সাক্ষ্যৰ জৰিয়তে জনায়। যেতিয়া সেই সাক্ষ্যটো মোৰ হাতত পৰে, মই সেই ভুলটোৰ পৰা মুখ ঘূৰাই লওঁ, আৰু আপুনি ইচ্ছা মতে তাক ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে, আৰু ই মোৰ বিৰুদ্ধে নাযাব; কাৰণ মই সেই ভুলটোৰ অংশ নহওঁ যদিহে মই তাক স্বীকাৰ কৰি, সেই অনুসৰি কাম কৰি তাৰ পৰা আঁতৰি আহিছোঁ।

TAM1897 D 3.1প্ৰকৃততে, এইটো এটা প্ৰশ্ন যে কোনোবাই তেওঁৰ নিজৰ হৃদয়ৰ গভীৰতাত সাক্ষ্যসমূহৰ ওপৰত বিশ্বাস স্থাপন কৰে নে নাই, যেতিয়ালৈকে তেওঁ এক বা দুই বা তিনিটা সাক্ষ্য লাভ নকৰে আৰু সেই সকলোবোৰ গ্ৰহণ নকৰে। তেতিয়াহে তেওঁ প্ৰায় নিশ্চিত হ’ব যে তেওঁ সাক্ষ্যসমূহত বিশ্বাস কৰে, আৰু তেনে কোনো অভিজ্ঞতা নোহোৱালৈকে নহয়। মই বাক্যৰেই আৰম্ভ আৰু সমাপ্ত কৰিম। এনেকুৱা ঠাইলৈ আহিলে কি কৰিব লাগে, সেই বিষয়ে আমাক জনোৱা এটা কথা আছে: “যদি প্ৰভু তোমালোকৰ পৰিষদসমূহৰ মাজত আছে, আৰু তেওঁ তোমালোকৰ শৃংখলা, প্ৰেম, ভয় আৰু তেওঁৰ বাক্যৰ প্ৰতি থকা তোমালোকৰ কম্পন দেখিছে, তেন্তে তোমালোক নিঃস্বাৰ্থভাৱে তেওঁৰ কাৰ্য কৰিবলৈ সাজু।”

TAM1897 D 3.2আমি ইয়াত পৰিষদত একত্ৰিত হৈছোঁ। যদিও আমাৰ চৰিত্ৰ ভিন্ন হ’ব পাৰে, যদি আমি একে খ্ৰীষ্টৰ আত্মাৰ দ্বাৰা গঢ় লওঁ, তেন্তে আমি এক হওঁ। তেতিয়া মণ্ডলীয়ে মধ্যাহ্নৰ সূৰ্যৰ দৰে উজ্জ্বল হৈ উঠিব পাৰে, আৰু পতাকা-ধাৰী সৈন্যদলৰ দৰে ভয়ংকৰভাৱে আগবাঢ়ি যাব পাৰে।

TAM1897 D 3.3ঈশ্বৰক তেওঁৰ কামৰ পৰা, সাধাৰণভাৱে তেওঁৰ কামৰ পৰিচালনাৰ পৰা, ৰাজ্যিক কাম, পৰিষদ, পৰিচালনা পৰিষদ, মণ্ডলী আদিৰ পৰা আঁতৰাই ৰখা হৈছে। আমাৰ মাজত মিছা দেৱতাৰ আবিৰ্ভাৱ হৈছে, কাৰণ মানুহে ঈশ্বৰ আৰু কামৰ মাজত মানুহক স্থাপন কৰিছে, আৰু মানুহেও নিজকে তেনে কৰিবলৈ দিছে। ঈশ্বৰে যিকোনো প্ৰকাৰে তেওঁৰ কাৰ্যত কাম কৰিবই, আৰু যদি আপোনালোকে তেওঁৰ বাটৰ পৰা আঁতৰি নাযায় আৰু তেওঁক নিজৰ পথেৰে কাম কৰিবলৈ নিদিয়ে, তেন্তে ঈশ্বৰৰ ক্ৰোধ বাটত থকাসকলৰ ওপৰত পৰিব। মানুহে নিজকে সেইবোৰ স্থানত ৰাখে, আৰু ৰাখিবলৈ দিয়ে, যিবোৰৰ পৰা তেওঁলোক বহু আগতেই আঁতৰি আহিব লাগিছিল। যদি আমি তেওঁৰ বাটৰ পৰা আঁতৰি যাওঁ, আৰু তেওঁক কাম কৰিবলৈ দিওঁ, তেন্তে তেওঁ কোমল হাতেৰে কাম কৰিব। আমি ৰছীৰ চাবুক নিবিচাৰোঁ। কিছু সময়ৰ পিছত অতিশয় আচৰিত হোৱাতকৈ এতিয়াই অলপ আচৰিত হোৱাটোৱেই আমাৰ বাবে ভাল; আৰু এইবোৰ নজনাকৈ আগবাঢ়ি যোৱাতকৈ প্ৰেমত তিৰস্কৃত হোৱাটোৱেই ভাল, যাতে সেইদিনা তেওঁলোকৰ দৰে মন্দিৰৰ পৰা পলাবলৈ বাধ্য নহওঁ বা এনে অৱস্থাত সম্পূৰ্ণৰূপে আচৰিত হৈ নপৰোঁ যেতিয়া আমাৰ একো কৰাৰ উপায় নাথাকে।

TAM1897 D 3.4গতিকে যদি প্ৰভু আপোনালোকৰ পৰিষদসমূহৰ মাজত আছে, তেওঁ আপোনাৰ প্ৰেম, আপোনাৰ ভয় আৰু তেওঁৰ বাক্যৰ প্ৰতি থকা আপোনাৰ কম্পন দেখিছে, তেন্তে আপুনি তেওঁৰ কাৰ্য কৰিবলৈ সাজু; আৰু তেওঁ কোনো অন্যায় লেনদেনৰ অংশীদাৰ নহ’ব।

TAM1897 D 3.5মই পুনৰ পঢ়োঁ: “মানুহৰ পথ হ’ল পৰিকল্পনা আৰু ষড়যন্ত্ৰ কৰা। ঈশ্বৰে এক নীতি স্থাপন কৰে।” আৰু য’ত ঈশ্বৰে এক নীতি স্থাপন কৰিছে, তাত আমাৰ জীৱন আৰু কাৰ্যবোৰ কেৱল সেই নীতিৰেই এক প্ৰকাশ। আৰু যদি ঈশ্বৰৰ নীতি তাত নাই, তেন্তে চয়তানৰ নীতি তাত আছে। “পৰিস্থিতিয়ে সংস্কাৰ আনিব নোৱাৰে। খ্ৰীষ্টীয় ধৰ্মে হৃদয়ৰ সংস্কাৰ প্ৰস্তাৱ কৰে। খ্ৰীষ্টই অন্তৰত যি কাম কৰে, সেয়া এক পৰিৱৰ্তিত বুদ্ধিৰ নিৰ্দেশনাতহে প্ৰকাশ পাব। বাহিৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ভিতৰলৈ কাম কৰিবলৈ চেষ্টা কৰাৰ পৰিকল্পনা সদায় বিফল হৈছে আৰু সদায় বিফল হ’ব।”

TAM1897 D 3.6মই নিজৰ বাহিৰে আন কাৰোবাৰ ওপৰত কোনো সাক্ষ্য প্ৰয়োগ কৰিব নোৱাৰোঁ, কাৰণ ই হৃদয়ত প্ৰয়োগ হ’ব লাগে, আৰু ভিতৰৰ পৰা কাম কৰিব লাগে। তেতিয়া ঈশ্বৰে মই য’লৈকে যাওঁ ত’লৈকে ইয়াক প্ৰয়োগ কৰিব। আৰু যিকোনো সভা বা পৰিষদ বা জেনেৰেল কনফাৰেন্সৰ বৈঠকত যিকোনো এজনৰ বাবে অহা সাক্ষ্যৰ ক্ষেত্ৰত আমাৰ সকলোৰে বাবে একেই কথা। সভাপতিজনে তেওঁক দিয়া সাক্ষ্যটো সমগ্ৰ ক্ষেত্ৰখনত প্ৰয়োগ কৰিব নোৱাৰে। তেওঁ ইয়াক তেওঁৰ আত্মাত গ্ৰহণ কৰিব লাগিব, আৰু শৰীৰ, প্ৰাণ আৰু আত্মা সকলোৰে সৈতে ইয়াৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰিব লাগিব; আৰু তেতিয়া যীচু খ্ৰীষ্টই সাক্ষ্যটো তেওঁ, অৰ্থাৎ সভাপতিজন য’লৈকে যায়, ত’তেই প্ৰয়োগ কৰিব। ই তেওঁৰ মাজত এক জীৱন্ত বস্তু হ’ব, আৰু তেতিয়া যদি তেওঁ আগবাঢ়ি যায়, তেন্তে সেই সাক্ষ্যটো তেওঁ য’তেই নাথাকক কিয়, প্ৰভুৱে ত’তেই প্ৰয়োগ কৰিব। কিন্তু মানুহে নিজৰ মাজত সাক্ষ্যটোক এক জীৱন্ত বস্তু নোহোৱাকৈয়ে আন লোকৰ ওপৰত সাক্ষ্যসমূহ প্ৰয়োগ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। বাৰে বাৰে সেইটোকে চেষ্টা কৰা হৈছে, আৰু তাতেই সমস্যাটো আছে। যদি তেওঁ সেই সাক্ষ্যক শৰীৰ, প্ৰাণ আৰু আত্মাৰে গ্ৰহণ নকৰে, যাতে ইয়াৰ মাজত থকা নীতিটো তেওঁৰ মাজত এক জীৱন্ত সত্তা হৈ পৰে, তেন্তে তেওঁ সেই সাক্ষ্য যিমানেই নপঢ়ক বা আনৰ ওপৰত প্ৰয়োগ নকৰক কিয়, তেওঁৰ নিজৰ প্ৰভাৱেই তেওঁ প্ৰয়োগ কৰা সাক্ষ্যটোৰ বিৰোধী হ’ব। কাৰণ যদি তেওঁৰ জীৱনত, আৰু তেওঁ কোৱা আৰু কৰা সকলোতে ইয়াৰ প্ৰকাশ নহয়, তেন্তে তেওঁৰেই কাৰ্যই ইয়াক ধ্বংস কৰে। আৰু সেইটোৱে বৰ্তমানৰ এই অৱস্থাৰ সৃষ্টি কৰিছে। “ঈশ্বৰৰ পথ হ’ল মানুহক এনে কিবা দিয়া যিটো তেওঁৰ ওচৰত নাই।” আমি যিটো বস্তু আমাৰ ওচৰত নাই, যিটো ঈশ্বৰে আমাক দিয়ে, সেয়া আমি গ্ৰহণ কৰিব লাগে, আৰু সেয়াই আমাক প্ৰভুত এক শক্তি কৰি তুলিব। ২ কৰিন্থীয়া ২:১৪: “কিন্তু সেই ঈশ্বৰ ধন্য, যি জনাই আমাক সদায় খ্ৰীষ্টত জয়যুক্ত হ’বলৈ পথ দেখুৱাই আৰু আমাৰ দ্বাৰাই তেওঁৰ জ্ঞানৰূপ সুগন্ধ সকলো ঠাইতেই প্ৰকাশ কৰে।” যেতিয়া সেই নীতিটো থাকে, আমি য’লৈকে নাযাওঁ কিয় ঈশ্বৰে কথা কৈ থাকে; তেওঁ ভাষণ দি থাকে। তেওঁ প্ৰতি ঠাইতে আমাৰ দ্বাৰা নিজৰ জ্ঞানৰ সুগন্ধি প্ৰকাশ কৰি থাকে। সেয়া ব্যৱসায়িক লেনদেনেই হওক; তাত কোনো পাৰ্থক্য নহয়। আমি কৰা প্ৰতিটো কামে আমাৰ বিদায়ৰ পিছত তেওঁলোকক ঈশ্বৰৰ কথা মনত পেলাই দিব, সেয়েহে তেওঁ প্ৰতি ঠাইতে আমাৰ দ্বাৰা তেওঁৰ জ্ঞানৰ সুগন্ধি প্ৰকাশ কৰে।

TAM1897 D 3.7“ঈশ্বৰৰ পথ হ’ল মানুহক তেওঁ যি নহয় তেনে কিহবা কৰি তোলা;” মোক মই যি নহয় তেনে কিহবা কৰি তোলা। তাৰ পিছত যেতিয়া মোৰ ওচৰত কোনো সাক্ষ্য আহে যিয়ে মোক কয় যে মই শুদ্ধ নহওঁ, সেই সাক্ষ্যৰ উদ্দেশ্য হ’ল মোক মই যি নহওঁ তেনে কৰি তোলা, — মোক শুদ্ধ কৰি তোলা। মই য’ত আছোঁ তাতেই থাকি ইয়াক প্ৰয়োগ কৰিব নোৱাৰোঁ; কিন্তু যেতিয়া মই ইয়াক প্ৰয়োগ কৰিম, মই যি নাছিলোঁ সেয়াই হ’ম, আৰু মই য’লৈকে যাওঁ ঈশ্বৰে নিজকে প্ৰকাশ কৰিব পাৰিব।

TAM1897 D 3.8“মানুহৰ পথ হ’ল এটা আৰামদায়ক স্থান লাভ কৰা, আৰু খোৱাৰ লালসা আৰু স্বাৰ্থপৰ উচ্চাকাংক্ষাক প্ৰশ্ৰয় দিয়া। ঈশ্বৰৰ পথ হ’ল শক্তিৰে কাৰ্য কৰা। যদি ৰোগীজনে উপলব্ধি কৰে যে তেওঁক ইয়াৰ প্ৰয়োজন, তেন্তে তেওঁ অনুগ্ৰহ প্ৰদান কৰে। মানুহে প্ৰায়েই ভণ্ডৰ চিকিৎসাৰে নিজকে সন্তুষ্ট কৰে, আৰু তাৰ পিছত তেওঁৰ কাৰ্যৰ ধৰণক সঠিক বুলি প্ৰতিপন্ন কৰে।” ঈশ্বৰৰ পথ বেলেগ। আমি সকলোৱেই ৰুগীয়া, আৰু যদি আমি সেয়া উপলব্ধি কৰিব পাৰোঁ, ঈশ্বৰে প্ৰয়োজনীয় নিৰাময় দিব। মানুহে ভণ্ড চিকিৎসা পছন্দ কৰে, আৰু ভাবে যে তেওঁৰ কৰ্মপদ্ধতি সঠিক; কিন্তু ঈশ্বৰে আত্মাক শুদ্ধ কৰিব বিচাৰে। যোহন ৭:৩৮: “যি কোনোৱে মোত বিশ্বাস কৰে, ধৰ্মশাস্ত্ৰত কোৱাৰ দৰে, তেওঁৰ ভিতৰৰ পৰা জীৱনময় জলৰ নৈবোৰ ওলাই বৈ যাব।” এয়াই তেওঁৰ ভিতৰত থকা ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য। “দিনে দিনে মানুহে প্ৰকাশ কৰি আছে যে ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য তেওঁলোকৰ ভিতৰত আছে নে নাই। যদি খ্ৰীষ্টই তেওঁলোকৰ হৃদয়ত শাসন কৰে, তেন্তে তেওঁলোকে নীতিগত দৃঢ়তা, শক্তি, আৰু বিশ্বাসী প্ৰহৰী, প্ৰকৃত সংস্কাৰক হিচাপে থিয় হোৱাৰ ক্ষমতা লাভ কৰে; কাৰণ যীচু খ্ৰীষ্টৰ সৈতে সম্পূৰ্ণ সহযোগিতা অবিহনে কোনো সংস্কাৰ হ’ব নোৱাৰে। খ্ৰীষ্টৰ অনুগ্ৰহৰ জৰিয়তে মানুহে ঈশ্বৰে দিয়া ক্ষমতা ব্যৱহাৰ কৰি নিজকে সংস্কাৰ কৰিব লাগে। এই আত্ম-ত্যাগী কাৰ্যৰ দ্বাৰা, যাক স্বৰ্গৰ প্ৰভুৱে অনুমোদনেৰে চায়, তেওঁলোকে নিজৰ বংশগত আৰু গঢ়ি তোলা প্ৰৱণতাবোৰৰ ওপৰত বিজয় লাভ কৰে; তেতিয়া, দানিয়েলৰ দৰে, তেওঁলোকে আনৰ ওপৰত এনে ছাপ পেলায় যি কেতিয়াও মচি নাযাব। এই প্ৰভাৱ পৃথিৱীৰ সকলো ঠাইতে বিয়পি পৰিব।”

TAM1897 D 4.1এইটোৱেই সেই সাক্ষ্য যাৰ কথা মই অলপ আগতে উল্লেখ কৰিছিলোঁ। যেতিয়া আপুনি এটা সাক্ষ্য লাভ কৰে আৰু তাক আপোনাৰ হৃদয় আৰু জীৱনত স্থান দিয়ে, তেতিয়া সেয়াই আপোনাক এনে এজন ব্যক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে যি আপুনি আগতে নাছিল, আৰু তেতিয়া আপোনাৰ ভিতৰত ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য স্থাপিত হয়, আৰু সেই সাক্ষ্য পৃথিৱীৰ সকলো ঠাইতে বিয়পি পৰে। হয়তো আপুনি কেতিয়াও আপোনাৰ ৰাজ্যৰ বাহিৰলৈ নাযাব। তেন্তে সেয়া কেনেকৈ সম্ভৱ হ’ব? আপুনি য’লৈকে যায় আৰু মই য’লৈকে যাওঁ, ঈশ্বৰে হৃদয়ত এনে ছাপ পেলাই আছে যিবোৰ কেতিয়াও মচি নাযাব, আৰু সেইবোৰৰ দ্বাৰা পুনৰ আন ছাপৰ সৃষ্টি হৈছে, আৰু এনেদৰেই চলি থাকিব। কোনোবাই ইয়াৰ বিৰুদ্ধে নিজকে কঠিন কৰিব পাৰে, কিন্তু ই তথাপিও তাত যাব; আৰু যেতিয়া সেই ছাপ আপুনি পেলাব, তেওঁ জানিব যে ই প্ৰভুৰ পৰা আহিছে। চদ্দূকীসকলে পুনৰুত্থানত বিশ্বাস কৰা নাছিল, কিন্তু তেওঁলোকে এইটোও কৈছিল যে তেওঁলোকে শিষ্যসকলৰ বিষয়ে গম পাইছিল যে তেওঁলোক যীচুৰ সৈতে আছিল আৰু তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ পৰা শিক্ষা লাভ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ অন্তৰত তেওঁলোকে জানিছিল যে তেওঁ পুনৰুত্থিত হৈছিল। সেই সত্যটো তেওঁলোকৰ সন্মুখত আছিল, কিন্তু তেওঁলোক ইয়াৰ দ্বাৰা ধৰ্মান্তৰিত হোৱা নাছিল। এয়াই বাইবেলত থকা মূল নীতি। ১৮৯৬ চনত লিখা এক সাক্ষ্যৰ পৰা মই পঢ়োঁ: “ব’ৰ্ড আৰু পৰিষদৰ সভাত পৰামৰ্শদাতা হিচাপে কাম কৰা বহুতো লোকক আঁতৰাই পেলোৱাৰ প্ৰয়োজন আছে।” মন কৰক, ইয়াত ‘বহুতো’ বুলি কোৱা হৈছে। তেওঁলোকৰ মুঠ সংখ্যা বেছি নহয়, সেয়েহে যেতিয়া তেওঁলোকৰ বহুজনক আঁতৰাই পেলোৱা হ’ব, তেতিয়া বহুতো বাকী নাথাকিব। “আন লোকে তেওঁলোকৰ ঠাই ল’ব লাগে, কাৰণ তেওঁলোকৰ মাত ঈশ্বৰৰ মাত নহয়। তেওঁলোকৰ পৰিকল্পনা আৰু কৌশল ঈশ্বৰৰ ব্যৱস্থা অনুসৰি নহয়। সেই একে লোকসকলকে পৰিষদৰ সঞ্চালক হিচাপে কাৰ্যত ৰখা হৈছে, যাৰ ফলত তেওঁলোকৰ নিজৰ পৰিচালনা আৰু নিজৰ পদ্ধতিৰ অধীনত, ঈশ্বৰৰ নিজৰ প্ৰজ্বলিত পবিত্ৰ অগ্নিৰ ঠাইত সাধাৰণ অগ্নি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। এই লোকসকলক আৰু ইস্ৰায়েল বুলি কোৱা নহয়, বৰঞ্চ তেওঁলোকক প্ৰতাৰক বুলি কোৱা হয়।” ইস্ৰায়েলৰ সলনি প্ৰতাৰক! আমি ইয়াতকৈ বেয়া পৰিস্থিতিত আৰু কেনেকৈ থাকিব পাৰোঁ?

TAM1897 D 4.2আকৌ, ১৮৯৪ চনত লিখা এক সাক্ষ্যৰ পৰা: “বহু আগতেই পৰিৱৰ্তন হোৱা উচিত আছিল। ঈশ্বৰে বিচাৰে যে মণ্ডলীয়ে নিজৰ অপমান আঁতৰাই পেলাওক।” এইবোৰ কথা: “বছৰৰ পিছত বছৰ ধৰি একে মানুহেই তোমালোকৰ পৰিচালনা সমিতি গঠন কৰিব নালাগে; বহু আগতেই পৰিৱৰ্তন হোৱা উচিত আছিল। ঈশ্বৰে বিচাৰে যে মণ্ডলীয়ে নিজৰ অপমান আঁতৰাই পেলাওক; কিন্তু যিমান দিনলৈকে ঈশ্বৰৰ পৰামৰ্শ গ্ৰহণ নকৰাকৈ কাম কৰিবলৈ সম্পূৰ্ণৰূপে সক্ষম বুলি ভবা লোকসকলক বছৰৰ পিছত বছৰ ধৰি পদত ৰখা হ’ব, সিমান দিনলৈকে এইটো কৰিব নোৱাৰি। এই অৱস্থাটো কাৰ্যৰ প্ৰতিটো শাখাতে বিয়পি পৰিছে, কাৰণ লোকসকলে পবিত্ৰ আত্মাৰ নিৰ্দেশনাৰ প্ৰয়োজনীয়তা অনুভৱ নকৰে।”

TAM1897 D 4.3কি কৰা হ’ব? এতিয়া প্ৰভুৱে কাম কৰাৰ সুযোগ পাবনে? তেওঁক প্ৰয়োজনীয় পৰিৱৰ্তন আনিবলৈ অনুমতি দিয়া হ’বনে? এই সাক্ষ্যটো আমি এই কামটো হাতত লৈ আৰু হঠাতে পৰিৱৰ্তন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰাৰ দ্বাৰা প্ৰয়োগ কৰিবলগীয়া নহয়। কোনো পৰিৱৰ্তনত অংশ লোৱাৰ আগতে মোৰ হৃদয় শুদ্ধ হ’ব লাগিব। কৰিবলগীয়া কামটো হ’ল ঈশ্বৰৰ ওচৰত নিজকে সমৰ্পণ কৰা, আৰু তাৰ পিছত তেওঁক আমাৰ মাজেৰে কাম কৰিবলৈ দিয়া। ঈশ্বৰ যদি তাত আছে, তেন্তে মানুহবোৰ কোন সেয়া আমাৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয়।

TAM1897 D 4.4আমি এতিয়া ইয়াৰ পৰা এইটো চাবলৈ আৰম্ভ কৰিব নালাগিব যে আমি কি কি প্ৰাৰ্থীক গঢ়ি তুলিব পাৰোঁ, যাক আমি সমৰ্থন কৰি আনৰ দখলত থকা পদত বহুৱাব পাৰোঁ; কাৰণ তেনে কৰিলে, যদিও তেওঁলোক সেই পদবোৰৰ পৰা আঁতৰি যাব, আমি সেই পদবোৰত থাকিম, আৰু প্ৰভু আগৰ দৰেই দূৰৈতে থাকিব। এতিয়া সমস্যাটো হ’ল যে প্ৰভুক বাদ দিয়া হৈছে। এতিয়া, যদি আমি নিজকে তেওঁলোকৰ স্থানত প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ, তেন্তে প্ৰভুক আকৌ বাদ দিয়া হ’ব, আৰু ঈশ্বৰৰ কাৰ্য আগতকৈও বেয়া অৱস্থাত পৰিব। কিন্তু সেয়াই বিচৰা হোৱা নাই। ইয়াত কোনো ৰাজনীতি হ’ব নালাগে; কিন্তু যদি আমাৰ মাজত ৰাজনীতি থাকে, তেন্তে ই ইয়াত থাকিব, আৰু ইয়াত প্ৰকাশ পাব। যদি সঁচাকৈ এজন মানুহৰ মনত ৰাজনীতি থাকে, তেন্তে তাৰ বাবে সেই ৰাজনীতি প্ৰকাশ্য জগতত, যিসকল কেৱল ৰাজনীতিবিদ আৰু আন একো নহয়, তেওঁলোকৰ মাজত চৰ্চা কৰাই উত্তম, কাৰণ তেওঁ নিজেও কেৱল এজন ৰাজনীতিবিদ; আৰু যদি সি তাত সেইটো খৰচ নকৰে, তেন্তে সি সেইটো মণ্ডলীত খৰচ কৰিব, আৰু তাত কেৱল অশান্তি আৰু দুষ্টালিহে বিয়পাব। আৰু অৱশ্যে এনেকুৱা কাম মণ্ডলীত কৰাতকৈ জগতত মুকলিকৈ কৰাই ভাল। গতিকে আমি ইয়াত সেই কামৰ বাবে নাই। আমি ইয়াত ঈশ্বৰক বিচাৰিবলৈ আহিছোঁ, আৰু আমাৰ হৃদয় মুকলি কৰিবলৈ আহিছোঁ যাতে তেওঁ প্ৰতিটো চিন্তা, বাক্য আৰু কাৰ্যত কেন্দ্ৰৰ পৰা পৰিধিলৈকে স্থান অধিকাৰ কৰিব পাৰে; আৰু ঈশ্বৰ কোনো ৰাজনীতিবিদ নহয়; তেওঁ ঈশ্বৰ। আমি কৰিবলগীয়া কামটো হ’ল সম্পূৰ্ণ হৃদয়েৰে ঈশ্বৰক বিচৰা, যাতে ঈশ্বৰে কৰিবলগীয়া সকলো কাম কৰে; আৰু যদি আমি তেওঁক কৰিবলৈ দিওঁ, তেওঁ সেয়া কৰিব। ঈশ্বৰক এটা সুযোগ দিয়ক। যিসকল বাটত আছে তেওঁলোকে আঁতৰি যাব লাগে, আৰু বাকী আমি বাটৰ পৰা আঁতৰি থাকিব লাগে। তেতিয়াহে ঈশ্বৰে তেওঁৰ প্ৰাপ্য স্থানখিনি পাব।

TAM1897 D 5.1ইয়াৰ পিছত আমাৰ বাবে ইয়াত নীকদীম আৰু খ্ৰীষ্টৰ কাহিনীটো উল্লেখ কৰা হৈছে। নীকদীম ইস্ৰায়েলৰ এজন শাসক আছিল, আৰু কোৱা হৈছে যে “নীকদীমে ৰাতি যীচুৰ সৈতে সাক্ষাৎ কৰিবলৈ বিচাৰিছিল, এইবুলি কৈ, ‘ৰাব্বি, আমি জানো যে আপুনি ঈশ্বৰৰ পৰা অহা এজন শিক্ষক: কাৰণ ঈশ্বৰ তেওঁৰ লগত নাথাকিলে কোনো মানুহে আপুনি কৰা এই চমৎকাৰবোৰ কৰিব নোৱাৰে।’ এইখিনি যিমান দূৰ যায়, সেয়া সঁচা আছিল, কিন্তু যীচুৱে কি ক’লে? তেওঁ ‘উত্তৰ দি তেওঁক ক’লে, সঁচাকৈ সঁচাকৈ, মই তোমাক কৈছোঁ, যদি কোনো মানুহে নতুনকৈ জন্ম নলয়, তেন্তে তেওঁ ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য দেখিব নোৱাৰে।’ এয়া আছিল উচ্চ দায়িত্বপূৰ্ণ পদত অধিষ্ঠিত এজন ব্যক্তি, এজন যাক ইহুদী ৰীতি-নীতিত শিক্ষিত বুলি ভবা হৈছিল, যাৰ মন জ্ঞান-বুদ্ধিৰে পৰিপূৰ্ণ আছিল। তেওঁ সঁচাকৈয়ে অসাধাৰণ প্ৰতিভাৰ অধিকাৰী আছিল। তেওঁ দিনৰ পোহৰত যীচুৰ ওচৰলৈ যোৱা নাছিল, কাৰণ ই তেওঁক সকলোৰে চৰ্চাৰ বিষয় কৰি তুলিলেহেঁতেন; এজন ইহুদী নেতাৰ বাবে অৱহেলিত নাচৰতীয়াজনৰ সৈতে নিজকে সহানুভূতিশীল বুলি স্বীকাৰ কৰাটো অতি অপমানজনক আছিল। নীকদীমে ভাবিছিল, মই নিজেই এই শিক্ষকজনৰ মিছন আৰু দাবীসমূহ নিশ্চিত কৰিম, তেওঁ সঁচাকৈয়ে অনা-ইহুদীসকলক পোহৰ দিবলৈ অহা জ্যোতি আৰু ইস্ৰায়েলৰ গৌৰৱ হয় নে নহয়।

TAM1897 D 5.2“যীচুৱে নীকদীমক মূলতঃ এই কথাই কৈছে, তোমাৰ ক্ষেত্ৰত বিবাদে সহায় নকৰিব। তৰ্কই আত্মাত পোহৰ আনিব নোৱাৰে। তোমাৰ এটা নতুন হৃদয় থাকিব লাগিব, নহ’লে তুমি স্বৰ্গৰ ৰাজ্য উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰিবা। তোমাক সঠিক অৱস্থানত আনিবলৈ অধিক প্ৰমাণৰ প্ৰয়োজন নাই, বৰঞ্চ নতুন উদ্দেশ্য, কাৰ্যৰ নতুন উৎসৰ প্ৰয়োজন: তুমি নতুনকৈ জন্ম ল’ব লাগিব। এই পৰিৱৰ্তন নোহোৱালৈকে, যিয়ে সকলো বস্তুকে নতুন কৰিব, আগবঢ়াব পৰা আটাইতকৈ শক্তিশালী প্ৰমাণবোৰো নিষ্ফল হ’ব। অভাৱটো তোমাৰ নিজৰ হৃদয়তে আছে; সকলো বস্তু সলনি হ’ব লাগিব, নহ’লে তুমি ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য দেখিব নোৱাৰিবা।

TAM1897 D 5.3“নীকদীমৰ বাবে এইটো এটা অতি অপমানজনক মন্তব্য আছিল, আৰু খ্ৰীষ্টৰ কথা শুনি তেওঁ বিৰক্তিৰে ক’লে, ‘মানুহ বুঢ়া হ’লে, কেনেকৈ তেওঁৰ জন্ম হ’ব পাৰে?’ তেওঁ খ্ৰীষ্টৰ কথাৰ অৰ্থ উপলব্ধি কৰিব পৰাকৈ আধ্যাত্মিক দৃষ্টিসম্পন্ন নাছিল। কিন্তু ত্ৰাণকৰ্তাই যুক্তিৰ উত্তৰত যুক্তি দিয়া নাছিল। গাম্ভীৰ্যপূৰ্ণ, শান্ত শালীনতাৰে হাতখন তুলি, তেওঁ অধিক আত্মবিশ্বাসেৰে সত্যটো দৃঢ়ভাৱে কৈছে: ‘মই আপোনাক সঁচাকৈয়ে কৈছোঁ, জল আৰু আত্মাৰ পৰা জন্ম নহ’লে, কোনেও ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যত সোমাব নোৱাৰে। শৰীৰৰ পৰা যাৰ জন্ম হয়, সেয়ে শৰীৰ হয় আৰু আত্মাৰ পৰা যাৰ জন্ম হয়, সেয়ে আত্মা হয়। মই যে আপোনাক ‘আপোনালোকৰ নতুনকৈ জন্ম হোৱা প্ৰয়োজন’ বুলি ক’লো, এই কথাত বিস্মিত নহ’ব। বায়ুৱে যি দিশলৈ ইচ্ছা কৰে সেই দিশলৈকে বয়। আপুনি তাৰ শব্দ শুনিবলৈ পায়, কিন্তু ক’ৰ পৰা আহে বা ক’লৈনো যায়, সেই বিষয়ে আপুনি নাজানে। আত্মাৰ পৰা যি সকলৰ জন্ম হয়, তেওঁলোক সকলোৰে তেনেকুৱা হয়।’ নীকদীমে উত্তৰ দি তেওঁক ক’লে, “এইবোৰ কেনেকৈ হ’ব পাৰে?”

TAM1897 D 5.4“সত্যৰ কিছু আভাস সেই শাসকৰ মনত সোমাইছিল। খ্ৰীষ্টৰ কথাই তেওঁক বিস্মিত কৰি তুলিছিল, আৰু তেওঁক এই অনুসন্ধান কৰিবলৈ প্ৰেৰণা দিছিল, ‘এইবোৰ কেনেকৈ হ’ব পাৰে?’ গভীৰ আন্তৰিকতাৰে যীচুৱে উত্তৰ দিলে, ‘আপুনি ইস্ৰায়েলৰ শিক্ষক হৈয়ো এইবোৰ কথা নুবুজে নে?’ তেওঁৰ কথাবোৰে নীকদীমক এই শিক্ষা দিছিল যে সত্যৰ স্পষ্ট কথাত খং কৰা আৰু ব্যংগত লিপ্ত হোৱাৰ পৰিৱৰ্তে, তেওঁ নিজৰ আধ্যাত্মিক অজ্ঞতাৰ বাবে নিজৰ বিষয়ে অধিক নম্ৰ মত পোষণ কৰা উচিত। তথাপি খ্ৰীষ্টৰ বাক্যবোৰ এনে এক গম্ভীৰ মহিমামণ্ডিতভাৱে কোৱা হৈছিল, আৰু তেওঁৰ চাৱনি আৰু সুৰত এনে এক প্ৰেম প্ৰকাশ পাইছিল যে, নিজৰ অপমানজনক অৱস্থাটো উপলব্ধি কৰাৰ পাছতো তেওঁ অসন্তুষ্ট নহ’ল। নিশ্চিতভাৱে, যিজনে লোকসকলৰ ধৰ্মীয় স্বাৰ্থৰ দায়িত্ব লৈছে, তেওঁ স্বৰ্গৰ ৰাজ্যত প্ৰৱেশৰ চৰ্ত হিচাপে তেওঁলোকৰ বাবে বুজি পোৱা ইমান গুৰুত্বপূৰ্ণ সত্যৰ বিষয়ে অজ্ঞ হ’ব নোৱাৰে। ‘আপোনাক সঁচাকৈয়ে কওঁ,’ যীচুৱে কৈ গ’ল, ‘আমি যি জানো তাকে কওঁ আৰু যি দেখো সেই বিষয়ত সাক্ষ্য দিওঁ, কিন্তু আপোনালোকে আমাৰ সাক্ষ্য গ্ৰহণ নকৰে। মই আপোনালোকক পাৰ্থিৱ বিষয়ৰ কথা ক’লে আপোনালোকে যদি বিশ্বাস নকৰে, তেনেহলে মই স্বৰ্গীয় বিষয়ৰ কোনো কথা ক’লে কেনেকৈ বিশ্বাস কৰিব?’

TAM1897 D 5.5“নীকদীমক দিয়া এই পাঠটো মই আজি ইস্ৰায়েলৰ শাসক হিচাপে দায়িত্বশীল পদত থকা সকলৰ বাবে অত্যন্ত প্ৰাসংগিক বুলি উপস্থাপন কৰিছোঁ, যিসকলৰ মাত পৰিষদত প্ৰায়ে শুনা যায় আৰু যিসকলে নীকদীমৰ দৰে একেই মনোভাৱ প্ৰকাশ কৰে।” আজি কোনে শুনিব আৰু সেই একেই কথাবোৰক তেওঁলোকৰ হৃদয় আৰু জীৱনত একেই প্ৰভাৱ পেলাবলৈ দিব? ইয়াৰ ফলত নীকদীমৰ হৃদয়ৰ পৰিৱৰ্তন হৈছিল।

TAM1897 D 5.6এই বাক্যবোৰ সন্মিলনৰ সভাপতিসকল, মণ্ডলীৰ প্ৰাচীনসকল, আৰু আমাৰ অনুষ্ঠানসমূহত আনুষ্ঠানিক পদত অধিষ্ঠিতসকলক কোৱা হৈছিল। আপোনালোকে জানে যে আপোনালোক সন্মিলনৰ সভাপতি হয় নে নহয়। ই আপোনালোকক কৈছে; ই কৈছে, আপোনালোকে নতুনকৈ জন্ম ল’ব লাগিব। আপোনালোকে জানে যে আপোনালোক মণ্ডলীৰ প্ৰাচীন হয় নে নহয়। ই আপোনালোকক কৈছে; ই কৈছে, আপোনালোকে নতুনকৈ জন্ম ল’ব লাগিব। আপোনালোকে জানে যে আপোনালোক আমাৰ কোনো প্ৰতিষ্ঠানত দাপ্তৰিক পদত অধিষ্ঠিত হয় নে নহয়। ই আপোনালোকক কৈছে; ই কৈছে, আপোনালোকে নতুনকৈ জন্ম ল’ব লাগিব। ই কৈছে, আপোনালোকৰ হৃদয়ৰ পৰিৱৰ্তন হ’ব লাগিব। ই এইটো কোৱা নাই যে আপোনালোকৰ হৃদয়ৰ পৰিৱৰ্তন কেতিয়াও হোৱা নাই; যদিও আমাৰ হৃদয়ৰ পৰিৱৰ্তন হৈছে, সময় এনেকুৱা যে ঈশ্বৰে আপোনালোকে বা মই আগতে কেতিয়াও অনুভৱ নকৰা অধিক সম্পূৰ্ণ হৃদয়ৰ পৰিৱৰ্তন আৰু অধিক গভীৰ আত্মসমৰ্পণৰ বাবে আহ্বান জনাইছে। পাঁচ, দহ, বা পোন্ধৰ বছৰ আগতে আমাৰ হৃদয়ৰ পৰিৱৰ্তন হোৱাটো আপোনালোকৰ বা মোৰ বাবে কোনো অৰ্থ বহন নকৰে, যদিহে এতিয়া, আজি আমাৰ হৃদয় পৰিৱৰ্তিত নহয়। আৰু আজি তেওঁ কৈছে, যদি তোমালোকে তেওঁৰ মাত শুনা, তোমালোকৰ হৃদয় কঠিন নকৰিবা। আজি, যেতিয়ালৈকে ইয়াক আজি বুলি কোৱা হয়, তেওঁ আপোনালোকক আৰু মোক কৈছে, আপোনালোকে নতুনকৈ জন্ম ল’ব লাগিব; আপোনালোকৰ হৃদয়ৰ পৰিৱৰ্তন হ’ব লাগিব; আৰু কোনো মানুহে যদি নতুনকৈ জন্ম নলয়, তেন্তে তেওঁ ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য দেখিব নোৱাৰে। আৰু তাত আছে সেই আশীৰ্বাদপূৰ্ণ প্ৰতিজ্ঞা, ‘মই তোমালোকক এক নতুন হৃদয় দিম।’ প্ৰভুক ধন্যবাদ দিয়ক! আহক আমি এনে হৃদয় আৰু এনে আন্তৰিকতাৰে প্ৰভুক বিচাৰোঁ, যিটো আগতে কেতিয়াও হোৱা নাই, যাতে তেওঁ আমাক আগতে কেতিয়াও নকৰাৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে; আৰু তেতিয়া তেওঁ তেওঁৰ মণ্ডলীৰ পৰা অপমান আঁতৰাই দিব, আৰু তাই কোনো বাধা নোহোৱাকৈ আগবাঢ়ি যাবলৈ উঠিব, চন্দ্ৰৰ দৰে সুন্দৰ, সূৰ্যৰ দৰে উজ্জ্বল, আৰু পতাকা-ধাৰী সৈন্যদলৰ দৰে ভয়ংকৰ। আজি প্ৰভুৱে আপোনালোকৰ আৰু মোৰ পৰা এইটোৱেই বিচাৰে। তেওঁ সেয়া পাবনে?