ভৱিষ্যদ্বাণীৰ আত্মা। – ২ নং

TAM1897 D 21.2১০ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৮৯৭, বুধবাৰে পুৱা দিয়া ধৰ্মোপদেশ জেনেৰেল কনফাৰেন্স ডেইলী বুলেটিন, ১৫ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৮৯৭, খণ্ড ১, সংখ্যা ২, পৃষ্ঠা ২১-২২-ত মুদ্ৰিত।

TAM1897 D 21.3তলত দিয়াখিনি পাষ্টৰ জোনছৰ মন্তব্যৰ এক সাৰাংশহে। পূৰ্বৱৰ্তী সভাৰ পিছত বহু লোক অহাৰ বাবে, আগদিনা উত্থাপন কৰা বিষয়সমূহ আলোচনা কৰাত যথেষ্ট সময় ব্যয় কৰিবলগীয়া হৈছিল। ইয়াৰ উপৰিও, বক্তাজনে কৈছিল যে এটা জনগোষ্ঠী হিচাপে আমাৰ সমস্যাটো এইটো নহয় যে আমি নামমাত্ৰ বিশ্বাস নকৰোঁ যে সাক্ষ্যসমূহ ঈশ্বৰৰ পৰা আহিছে; কিন্তু আমি জানিবলগীয়া কথাটো হ’ল সেইবোৰ কেনেকৈ বিশ্বাস কৰিব লাগে। যদি সাক্ষ্যসমূহৰ প্ৰতি আমাৰ বিশ্বাস প্ৰকাশ কৰাৰ একমাত্ৰ উপায়টো হ’ল মানুহক কোৱা যে আমি সেইবোৰত বিশ্বাস কৰোঁ, তেন্তে আমাৰ বিশ্বাসৰ কোনো মূল্য নাই। এনে কৰি আমি মানুহৰ বাবে আমাৰ বিশ্বাসৰ আন্তৰিকতাক লৈ সন্দেহ কৰাৰ পথ মুকলি কৰি দিওঁ। যদি আমি সঁচাকৈয়ে সাক্ষ্যসমূহত বিশ্বাস কৰোঁ, তেন্তে মানুহক সেই কথা ক’বলগীয়া নহ’ব। আমাৰ জীৱনেই আমাৰ মাজত থকা বিশ্বাসৰ এক সাক্ষ্য হ’ব।

TAM1897 D 21.4ঈশ্বৰৰ পৰা বিমুখতা ঘটিছে, আৰু পুৰণি যিৰূচালেমৰ দিনৰ দৰেই মন্দিৰটো পৰিষ্কাৰ কৰাৰ প্ৰয়োজন আছে। ঈশ্বৰৰ আত্মাৰ সাক্ষ্যসমূহ অৱজ্ঞা কৰাৰ বাবেই আমি এই অৱস্থালৈ আহিছোঁ। কিন্তু সেইবোৰ অৱজ্ঞা কৰা বহুতে সেইবোৰত বিশ্বাস কৰিছিল, আৰু সেই সময়ত সেই সাক্ষ্যসমূহ তেওঁলোকৰ হাতত আছিল, আৰু তেওঁলোকে ভবা নাছিল যে তেওঁলোকে সেইবোৰ অৱজ্ঞা কৰিছে। ফলস্বৰূপে, আমি যি জানিব বিচাৰোঁ সেয়া হ’ল—আত্মাৰ সাক্ষ্যসমূহক কেনেকৈ সন্মান জনাব লাগে।

TAM1897 D 21.5আৰু যেতিয়া কোনো সাক্ষ্য দিয়া হয় আৰু এজন মানুহৰ নাম লোৱা হয়, তেতিয়া আমি এক মুহূৰ্তৰ বাবেও ভবা উচিত নহয় যে ঈশ্বৰে তেওঁক ধ্বংস কৰিবলৈ আক্ৰমণ কৰিছে। প্ৰভুৰ উদ্দেশ্য হ’ল তেওঁক সেই ত্ৰুটিবোৰৰ পৰা পৃথক কৰা যিবোৰে তেওঁক আঘাত দিছে আৰু ঈশ্বৰৰ কাৰ্যত বাধা দিছে। ইয়াৰ উদ্দেশ্য হ’ল মানুহজনক ৰক্ষা কৰা আৰু ত্ৰুটিটোক ধ্বংস কৰা। ঈশ্বৰে কোনো লোকক তেতিয়ালৈকে ধ্বংস বা দোষাৰোপ নকৰে, যেতিয়ালৈকে তেওঁ পাপৰ সৈতে অবিচ্ছেদ্যভাৱে জড়িত হৈ নাথাকে। যেতিয়া সেই মানুহজনে তেওঁৰ ভুল পথৰ পৰা বিমুখ হয়, সাক্ষ্যটো স্বীকাৰ কৰে, আৰু ঈশ্বৰৰ দৃষ্টিত নিজকে শুদ্ধ কৰে, তেতিয়া তেওঁ আৰু সেই অৱস্থানত নাথাকে য’ত সাক্ষ্যটোৱে তেওঁক পাইছিল। সেই সাক্ষ্যটো তেতিয়া আনৰ বাবে সতৰ্কবাণী হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি, কিন্তু যিজন মানুহে নিজৰ ভুল স্বীকাৰ কৰিছে, তেওঁক দোষী সাব্যস্ত কৰিবলৈ কেতিয়াও ব্যৱহাৰ কৰিব নালাগে।

TAM1897 D 21.6ঈশ্বৰৰ পথ হ’ল মানুহক তেওঁ যি নহয় তেনে কিবা এটা কৰা; মানুহক তেওঁৰ ওচৰত যি নাই তেনে কিবা এটা দিয়া। আমি সাক্ষ্যসমূহ আনৰ ওপৰত প্ৰয়োগ কৰিব নোৱাৰোঁ। নহয়, আনকি বাহিৰৰ পৰা নিজৰ ওপৰতো নোৱাৰোঁ। আমি সাক্ষ্যটো গ্ৰহণ কৰিবলৈ ঈশ্বৰৰ প্ৰতি হৃদয় মুকলি কৰিব লাগিব, যাতে প্ৰভুৱে আমাৰ অন্তৰত ঐশ্বৰিক নীতিটো সংৰোপণ কৰিব পাৰে, আমাক যিটো নাই সেয়া দিব পাৰে, আমাক এনে কিবা এটালৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব পাৰে যি আমি নহওঁ, আৰু এইদৰে তেওঁ নিজেই তেওঁৰ পবিত্ৰ আত্মাৰ দ্বাৰা সাক্ষ্যটোৰ প্ৰকৃত প্ৰয়োগ কৰে। তেতিয়া আমাৰ জীৱনত, আমাৰ কাৰ্যত সেইটো প্ৰকাশ পাব, যিটো ঈশ্বৰে আমাৰ অন্তৰত সংৰোপণ কৰিছে। সেয়াই হ’ল সাক্ষ্যসমূহ গ্ৰহণ কৰা। ইয়াতকৈ কম হ’লে সেইবোৰ গ্ৰহণ কৰা নহয়।

TAM1897 D 21.7ঈশ্বৰে সঞ্চাৰ কৰা শক্তিয়ে, হৃদয়ত গ্ৰহণ কৰিলে, মানুহজনক প্ৰলোভনৰ সময়ত আৰু নিজৰ দুৰ্বলতাৰ মাজতো থিয় হ’বলৈ সক্ষম কৰিব। ই তেওঁক সেইখিনি দিব যিটো তেওঁৰ নাই, আৰু ই তেওঁক প্ৰকৃতিগতভাৱে যি নহয়, তেনে এজন কৰি তুলিব।

TAM1897 D 21.8যেতিয়া কোনো মানুহে তেওঁক দিয়া পদত বিফল হয়, তেতিয়া আমি ভাবিবলৈ প্ৰৱণ হওঁ যে ঈশ্বৰে তেওঁক সেই পদত নিযুক্তি দি ভুল কৰিছে; কিন্তু এনে নহয়। ঈশ্বৰে চৌলক ইস্ৰায়েলৰ ৰজা হিচাপে নিযুক্তি দি কোনো ভুল কৰা নাছিল; কিন্তু ঈশ্বৰে তেওঁক যি হ’বলৈ বিচাৰিছিল, তেওঁ সেয়া নহোৱাৰ বাবে চৌলৰেই ভুল হৈছিল। ঈশ্বৰৰ মাত নুশুনি নিজৰ পথ আৰু পৰিকল্পনা অনুসৰণ কৰাতে তেওঁ ভুল কৰিছিল। সেইদৰে, ইস্ৰায়েলৰ ৰজা হিচাপে যাৰবিয়ামক নিযুক্তি দিয়াতো ঈশ্বৰৰ কোনো ভুল হোৱা নাছিল। যদিও লোকসকলৰ দুষ্টতাৰ বাবে যিহূদাৰ পৰা দহটা গোত্ৰক পৃথক কৰাৰ ঈশ্বৰৰ উদ্দেশ্য পূৰণ নহ’ল, তথাপি ঈশ্বৰৰ এটা পৰিকল্পনা আছিল, কিন্তু যাৰবিয়ামে তাক কাৰ্যকৰী হ’বলৈ নিদিলে। ঈশ্বৰে মোক বা আপোনাক কোনো পদত আহ্বান কৰিব পাৰে, আৰু যদি আমাৰ কোনো দুৰ্বলতা থাকে যি আমাৰ কাৰ্যক্ষমতাত বাধা দিব পাৰে, আৰু ঈশ্বৰে আমালৈ এটা বাৰ্তা পঠিয়ায়, তেন্তে সেই বাৰ্তাটো হ’ল আমাক তেওঁ বিচৰা ধৰণৰ কৰি তোলা, যাতে তেওঁৰ অনুগ্ৰহৰ দ্বাৰা আমি তেওঁ বিচৰা ঠাইত থিয় হ’ব পাৰোঁ।

TAM1897 D 22.1“দিনে দিনে মানুহে প্ৰকাশ কৰি আছে যে ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য তেওঁলোকৰ মাজত আছে নে নাই। যদি খ্ৰীষ্টই তেওঁলোকৰ হৃদয়ত শাসন কৰে, তেন্তে তেওঁলোকে নীতিৰ শক্তি, ক্ষমতা, আৰু বিশ্বাসী প্ৰহৰী, প্ৰকৃত সংস্কাৰক হিচাপে থিয় হোৱাৰ ক্ষমতা লাভ কৰিছে; কাৰণ যীচু খ্ৰীষ্টৰ সৈতে সম্পূৰ্ণ সহযোগিতা অবিহনে কোনো সংস্কাৰ হ’ব নোৱাৰে। খ্ৰীষ্টৰ অনুগ্ৰহৰ দ্বাৰা মানুহে ঈশ্বৰে দিয়া নিজৰ ক্ষমতা ব্যৱহাৰ কৰি নিজকে সংস্কাৰ কৰিব লাগে [আনক নহয়, নিজকে]; এই আত্ম-ত্যাগী কাৰ্যৰ দ্বাৰা, যাক স্বৰ্গৰ প্ৰভুৱে অনুমোদনৰ দৃষ্টিৰে চায়, তেওঁলোকে নিজৰ জন্মগত আৰু গঢ়ি উঠা প্ৰৱণতাবোৰৰ ওপৰত বিজয় লাভ কৰে। তাৰ পিছত, দানিয়েলৰ দৰে, তেওঁলোকে আনৰ হৃদয়ত এনে ছাপ পেলায় যি কেতিয়াও মচি নাযায়। এই প্ৰভাৱ বিশ্বৰ সকলো ঠাইতে বিয়পি পৰিব।”

TAM1897 D 22.2সংস্কাৰৰ কাম নিজৰ পৰা আৰম্ভ হয়। মই নিজকে সংস্কাৰ নকৰালৈকে আনৰ হৃদয়ত প্ৰভাৱ পেলাব নোৱাৰোঁ। ঈশ্বৰে আমালৈ আহি আনক স্পৰ্শ কৰে, আৰু আমাৰ জৰিয়তে আনক স্পৰ্শ কৰে। ২ কৰিন্থীয়া ১:৩, ৪ পদ চাওক—

TAM1897 D 22.3আমাৰ প্ৰভু যীচু খ্ৰীষ্টৰ পিতৃ ঈশ্বৰ ধন্য হওক; তেৱেঁই দয়ালু পিতৃ আৰু সকলো সান্ত্বনাৰ ঈশ্বৰ। আমি নিজে ঈশ্বৰৰ পৰা যি সান্ত্বনা পাওঁ, সেই সান্ত্বনাৰে যেন ক্লেশত থকা সকলক সান্ত্বনা দিব পাৰোঁ, এই কাৰণে তেওঁ আমাৰ ক্লেশৰ মাজত আমাক সান্ত্বনা দিয়ে।

TAM1897 D 22.4ঈশ্বৰে আমাক সান্ত্বনা দিয়ে যাতে আমি আনক সান্ত্বনা দিব পাৰোঁ; ঈশ্বৰে আমাক সহায় কৰে যাতে আমি আনক সহায় কৰিব পাৰোঁ। আমাক এনে এক স্থানলৈ অনা হয় য’ত আমাক ঈশ্বৰৰ সান্ত্বনাৰ প্ৰয়োজন হয়, যাতে আমি আনক সান্ত্বনা দিব পাৰোঁ। তেওঁ আমাক সান্ত্বনা দিয়াৰ সময়ত আনসকলৰ কথা মনত ৰাখে। “কিন্তু আমি যদি যন্ত্রণাগ্রস্ত, তেনেহলে সেয়ে আপোনালোকৰ সান্ত্বনা আৰু পৰিত্রাণ।” যদি মই দুখ-কষ্ট পাওঁ, তেন্তে সেয়া আন কোনোবা মানুহৰ সান্ত্বনা আৰু পৰিত্ৰাণৰ বাবে। মই যাক সান্ত্বনা দিবলগীয়া, সেই মানুহজনক হয়তো বছৰ বছৰ ধৰি লগ নাপাওঁ; কিন্তু এদিন মই তেওঁক লগ পাম, আৰু মই লাভ কৰা অভিজ্ঞতাই মোক তেওঁৰ কাষত বহি তেওঁৰ হাতত ধৰি তেওঁৰ বাবে সহায় আৰু সান্ত্বনা হ’বলৈ প্ৰস্তুত কৰে। তেওঁ মোৰ পৰা সেইখিনি গ্ৰহণ কৰে যিটো মই ঈশ্বৰৰ পৰা লাভ কৰিছোঁ, আৰু তেওঁ সেইখিনি এইবাবেই গ্ৰহণ কৰে যাতে তেওঁ ইয়াক আনক জনাব পাৰে, আৰু তেওঁলোকেও আনক জনাব পাৰে; আৰু এইদৰে আমাক প্ৰদান কৰা ঈশ্বৰৰ অনুগ্ৰহৰ প্ৰভাৱ গোটেই পৃথিৱীলৈ বিয়পি পৰে, যদিও আমি বাস কৰা ৰাজ্যখনৰ বাহিৰলৈ ওলাই নাযাওঁ। ভাইসকল, ঈশ্বৰে আমাৰ সৈতে এইটোৱেই কৰিব বিচাৰে, আৰু তেতিয়া আমাৰ প্ৰভাৱ বিশ্বৰ সকলো ঠাইতে বিয়পি পৰিব।

TAM1897 D 22.5এতিয়া প্ৰশ্নটো হ’ল, আমি সাক্ষ্যসমূহক কেনেকৈ গ্ৰহণ কৰিম? যেতিয়া এইবোৰ গ্ৰহণ কৰা বুলি ভবা হৈছিল, তেতিয়া সেইবোৰ প্ৰকৃততে কেনেকৈ প্ৰত্যাখ্যান কৰা হৈছিল, সেয়া আহক আমি পঢ়োঁ। তেতিয়া আমি জানিব পাৰিম কেনেকৈ সেই ভুলটোৰ পৰা বিৰত থাকিব লাগে, আৰু সেইবোৰক কেনেকৈ গ্ৰহণ কৰিব লাগে। ইয়াত মই এজনৰ বিষয়ে পঢ়িছোঁ যাৰ “উদাহৰণে সাক্ষ্যসমূহৰ প্ৰতি থকা বিশ্বাসত যথেষ্ট অস্থিৰতা আনিছে।” তেওঁ এয়া কেনেকৈ কৰিলে? — “ঈশ্বৰে দিয়া পোহৰৰ ঠিক বিপৰীতে তেওঁ নিজেই চলিছে।” কিন্তু তেওঁ ভবা নাছিল যে তেওঁ সেইবোৰৰ ঠিক বিপৰীতে চলি আছে। তেওঁ ভাবিছিল যে তেওঁ সেইবোৰৰ প্ৰতি সঠিক কামেই কৰি আছে। তেন্তে, তেওঁ কেনেকৈ লক্ষ্যভ্ৰষ্ট হ’ল? ইয়াৰ উত্তৰটো হ’ল: “প্ৰভুৰ তিৰস্কাৰ আৰু সতৰ্কবাণীসমূহক মানুহৰ কৌশলেৰে এৰাই চলিছে, ব্যাখ্যা কৰিছে আৰু নিষ্ক্ৰিয় কৰিছে।”

TAM1897 D 22.6সেইবোৰক কেনেকৈ “এৰাই চলা” হৈছিল? ইয়াৰ উত্তৰটো হ’ল: “তুমি কিয় ক্ষীণ অজুহাত সাজিছিলা?” “হে, যিসকলে ঈশ্বৰৰ পৰামৰ্শৰ পৰা বিমুখ হৈছে আৰু ঈশ্বৰে পেলাব খোজা ছাপটো ঢাকি ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিছে, তেওঁলোক কিমান যে লজ্জিত হোৱা উচিত।”

TAM1897 D 22.7সেইবোৰক কেনেকৈ “ব্যাখ্যা” কৰা হৈছিল? ইয়াৰ উত্তৰটো হ’ল: তেওঁলোকে “সেইবোৰৰ ওপৰত নিজৰ ধাৰণা আৰোপ কৰিছিল, কৈছিল যে সেইবোৰৰ অৰ্থ তেনেকুৱা নাছিল।”

TAM1897 D 22.8আৰু এইদৰেই সেইসকল লোকে, যিসকলে ভাবিছিল যে তেওঁলোকে সেইবোৰ বিশ্বাস কৰে আৰু গ্ৰহণ কৰে, সাক্ষ্যসমূহক এৰাই চলিছিল, ব্যাখ্যা কৰিছিল আৰু অকাৰ্যকৰী কৰি তুলিছিল। এতিয়া, আপুনিও ক্ষীণ অজুহাতেৰে সেইবোৰ এৰাই চলিছে নেকি? আপুনিও সেইবোৰৰ ওপৰত নিজৰ ধাৰণা জাপি দি, সেইবোৰৰ অৰ্থ এনেকুৱা নহয় বুলি কৈ সেইবোৰক ব্যাখ্যা কৰি অকাৰ্যকৰী কৰি তুলিছে নেকি? — অৱশ্যেই কৰিছে; আপুনি জানে যে আপুনি কৰিছে। তেন্তে আহক আমি এই মুহূৰ্ততে এই কাম বন্ধ কৰোঁ।

TAM1897 D 22.9তেন্তে, সেইবোৰক কেনেকৈ গ্ৰহণ কৰিব? সেইবোৰৰ অৰ্থ কি, আমি কেনেকৈ জানিম? ইয়াৰ উত্তৰটো হ’ল: “সেইবোৰত ঠিক যি কোৱা হৈছে, সেয়াই সেইবোৰৰ অৰ্থ।” সেইবোৰৰ অৰ্থ কি? — “ঠিক যিদৰে কোৱা হৈছে।” সেইবোৰে কি কৈছে আপুনি ক’ব পাৰিবনে? — হয়, যথেষ্ট সহজ। তেন্তে সেইবোৰে কোৱাৰ দৰেই সেইবোৰক গ্ৰহণ কৰক। ঈশ্বৰৰ প্ৰতি হৃদয়খন বহলকৈ মেলি দিয়ক, যাতে তেওঁৰ উত্তম আত্মাৰ দ্বাৰা তেওঁ সেই মূলনীতিটো তাত ৰোপণ কৰিব পাৰে যিটো ঠিক কোৱা কথাটোৰ মাজতেই আছে, তেতিয়া সেই মূলনীতিটো প্ৰকাশ পাব, ই আপোনাৰ জীৱনত জিলিকি উঠিব; তেতিয়াই আপুনি সাক্ষ্যসমূহ গ্ৰহণ কৰিব। তেতিয়াই আপুনি জানিব যে আপুনি সাক্ষ্যসমূহ বিশ্বাস কৰে। তেতিয়া ইয়াৰ বিষয়ে ভুল হোৱাৰ কোনো আশংকা নাথাকিব। আনলোকেও সেয়া জানিব, কাৰণ আপুনি হৃদয়ত এনে এক প্ৰভাৱ পেলাব যি কেতিয়াও মচ খাই নাযায়, আৰু তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ আগমনৰ দিনত ঈশ্বৰৰ মহিমা কৰিব।

TAM1897 D 22.10ঈশ্বৰৰ বাক্যই আমাৰ মানদণ্ড। প্ৰতিটো প্ৰেমৰ কাৰ্য, প্ৰতিটো দয়াৰ কথা, দুখী আৰু অত্যাচাৰিতসকলৰ হৈ কৰা প্ৰতিটো প্ৰাৰ্থনা, চিৰস্থায়ী সিংহাসনৰ সন্মুখত প্ৰতিবেদন কৰা হয়, আৰু স্বৰ্গৰ অবিনশ্বৰ অভিলেখত ৰখা হয়। ঐশ্বৰিক বাক্যই আটাইতকৈ অন্ধকাৰচ্ছন্ন বুদ্ধিমত্তাত পোহৰ পেলায়, আৰু সেই পোহৰে আটাইতকৈ শিক্ষিত লোকসকলকো তেওঁলোকৰ অক্ষমতা আৰু পাপিত্ব অনুভৱ কৰায়। — সাক্ষ্যসমূহ নং ৩১।