পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞান। – নং ১

TAM1897 D 46.2শুকুৰবাৰে সন্ধিয়া, ১২ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৮৯৭ তাৰিখে দিয়া ধৰ্মোপদেশ ১৬ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৮৯৭, খণ্ড ১, সংখ্যা ৩, পৃষ্ঠা ৪৬-৪৭ আৰু ১৭ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৮৯৭, খণ্ড ১, সংখ্যা ৪, পৃষ্ঠা ৪৯-৫৩-ত জেনেৰেল কনফাৰেন্স ডেইলী বুলেটিনত মুদ্ৰিত।

TAM1897 D 46.3প্ৰত্যেকেই জানে যে এইটো এটা অতি বৈজ্ঞানিক যুগ, অন্ততঃ নামত, দাবীত আৰু আকাংক্ষাত। ঈশ্বৰে বিচাৰে যে তেওঁৰ লোকসকল সদায় যুগৰ সৈতে সমানে আগবাঢ়ি থাকক। তাতোকৈ অধিক: তেওঁ বিচাৰে যে তেওঁৰ লোকসকল সদায় যুগৰ আগত থাকক। বিশেষকৈ তেওঁ বিচাৰে যে তেওঁৰ লোকসকল সদায় সংস্কাৰক হওক, আৰু এজন ব্যক্তি সংস্কাৰক হ’বলৈ হ’লে তেওঁ যুগৰ আগত থাকিবই লাগিব। তেন্তে যিহেতু এইটো বিশেষকৈ এক বৈজ্ঞানিক যুগ, দাবী আৰু অন্যান্য দিশৰ পৰা, ঈশ্বৰৰ কাৰ্য, তেওঁৰ লোকসকল যুগৰ দাবী পূৰণ কৰিবলৈ বৈজ্ঞানিক হ’ব লাগিব। সেইটোৱেই হ’ল সেই প্ৰস্তাৱটোৰ সাৰাংশ, যাৰ অধ্যয়নৰ বাবে মই আজি ৰাতি আপোনালোকক আমন্ত্ৰণ জনাইছোঁ। প্ৰভুৱে বিচাৰে যে আপোনালোক আৰু মই সেই প্ৰস্তাৱটো গ্ৰহণ কৰোঁ, ইয়াৰ অধ্যয়ন কৰোঁ, আৰু ইয়াৰ ওপৰত নিৰ্মাণ কৰোঁ, যেতিয়ালৈকে জগতৰ সন্মুখত আমাৰ মাজত প্ৰমাণিত নহয় যে সেই প্ৰস্তাৱটো বৈজ্ঞানিকভাৱে শুদ্ধ। যদি আপোনালোক আৰু মই, যদি খ্ৰীষ্টৰ নাম স্বীকাৰ কৰা সকলোৱে সেয়া কৰে, তেন্তে সেই কামটো প্ৰভুৱে কৰিব। জগতে সেয়া দেখিব, আৰু জগতে সেয়া দেখিব আপোনালোক আৰু মই তাত অংশগ্ৰহণ কৰোঁ বা নকৰোঁ। কাৰণ যদি আপোনালোক আৰু মই তাত অংশগ্ৰহণ নকৰোঁ, তেন্তে সেইসকলে তাত অংশগ্ৰহণ কৰিব যিসকলে প্ৰভুক তেওঁলোকৰ দ্বাৰা সেই প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ দিব; আৰু যদি আপোনালোক আৰু মই তেওঁক সেয়া কৰিবলৈ নিদিওঁ, তেন্তে আমি সেয়া হেৰুৱাম।

TAM1897 D 46.4কিন্তু আপুনি কয়, পৰিত্ৰাণ ঈশ্বৰৰ লোকসকলৰ কাৰ্য। পৰিত্ৰাণেই প্ৰভুৰ একমাত্ৰ কাৰ্য। এই কথাখিনিয়েই এই আন ভাইসকলে কৈ আহিছে। এই কথাখিনিয়েই আজি আবেলি আমাৰ পাঠত আছিল, আৰু হিব্ৰুৰ সকলো পাঠত আছিল। শাস্ত্ৰৰ আন ঠাইতো আমি এই পাঠটো পাইছোঁ। আৰু শাস্ত্ৰত কোৱা হৈছে যে আমি যীচু খ্ৰীষ্ট আৰু তেওঁৰ ক্ৰুচত দিয়া হোৱাৰ বাহিৰে আন একো জানিব নালাগে। আপুনি সেয়া কয়; হয়, আৰু মইও সেয়া কওঁ। মই কওঁ যে ঈশ্বৰৰ লোকসকলৰ কাৰ্য — পৃথিৱীত ঈশ্বৰৰ কাৰ্যৰ যি কি নহওক, সেয়াই হৈছে পৰিত্ৰাণৰ কাৰ্য। আৰু এইটোৱে আমি ইতিমধ্যে উল্লেখ কৰা কথাটোৰ সৈতে সম্পূৰ্ণৰূপে মিলি যায়। সেয়েহে পৰিত্ৰাণ হৈছে বিজ্ঞান।

TAM1897 D 46.5তাতোকৈ অধিক: পৰিত্ৰাণ কেৱল বিজ্ঞান নহয়, ই কেৱল এটা বিজ্ঞান নহয়; ই সকলো বিজ্ঞানৰ মুখ্য, মূল চাবিকাঠি, কেন্দ্ৰ। এই পৃথিৱীত মানুহৰ মনে আলোচনা কৰা সকলো বস্তুৰ ভিতৰত ইয়েই আটাইতকৈ বৈজ্ঞানিক। সেয়েহে, যেতিয়া ঈশ্বৰৰ লোকসকলে ঈশ্বৰৰ পৰিত্ৰাণক ঈশ্বৰৰ মাজত থকাৰ দৰেই গ্ৰহণ কৰিব; যেতিয়া পৃথিৱীত তেওঁৰ পৰিত্ৰাণৰ কাৰ্যই প্ৰকৃততে তেওঁৰ পৰিত্ৰাণৰ ধাৰণাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব, তেতিয়া পৃথিৱীৰ ওচৰত আন সকলো বিজ্ঞানৰ ওপৰত থকা বিজ্ঞান প্ৰকাশিত হ’ব। তেতিয়া ঈশ্বৰৰ লোকসকলে এক বৈজ্ঞানিক যুগত বিজ্ঞানৰ ৰজাসকলৰ সন্মুখতো থিয় দিব পাৰিব আৰু লাজ পাব নালাগিব।

TAM1897 D 47.1এতিয়া, মই সেই সত্যৰ প্ৰতি সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ। আৰু মই বিচাৰোঁ যে আপোনালোকে দেখক যে ই কিমান সম্পূৰ্ণৰূপে সত্য। আপোনালোক আৰু মই ঈশ্বৰৰ পৰিত্ৰাণৰ প্ৰতি প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ। আৰু মই বিচাৰোঁ যে আপোনালোকে বাইবেলৰ—সকলো সত্যৰ গ্ৰন্থৰ—দ্বাৰা দেখক যে পৰিত্ৰাণেই হৈছে বিজ্ঞান। তেতিয়া আপোনালোকেও মোৰ সৈতে সেই সত্যৰ প্ৰতি প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ হ’ব।

TAM1897 D 47.2প্ৰথমতে, মই বিচাৰোঁ আপোনালোকে গভীৰভাৱে চিন্তা কৰক, আৰু নিজেই দেখক যে পৰিত্ৰাণ কেৱল বিজ্ঞানেই নহয়; বৰঞ্চ ই সকলো বিজ্ঞানৰ ভিতৰত সৰ্বোচ্চ।

TAM1897 D 47.3“বিজ্ঞান” শব্দটোৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে জ্ঞান। উদ্ভিদ বিজ্ঞানৰ বিজ্ঞান হৈছে উদ্ভিদ বিজ্ঞানৰ জ্ঞান। জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ বিজ্ঞান হৈছে জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ জ্ঞান। সেয়েহে এজন বিজ্ঞানীয়ে বিজ্ঞানক “চিন্তাৰ উৎপাদ” বুলি সংজ্ঞায়িত কৰিছে। জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ বিষয়ে পৃথিৱীৰ ওচৰত থকা সকলো জ্ঞান—বিজ্ঞান—সেইবোৰ জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ বিষয়ত পৃথিৱীৰ চিন্তাৰ উৎপাদ।

TAM1897 D 47.4এতিয়া পৰিত্ৰাণ হৈছে ঈশ্বৰৰ জ্ঞান: “এইটোৱে অনন্ত জীৱন; একমাত্ৰ সত্য ঈশ্বৰ যি তুমি, তোমাক আৰু তুমি পঠোৱা যীচু খ্ৰীষ্টক তেওঁলোকে যেন জানে।” সেয়েহে ই এক বিজ্ঞান। কিন্তু এই জ্ঞান মানুহৰ চিন্তাৰ উৎপাদ নহয়: ই ঈশ্বৰৰ চিন্তাৰ উৎপাদ। কাৰণ “‘চকুৱে যি যি নেদেখিলে, কাণে যি যি নুশুনিলে, মনেও যি নাভাবিলে, সেই সকলো ঈশ্বৰক যি সকলে প্ৰেম কৰে, সেই সকলৰ বাবে তেওঁ যুগুত কৰিলে’, কিন্তু ঈশ্বৰে আত্মাৰ দ্বাৰাই সেইবোৰ আমাৰ আগত প্ৰকাশ কৰিলে; কাৰণ আত্মাই সকলো বিষয়ৰ অনুসন্ধান কৰে; এনে কি, ঈশ্বৰৰ নিগূঢ়তত্ত্বৰো অনুসন্ধান কৰে।” সেয়েহে পৰিত্ৰাণ, ঈশ্বৰৰ চিন্তাৰ ফচল হোৱাৰ বাবে, কেৱল বিজ্ঞানেই নহয়, বৰঞ্চ সকলো বিজ্ঞানৰ শ্ৰেষ্ঠতম।

TAM1897 D 47.5আকৌ: যাক পৃথিৱীয়ে বিজ্ঞান হিচাপে স্বীকাৰ কৰে — প্ৰাকৃতিক বিজ্ঞান — সেয়া মানুহৰ চিন্তাৰেই উৎপাদিত। মানুহে মনেৰে ভাবে। গতিকে, মানুহে এই সকলোবোৰ বিজ্ঞানৰ সৈতে মনেৰেই কাম কৰে। কিন্তু পৰিত্ৰাণে মনটোৰ সৈতেই কাম কৰে। তেন্তে, কোনটো উচ্চতৰ? কোনটো উচ্চতৰ — যিটোৱে আন সকলো বস্তুৰ সৈতে কাম কৰে, নে যিটোৱে সেই মনটোৰ সৈতে কাম কৰে যিটোৱে আন সকলো বস্তুৰ সৈতে কাম কৰে? — নিশ্চিতভাৱে পিছৰটো। তেন্তে যিদৰে মানুহে মনৰ দ্বাৰা আন সকলো বিজ্ঞানৰ সৈতে জড়িত হয়, আৰু পৰিত্ৰাণে মনৰ সৈতে জড়িত হয়, সেইদৰে এইটো সম্পূৰ্ণ স্পষ্ট যে, কেৱল পৰিত্ৰাণ আন যিকোনো বিজ্ঞানৰ দৰেই এক বিজ্ঞান বুলি নহয়, বৰঞ্চ ই আন সকলো বিজ্ঞানতকৈ উচ্চতৰ বিজ্ঞান। ই মানুহৰ মনৰ বাবে জ্ঞাত হ’ব পৰা সৰ্বোচ্চ বিজ্ঞান।

TAM1897 D 47.6আকৌ: পৰিত্ৰাণে মনৰ সৈতে সম্পৰ্ক ৰাখে। কিন্তু পৰিত্ৰাণত আৰু পৰিত্ৰাণৰ দ্বাৰা কোনে মনৰ সৈতে সম্পৰ্ক ৰাখে? — সেয়া ঈশ্বৰ নিজেই। তেন্তে যিহেতু ঈশ্বৰ নিজেই এই বিজ্ঞানক কাৰ্যত পৰিণত কৰে, যি ইয়াক জ্ঞাত কৰে; আৰু যিহেতু এই বিজ্ঞান ঈশ্বৰৰ চিন্তাৰেই উৎপন্ন; সেয়েহে এইটোৱেই স্বাভাৱিক যে পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞান হৈছে সৰ্বোচ্চ, গভীৰতম, আৰু বহলতম বিজ্ঞান যি কেৱল মানুহৰ মনৰ বাবেই নহয়, বৰঞ্চ সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ বাবেও জ্ঞাত।

TAM1897 D 47.7আহক আমি কেইটামান শাস্ত্ৰাংশ পঢ়োঁ। “আপোনালোক জগতৰ অনুৰূপ নহ’ব; কিন্তু মন নতুন কৰাৰ যোগেদি ৰূপান্তৰিত হওক।” ৰোমীয়া ১২:২। “এতেকে এহাতে মই আপোন মনেৰে ঈশ্বৰৰ বিধানৰ … সেৱাকৰ্ম কৰোঁ।” ৰোমীয়া ৭:২৫। “আমি ইয়াকো জানোঁ যে, ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ আহিল আৰু তেওঁ আমাক সেই জ্ঞান দিলে।” “খ্ৰীষ্টৰ মন আমাৰ অন্তৰত আছে।” প্ৰভুৱে আমালৈ আহিব পৰা একমাত্ৰ উপায় হৈছে মনৰ মাজেৰে। তেওঁ কেৱল মনৰ মাজেৰেই আমাৰ লগত সম্পৰ্ক ৰাখে। তেওঁ কেৱল আমাৰ মনৰ মাজেৰেই আমাক শাসন কৰে। চাওক: “এহাতে মই আপোন মনেৰে ঈশ্বৰৰ বিধানৰ, কিন্তু আনহাতে মাংসেৰে পাপৰ বিধানৰ সেৱাকৰ্ম কৰোঁ।” আৰু সকলো আজ্ঞাৰ প্ৰথমটো হ’ল এই: “হে ইস্ৰায়েল, শুনা; প্ৰভুৱেই আমাৰ ঈশ্বৰ আৰু তেওঁ এজন, আৰু তুমি সকলো হৃদয়, সকলো প্ৰাণ, সকলো চিত্ত … তোমাৰ প্ৰভু পৰমেশ্বৰক প্ৰেম কৰা।” “কিয়নো মাংসৰ ভাব ঈশ্বৰলৈ শত্ৰুতা; কাৰণ সেয়ে ঈশ্বৰৰ বিধানৰ বশীভূত নহয় আৰু হ’বও নোৱাৰে৷” যি মাংসৰ ভাব ঈশ্বৰৰ বিধানৰ অধীন হ’ব নোৱাৰে — হ’ব নোৱাৰে — তাক পৰিৱৰ্তন কৰিব লাগিব, ঈশ্বৰৰ বিধানক সদায় সেৱা কৰা আন এটা মনৰ সৈতে ইয়াক সলনি কৰিব লাগিব। সেই মনৰ পৰিৱৰ্তনেই হৈছে পৰিত্ৰাণ। মনৰ এই নৱীকৰণ ঈশ্বৰে তেওঁৰ পৰিত্ৰাণৰ কাৰ্যত সম্পন্ন কৰে, আৰু ইয়াক আন কোনোৱে কৰিব নোৱাৰে। সেয়েহে ই সকলো বিজ্ঞানৰ শ্ৰেষ্ঠ — মানুহৰ মনৰ বাবে জ্ঞাত শ্ৰেষ্ঠ, বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ বাবে জ্ঞাত শ্ৰেষ্ঠ।

TAM1897 D 47.8এতিয়া আপুনি দেখিবলৈ আৰম্ভ কৰা নাইনে যে ‘সাক্ষ্যসমূহ’-এ ‘পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞান’ৰ কথা কিয় কৈছে?

TAM1897 D 49.1এতিয়া মই বিচাৰোঁ আপোনালোকে দেখক যে আনলোকেও তেনেকৈয়ে ভাবে। মই বিচাৰোঁ আপোনালোকে দেখক যে মই এই ক্ষেত্ৰত অকলশৰীয়া নহয়। মই বিচাৰোঁ আপোনালোকে দেখক যে এই স্থিতিৰ বাবে আমাৰ কৰ্তৃত্ব আছে — বৈজ্ঞানিক কৰ্তৃত্ব — অৰ্থাৎ, বিজ্ঞান বুজা লোকসকলৰ কৰ্তৃত্ব।

TAM1897 D 49.2যদি মই আজি ৰাতি আপোনালোকৰ আগত এনে প্ৰমাণ দাঙি ধৰিব পাৰোঁ যে এই পৃথিৱীৰ যিকোনো ব্যক্তিতকৈ আন সকলো বিজ্ঞান অধিক ভালদৰে জনাসকলে সাক্ষ্য দিয়ে যে তেওঁলোক এই বিজ্ঞানটোত আন সকলো বিজ্ঞান মিলি যোৱাতকৈ অধিক আগ্ৰহী, তেওঁলোকে আন সকলো বিজ্ঞান মিলি যোৱাতকৈ ইয়াত তেওঁলোকৰ বিবেচনাৰ বাবে অধিক যোগ্যতা বিচাৰি পায়, তেন্তে আপোনালোকে নক’বনে যে মই বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা এইদৰে কথা কৈ নিৰাপদ? বাৰু, মোৰ ওচৰত ঠিক তেনেকুৱা এটা দল আছে — যিটো দলে আন সকলো বিজ্ঞান বুজি পায়, আৰু মোৰ হাতত প্ৰকৃত তথ্য আছে যে তেওঁলোক আন সকলোবোৰ মিলি যিমান আগ্ৰহী, তাতকৈ এই বিজ্ঞানটোত তেওঁলোক অধিক আগ্ৰহী।

TAM1897 D 49.3১ পিতৰ ১:১০-১২ পদত, পাঁচনিয়ে পৰিত্ৰাণৰ বিষয়ে কৈছে, আৰু তাত মই এইদৰে পঢ়িবলৈ পাওঁ:—

TAM1897 D 49.4যি ভাববাদী সকলে আপোনালোকৰ কাৰণে নিৰূপিত অনুগ্ৰহৰ বিষয়ে ভাববাণী কৰিছিল, তেখেত সকলে সেই পৰিত্রাণৰ বিষয়ে যত্নেৰে বিচাৰ আৰু অনুসন্ধান কৰিছিল৷ কেনেকুৱা ধৰণৰ পৰিত্ৰাণ আহিবলগীয়া আছিল, সেই বিষয়ে তেখেত সকলে অনুসন্ধান কৰি জানিব বিচাৰিছিল৷ এই বিষয়ে খ্ৰীষ্টৰ আত্মাই কোৱা সেই কাল বা সময়ৰ কথাও অনুসন্ধান কৰি জানিবলৈ বিচাৰিছিল৷ খ্ৰীষ্টৰ প্ৰতি ঘটিবলগীয়া দুখভোগ আৰু পাছত তেওঁলৈ আহিবলগীয়া মহিমাবোৰৰ বিষয়ে সেই আত্মাই তেখেত সকলক আগতীয়াকৈ কৈছিল৷ এই ভাববাদী সকললৈ প্ৰকাশিত হ’ল যে, তেখেত সকলে নিজৰ কাৰণে নহয়, কিন্তু আপোনালোকৰ কাৰণে সেই সকলো বিষয়ৰ পৰিচৰ্যা কৰিছিল; সেই সকলো সম্বাদ, স্বৰ্গৰ পৰা পঠোৱা পবিত্ৰ আত্মাৰে যি সকলে আপোনালোকৰ আগত শুভবাৰ্তা প্ৰচাৰ কৰিছিল, তেওঁলোকৰ দ্বাৰাই সম্প্ৰতি আপোনালোকক দিয়া হ’ল; এই বিষয়বোৰ স্বৰ্গদূতসকলেও গভীৰভাৱে চাবলৈ আকাংক্ষা কৰে।

TAM1897 D 49.5স্বৰ্গদূতসকলে কি বিষয়বোৰলৈ চাবলৈ ইচ্ছা কৰে? — স্বৰ্গৰ পৰা পঠোৱা পবিত্ৰ আত্মাৰে প্ৰচাৰ কৰা ঈশ্বৰৰ পৰিত্ৰাণ। ইয়াত “ইচ্ছা” শব্দটোৰ গ্ৰীক শব্দটোৰ অৰ্থ হৈছে “কোনো বস্তুৰ ওপৰত মন স্থিৰ কৰা।” আৰু গ্ৰীক ভাষাত “নিৰীক্ষণ কৰা” শব্দটোৰ অৰ্থ হ’ল, “কোনো বস্তু চাবলৈ হাউলি যোৱা; মূৰ আগলৈ নমাই চোৱা; শৰীৰটো বেঁকা কৰি ভিতৰলৈ চোৱা; মনোযোগেৰে চোৱা, কৌতূহলেৰে পৰিদৰ্শন কৰা — এনে এজন ব্যক্তিৰ বিষয়ে যিয়ে কিবা এটাৰ সৈতে পৰিচিত হ’ব বিচাৰে।” পৰিত্ৰাণৰ বিষয়টোৰ প্ৰতি স্বৰ্গদূতসকলৰ মনোভাৱ এনেকুৱাই।

TAM1897 D 49.6এতিয়া, স্বৰ্গদূতসকলে আন বিজ্ঞানবোৰ—জীৱবিজ্ঞান, ভূবিজ্ঞান, মৎস্যবিজ্ঞান, জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান—অৰ্থাৎ বাকী সকলো বিজ্ঞান বুজি পায়নে? আপুনি জানে যে তেওঁলোকে পায়। সকলোৱে জানে যে স্বৰ্গদূতসকলে বাকী সকলো বিজ্ঞান সম্পূৰ্ণৰূপে বুজি পায়। সকলোৱে জানে যে এইটো কোৱা সম্পূৰ্ণ নিৰাপদ যে সকলো স্বৰ্গদূতে বাকী সকলো বিজ্ঞান, কোনো মানুহে কোনো এটা বিজ্ঞান যিমান বুজি পায় বা কেতিয়াবা বুজি পাইছিল, তাতকৈ অসীমভাৱে ভালদৰে বুজি পায়। কিন্তু স্বৰ্গদূতসকল বাকী সকলো বিজ্ঞানতকৈ পৰিত্ৰাণৰ বিষয়টোৰ প্ৰতিহে অধিক আগ্ৰহী। যিসকলে আন সকলোতকৈ বেছি জানে, তেওঁলোকেই এই বিষয়টোত আটাইতকৈ বেছি আগ্ৰহী। অ’, বাৰু, কিছু সময়ৰ আগতে আপুনি মোৰ লগত একমত হৈছিল যে যদি মই তেনেকুৱা কোনো কৰ্তৃত্বৰ উদ্ধৃতি দিব পাৰোঁ, তেন্তে আপুনি ক’ব যে এই স্থিতি লোৱাত আমি নিৰাপদ। তেন্তে আহক, আমি নিৰাপদ। আমি সৰ্বোত্তম সংগত আছোঁ — হয়, সৰ্বোত্তম বৈজ্ঞানিক সংগ। এই বিষয়টোত এটা নিৰ্ণায়ক কৰ্তৃত্ব আছে, বৈজ্ঞানিক কৰ্তৃত্ব।

TAM1897 D 49.7এতিয়া, আজি ৰাতি মই ‘বিজ্ঞান’ শব্দটোৰ সৈতে কোনো শব্দজাল কৰা নাই। মই পৰিত্ৰাণৰ সন্দৰ্ভত ‘বিজ্ঞান’ আৰু ‘বৈজ্ঞানিক’ শব্দ দুটা সম্পূৰ্ণ সত্য শব্দ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছোঁ। ঈশ্বৰৰ পৰিত্ৰাণ সঁচাকৈয়ে এক বৈজ্ঞানিক কথা, কেৱল নামৰ বাবে নহয়, বৰঞ্চ প্ৰকৃততে, চৰমভাৱে বৈজ্ঞানিক। গতিকে মই যে ‘বিজ্ঞান’ বা ‘বৈজ্ঞানিক’ শব্দটোৰ সৈতে শব্দ-চাতুৰ্য কৰিছোঁ, তেনে ধাৰণা একেবাৰেই নকৰিব। মই ইয়াক সত্যনিষ্ঠভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিছোঁ, কাৰণ এই প্ৰসংগত ই সঠিক।

TAM1897 D 49.8কিন্তু এয়াই সকলো নহয়: স্বৰ্গদূতসকলে এই বিষয়ে অন্বেষণ কৰিবলৈ কেৱল ইচ্ছাই নকৰে, যেন তেওঁলোকে কিবা এটাৰ সৈতে পৰিচিত হ’ব খোজে; বৰঞ্চ তেওঁলোকে সঁচাকৈয়ে কিবা এটাৰ সৈতে পৰিচিত হয়। এই বিষয়ে অন্বেষণ কৰি আৰু অধ্যয়ন কৰি তেওঁলোকে সঁচাকৈয়ে শিকে। এফিসীয়া ৩:৮-১১ পদ চাওক, আৰু আপুনি এই ধাৰণাটো প্ৰকাশিত হোৱা দেখিব:—

TAM1897 D 50.1ঈশ্বৰৰ পবিত্ৰ লোক সকলৰ মাজত মই অতি নগণ্যতকৈও নগণ্য; তথাপি ঈশ্বৰে মোক এই বৰ দান কৰিলে, যাতে মই খ্রীষ্টত থকা ধাৰণাতীত সম্পদৰ শুভবার্তা অনা-ইহুদী সকলৰ ওচৰলৈ গৈ ঘোষণা কৰোঁ; আৰু সকলোকে [মই ‘মানুহ’ শব্দটো বাদ দিছোঁ, কাৰণ সেয়া যোগ কৰা হৈছে] দেখুৱাওঁ যে সেই ৰহস্যৰ সহভাগিতা কি, যি জগতৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই ঈশ্বৰৰ মাজত গুপ্ত আছিল, যিজনে যীচু খ্ৰীষ্টৰ দ্বাৰা সকলো সৃষ্টি কৰিলে। ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা এই [চাওক, এতিয়া মই খ্ৰীষ্টৰ অন্বেষণাতীত ধন-সম্পদৰ বিষয়ে প্ৰচাৰ কৰিবলৈ ওলাইছোঁ, যাতে সকলোৱে ঈশ্বৰৰ মাজত লুকাই থকা সেই ৰহস্যৰ অংশীদাৰিত্ব কি সেইটো দেখিব পাৰে, আৰু সেয়া এক উদ্দেশ্যৰ বাবে, এক উদ্দেশ্য সাধনৰ বাবে] যেন মণ্ডলীৰ যোগেদি স্বর্গীয় স্থানবোৰত আধিপত্য আৰু ক্ষমতা প্রাপ্ত শাসনকৰ্তা সকলৰ ওচৰত ঈশ্বৰৰ জ্ঞান জনোৱা হয়; তাতে তেওঁ আমাৰ খ্রীষ্ট যীচুত নিজৰ অনন্ত কালৰ পৰিকল্পনা অনুসাৰে কার্য কৰিলে।

TAM1897 D 50.2মানুহক এই কথা দেখুওৱাৰ “উদ্দেশ্য” কি? — যাতে “স্বৰ্গীয় স্থানত” থকা অধিপতি আৰু ক্ষমতা সমূহৰ (আন কিছুমান অনুবাদত “স্বৰ্গত” বুলি দিয়া আছে; যিটো শুদ্ধ) মাজত ঈশ্বৰৰ বিবিধ প্ৰজ্ঞা জ্ঞাত হয়। স্বৰ্গৰ পৰা পঠোৱা পবিত্ৰ আত্মাৰ সৈতে যেতিয়া এই পৰিত্ৰাণৰ শুভবাৰ্তা প্ৰচাৰ কৰা হয়, তেতিয়া স্বৰ্গদূত, অধিপতি আৰু ক্ষমতা সমূহে এইটো গভীৰভাৱে জানিবলৈ আকাংক্ষা কৰে। তেওঁলোকে সঁচাকৈয়ে চায় আৰু অধ্যয়ন কৰে। আৰু তেওঁলোকে অধ্যয়ন কৰাৰ লগে লগে, তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ প্ৰজ্ঞাৰ নতুন নতুন প্ৰকাশ লাভ কৰে — ঈশ্বৰৰ বিবিধ প্ৰজ্ঞা — আমাৰ প্ৰভু খ্ৰীষ্ট যীচুত তেওঁ স্থিৰ কৰা তেওঁৰ চিৰস্থায়ী উদ্দেশ্য অনুসৰি। আপুনি আন শাস্ত্ৰৰ পৰা জানে যে ঈশ্বৰৰ এই ৰহস্য, এই চিৰস্থায়ী উদ্দেশ্য, শুভবাৰ্তাত প্ৰকাশিত হৈছে। আপুনি জানে যে স্বৰ্গৰ অধিপতি আৰু ক্ষমতাবোৰ একপ্ৰকাৰে চিৰস্থায়ী নহয় — সেইবোৰ অনন্তকালৰ পৰা অনন্তকাললৈ নাই। সেইবোৰ এটা নিৰ্দিষ্ট বিন্দুৰ পৰা অনন্তকাললৈ, ঠিক আপোনালোকৰ আৰু মোৰ দৰেই। গাব্ৰিয়েল কেৱল তেওঁক সৃষ্টি কৰা বিন্দুটোৰ পৰাহে অনন্তকালৰ বাবে আছে। তেওঁ অনন্তকালৰ পৰা অনন্তকাললৈ নহয়।

TAM1897 D 50.3কিন্তু ঈশ্বৰ চিৰকালৰ পৰা চিৰকাললৈ। এতিয়া, চিৰকালৰ পৰা চিৰকাললৈ এটা উদ্দেশ্য আছিল, আছে — আমাৰ প্ৰভু খ্ৰীষ্ট যীচুত স্থিৰ কৰা তেওঁৰ চিৰস্থায়ী উদ্দেশ্য। সেই চিৰস্থায়ী উদ্দেশ্যৰ গভীৰলৈ যাবলৈ, অধ্যয়ন শেষ কৰিবলৈ স্বৰ্গদূতসকলক কিমান সময় লাগিব? — চিৰকাললৈকে। এইটো যথেষ্ট স্পষ্ট। তেন্তে যিহেতু সেই উদ্দেশ্য শুভবাৰ্তাত প্ৰকাশিত হয়, ঈশ্বৰৰ ৰহস্যৰ জৰিয়তে জ্ঞাত হয়, যিটো হ’ল, “স্বয়ং খ্ৰীষ্ট, যি জন আপোনালোকৰ মাজত আছে৷ তেৱেঁই আমাৰ গৌৰৱৰ আশা”, তেতিয়া এইটো স্পষ্ট হৈ পৰে যে স্বৰ্গদূতসকলে ইয়াৰ অধ্যয়ন কৰি আছে। আৰু যেতিয়া তেওঁলোকে ইয়াৰ গভীৰলৈ চায়, তেওঁলোকে তাত তেওঁৰ চিৰস্থায়ী উদ্দেশ্য অনুসৰি ঈশ্বৰৰ বিবিধ প্ৰজ্ঞা প্ৰকাশিত হোৱা দেখে। তেওঁলোকে ইয়াৰ গভীৰলৈ চাবলৈ ইচ্ছা কৰে। তেওঁলোকে তেনে কৰে, আৰু এইদৰেই শিকে।

TAM1897 D 50.4তেন্তে, যেতিয়া তেওঁলোকে আন সকলো বিজ্ঞানক কোনো মানুহে কোনো এটা বিজ্ঞানত বুজি পোৱাতকৈও অধিক বুজি পায়, আৰু আন সকলোতকৈ এই বিষয়টোত অধিক আগ্ৰহী হৈ ইয়াৰ পৰা শিকে; তেনেহ’লে এইটো এটা সত্য নহয়নে, যাৰ ওপৰত আপোনালোক আৰু মই নিশ্চিন্তে ভৰসা কৰিব পাৰোঁ? তেনেহ’লে এইটোও আন সকলো বিষয়ক একেলগে লোৱাতকৈ আমাৰ চিন্তা, আমাৰ সৰ্বোচ্চ চিন্তাৰ বাবে অধিক যোগ্য বিষয় নহয়নে? আৰু আমি অবিজ্ঞানসন্মত নোহোৱাকৈ এইটোৰ ওপৰত আমাৰ মন স্থিৰ কৰিব নোৱাৰোঁনে, আৰু ইয়াক আমাৰ সমগ্ৰ আত্মা অৰ্পণ কৰিব নোৱাৰোঁনে? অ’, আমি পাৰোঁ, আমি পাৰোঁ! আহক আমি সেয়াই কৰোঁ।

TAM1897 D 50.5এতিয়া, মোক ভুল নুবুজিব। মই আন বিজ্ঞানসমূহক আক্ৰমণ কৰা নাই। মই এইটো কোৱা নাই যে আন সকলো বিজ্ঞানক অৱহেলা কৰিব লাগে, আৰু আলেয়া বুলি গণ্য কৰি কোনো মনোযোগৰ যোগ্য নহয় বুলি ভাবিব লাগে। নহয়; মই কৈছোঁ যে এইটো সেই সকলোবোৰতকৈ মহান; আৰু আমি সেইবোৰত যি অধ্যয়ন কৰোঁ, সেয়া এই মহান বিষয়টোৰ অধীনতহে কৰিব লাগিব। মই কেৱল এইটোৱেই কৈছোঁ যে যদি আমি বৈজ্ঞানিক হ’ব খোজোঁ, তেন্তে আন সকলো বিজ্ঞানে অন্ততঃ এই বিজ্ঞানটোৰ তুলনাত গৌণ স্থান ল’ব লাগিব।

TAM1897 D 50.6ভাবি চাওকচোন! আন বিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰত আমি ব্যৱহাৰ কৰা আমাৰ স্বাভাৱিক মনটোক লওক। মোৰ বা আন কোনো মানুহৰ বাবে এটা উচ্চতৰ বিজ্ঞান উপলব্ধ বুলি সৰ্বোচ্চ সম্ভৱ কৰ্তৃপক্ষৰ নিশ্চয়তা থকা সত্ত্বেও, তাতকৈ নিম্ন কোনো বিজ্ঞানত নিজৰ শ্ৰেষ্ঠ আৰু উচ্চতম চিন্তা নিয়োজিত কৰাটো সম্পূৰ্ণৰূপে বিজ্ঞানসন্মত হ’বনে? সেয়া বৈজ্ঞানিক হ’বনে? — নহয়। বাৰু, তেন্তে, আমি এতিয়ালৈকে দেখিলোঁ যে এইটো এটা বিজ্ঞান; যে ই সৰ্বোচ্চ বিজ্ঞান। তেন্তে যিকোনো মানুহে যদি এই বিজ্ঞানখনক প্ৰথম স্থান নিদিয়ে, ইয়াৰ ওপৰত তেওঁৰ সৰ্বোচ্চ চিন্তা, শ্ৰেষ্ঠ চিন্তা আৰু সকলো শক্তি নিয়োগ নকৰে, আৰু ইয়াক আন সকলো বিজ্ঞানৰ পথপ্ৰদৰ্শক হ’বলৈ নিদিয়ে, তেন্তে তেওঁ স্বভাৱগতভাৱে বৈজ্ঞানিক নহয়।

TAM1897 D 50.7আৰু তেওঁ জ্ঞানীও নহয়। কাৰণ এই বিজ্ঞান কি? — পৰিত্ৰাণ। বৰ ভাল। আৰু ই হৈছে চিৰন্তন জীৱন। ধৰি লওক, মই মোৰ গোটেই জীৱন, মোৰ সকলো শক্তি অন্য বিজ্ঞানত লগাই দিওঁ, এই বিজ্ঞানক অৱহেলা কৰি বা ইয়াক নিম্ন বুলি গণ্য কৰি, তেন্তে মই সেয়া লাভ কৰিমনে? — নাপাম। তেন্তে অন্য বিজ্ঞানসমূহ অধ্যয়ন কৰিবলৈ মোৰ হাতত কিমান সময় থাকিব? — সৰ্বাধিক কেইবছৰমানহে। তেতিয়া এই বিজ্ঞানসমূহৰ ওপৰত মোৰ কাম চিৰদিনৰ বাবে শেষ হৈ যাব, আৰু মই সেইবোৰ আৰু কেতিয়াও অধ্যয়ন কৰাৰ সুযোগ নাপাম।

TAM1897 D 50.8কিন্তু যদি মই এইটোকে প্ৰথমে লওঁ, আৰু আনবোৰক পিছৰ স্থানত ৰাখোঁ যেতিয়ালৈকে মই এইটো সুৰক্ষিত নকৰোঁ, তেতিয়াহে মই আনবোৰৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰাৰ সুযোগ পামনে? — হয়। কিমান সময়ৰ বাবে? — অনন্তকাললৈ। আহ, তেন্তে সেইটোৱেই বুদ্ধিমানৰ পথ নহয়নে? সেইটোৱেই একমাত্ৰ বুদ্ধিমানৰ পথ নহয়নে? আৰু সেইটোৱেই একমাত্ৰ বৈজ্ঞানিক আৰু যুক্তিসংগত পথ নহয়নে? — নিশ্চিতভাৱে সেয়াই। তেন্তে আহক, আমি বৈজ্ঞানিক হওঁ, কঠোৰভাৱে, সৰ্বোচ্চভাৱে।

TAM1897 D 50.9এতিয়া আহকচোন আমি অলপ আগলৈ চাওঁ। আমি আগতে চোৱা স্বৰ্গদূতসকলৰ বিষয়ে থকা সেই প্ৰথমটো অংশত, এইদৰে ভাববাদীসকলৰ পৰা আৰম্ভ হৈছে: “যি ভাববাদী সকলে আপোনালোকৰ কাৰণে নিৰূপিত অনুগ্ৰহৰ বিষয়ে ভাববাণী কৰিছিল, তেখেত সকলে সেই পৰিত্রাণৰ বিষয়ে যত্নেৰে বিচাৰ আৰু অনুসন্ধান কৰিছিল”, সেই সময়ত তেওঁলোকে খ্ৰীষ্টৰ দুখ-কষ্ট আৰু তাৰ পিছত অহা মহিমাৰ বিষয়ে আগতীয়াকৈ সাক্ষ্য দিছিল।

TAM1897 D 51.1এতিয়া, ভাববাদীসকলৰ দ্বাৰাই এই পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞান, পৰিত্ৰাণৰ বিষয়ত ঈশ্বৰৰ চিন্তাৰ এই উৎপাদ, লিপিবদ্ধ ৰূপত আগবঢ়োৱা হৈছিল, যিদৰে আমি ইয়াত পাইছোঁ। এই বিজ্ঞানৰ গ্ৰন্থখন, এই পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞান, ভাববাদীসকলৰ দ্বাৰাই আহিছিল। তেওঁলোকে আন বিজ্ঞানসমূহৰ বিষয়ে কিবা জানিছিলনে? — হয়।

TAM1897 D 51.2আমি এইটো বহুতো ঠাইত বিচাৰি পাওঁ — যিমানখিনি আজি ৰাতি লক্ষ্য কৰিবলৈ আমাৰ সময় থাকিব তাতকৈও অধিক। কিন্তু আমি দুটামান বা তিনিটামান কথালৈ চকু দিম, যাতে এইবোৰ কথা তেওঁলোকৰ জ্ঞাত আছিল বুলি থকা সত্যটো আমাৰ মনত স্পষ্ট হৈ পৰে।

TAM1897 D 51.3প্ৰথম কৰিন্থীয়াৰ পোন্ধৰতম অধ্যায়ত এনে এক বৈজ্ঞানিক বিবৃতি আছে যিটো বিজ্ঞানৰ দ্বাৰা আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ প্ৰায় এক হাজাৰ সাতশ বছৰ আগতেই দিয়া হৈছিল। ই ইমান বছৰ ধৰি তাত আছিল, কিন্তু যিসকল বিজ্ঞানীৰ ক্ষেত্ৰৰ বিষয় আছিল তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ চিন্তাৰ প্ৰক্ৰিয়াৰে ইয়াক নাজানিছিল। ই জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ এক সত্যৰ বিবৃতি। যিজনে বাইবেলৰ এই বক্তব্যত বিশ্বাস কৰিছিল, তেওঁ অৱশ্যে এই কথাটো সদায় জানিছিল, যদিও তেওঁ কেতিয়াও ‘জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান’ শব্দটো শুনা নাছিল; কিন্তু মানুহৰ বিজ্ঞানৰ জ্ঞানে এই কথাটো নাজানিছিল, আৰু ইমান দীঘলীয়া সময়ৰ পিছতহে ইয়াক আৱিষ্কাৰ কৰিছিল।

TAM1897 D 51.4আন এটা চিন্তা: যেতিয়া বাইবেলৰ সেই লেখকে সেই বৈজ্ঞানিক বিবৃতিটো দিছিল, যিটো এক হাজাৰ সাতশ বছৰৰ পিছত বিজ্ঞানীসকলে বৈজ্ঞানিকভাৱে শুদ্ধ বুলি পাইছিল, তেতিয়াও ই আৱিষ্কাৰৰ পিছৰ সময়ৰ দৰেই সদায়েই এক প্ৰকৃত বৈজ্ঞানিক বিবৃতি নাছিলনে? — নিশ্চিতভাৱে। তেন্তে লেখকে যেতিয়া ইয়াক লিখিছিল তেতিয়া ই তেনে নাছিলনে? — নিশ্চয়। এই অংশটো ১ কৰিন্থীয়া ১৫:৪১:—

TAM1897 D 51.5সূৰ্যৰ গৌৰৱ এক প্ৰকাৰৰ উজ্বল, চন্দ্ৰৰ গৌৰৱ আন এক ধৰণৰ, নক্ষত্ৰবোৰৰো গৌৰৱ অন্য ধৰণৰ; আকৌ তৰাবোৰৰ ক্ষেত্ৰতো এটা তৰাতকৈ আনটো তৰাৰ উজ্বল ভিন্ন হয়।

TAM1897 D 51.6এশ বছৰ আগতে এই কথাটো জনা নাছিল, কাৰণ প্ৰায় সেইমান বছৰ আগতে এজন লোকে, যিয়ে নিজকে এজন উল্লেখযোগ্য জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী বুলি গণ্য কৰিছিল আৰু তেওঁৰ সহকৰ্মীসকলেও তেওঁক তেনেকৈয়ে গণ্য কৰিছিল, তেওঁ সেই বক্তব্যটোক ভুল বুলি সমালোচনা কৰিছিল আৰু বাইবেলৰ লেখকসকলৰ অজ্ঞতাৰ প্ৰমাণ হিচাপে গণ্য কৰিছিল; কাৰণ তেওঁ ভাবিছিল (অৰ্থাৎ, বাইবেলৰ লেখকে ভাবিছিল) যে এটা তৰা আন এটা তৰাতকৈ মহিমাত, উজ্জ্বলতাত পৃথক, দূৰত্বত নহয়। এই সমালোচকজনৰ এই বিষয়ে বক্তব্য এয়াই। তেওঁৰ ধাৰণা আছিল, আৰু তেওঁ জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ হৈ কৈছিল যে, এটা তৰা আনটোতকৈ আমাৰ বাবে উজ্জ্বল আৰু অধিক ধুনীয়া হোৱাৰ একমাত্ৰ কাৰণটো হ’ল, আনটোতকৈ এটাই আমাৰ ওচৰত থকা, যাৰ ফলত আমি ইয়াৰ পৰা অধিক পোহৰ পাওঁ। কিন্তু আজি বিজ্ঞানৰ সকলো ক্ষেত্ৰতে এইটো সত্য বুলি জনা যায় যে তৰাবোৰৰ মাজতো, সিহঁতৰ মহিমা, সৌন্দৰ্য আৰু ৰঙৰ ক্ষেত্ৰত পৃথিৱীৰ ফুলবোৰৰ দৰেই পাৰ্থক্য আছে। সেয়েহে, যদি আমি পৃথিৱীৰ সকলোবোৰ ফুলক ইহঁতৰ সকলো মহিমা, আৰু বিভিন্ন ৰঙৰ সৈতে এখন বিশাল ক্ষেত্ৰত আমাৰ সন্মুখত সজোৱা দেখিব পাৰিলোহেঁতেন, আৰু তাৰ পিছত যদি আমি আকাশৰ তৰাবোৰক ঠিক এইবোৰ দেখাৰ দৰেই স্পষ্টকৈ দেখিব পাৰিলোহেঁতেন, তেন্তে আমি দেখিলোহেঁতেন যে এখন ঠিক সিমানেই বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ আৰু সুন্দৰ, যিমানখিনি আনখন। এইটো এতিয়া জনা যায়, কিন্তু যেতিয়া সেই অংশটো কৰিন্থীসকললৈ লিখা হৈছিল তেতিয়া এইটো জনা নাছিল।

TAM1897 D 51.7এতিয়া মই সুধিছোঁ, যিদিনা পৌলে এই কথাখিনি লিখি কৰিন্থলৈ পঠিয়াইছিল, সেইদিনা ই এটা বৈজ্ঞানিক বিবৃতি নাছিলনে? ই বিজ্ঞানৰ এটা সত্যৰ বিবৃতি নাছিলনে, ঠিক যেনেকৈ এতিয়া ইয়াক নিশ্চিতভাৱে জনা যায়? বিজ্ঞানে যেতিয়া এইটো সত্য বুলি আৱিষ্কাৰ কৰিলে, সেই আৱিষ্কাৰটোৱে ইয়াক সত্য নকৰিলে, বা সত্য হিচাপে ইয়াৰ ওজনত এটা কণিকো যোগ নকৰিলে। তেওঁলোকৰ আৱিষ্কাৰে কেৱল এইটোৱেই দেখুৱাইছিল যে তেওঁলোকে এনে কিবা এটা বিচাৰি পাইছে যিটো সঁচা, কিন্তু যিটো তেওঁলোকে আগতে নাজানিছিল, কাৰণ তেওঁলোকে বাইবেলত বিশ্বাস কৰা নাছিল। যদি তেওঁলোকে কেৱল বাইবেলত সেইটো পঢ়িছিল, আৰু বিশ্বাস কৰি গ্ৰহণ কৰিছিল, তেন্তে কোনো বিজ্ঞানীয়ে আৱিষ্কাৰ কৰাৰ বহু আগতেই তেওঁলোকে বিজ্ঞানৰ সেই কথাটো জানিলেহেঁতেন।

TAM1897 D 51.8আন এটা বিজ্ঞান আছে: এদিন ছাৰ আইজাক নিউটন আপেল গছৰ তলত বহি আছিল। তেওঁৰ ওচৰৰ ডাল এটাৰ পৰা এটা আপেল সৰি পৰিল। ইয়াৰ আগতেও বহুবাৰ গছৰ পৰা আপেল সৰি পৰিছিল। তেওঁ আগতেও গছৰ পৰা আপেল সৰা দেখিছিল। কিন্তু সেইদিনা তেওঁ এক ধ্যানমগ্ন মনোভাৱত আছিল, আৰু তেওঁ ভাবিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। সেই আপেলটো কিয় পৰিছিল? নিশ্চয় ইয়াৰ কাৰণ হ’ল পৃথিৱীয়ে ইয়াক নিজৰ ফালে আকৰ্ষণ কৰিবলৈ ইয়াৰ ওপৰত কিছু প্ৰভাৱ পেলাইছিল। আপেলটোতকৈ পৃথিৱী ডাঙৰ হোৱাৰ বাবে, গছৰ পৰা ওফৰি অহাৰ লগে লগে ই ইয়াক নিজৰ ফালে আকৰ্ষণ কৰিব। তেওঁ ক’লে, যদি মই সেই আপেলটো লওঁ, আৰু যিমান পাৰি ওপৰলৈ দলিয়াই দিওঁ, ই আকৌ পৃথিৱীলৈ নামি আহিব। তেন্তে যদি পৃথিৱীৰ আকৰ্ষণেই ইয়াক এই কম দূৰত্বলৈ আনিছিল, তেন্তে যেতিয়া মই ইয়াক যিমান পাৰি ওপৰলৈ দলিয়াই দিম আৰু ই আকৌ ঘূৰি আহিব, সেয়াই প্ৰমাণ হ’ব যে পৃথিৱীৰ আকৰ্ষণ শক্তি পৃথিৱীৰ পৰা সিমানেই দূৰলৈকে বিস্তৃত, আৰু সেই বস্তুটোক ধৰি ৰাখি ইয়াক ঘূৰাই আনে। যদি মই আপেলটো এক মাইল ওপৰলৈ দলিয়াব পাৰোঁ আৰু ই ঘূৰি আহে, তেন্তে এইটো স্পষ্ট হৈ পৰিব যে সেই প্ৰভাৱ বস্তুটো ঘূৰাই আনিবলৈ এক মাইল দূৰলৈকে বিস্তৃত। তেতিয়া তেওঁ ক’লে, যদি এইটো সঁচা, তেন্তে সেই প্ৰভাৱ চন্দ্ৰলৈকে বিস্তৃত হোৱা উচিত। মই ভাবোঁ, এই প্ৰভাৱটো সঁচাকৈয়ে চন্দ্ৰলৈকে পায় নেকি? মই গৈ চাই আহোঁ। তেওঁ নিজৰ ঘৰলৈ গৈ তাতে বহি ল’লে, চন্দ্ৰৰ কক্ষপথৰ জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান সম্পৰ্কীয় গণনাবোৰ ল’লে আৰু বহুতো সংখ্যাৰ হিচাপ-নিকাচ কৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু সেইবোৰ মিলি নাছিল। তেওঁ বাৰে বাৰে চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু সেইবোৰ নিমিলিল; তেওঁ সেই প্ৰভাৱটো চন্দ্ৰলৈকে পোৱাটো গণনা কৰি উলিয়াব নোৱাৰিলে।

TAM1897 D 52.1মই যদি শুদ্ধকৈ মনত ৰাখোঁ, তেওঁ ইয়াক পুনৰ হাতত লোৱাৰ আগতে প্ৰায় দহ বছৰলৈকে কথাটো একাষৰীয়াকৈ থৈ দিছিল। এদিন চন্দ্ৰৰ কক্ষপথৰ এক নতুন গণনা প্ৰকাশ পালে, য’ত পূৰ্বৰ সংখ্যাবোৰৰ কিছুমান ভুল শুধৰোৱা হৈছিল। যেতিয়া সেয়া প্ৰকাশিত হ’ল, নিউটনে ক’লে, “মই ভাবোঁ, এইটোৱে মোৰ প্ৰয়োজন পূৰণ কৰিব পাৰিবনে?” তেওঁ সংখ্যাবোৰ লৈ কামত লাগিল, আৰু এনে এক দীঘলীয়া সংখ্যাৰ শৃংখল গণনা কৰিলে যিটো দেখি আপোনালোক আৰু মই নিশ্চয় আচৰিত হ’ম। কিন্তু শেষত তেওঁ গণনাৰ এনে এটা পৰ্যায়ত উপনীত হ’ল য’ত মাত্ৰ দুই-তিনিটা সংখ্যাৰ হিচাপ বাকী আছিল, আৰু দেখিলে যে ই মিলি যাব। এই আশ্চৰ্যজনক সত্যত তেওঁ ইমানেই অভিভূত হৈ পৰিছিল যে তেওঁ নিজৰ গণনা সম্পূৰ্ণ কৰিব পৰা নাছিল। তেওঁৰ হাতৰ পৰা কলমখন সৰি পৰিছিল, আৰু তেওঁ এজন বন্ধুক তেওঁৰ হৈ গণনাটো সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ ক’বলগীয়া হৈছিল। বন্ধুজনে গণনাটো সম্পূৰ্ণ কৰিলে, আৰু ছাৰ আইজাক নিউটনে এটা বৈজ্ঞানিক সত্য, বা বৰঞ্চ ক’বলৈ গ’লে এক নতুন বিজ্ঞানৰ প্ৰমাণ দাঙি ধৰিলে। ইয়াক মহাকৰ্ষণ বুলি কোৱা হয়। আৰু তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁ অমৰ হৈ ৰৈ গ’ল।

TAM1897 D 52.2সেইটো সঁচাকৈয়ে এক মহান কথা আছিল। তথাপি, ছাৰ আইজাক নিউটনে প্ৰকৃতিত ইয়াক আৱিষ্কাৰ কৰাৰ পঁচিশ শতিকা আগতেই বাইবেলত এই কথা উল্লেখ আছিল। মহাকৰ্ষণ শক্তি হ’ল বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ ভাৰসাম্যতা। বিজ্ঞানীসকলৰ মতে, ই হ’ল সেই নীতি, সেই আইন, যাৰ দ্বাৰা বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ ভাৰসাম্য বজাই ৰখা হয়। অৰ্থাৎ, বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ প্ৰতিটো বস্তুৱে আন প্ৰতিটো বস্তুক প্ৰভাৱিত কৰে, আৰু তাৰ সৈতে ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰে। কেৱল প্ৰতিটো বস্তুৱেই নহয়, বৰঞ্চ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ প্ৰতিটো কণিকাই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আন প্ৰতিটো কণিকাক আকৰ্ষণ কৰে আৰু প্ৰভাৱিত কৰে।

TAM1897 D 52.3ভৌতিক জগতত এয়া জীৱনৰ ক্ষেত্ৰত আজি আবেলি আমাৰ বাইবেল শ্ৰেণীত আলোচনা কৰা কথাটোৰ সৈতে সংগতি থকা এক সত্য। আমি দেখিলোঁ যে, সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত খবৰ বিয়পি নোযোৱাকৈ আপুনি কোনো মানুহ বা কোনো বস্তুক স্পৰ্শ কৰিব নোৱাৰে। আপোনাৰ পিতৃৰ অজ্ঞাতে এটা ঘৰচিৰিকাও নপৰে, আৰু সেই ঘৰচিৰিকাটো পৰিলে তাৰ পতন সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত অনুভূত হয়। এয়া কেৱল সেই সত্যটোৰ সৈতে মিল থকা আন এটা সত্য।

TAM1897 D 52.4এই দুটাৰ সৈতে মিল থকা এটা আধ্যাত্মিক সত্যও আছে।

TAM1897 D 52.5তোমাৰ আত্মাৰ আগৰ পৰা মই ক’লৈ যাব পাৰোঁ? তোমাৰ সন্মুখৰ পৰা মই ক’লৈ পলাই যাব পাৰিম? যদি স্বৰ্গত গৈ উঠো, তাতো তুমি; যদি চিয়োলত মোৰ শয্যা পাৰোঁ, চোৱা, তাতো তুমি থাকা। যদি মই অৰুণৰ ডেউকাত ধৰি সমুদ্ৰৰ দূৰ সীমাত গৈ বসতি কৰোঁ, তাতো তোমাৰ হাতে মোক চলাব; তোমাৰ সোঁ হাতে মোক ধৰি ৰাখিব। গীতমালা ১৩৯:৭-১০।

TAM1897 D 52.6যেতিয়া আপোনালোক আৰু মই এটা শুদ্ধ চিন্তা কৰোঁ, সেয়া আন ক’তো ধৰা পৰে নে? আমি এটা ভুল চিন্তা কৰোঁ। ভুল চিন্তা কি? — পাপ। তেন্তে পাপ ক’ত আৰম্ভ হয়? — চিন্তাত। নিজৰ বাহিৰে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আন ক’ৰবাত মোৰ পাপ ধৰা পৰে নে? ইয়াক কোনে উপলব্ধি কৰে? — ঈশ্বৰে, তেওঁৰ আত্মাৰ দ্বাৰা। অ’, তেনেহ’লে, আমাৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত এনে কোনো আধ্যাত্মিক সত্য আছেনে যিটো উপলব্ধি কৰা নহয়? অনুভৱ কৰা নহয়? বা ভাল-বেয়াৰ বাবে এনে কোনো চিন্তা আছে নেকি যিটো অনুভৱ কৰা নহয়? তেনেহ’লে আপুনি বিজ্ঞান হিচাপে মাধ্যাকৰ্ষণক নেদেখে নেকি? ছাৰ আইজাক নিউটনে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত এনে এক সত্য আৱিষ্কাৰ কৰিছিল যিটো বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আন সত্যসমূহৰ সৈতে সংগতিপূৰ্ণ।

TAM1897 D 52.7নিউটনে আৱিষ্কাৰ কৰা বিধানটো হ’ল, মই কোৱাৰ দৰে, সেইটোৱেই যিটোৰ দ্বাৰা বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ ভাৰসাম্য বজাই ৰখা হয়। এতিয়া মই সেই শাস্ত্ৰাংশটো পঢ়িম যিয়ে দেখুৱায় যে নিউটনৰ আৱিষ্কাৰৰ পঁচিশ শ বছৰ আগতেই এই কথাটো জনা গৈছিল। যিচয়া ৪০:১২:—

TAM1897 D 52.8কোনে নিজৰ হাতৰ তলুৱাত জলৰাশি জুখিছিল? আৰু কোনে বেগেতেৰে আকাশ জুখিছে? কোনে পৃথিবীৰ সমূদায় ধূলি দোনত ভৰাই জুখিছিল? কোনে পৰ্ব্বতবোৰক পাল্লাত বা পাহাৰবোৰক তুলাঁচনীত জুখিছিল?

TAM1897 D 52.9যেতিয়া পৰ্বত আৰু টিলাবোৰ স্থাপন কৰা হৈছিল, সেইবোৰ ইটোৱে সিটোৰ সৈতে ভাৰসাম্যপূৰ্ণ আছিল। ঈশ্বৰে সেইবোৰ এনেদৰে স্থাপন কৰিছিলনে যাতে সেইবোৰৰ ভাৰসাম্য বজাই থাকে? বস্তুৰ ভাৰসাম্য বজাই ৰখা সেই বিধানটোৰ বৈজ্ঞানিক নাম কি? — মহাকৰ্ষণ। তেন্তে যিচয়াই কিহৰ বিষয়ে কৈছিল? — মহাকৰ্ষণৰ বিষয়ে। নিশ্চিতভাৱে তেওঁ তাকেই কৈছিল।

TAM1897 D 52.10এজন বিজ্ঞানীয়ে এই তথ্যটো ‘স্নোড্ৰপ’ নামৰ সৰু ফুলটোৰ দ্বাৰা উদাহৰণ দিছে। বীজৰ পৰা বংশবৃদ্ধি হোৱা দুবিধ ফুলৰ কথা ভাবক। এবিধ হ’ল থিয় ফুল, আনবিধ হ’ল তলমুৱাকৈ ওলমি থকা ফুল। আপুনি ফুলৰ মাজত এটা কেন্দ্ৰীয় স্পিন্ডলৰ চাৰিওফালে সৰু সৰু স্পিন্ডল থিয় হৈ থকা লক্ষ্য কৰিছে। এতিয়া, গুটিৰ পৰা বংশবৃদ্ধি হোৱা থিয় ফুলৰ ক্ষেত্ৰত, মাজৰ স্পিন্ডেলটো সদায় চাৰিওফালৰ স্পিন্ডেলবোৰতকৈ চুটি হয়। যদি ই এটা তলমুৱাকৈ ওলমি থকা ফুল হয়, তেন্তে মাজৰ স্পিন্ডেলটো চাৰিওফালৰ স্পিন্ডেলবোৰতকৈ দীঘল হয়। ইয়াৰ কাৰণ হ’ল যে চাৰিওফালৰ স্পিন্ডেলবোৰৰ ওপৰত থকা ফুলৰ ধূলি — পৰাগ — মাজৰ স্পিন্ডেলটোৰ ওপৰত পৰিবই লাগিব, নহ’লে ফুলটোৰ প্ৰজনন সম্ভৱ নহয়।

TAM1897 D 52.11এতিয়া, গুটিৰ পৰা বংশবিস্তাৰ কৰা এটা থিয় ফুলত, এই কেন্দ্ৰীয় স্পিন্ডেলটো আনবোৰতকৈ চুটি হ’ব লাগে, যাতে আনবোৰৰ পৰাগাণু ইয়াৰ ওপৰত পৰে। যদি ই দীঘল হয়, তেন্তে দেখিব যে পৰাগাণুবোৰ তললৈ পৰি যাব আৰু ইয়াৰ ওপৰত নপৰিব, আৰু সেয়েহে কোনো গুটি গঢ় লৈ উঠিব নোৱাৰিব। যদি ই এটা তলমুৱাকৈ ওলমি থকা ফুল হয়, আৰু এই স্পিন্ডেলটো আনবোৰতকৈ চুটি হয়, তেন্তে পৰাগাণুবোৰ আঁতৰি পৰি যাব আৰু আকৌ কোনো গুটি গঢ় লৈ উঠিব নোৱাৰিব। গতিকে, বীজৰ পৰা প্ৰজনন হোৱা প্ৰতিটো থিয় ফুলত, কেন্দ্ৰীয় স্পিন্ডেলটো ইয়াৰ চাৰিওফালৰ স্পিন্ডেলবোৰতকৈ চুটি হয়। আৰু বীজৰ পৰা প্ৰজনন হোৱা প্ৰতিটো তলমুৱাকৈ ওলমি থকা ফুলত, কেন্দ্ৰীয় স্পিন্ডেলটো দীঘল হয়।

TAM1897 D 53.1স্নোড্ৰপ নিজেই বীজৰ পৰা বংশবৃদ্ধি কৰে। আৰু যদিও ই এটা থিয় ফুল, তথাপি ইয়াৰ কেন্দ্ৰীয় স্পিন্ডেলটো চাৰিওফালৰবোৰতকৈ দীঘল। এয়া কেনেকৈ সম্ভৱ? মই কথাটো পুনৰ ক’ম যাতে আপুনি কথাটো অধিক স্পষ্টকৈ বুজিব পাৰে: স্নোড্ৰপটো প্ৰকৃততে এটা থিয় ফুল, আৰু ই নিজেই বীজৰ পৰা বংশবৃদ্ধি কৰে। তেনেহ’লে, ইয়াৰ কেন্দ্ৰীয় স্পিন্ডেলটো আনবোৰতকৈ চুটি হোৱা উচিত। কিন্তু ই দীঘল। তেন্তে, ই নিজেই বীজৰ পৰা বংশবৃদ্ধি কেনেকৈ কৰিব পাৰে? প্ৰভুৱে তাৰ ব্যৱস্থা কৰিছে। তেওঁ এনেদৰে স্থিৰ কৰিছে যে যদিও ই এটা থিয় ফুল, তথাপি ই বেঁকা হৈ ওলমি পৰিব। সেয়েহে, এই থিয় ফুলবিধৰ কেন্দ্ৰীয় স্পিন্ডেলটো আনবোৰতকৈ দীঘল হয়। ই ফুলি পৰিপক্ব হৈ প্ৰজননৰ বাবে সাজু নোহোৱালৈকে ওপৰলৈ বাঢ়ি পোন হৈ থিয় দি থাকে। ঠিক তেতিয়াই ই মূৰটো নমাই দিয়ে, আৰু যেতিয়া পৰাগৰেণুবোৰ নিজৰ ঠাইত পৰে, তেতিয়া সৰু ফুলটো আকৌ উঠি থিয় দি থাকে।

TAM1897 D 53.2এতিয়া, এইটো নিজেই এটা সুন্দৰ কথা; কিন্তু ইয়াতেই আহি পৰে মহাকৰ্ষণৰ নিয়মৰ উদাহৰণটো। এই বিজ্ঞানীজনে মোক কৈছে যে ফুলজোপা মূৰ নমাই দিয়াৰ কাৰণটো হ’ল পৃথিৱীৰ আকৰ্ষণ। এইটো শুদ্ধ। আপেল এটা কিহে পেলায়? — ওজন। কিন্তু ওজন মানেই হ’ল মহাকৰ্ষণ — লেটিন শব্দ gravus ৰ পৰা আহিছে, যাৰ অৰ্থ ওজন। সেই থিয় হৈ থকা ফুলটোৰ মূৰটো কিহে নমাই দিয়ে? — পৃথিৱীৰ ওজন। কিন্তু পৃথিৱীৰ ওজনটোৱে সেই ফুলটোৰ মূৰটো আগতীয়াকৈ কিয় ননমায়? — আহা, যেতিয়া ঈশ্বৰে সেই সৰু ফুলটো বনাইছিল, তেওঁ পৃথিৱীক, হয়, তেওঁ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডক, তাৰ প্ৰয়োজন অনুসৰি ভাৰসাম্যপূৰ্ণ কৰিছিল। যেতিয়া ঈশ্বৰে সেই নম্ৰ সৰু স্নোড্ৰপটো বনাইছিল, তেওঁ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডক এক ভাৰসাম্যত ৰাখিছিল, আৰু তাক সেই সৰু ফুলটোৰ প্ৰয়োজন অনুসৰি খাপ খুৱাই দিছিল! আৰু যদি ঈশ্বৰে সেই সৰু ফুলটোৰ কথা ভাবিছে, তেন্তে তেওঁ আপোনালোকৰ কথা, হে অল্পবিশ্বাসীসকল, তাতোকৈ বহু বেছি চিন্তা নকৰিবনে?

TAM1897 D 53.3এতিয়া এই বিজ্ঞানীজনে মোক কৈছে যে যদি পৃথিৱীখন—আৰু অৱশ্যেই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডখনো—এতিয়া থকাতকৈ এক পাউণ্ড, বা এক আউন্স বেছি গধুৰ হ’লহেঁতেন, তেন্তে ই স্নোড্ৰপ ফুলটোৰ মূৰটো সঠিক সময়ৰ আগতেই নমাই দিলেহেঁতেন; কাৰণ, বেছি গধুৰ হোৱাৰ বাবে, ইয়াৰ ওপৰত ইয়াৰ প্ৰভাৱ বেছি পৰিলেহেঁতেন। আৰু তেনে ক্ষেত্ৰত, প্ৰথমটো স্নোড্ৰপেই শেষৰটো হ’লহেঁতেন। কিন্তু সেই সৰু স্নোড্ৰপ ফুলটোৱে জীয়াই থাকি মানৱজাতিক পৃথিৱীৰ শেষলৈকে আনন্দ দিব পৰাকৈ, ঈশ্বৰে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডখন সেই ফুলজোপাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ সৈতে সম্পূৰ্ণৰূপে খাপ খোৱাকৈ স্থাপন কৰিছে, যাতে যেতিয়া ইয়াৰ প্ৰয়োজনৰ সঠিক সময় আহে, তেতিয়া ইয়াক তললৈ নমাই আনিবলৈ ওজনটো সঠিকভাৱে পৰ্যাপ্ত হয়। তাৰ পিছত যেতিয়া ই ওলমি থাকে, প্ৰজনন ঘটিব পৰাকৈ, শিপাৰ পৰা অন্য শক্তি আহি থাকে, আৰু গছজোপাৰ কাণ্ডটো অলপ টান হৈ পৰে, আৰু ফুলটোৱে মাধ্যাকৰ্ষণ শক্তিক অতিক্ৰম কৰি, আগৰ দৰেই থিয় হৈ থাকে।

TAM1897 D 53.4কোনে নিজৰ হাতৰ তলুৱাত জলৰাশি জুখিছিল? আৰু কোনে বেগেতেৰে আকাশ জুখিছে? কোনে পৃথিবীৰ সমূদায় ধূলি দোনত ভৰাই জুখিছিল? কোনে পৰ্ব্বতবোৰক পাল্লাত বা পাহাৰবোৰক তুলাঁচনীত জুখিছিল?

TAM1897 D 53.5বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ ভাৰসাম্য স্থাপন কৰোঁতা কোন? — ঈশ্বৰ। ছাৰ আইজাক নিউটনে আৱিষ্কাৰ কৰাৰ প্ৰায় পঁচিশ শতিকা আগতেই যিচয়াই এই কথা কৈছিল। যিচয়াই লিখাৰ সময়ত ই এটা বৈজ্ঞানিক সত্য নাছিলনে? — হয়। সেই সকলো যুগ ধৰি ই লিপিবদ্ধ হৈ থকা নাছিলনে? — হয়। সেইটো সদায় এটা বৈজ্ঞানিক সত্য নাছিলনে? — আছিল। নিউটনে ইয়াক আৱিষ্কাৰ কৰাৰ পিছত ই অধিক বৈজ্ঞানিক সত্য হৈছিল নেকি? — নহয়; বিজ্ঞানীসকলে আগতে নজনা কিবা এটা শিকিছিল, কিন্তু বাইবেলত সেইটো সদায়ৰ পৰা আছিল।

TAM1897 D 53.6এইবোৰ কথাৰ বিষয়ে চিন্তা কৰক। ঈশ্বৰে বিচাৰে যে আমি কৰোঁ। তেওঁ বিচাৰে যে আপোনালোক আৰু মই দেখোঁ যে পৰিত্ৰাণ, তেওঁ আমাক দিয়া বাক্য, আৰু যিটোৰ প্ৰতি তেওঁ আমাৰ সৰ্বোচ্চ চিন্তাক আহ্বান জনায়, সেয়া কোনো সৰু, সংকীৰ্ণ, গৌণ বিষয় নহয়; বৰঞ্চ ই হৈছে জগতৰ বাবে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ বস্তু যাক জনাটো সম্ভৱ। ই হৈছে জগতৰ বিজ্ঞানৰ বাবে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ বস্তু যাক জনাটো সম্ভৱ। ই হৈছে জগতৰ বাবে সৰ্বোচ্চ বিজ্ঞান যাক জনাটো সম্ভৱ।

TAM1897 D 53.7তথাপি আমি ইয়াক বৈজ্ঞানিক হ’বলৈ অধ্যয়ন কৰিব নালাগে। আমি ইয়াক পৰিত্ৰাণ পাবলৈ অধ্যয়ন কৰিব লাগে; আৰু পৰিত্ৰাণ পোৱাটোৱেই বৈজ্ঞানিক।