প্ৰথম মহা আজ্ঞা

TAM1897 D 279.2১৮৯৭ চনৰ ২ মাৰ্চ, মঙলবাৰে সন্ধিয়া দিয়া ধৰ্মোপদেশ জেনেৰেল কনফাৰেন্স ডেইলী বুলেটিন, ৫ মাৰ্চ, ১৮৯৭, খণ্ড ১, সংখ্যা ১৬, পৃষ্ঠা ২৭৯-২৮৫-ত মুদ্ৰিত।

TAM1897 D 279.3আপোনালোকে জানে যে প্ৰভুৱে এই সময় আৰু এই সময়ত বাস কৰা লোকসকলৰ বিষয়ে কৈছে যে, “এইসকলেই হ’ল যিসকলে ঈশ্বৰৰ আজ্ঞা আৰু যীচুৰ বিশ্বাস পালন কৰে।” (KJVৰ আক্ষৰিক অনুবাদ) আপোনালোক আৰু মই সেই লোকসকল বুলি সঠিকভাৱে স্বীকাৰ কৰোঁ, আৰু আমি এনে এক স্থানত থিয় দিছোঁ য’ত আমি স্বীকাৰ কৰোঁ যে প্ৰভুৱে সমগ্ৰ বিশ্বৰ আগত আমাৰ বিষয়ে ক’ব পাৰে, “এইসকলেই হ’ল যিসকলে ঈশ্বৰৰ আজ্ঞা আৰু যীচুৰ বিশ্বাস পালন কৰে।” (KJVৰ আক্ষৰিক অনুবাদ) আৰু এইটো এটা সত্য হ’ব, কেৱল তেওঁ কোৱাৰ বাবেই নহয়, বৰঞ্চ তেওঁ এইটো ক’ব কাৰণ এইটো এটা সত্য।

TAM1897 D 279.4সেই বাক্যটো এই ঘৰত থকা আপোনালোক আৰু মোৰ বাবে সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰযোজ্য; আৰু প্ৰভুৱে বিচাৰে যে এয়া এতিয়াই এক সত্যত পৰিণত হওক আৰু একেৰাহে সত্য হৈ থাকক, যাতে তেওঁ ইয়াক সমগ্ৰ জগত আৰু সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আগত অবিৰতভাৱে ঘোষণা কৰিব পাৰে: “এইসকলেই হ’ল যিসকলে ঈশ্বৰৰ আজ্ঞা আৰু যীচুৰ বিশ্বাস পালন কৰে।” (KJVৰ আক্ষৰিক অনুবাদ)

TAM1897 D 279.5সেইটোৱেই আমি অধ্যয়ন কৰিবলগীয়া বিষয়। এই পাঠসমূহত আমি অধ্যয়ন কৰিব লাগিব, যাতে আমি জানিব পাৰোঁ যে আমি ঈশ্বৰৰ আজ্ঞাসমূহ পালন কৰোঁ নে নাই; যাতে প্ৰভুৱে আমাৰ বিষয়ে ক’ব পাৰে, “এইসকলেই হ’ল যিসকলে ঈশ্বৰৰ আজ্ঞা আৰু যীচুৰ বিশ্বাস পালন কৰে।” (KJVৰ আক্ষৰিক অনুবাদ)

TAM1897 D 279.6ঈশ্বৰৰ আজ্ঞাসমূহ পালন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত, নিশ্চিতভাৱে প্ৰথমটো আহে, আৰু সেয়া নিশ্চিতভাৱে আমি পালন কৰিব লাগে। আৰু তেওঁৰ বাক্য এইদৰে কয়: “প্ৰথমটো এই, ‘হে ইস্ৰায়েল, শুনা; প্ৰভুৱেই আমাৰ ঈশ্বৰ আৰু তেওঁ এজন, আৰু তুমি সকলো হৃদয়, সকলো প্ৰাণ, সকলো চিত্ত আৰু সকলো শক্তিৰে তোমাৰ প্ৰভু পৰমেশ্বৰক প্ৰেম কৰা’। এয়াই প্ৰথম আজ্ঞা।” (KJVৰ আক্ষৰিক অনুবাদ)

TAM1897 D 279.7এতিয়া, সেই আজ্ঞাটোৰ সন্দৰ্ভত প্ৰভুৱে আপোনাৰ আৰু মোৰ বিষয়ে ক’ব পাৰিবনে, “এইসকলেই হ’ল যিসকলে ইয়াক পালন কৰে?”

TAM1897 D 279.8প্ৰভুৱে আপোনাৰ সম্পূৰ্ণ হৃদয় পাইছেনে, যাতে তেওঁ আৰু তেওঁৰ যি আছে, তাৰ বাহিৰে আন একোৰ বাবে আপোনাৰ কোনো হৃদয় নাথাকে?

TAM1897 D 279.9প্ৰভুৱে আপোনাৰ সমগ্ৰ আত্মাটো এক নিষ্ঠাপূৰ্ণ প্ৰেমত অধিকাৰ কৰিছে নে, যাতে আপোনাৰ এনে কোনো অনুভূতি নাথাকে যি তেওঁৰ নহয়?

TAM1897 D 279.10আপোনাৰ মন সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰভুৰেই হৈছে নে, যাতে আপোনাৰ মনৰ এটাও চিন্তা, এটাও কাৰ্য, মনৰ কোনো অংশই তেওঁৰ বাহিৰে আন কোনো বস্তুৰ প্ৰতি সমৰ্পিত নহয়, বৰঞ্চ তেওঁৰ সেৱাতে নিবেদিত? কাৰণ আমি মনৰ দ্বাৰাই প্ৰভু আমাৰ ঈশ্বৰৰ সেৱা কৰোঁ। ইয়াৰ কিছু অংশৰে নহয়, ইয়াৰ এটা অংশৰে নহয়, বৰঞ্চ সম্পূৰ্ণ মনটোৰে। সেয়েহে আপোনাৰ এনে কোনো মন নাথাকে যাক আপুনি ঈশ্বৰৰ নোহোৱা কোনো বস্তুৰ প্ৰতি সমৰ্পিত কৰিব পাৰে বা স্থাপন কৰিব পাৰে।

TAM1897 D 279.11আপোনাৰ সকলো শক্তি তেওঁৰ নে, যাতে ঈশ্বৰৰ আৰু তেওঁৰ সেৱাৰ বাহিৰে আন কোনো কামত খৰচ কৰিবলৈ আপোনাৰ শক্তি নাথাকে?

TAM1897 D 279.12যদি এই সকলোবোৰ আপোনাৰ ক্ষেত্ৰত সঁচা, তেন্তে আপোনাৰ বিষয়ে সঁচাকৈয়ে কোৱা হৈছে, “এইসকলেই হ’ল যিসকলে আজ্ঞা পালন কৰে।” (KJVৰ আক্ষৰিক অনুবাদ)

TAM1897 D 279.13“এইদৰে দ্বিতীয়টো আজ্ঞা হ’ল- ‘তোমাৰ চুবুৰীয়াক তোমাৰ নিচিনাকৈ প্ৰেম কৰা’।” যেতিয়া ঈশ্বৰৰ প্ৰেম আমাৰ হৃদয়ত থাকে, যেনেকৈ প্ৰথম আজ্ঞাত আছে, তেতিয়া নিজকে যেনেকৈ ভাল পাওঁ, তেনেকৈয়ে আমাৰ ওচৰ-চুবুৰীয়াকো ভাল পোৱাটো যথেষ্ট সহজ হ’ব।

TAM1897 D 279.14যেনেদৰে সেইদিনা ভাই কেলগৰ ভাষণত চিকাগোৰ সেই সৰু ল’ৰাটোৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছিল, যি এজন সম্পূৰ্ণ অচিনাকি মানুহৰ ওচৰলৈ গৈ তেওঁক কৈছিল, “আপুনি জানে নে যে আপুনি পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ পাপী?” আৰু যেতিয়া মানুহজনে আচৰিত হৈ সুধিলে যে সেয়া কেনেকৈ হ’ব পাৰে, কৈছিল যে তেওঁ কেতিয়াও কাকো হত্যা কৰা নাই, কোনো ডাঙৰ অপৰাধ কৰা নাই, তেতিয়া সৰু ল’ৰাটোৱে তেওঁক ক’লে, “আটাইতকৈ ডাঙৰ আজ্ঞাটো হ’ল, তুমি সকলো হৃদয়, সকলো প্ৰাণ, সকলো চিত্ত আৰু সকলো শক্তিৰে তোমাৰ প্ৰভু পৰমেশ্বৰক প্ৰেম কৰা। আপুনি সেয়া কৰে নে?” তেওঁ উত্তৰ দিলে, “নাই, মই নকৰোঁ। মই যে সেয়া কৰোঁ, তেনে ক’ব নোৱাৰোঁ।” “বাৰু,” সৰু ল’ৰাজনে ক’লে, “সেয়াই হৈছে আটাইতকৈ ডাঙৰ আজ্ঞা। আপুনি আটাইতকৈ ডাঙৰ আজ্ঞা ভংগ কৰিছে; তেন্তে আপুনিয়েই আটাইতকৈ ডাঙৰ পাপী।” মানুহজনে কথাটো স্বীকাৰ কৰিলে, আৰু তেওঁক ঈশ্বৰৰ ওচৰলৈ লৈ গৈ সম্পূৰ্ণ পৰিত্ৰাণ দিয়া হ’ল। কথাটো একেবাৰে স্পষ্ট: যিহেতু এয়াই আটাইতকৈ ডাঙৰ আজ্ঞা, যিজনে ইয়াক ভংগ কৰে তেওঁৱেই আটাইতকৈ ডাঙৰ পাপী। সেইজন আপুনি নেকি?

TAM1897 D 279.15আপোনালোক আৰু মই ঈশ্বৰৰ আজ্ঞা আৰু যীচুৰ বিশ্বাস পালন কৰাৰ দাবী কৰোঁ। আমি ঈশ্বৰৰ সকলো আজ্ঞাৰ প্ৰথমটো ভংগ কৰিছোঁ নেকি? যদি আমি সকলো আজ্ঞাৰ ভিতৰত আটাইতকৈ ডাঙৰ, প্ৰথমটো আজ্ঞা পালন কৰা নাই, তেন্তে আমি ইয়াক ভংগ কৰিছোঁ। যদি আমি এইটো ভংগ কৰিছোঁ, তেন্তে আমি আজ্ঞা পালন কৰা নাই; এইটো নিশ্চিত। আপোনালোক আৰু মই এতিয়াই আৰু চিৰদিনৰ বাবে সিদ্ধান্ত ল’ব লাগিব, যে আমি প্ৰভুক সম্পূৰ্ণ হৃদয়, সম্পূৰ্ণ প্ৰাণ, সম্পূৰ্ণ মন আৰু সম্পূৰ্ণ শক্তিৰে সেৱা কৰিম নে নাই।

TAM1897 D 279.16লিখা আছে, “ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য তোমালোকৰ ভিতৰতে আছে।” আমাৰ ভিতৰত থকা এই ৰাজ্যখন ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য; মানুহক সৃষ্টি কৰাৰ সময়ত এনেকুৱাই আছিল, কিন্তু শত্ৰুৱে ঈশ্বৰৰ স্থান দখল কৰিছিল; আৰু প্ৰভুৱে মানুহক পুনৰ মুক্ত কৰি দিলে যাতে সি বাছি ল’ব পাৰে যে ঈশ্বৰে তেওঁৰ নিজৰ ৰাজ্যত নিজৰ স্থান ঘূৰাই ল’ব, নে ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যত দখলকাৰীয়ে ঈশ্বৰৰ স্থান ল’ব। আপোনাৰ ভিতৰত থকা ৰাজ্যখন প্ৰভুৰ। তাত প্ৰভুৱে শাসন কৰিব নে শত্ৰুৱে, সেয়া কোৱাৰ অধিকাৰ আপোনাৰ। আৰু যদি আপুনি তাত প্ৰভুৱে শাসন কৰাৰ বাছনি নকৰে, তেন্তে আপুনি শত্ৰুৱে শাসন কৰাৰ বাছনি কৰে। কোনে শাসন কৰিব সেয়া সম্পূৰ্ণৰূপে মানুহৰ বাছনিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।

TAM1897 D 280.1কোনোবা এজনে শাসন কৰিবই লাগিব। মানুহক ঈশ্বৰৰ পৰা স্বতন্ত্ৰভাৱে নিজকে শাসন কৰিবলৈ সৃষ্টি কৰা হোৱা নাই। তেওঁক ঈশ্বৰৰ সৈতে থাকি নিজৰ স্বৰূপত থাকিবলৈহে সৃষ্টি কৰা হৈছে, আৰু ঈশ্বৰৰ অবিহনে তেওঁ নিজৰ স্বৰূপত থাকিব নোৱাৰে। মানুহক ঈশ্বৰৰ সৈতে থিয় দিবলৈ সৃষ্টি কৰা হৈছিল। ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য তেওঁৰ ভিতৰতে আছিল। ঈশ্বৰে তেওঁৰ ভিতৰত শাসন কৰিছিল। কিন্তু তেওঁ চয়তানক অনুসৰণ কৰি নিজৰ মতে চলিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। কিন্তু এজন মানুহে কেৱল ঈশ্বৰক অনুসৰণ কৰিহে নিজৰ মতে চলিব পাৰে। ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য আপোনাৰ অন্তৰত আছে। আমি এইটো বাছি ল’ব লাগিব যে ঈশ্বৰে আমাৰ মাজত, আমাৰ হৃদয়ত তেওঁৰ নিজৰ ৰাজ্যত নিজৰ স্থান ল’ব। তেওঁ তাত তেওঁৰ স্থান ল’ব, আৰু তেওঁ তাত শাসন কৰিব যেতিয়া তেওঁ নিজৰ ৰাজ্যত নিজৰ স্থান পাব।

TAM1897 D 280.2আপোনালোকে জানে যে পৃথিৱীত ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য সাগৰৰ পৰা সাগৰলৈ আৰু নদীৰ পৰা পৃথিৱীৰ সীমালৈ বিস্তৃত হ’ব। ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য, এই ৰাজ্য যিটো প্ৰভু আহিলে স্থাপন হ’ব, আপোনালোকে জানে যে ই এই পৃথিৱীত থকা প্ৰতি ইঞ্চি, প্ৰতি কণ মাটি সামৰি ল’ব। এতিয়া ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য আপোনালোকৰ ভিতৰতে আছে। আপোনালোকৰ ভিতৰত য’ত ঈশ্বৰে শাসন কৰে সেই ৰাজ্যই— তেওঁৰ শাসনে আপোনালোকৰ হৃদয়ৰ প্ৰতিটো ঠাই, প্ৰতিটো কণিকাক সামৰি লয়নে? লয়নে? সেয়াই প্ৰশ্ন, আৰু এই প্ৰশ্নবোৰ আমাৰ বাবে একতকৈ অধিক দিশত গুৰুত্বপূৰ্ণ।

TAM1897 D 280.3মই কেৱল আজ্ঞাটো পঢ়িছোঁ, আৰু আজ্ঞাটোৱে কি কৈছে সেইফালে আপোনালোকৰ মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিছোঁ। আৰু এইটো এইবাবেই যে, আপোনালোক আৰু মোৰ মন আৰু হৃদয় সদায় এই প্ৰশ্নটোৰ প্ৰতি মুকলি হৈ থাকক, এই কথা আমাৰ ক্ষেত্ৰত সঁচা নে, “এইসকলেই হ’ল যিসকলে ঈশ্বৰৰ আজ্ঞা আৰু যীচুৰ বিশ্বাস পালন কৰে” — সম্পূৰ্ণ হৃদয়, প্ৰাণ, মন আৰু শক্তিৰে?

TAM1897 D 280.4আপোনাৰ মন যিহত নিবিষ্ট হৈ আছে, যিহৰ ওপৰত অধ্যয়ন কৰিছে, যি কামত লাগি আছে — সেই বস্তুত ঈশ্বৰ আছে নে? সেয়া ঈশ্বৰৰ মহিমাৰ বাবে নে? আপুনি যি গৱেষণা চলাইছে, যি অধ্যয়ন কৰিছে, আপোনাৰ মনৰ সমগ্ৰ চিন্তাধাৰা — এই সকলোবোৰ ঈশ্বৰৰ প্ৰতিচ্ছবি মনত খোদিত কৰিবলৈ নেকি? এই সকলোবোৰ মনত ঈশ্বৰক অধিকভাৱে বিচাৰি পাবলৈ নেকি? তেওঁক অধিক মহিমান্বিত কৰিবলৈ নেকি? আপোনাৰ বৌদ্ধিক প্ৰচেষ্টাত তেওঁৱেই প্ৰথম আৰু সকলোৰে মাজত তেওঁৱেই সকলো? আপুনি তেওঁক ভাল পায়নে, সমগ্ৰ মন দি তেওঁৰ সেৱা কৰে নে?

TAM1897 D 280.5আৰু আপোনাৰ সকলো শক্তিৰে। আপুনি যিখন পথাৰত হাল বাইছে, সেইখনত ঈশ্বৰৰ বাবে হাল বাইছে নে? এখন তক্তা মসৃণ কৰিবলৈ আপুনি যিখন ৰন্দা চলাইছে, সেয়া ঈশ্বৰৰ বাবে কৰিছে নে, যাতে আপুনি যি পায় সেয়া ঈশ্বৰৰ হয় আৰু আপোনাৰ নিজৰ একেবাৰেই নহয়? আপোনাৰ শক্তি ইমানেই সম্পূৰ্ণৰূপে ঈশ্বৰৰ প্ৰতি সমৰ্পিত নে যে আপুনি য’তেই হাত দিয়ে, তাতেই ঈশ্বৰৰ কাৰ্য কৰে?

TAM1897 D 280.6এইটো এটা প্ৰচলিত ধাৰণা যে কোনো এজন ব্যক্তিয়ে এই কাৰ্যত এজন কৰ্মী হোৱাৰ আগতে নিজৰ ব্যৱসায় বা শাৰীৰিক শ্ৰমৰ কাম এৰিব লাগিব। বহুতে কয়, “মই যি কৰি আছোঁ তাৰ পৰা ওলাই আহিব খোজোঁ। মই ইয়াৰ পৰা ওলাই আহিব পাৰিলোহেঁতেন। মই এই কৰ্মশালাখনৰ পৰা ওলাই আহিব পাৰিলোহেঁতেন। মই এই কাৰ্যত এজন কৰ্মী হ’ব বিচাৰোঁ।” আপুনি য’ত আছে, সেই কাৰ্যত যদি কৰ্মী নহয়, তেন্তে আপুনি বিচৰা ঠাইলৈ গৈও সেই কাৰ্যত কৰ্মী নহ’ব। যদি আপুনি পথাৰত হাল বাই থাকোঁতে সেই কাৰ্যত কৰ্মী নহয়, তেন্তে প্ৰচাৰ-মঞ্চত ধৰ্মোপদেশ দিবলৈ চেষ্টা কৰিলেও আপুনি সেই কাৰ্যত কৰ্মী নহ’ব। যদি আপুনি এজন কমাৰ, আৰু দিনে-দিনে নিয়াৰিত কাম কৰি আছে — যদি মই প্ৰচাৰ-বেদীত যিমান সম্পূৰ্ণভাৱে, আন্তৰিকতাৰে আৰু সমগ্ৰ হৃদয়েৰে ঈশ্বৰৰ কাৰ্যৰ কৰ্মী হওঁ, আপুনিও সিমানেই নহয়, তেন্তে আপুনি ক’ৰবাত প্ৰচাৰ পত্ৰ বিতৰণ কৰি থাকিলেও ঈশ্বৰৰ কাৰ্যৰ বাবে এজন কৰ্মী হ’ব নোৱাৰিব।

TAM1897 D 280.7মানৱজাতি কেনে হ’ব পাৰে, আৰু যীচুৰ প্ৰতি প্ৰত্যেক বিশ্বাসী কেনে হ’ব লাগে, তাৰ এক আদৰ্শ আমাৰ সন্মুখত স্থাপন কৰা হৈছে। ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ এই পৃথিৱীলৈ আহিছিল আপোনাক আৰু মোক দেখুৱাবলৈ যে আজ্ঞাসমূহ পালন কৰাটো কি, আৰু সেয়া কেনেকৈ কৰা হয়। আৰু তেওঁ প্ৰচাৰ কৰাতকৈ প্ৰায় ছয়গুণ বেছি সময় এটা বৃত্তিত কাম কৰিছিল। বাৰ বছৰ বয়সৰ পৰা আৰম্ভ কৰি, যেতিয়া তেওঁ যোচেফৰ সৈতে কাঠমিস্ত্ৰীৰ কামত সহায় কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিব পাৰিছিল, যেতিয়া তেওঁ যথেষ্ট কাম কৰিব পাৰিছিল — যিহেতু এজন বাৰ বছৰীয়া ল’ৰাই এজন কাঠমিস্ত্ৰীক সহায় কৰি বহুতো কাম কৰিব পাৰে। সেয়েহে বাৰ বছৰ বয়সৰ পৰা আৰম্ভ কৰি, তেওঁ প্ৰায় ত্ৰিশ বছৰ বয়সত বাপ্তিস্ম গ্ৰহণ কৰি প্ৰচাৰ আৰম্ভ কৰিছিল; এইটোৱে ওঠৰ বছৰ হয়। এই বছৰবোৰত তেওঁ কাঠমিস্ত্ৰীৰ কামত লাগি আছিল। ত্ৰিশ বছৰ বয়সৰ পৰা সাৰে তেত্ৰিশ বছৰ বয়সলৈকে, তেওঁ ৰাজহুৱা ধৰ্মপ্ৰচাৰত অতিবাহিত কৰিছিল। গতিকে আপুনি দেখিব যে তেওঁ প্ৰচাৰ কৰাতকৈ কাঠমিস্ত্ৰীৰ কামত প্ৰায় ছয়গুণ বেছি সময় কাম কৰিছিল।

TAM1897 D 280.8এতিয়া, কাঠমিস্ত্ৰীৰ কাম কৰা সেই ওঠৰ বছৰ কালতো তেওঁ ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ ঠিক তেনেদৰেই আছিল নে, যেনেদৰে ধৰ্মপ্ৰচাৰত ব্যস্ত থকা সেই চাৰে তিনি বছৰ কালত আছিল? — তেওঁ যে আছিল, সেয়া আপুনি জানে। তেওঁ যেতিয়া তাত এখন তক্তা কাটিছিল, এখন বেঞ্চ বনাইছিল আৰু ইয়াৰ ভৰি লগাইছিল, তেতিয়া তেওঁ মোৰ আৰু আপোনাৰ ত্ৰাণকৰ্তা আছিল নে? — তেওঁ যেতিয়া ক্ৰুচত আছিল, তেতিয়াৰ দৰেই তেতিয়াও তেওঁ মোৰ আৰু আপোনাৰ ত্ৰাণকৰ্তা আছিল নে? — আপুনি জানে তেওঁ আছিল। “কাৰণ আমি তেওঁৰ জীৱনৰ দ্বাৰা পৰিত্ৰাণ পাওঁ।”

TAM1897 D 281.1এই কথা নাপাহৰিব যে এই ওঠৰ বছৰৰ শেষত, তেওঁ যেতিয়া তেওঁৰ পৰিচৰ্যাৰ আৰম্ভণিতে আৰু কাঠমিস্ত্ৰীৰ কাম শেষ কৰি বাপ্তিস্ম ল’বলৈ আহিছিল আৰু বাপ্তিস্ম গ্ৰহণ কৰিছিল, তেতিয়াই ঈশ্বৰে কৈছিল, “এওঁ মোৰ প্ৰিয় পুত্ৰ, এওঁত মই পৰম সন্তুষ্ট।” তেন্তে তেওঁ সেই ওঠৰ বছৰত সেই কাৰ্যৰ বাবে এজন কৰ্মী আছিল নে, যিমান তেওঁ শেষৰ সাৰে তিনি বছৰত আছিল? — আপুনি জানে তেওঁ আছিল। তেন্তে যদি আপুনি এজন কাঠমিস্ত্ৰী, আৰু যীচু খ্ৰীষ্টৰ এজন স্বঘোষিত বিশ্বাসী, তেন্তে আপুনি তেওঁৰ এজন অনুগামী হ’ব নোৱাৰে নেকি? আপুনি তেওঁৰ অনুগামী আৰু সেই কাৰ্যৰ এজন কৰ্মী হ’ব নালাগে নেকি, ঠিক তেনেকৈয়ে যেন আপুনি প্ৰচাৰ-বেদীত আছে? মই এইটো কোৱা নাই যে আপুনি সদায় এজন কাঠমিস্ত্ৰী হৈ থাকিবলৈ বাধ্য। তেওঁ তেনেকৈ কৰা নাছিল। মই এইটো কোৱা নাই যে আপুনি সদায় এজন কমাৰ বা কৃষক হৈ থাকিবলৈ বাধ্য; কিন্তু মই এইটো কওঁ আৰু জোৰ দি কওঁ যে, যেতিয়ালৈকে আপুনি এজন কাঠমিস্ত্ৰী, এজন কমাৰ বা এজন কৃষক, তেতিয়ালৈকে আপুনি য’তেই নাথাকক কিয়, যিমানখিনি সঁচাভাৱে আপুনি কেতিয়াবা হ’ব পাৰে, সিমানেই সঁচাভাৱে সেই কাৰ্যৰ এজন কৰ্মী হ’ব লাগিব।

TAM1897 D 281.2এইদৰে যীচুৱে আমাৰ প্ৰত্যেককে দেখুৱাইছে যে এজন খ্ৰীষ্টান হোৱা মানে কি, আৰু আমাৰ মন, হৃদয় বা হাত যিয়েই নকৰক কিয়, আমাৰ জীৱনটো কেনেকুৱা হোৱা উচিত। তেওঁ এজন কাঠমিস্ত্ৰী হৈ থাকোঁতেও তেওঁৰ সমগ্ৰ হৃদয়, সমগ্ৰ আত্মা, সমগ্ৰ মন আৰু সমগ্ৰ শক্তিৰে ঈশ্বৰক ভাল পাইছিল। যেতিয়া তেওঁ তক্তা কাটিছিল, যেতিয়া তেওঁ মেজ বনাইছিল, যেতিয়া তেওঁ দুৱাৰ বনাই লগাইছিল, সেয়া ঈশ্বৰৰ মহিমাৰ বাবে আছিল। ঈশ্বৰেই তেওঁৰ বাবে সকলো আছিল। যেতিয়া কোনোবাই তেওঁক কেৱল এজন কাঠমিস্ত্ৰী হিচাপেহে দেখিছিল; তেওঁক জগতৰ ত্ৰাণকৰ্তা হিচাপে চিনি পোৱা নাছিল, — যেতিয়া কোনোবাই তেওঁৰ ওচৰলৈ কেৱল এজন কাঠমিস্ত্ৰী হিচাপে আহিছিল, আৰু তেওঁৰ লগত বহি কৈছিল, “মোৰ এখন মেজ বনাই দিব লাগে। আপুনি মোৰ বাবে বনাই দিব নেকি?” আৰু তেওঁ উত্তৰ দিলে, “আপুনি কেনেধৰণৰ মেজ বিচাৰে?” আৰু মানুহজনে তেওঁক বৰ্ণনা কৰিলে, আৰু যীচুৱে ক’লে, “হয়, মই আপোনাক বনাই দিম;” যেতিয়া যীচুৱে মেজখন বনাই মানুহজনৰ ঘৰলৈ পিঠিত কঢ়িয়াই লৈ গৈছিল, আৰু মানুহজনৰ ঘৰৰ ভিতৰত সুমুৱাই দিছিল, আৰু মানুহজনৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে তাত থৈ দিছিল — সেই সকলো কাৰ্যত যীচু সম্পূৰ্ণৰূপে ঈশ্বৰৰ আছিল। ঈশ্বৰ তেওঁৰ সকলো কাৰ্যত আছিল। সেই মেজখনৰ প্ৰতিটো জোৰাত কোনো ফাঁট নাছিল, কোনোবোৰ ধূলিৰে ঢাক খোৱা নাছিল, একো ঢাক খোৱা নাছিল, ই আছিল এখন সৎ মেজ। ই আছিল সকলো দিশতে এনে এখন মেজ যাক ঈশ্বৰেও সমৰ্থন কৰিব পাৰিলেহেঁতেন।

TAM1897 D 281.3আৰু যেতিয়া তেওঁ মেজখন বনোৱাৰ চুক্তি কৰিছিল, তেওঁ এনে এক চুক্তি কৰিছিল যি আছিল সৎ, এনে এক চুক্তি যাক ঈশ্বৰে চাই ক’ব পাৰে, “এইটো এটা সৎ চুক্তি।” তেওঁ মানুহজনক সেই কামটোৰ বাবে ন্যায্যতকৈ অধিক ধন দিবলৈ কোৱা নাছিল। মানুহজনে তেওঁক সুধিছিল, “আপুনি এনেকুৱা এখন মেজ বনাব নেকি?” “মই বনাম।” “ইয়াৰ বাবে আপুনি কিমান ল’ব? — ইয়াৰ খৰচ কিমান হ’ব?” তেওঁ তাৰ হিচাপ কৰি মানুহজনক ক’লে, “কাঠৰ খৰচ ইমান হ’ব, আৰু ইয়াক বনাবলৈ ইমান সময় লাগিব, আৰু মোৰ কামৰ মূল্য ইমান। আপুনি তেনেকৈ নাভাবে নেকি? ইমান সময়ত কৰা মোৰ কামৰ মূল্য ইমান হ’ব বুলি আপুনি নাভাবে নেকি?” আৰু মানুহজনে ক’ব, “হয়, মই ভাবোঁ। মই ভাবোঁ ইয়াৰ মূল্য ইমানেই। এয়া সৎ কাম। এয়া এক স্পষ্ট চুক্তি।” আৰু যেতিয়া তেওঁ টেবুলখন পিঠিত লৈ গৈ তাতে থ’লে, মানুহজনে তেওঁক চুক্তি অনুসৰি ধনখিনি দিলে, আৰু ঈশ্বৰে সেই গোটেই লেনদেনটোলৈ চাই ক’ব পাৰিলেহেঁতেন, “এয়া সৎ কাম। কোনোবাই কৰিব পৰা সকলো এয়াই।”

TAM1897 D 281.4আপুনি তেনেকুৱা এজন কাঠমিস্ত্ৰী নেকি? আপুনি খ্ৰীষ্টান বুলি দাবী কৰে। আপুনি যি কামেই নকৰক কিয়, আপুনি তেনেকুৱা এজন কৰ্মী নেকি?

TAM1897 D 281.5আপুনি আপোনাৰ সকলো হৃদয়, সকলো প্ৰাণ, সকলো মন আৰু সকলো শক্তিৰে ঈশ্বৰক প্ৰেম কৰে নে? আপুনি যি কামেই নকৰক কিয় বা যি কাম কৰিবলৈকে আহ্বানিত নহওক কিয়; আপোনাৰ চুবুৰীয়াৰ সৈতে যি ব্যৱসায়িক লেনদেনেই নকৰক কিয়, তেওঁ পৌত্তলিকেই হওক বা খ্ৰীষ্টানেই হওক; সেইবোৰ এনেদৰে কৰা হয়নে যে ঈশ্বৰে চাই ক’ব পাৰে, “ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যৰ বাবে এইটো যথেষ্ট ভাল;” কাৰণ ঈশ্বৰৰ মহিমাৰ বাবে আপোনাৰ সকলো হৃদয়, সকলো প্ৰাণ, সকলো মন, সকলো শক্তি তাত নিহিত হৈ আছে।

TAM1897 D 281.6আমি আজ্ঞাসমূহ পালন কৰোঁ নে নকৰোঁ? সেয়াই প্ৰশ্ন। আৰু এতিয়া সময় হৈছে যে আমি এই কথাটো ইমানেই ভালদৰে জানিব লাগে যে প্ৰভুৱে তেওঁৰ বাৰ্তাত এইদৰে ঘোষণা কৰিব পাৰে, “এইসকলেই হ’ল যিসকলে ঈশ্বৰৰ আজ্ঞা পালন কৰে।” (KJVৰ আক্ষৰিক অনুবাদ)

TAM1897 D 281.7এতিয়া, আপুনি দেখিব পাৰে যে এই আজ্ঞাই সকলো দিশ সামৰি লৈছে, আৰু আমি আমাৰ সমগ্ৰ চিন্তাজগতত এনে এটাও চিন্তা স্পৰ্শ কৰিব নোৱাৰোঁ যিটো আমি আৰম্ভ কৰা এই পদটোৰ অন্তৰ্গত নহয়। সেয়েহে, আমি আমাৰ চিন্তাধাৰাত থকা সকলো কথা, আমাৰ মনক আহ্বান জনোৱা সকলো কথাক সেই শাস্ত্ৰ, সকলো আজ্ঞাৰ প্ৰথমটোৰ পোহৰত চাব লাগিব।

TAM1897 D 281.8আমি যিহকে কৰিবলৈ আহ্বানিত হৈছোঁ, সেই সকলোবোৰ আমি সেই আটাইতকৈ ডাঙৰ আজ্ঞাৰ পোহৰত চাব লাগিব। এইটো এনেকুৱা বস্তুনে য’ত মই ঈশ্বৰৰ ভয়ত মোৰ সম্পূৰ্ণ হৃদয়, প্ৰাণ, মন আৰু শক্তিৰে প্ৰৱেশ কৰিব পাৰোঁ? যদি তেনে নহয়, তেন্তে মই তাক স্পৰ্শ কৰিব বিচাৰোঁনে? — নহয়। যদি এয়া এনেকুৱা কিবা এটা, য’ত মই মোৰ সম্পূৰ্ণ হৃদয়, মন, প্ৰাণ আৰু শক্তিৰে, আৰু ঈশ্বৰৰ সৈতে জড়িত হ’ব নোৱাৰোঁ, তেন্তে তাৰ সৈতে মোৰ কি প্ৰয়োজন? যদি ঈশ্বৰ মোৰ লগত যাব নোৱাৰে, তেন্তে মই আজ্ঞা উলংঘন কৰিছোঁ। মই সকলো তেওঁৰ বাবে উৎসৰ্গ কৰা নাই। মোৰ সকলো শক্তি নিষ্ফল, যদিহে ই এনে কিবা কামত ব্যস্ত থাকে য’ত তেওঁ প্ৰৱেশ কৰিব নোৱাৰে, বা স্পৰ্শ কৰিব বা অনুমোদন জনাব নোৱাৰে, বা যাক তেওঁ গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰে।

TAM1897 D 282.1মই জানো যে এইটো কঠোৰ কথা, কিন্তু এইটোৱেই খ্ৰীষ্টীয় ধৰ্ম। এইটোৱেই খ্ৰীষ্টীয় ধৰ্ম, আৰু আপোনালোক আৰু মই সেই সম্পূৰ্ণ কথাটোৰ বাহিৰে আন কোনো কথাৰ এক-ষোল্ল অংশতো সন্তুষ্ট হ’ব নালাগিব। আমি যি কামতে লাগোঁ, সেই সকলো কামত ঈশ্বৰ আমাৰ লগত থাকিব লাগিব, আৰু আমি সম্পূৰ্ণ হৃদয়, সম্পূৰ্ণ প্ৰাণ, সম্পূৰ্ণ মন আৰু সম্পূৰ্ণ শক্তিৰে তাত লাগিব লাগিব; ইয়াতকৈ কম কিহতেই আমি এই জগতত ক্ষণমাত্ৰও সন্তুষ্ট হৈ থাকিবলৈ নিজকে দিব নালাগে। আৰু মই আপোনালোকক কওঁ যে, যেতিয়া আমি সেই পৰ্যায়ত উপনীত হ’ম, যদি এই ঘৰৰ সকলোৱে এতিয়াই তেওঁৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰে আৰু তাতে দৃঢ়ভাৱে থিয় দি থাকে, তেন্তে পৃথিৱীত ঈশ্বৰৰ কিমান শক্তি প্ৰকাশিত হ’ব সেয়া আমি কল্পনাও কৰিব নোৱাৰোঁ।

TAM1897 D 282.2আদিকালৰ পৰাই মূল অসুবিধাটো হ’ল যে মানুহে ঈশ্বৰক তেওঁৰ অন্তৰত তেওঁৰ প্ৰাপ্য স্থান দিবলৈ দিয়া নাই। ঈশ্বৰে মানুহক সেইদৰেই সৃষ্টি কৰিছিল, কিন্তু সি সকলো বস্তুৰ ফালে মুখ ঘূৰাই ল’লে আৰু ঈশ্বৰক সম্পূৰ্ণৰূপে বাহিৰত ৰাখিলে। ঈশ্বৰে তেওঁক সেই অন্ধকাৰৰ পৰা মুক্ত কৰিলে, বাছনি কৰিবলৈ স্বাধীন কৰিলে, আৰু তেওঁক মাতিলে যে তেওঁ গোটেই হৃদয়, গোটেই প্ৰাণ, গোটেই মন আৰু গোটেই শক্তিৰে ঈশ্বৰক প্ৰেম কৰিব নে নকৰিব। ঈশ্বৰক পুনৰ তেওঁৰ স্থান দিবলৈ বাছনি কৰাৰ বাবে তেওঁক মুক্ত কৰা হৈছিল; কিন্তু ইমানেই লোকে বাছি ল’লে যে প্ৰভুৱে নিজৰ স্থান নাপাব, যে প্ৰলয়ৰ জলে তেওঁলোকক পৃথিৱীৰ পৃষ্ঠৰ পৰা মচি পেলালে।

TAM1897 D 282.3তাৰ পিছত প্ৰভুৱে মানৱজাতিক পুনৰ নতুনকৈ আৰম্ভ কৰালে। আৰু তেওঁ প্ৰত্যেকৰে পৰা কেৱল এইটোৱেই বিচাৰিছিল যে তেওঁলোকে প্ৰভু ঈশ্বৰক সমস্ত হৃদয়েৰে, সমস্ত প্ৰাণেৰে, সমস্ত মনেৰে আৰু সমস্ত শক্তিৰে প্ৰেম কৰিব লাগে, আৰু নিজৰ নিচিনাকৈ নিজৰ চুবুৰীয়াক প্ৰেম কৰিব লাগে। নোহৰ জাহাজত সোমোৱা আৰু তাৰ পৰা ওলাই অহা আঠজনৰ পৰা তেওঁ কেৱল এয়াই বিচাৰিছিল। যদি প্ৰথম মানুহজনে ঈশ্বৰক তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ হৃদয়, আত্মা, মন আৰু শক্তিৰে ভাল পাইলেহেঁতেন, তেন্তে কোনো পাপেই কেতিয়াও প্ৰৱেশ কৰিব নোৱাৰিলেহেঁতেন।

TAM1897 D 282.4তেওঁ পাপ কৰাৰ পিছত, আৰু প্ৰভুৱে তেওঁক সেই দাসত্বৰ পৰা মুক্ত কৰাৰ পিছত, যদি আদম আৰু তেওঁৰ সকলো সন্তানে ঈশ্বৰক সমস্ত হৃদয়, আত্মা, শক্তি, মন আৰু বল-বুদ্ধিৰে ভাল পাইলেহেঁতেন, তেন্তে পৃথিৱীৰ অৱস্থা কেনে হ’লহেঁতেন? — তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ আজ্ঞা আৰু যীচুৰ বিশ্বাস পালন কৰিলেহেঁতেন, আৰু ধাৰ্মিকতাই জলে যেনেকৈ সমুদ্ৰক আৱৰি ৰাখে, তেনেকৈ পৃথিৱীক আৱৰি ৰাখিলেহেঁতেন। শাপৰ দাসত্বত, পাপী মাংসৰ দাসত্বত থকা মানুহৰ মাজত সেইটো সম্পূৰ্ণ হোৱাটো অসম্ভৱ নেকি? ঈশ্বৰে এজন পাপীক মাংসৰ পাপৰ শক্তিৰ পৰা এনেদৰে উদ্ধাৰ কৰিব পাৰেনে যে তেওঁ ঈশ্বৰক সম্পূৰ্ণ হৃদয়, প্ৰাণ, শক্তি, মন আৰু বলৰে ভাল পাব পাৰে? — হয়। যদিহে মানুহে ঈশ্বৰত বিশ্বাস কৰিলেহেঁতেন, আৰু ঈশ্বৰৰ আজ্ঞা আৰু যীচুৰ বিশ্বাস পালন কৰিলেহেঁতেন, তেন্তে পাপী মাংসৰ দাসত্বত থকাৰ পাছতো পাপে পৃথিৱীক আজি যিদৰে অভিশপ্ত কৰিছে, তেনেদৰে অভিশপ্ত কৰিব নোৱাৰিলেহেঁতেন। সেয়াই সত্য, কাৰণ সেয়াই খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম। গতিকে, আপুনি দেখিছে যে প্ৰভুৱে আমাৰ মাজত যি বিচাৰে, আদমে পাপ কৰাৰ দিনৰে পৰা মানুহৰ মাজত তেওঁ যি বিচাৰিছিল, সেয়া আছিল আৰু আছে, যেন তেওঁ ঈশ্বৰৰ আজ্ঞাসমূহ আৰু যীচুৰ বিশ্বাস পালন কৰে। আৰু সকলো আজ্ঞাৰ ভিতৰত প্ৰথম আজ্ঞাটো হ’ল, তুমি সকলো হৃদয়, সকলো প্ৰাণ, সকলো চিত্ত আৰু সকলো শক্তিৰে তোমাৰ প্ৰভু পৰমেশ্বৰক প্ৰেম কৰা।

TAM1897 D 282.5ৰোমীয়া ১:২১-ত কোৱা হৈছে যে আৰম্ভণিতে “তেওঁলোকে ঈশ্বৰক জানিছিল।” এইটো চাওক: মানুহে নিজৰ জীৱনৰ আৰম্ভণিতে ঈশ্বৰক জানিছিল। আদমে আৰম্ভণিতে ঈশ্বৰক জানিছিল, কিন্তু এই জ্ঞান ধৰি ৰখা নাছিল। যেতিয়া আদমে পাপ কৰিছিল আৰু পুনৰ আৰম্ভ হৈছিল, তেতিয়া তেওঁ ঈশ্বৰক জানিছিল। যেতিয়া প্ৰলয়ৰ পিছত মানৱজাতিয়ে পুনৰ আৰম্ভ কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁলোকে আৰম্ভণিতে ঈশ্বৰক জানিছিল; এইদৰে মানৱজাতিয়ে সকলো সময়তে ঈশ্বৰৰ পৰা বিমুখ হৈ আহিছে। পৃথিৱী ইমান পাপী আছিল, ইমান পাপী, আৰু ইমান পাপী হৈ থাকিব, কাৰণ ই ঈশ্বৰক জানিও তেওঁক অস্বীকাৰ কৰে, আৰু এই কাৰণে নহয় যে ই ঈশ্বৰক নাজানিছিল। সেয়েহে পৃথিৱী অন্ধকাৰৰ বাবে দুষ্টতাত নাই; বৰঞ্চ দুষ্টতাৰ বাবেহে পৃথিৱী অন্ধকাৰত আছে।

TAM1897 D 282.6পৃথিৱীৰ আৰম্ভণি পোহৰৰে হৈছিল; আৰু সেই অন্ধকাৰ আহিছে মানুহৰ পছন্দৰ বাবে; “ঈশ্বৰৰ বিষয়ে জানিও, তেওঁক ঈশ্বৰ বুলি তেওঁলোকে স্তুতি বা ধন্যবাদো নকৰিলে; কিন্তু নিজৰ তৰ্ক-বিতৰ্কত অজ্ঞানী হ’ল আৰু তেওঁলোকৰ অবোধ হৃদয় অন্ধকাৰময় হ’ল। নিজক জ্ঞানী দাবীদাৰ কৰি, তেওঁলোক মূৰ্খ হ’ল; আৰু ক্ষয়শীল মানুহ, চৰাই, চাৰিঠেঙীয়া জন্তু আৰু উৰগ আদিৰ আকাৰযুক্ত প্ৰতিমূৰ্তিৰে সৈতে তেওঁলোকে চিৰস্থায়ী ঈশ্বৰৰ মহিমাক সলনা-সলনি কৰিলে।”

TAM1897 D 282.7এতিয়া লক্ষ্য কৰক; প্ৰথমে কি? — তেওঁলোকে ঈশ্বৰক জানিছিল; কিন্তু তেওঁলোকে তেওঁক ঈশ্বৰ হিচাপে মহিমান্বিত কৰা নাছিল; তেওঁলোকে নিজৰ মাজত তেওঁৰ যি স্থান, সেই স্থান তেওঁক দিয়া নাছিল। তেওঁলোকে ঈশ্বৰক মহিমান্বিত কৰা নাছিল, — তেওঁক মানুহৰ আগত প্ৰকাশ কৰা নাছিল, তেওঁক পৃথিৱীত প্ৰকাশিত কৰা নাছিল; কাৰণ যীচুৱে কৈছিল, মই পৃথিৱীত তোমাক মহিমান্বিত কৰিছোঁ, আৰু তেওঁ আছিল মাংসত প্ৰকাশিত ঈশ্বৰ। ঈশ্বৰক জনা এই মানুহবোৰে ঈশ্বৰক মাংসত প্ৰকাশিত হ’বলৈ দিয়া নাছিল। তেওঁলোক কৃতজ্ঞ নাছিল। তাৰ পিছত তেওঁলোকৰ চিন্তাধাৰা অসাৰ হৈ পৰিল; তাৰ পিছত তেওঁলোকৰ মূৰ্খ অন্তৰ অন্ধকাৰময় হৈ পৰিল; তাৰ পিছত তেওঁলোকৰ অন্ধকাৰত জ্ঞানী হোৱাৰ ভাও জুৰিছিল। সেই জ্ঞান আছিল মূৰ্খতা, আৰু তাৰ পিছত তেওঁলোকে মূৰ্তি বনাইছিল।

TAM1897 D 282.8এইদৰে আপুনি দেখিব যে, মূৰ্তিপূজাৰ ক্ষেত্ৰত মানুহৰ চকুৰ আগত যি মূৰ্তি স্থাপন কৰা হয়, সেয়া কেৱল মূৰ্তিপূজাৰ বাহ্যিক প্ৰকাশ, ইয়াৰ বাহ্যিক প্ৰতিনিধিত্বহে। মূৰ্তিপূজা ইতিমধ্যে হৃদয়ৰ গভীৰতাত সোমাই পৰে আৰু তাৰ পৰাই ই বাহিৰলৈ ওলাই অহাৰ বাবে কেইবাটাও পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰি থাকে। এই বিষয়ে চিন্তা কৰক। মূৰ্তিপূজা ক’ৰ পৰা আৰম্ভ হয়? — হৃদয়ৰ পৰা। এই ধাৰাবাহিকত মূৰ্তিপূজা ক’ত আৰম্ভ হয়? — যেতিয়া তেওঁলোকে ঈশ্বৰক জানিছিল, তেওঁলোকে তেওঁক ঈশ্বৰ হিচাপে মহিমান্বিত নকৰিলে; ঠিক তাৰ পৰাই এই সকলোবোৰ আৰম্ভ হয়। তেন্তে ঈশ্বৰৰ জ্ঞান আৰু মূৰ্তিপূজাৰ মাজত কোনো মধ্যৱৰ্তী স্থান আছেনে?

TAM1897 D 283.1এতিয়া ভালদৰে চিন্তা কৰক। তেওঁলোকে ঈশ্বৰক জানিছিল, আৰু, “এইটোৱে অনন্ত জীৱন; … তোমাক … তেওঁলোকে যেন জানে।” ঈশ্বৰক জনাটোৱেই চিৰজীৱন; এইটো নিশ্চিত। তেওঁলোকে ঈশ্বৰক জানিছিল; ঈশ্বৰক জনাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁলোকৰ চিৰজীৱন আছিল। এইটো লিখা আছে। কিন্তু তেওঁলোকে মূৰ্তিপূজালৈ গ’ল। ঈশ্বৰৰ জ্ঞানৰ পৰা মূৰ্তিপূজালৈ যাবলৈ তেওঁলোকে কিমানটা খোজ ল’লে? — মাত্ৰ এখোজ। তেন্তে, ঈশ্বৰক সমস্ত হৃদয়, সমস্ত পৰাক্ৰম, সমস্ত মন আৰু সমস্ত শক্তিৰে ভালপোৱাৰ পৰা মূৰ্তিপূজালৈ যাবলৈ কিমানটা খোজ ল’ব লাগে? — ঠিক এখোজ। তেন্তে যদি মই ঈশ্বৰক মোৰ সমস্ত হৃদয়, সমস্ত প্ৰাণ, সমস্ত মন আৰু সমস্ত শক্তিৰে ভাল নাপাওঁ, তেন্তে মই কি? — এজন মূৰ্তিপূজক।

TAM1897 D 283.2হ’ব পাৰে মোৰ সন্মুখত কোনো খোদিত মূৰ্তি নাই। এই লোকসকলৰ আৰম্ভণিতে নাছিল। কিন্তু তেওঁলোকৰ মনত এটা মূৰ্তি, এটা ধাৰণা আছিল, আৰু যেতিয়া তেওঁলোকে নিজৰ খোদিত মূৰ্তিটো বনালে, সেয়া আছিল কেৱল চকুৰ সন্মুখত থিয় হৈ থকা এক প্ৰতিনিধিত্ব, যিটো তেওঁলোকৰ মনত ইতিমধ্যে আছিল। যিজন প্ৰথম মানুহে মূৰ্তি বনাইছিল, তেওঁ সেইটো বনোৱাৰ আগতে মনতে তাৰ এটা ধাৰণা পাইছিল। মূৰ্তি নিৰ্মাণ কৰা প্ৰথম মানুহজনৰ মনত এই ধাৰণা আছিল যে সেয়াই তেওঁৰ দেৱতা হ’ব, আৰু সেই ধাৰণাটো তেওঁ কাঠ বা শিলৰ পৰা মূৰ্তিটো বনোৱাৰ আগতেই তাত আছিল। তেন্তে তেওঁ চকুৰ আগত স্থাপন কৰা সেই শিলৰ মূৰ্তিটো আছিল কেৱল এক বাহ্যিক ৰূপ, যিটো তেওঁ ইতিমধ্যে মনত থকা দেৱতাটোৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ সেই আকৃতিতে বনাইছিল। তেন্তে সেই মূৰ্তিটো বনোৱাৰ আগতে তেওঁৰ কোনো দেৱতা নাছিল নেকি? — আছিল। সেয়া ক’ত আছিল? — তেওঁৰ হৃদয়ত।

TAM1897 D 283.3তেওঁলোকৰ কল্পনাবোৰ অসাৰ হৈ পৰিছিল। কাৰ কল্পনা? — তেওঁলোকৰ নিজৰ। এইয়া সেইজন মানুহ যিয়ে কিবা এটা কল্পনা কৰিছে; তেওঁ নিজৰ কল্পনাৰ এটা মূৰ্তি গঢ়ি তোলে, আৰু তাক নিজৰ চকুৰ আগত বাহিৰত স্থাপন কৰে। কল্পনা মানে কেৱল মানসিকভাৱে ছবি অঁকা। আৰু শিলৰ মূৰ্তিটো হ’ল হৃদয়ৰ সেই কল্পনাৰেই এক স্পৰ্শযোগ্য ৰূপ। প্ৰথমে ক’ত ছবিখন বনোৱা হৈছিল? — তেওঁৰ মনত; তেওঁৰ নিজৰ কল্পনাত, তেওঁৰ নিজৰ চিন্তাত। কিন্তু ঈশ্বৰৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হোৱাৰ সময়ত তেওঁৰ লগত আৰু কোন আছিল? — চয়তান আৰু তেওঁ নিজেহে। তেন্তে, তেওঁৰ চিন্তা ক’ৰ পৰা আহিব পাৰে? — কেৱল তেওঁ নিজে আৰু চয়তানৰ পৰাহে।

TAM1897 D 283.4গতিকে, আপুনি স্পষ্টকৈয়ে দেখিছে যে মূৰ্তিপূজা হৃদয়তে থাকে; ধাৰণাটো, ছবিখন, বাহিৰত প্ৰকাশ হোৱাৰ আগতেই তাত থাকে। যদিও তেওঁৰ দেৱতা সূৰ্য, চন্দ্ৰ বা তৰা হওক, এই ধাৰণাটো, তেওঁৰ ভাৱনা, তেওঁৰ কল্পনা, সূৰ্য, চন্দ্ৰ আৰু তৰাত বাহ্যিক ৰূপ দিয়াৰ আগতেই তাত থাকে।

TAM1897 D 283.5মূৰ্তিপূজাত যি দেখা যায় সেয়া কেৱল হৃদয়ত থকা বস্তুৰ প্ৰতিফলনহে। আৰু ঈশ্বৰ হৃদয়ত থাকিবই লাগিব, সম্পূৰ্ণ হৃদয়, সম্পূৰ্ণ প্ৰাণ, সম্পূৰ্ণ মন আৰু সম্পূৰ্ণ শক্তিৰে, নহ’লে মূৰ্তিপূজা থাকিবই। ইয়াৰ কোনো মধ্যম পথ নাই।

TAM1897 D 283.6প্ৰকৃততে, প্ৰলয়ৰ পিছত, যেতিয়া মানুহে প্ৰথমবাৰৰ বাবে সত্যিকৰ ঈশ্বৰক ত্যাগ কৰি আঁতৰি গ’ল আৰু নিজৰ দেৱতা বনাই ল’লে — তেওঁলোকে এই দেৱতাবোৰক তেওঁলোকৰ বাবে ঈশ্বৰৰ স্থানত অধিষ্ঠিত হ’বলৈ দিলে, যাৰ দ্বাৰা এইটো প্ৰমাণিত হয় যে যেতিয়া তেওঁলোকে ঈশ্বৰক জানিছিল, তেওঁলোকে তেওঁক তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ শাসক হিচাপে স্বীকাৰ কৰিছিল। যেতিয়া মই ঈশ্বৰক মোৰ সমগ্ৰ হৃদয়, সমগ্ৰ প্ৰাণ, সমগ্ৰ মন আৰু সমগ্ৰ শক্তিৰে ভাল পাওঁ, তেতিয়া একমাত্ৰ কোন মোৰ ঈশ্বৰ হ’ব? — ঈশ্বৰ। মোৰ একমাত্ৰ কৰ্তৃত্ব কোন হ’ব? — ঈশ্বৰ। মোৰ ওপৰত একমাত্ৰ কাৰ কৰ্তৃত্ব থাকিব? — ঈশ্বৰৰ। তেওঁ সঠিক কৰ্তৃত্ব চলোৱাত সক্ষমনে? — হয়। তেওঁ মানুহক সঠিক পথত ৰখাত সক্ষমনে? — হয়। যেতিয়া এজন মানুহে ঈশ্বৰক তেওঁৰ সকলো হৃদয়, প্ৰাণ, মন আৰু শক্তিৰে ভাল পায়, তেতিয়া তেওঁক পৃথিৱীত সঠিক পথত ৰাখিবলৈ আন কোনো আইন বা কৰ্তৃত্বৰ প্ৰয়োজন নহয়। তেওঁৰ শাসনকৰ্তা কোন? — ঈশ্বৰ। আৰু যেতিয়া আমি ঈশ্বৰক পৰমভাৱে ভাল পাওঁ, তেতিয়া তেওঁ শাসন কৰিবলৈ সক্ষমনে? — হয়। কিন্তু, যেতিয়া মানুহে ঈশ্বৰক ত্যাগ কৰে, আৰু মূৰ্তিপূজাৰ পথত যায়, তেতিয়া তেওঁ নিজকে শাসন কৰিবলৈ সক্ষমনে? — নহয়।

TAM1897 D 283.7এতিয়া প্ৰলয়ৰ পিছত, যেতিয়া তেওঁলোকে তেতিয়াও ঈশ্বৰক জানিছিল, তেওঁলোকে তেওঁক তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ ৰজা আৰু শাসক হিচাপে স্বীকাৰ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ আন কোনো শাসক নাছিল। যেতিয়া তেওঁলোকে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ঈশ্বৰৰ পৰা বিমুখ হ’ল, আৰু তেওঁৰ ঠাইত অন্য দেৱতাক বহুৱালে, — মোৰ মানে আৰম্ভণিতে, যেতিয়া তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ পৰা আঁতৰি গ’ল, আৰু ঈশ্বৰৰ ঠাইত অন্য দেৱতাক বহুৱালে — তেওঁলোকে সেই অন্য দেৱতাবোৰক শাসকৰ স্থান অধিকাৰ কৰিবলৈ দিলে। তেওঁলোকে স্বীকাৰ কৰিছিল যে এই দেৱতাবোৰেই তেওঁলোকৰ শাসক। তেওঁলোকৰ কোনো ৰজা নাছিল; মানুহে তেতিয়াও নিজকে শাসক হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ দাবী কৰা নাছিল। মানুহে দাবী কৰিছিল যে দেৱতাসকলেই ৰজা; আৰু যিসকল মানুহ কৰ্তৃত্বত আছিল, তেওঁলোক কেৱল দেৱতাসকলৰ প্ৰতিনিধি আছিল, আনহাতে দেৱতাসকলহে আছিল প্ৰকৃত ৰজা।

TAM1897 D 283.8ইয়াৰ প্ৰমাণ আপুনি “Empires of the Bible”ৰ ৫০ নং পৃষ্ঠাত পাব। এইবোৰেই হৈছে বেবিলোনিয়াত পোৱা প্ৰথম লিপিবদ্ধ তথ্য, য’ত মানৱজাতিৰ আৰম্ভণি হৈছিল, আৰু য’ত ভাষাৰ বিভ্ৰান্তি ঘটিছিল — য’ত মানৱজাতিয়ে ঈশ্বৰক পাহৰি গৈছিল। মই পঢ়িছোঁ:—

TAM1897 D 284.1ৰিদুৰ উপ-ৰজা, নিনৰিদুৰ সেৱক, নিনৰিদুৰ আনন্দ, ইডাদুৰ সংৰক্ষণৰ বাবে তেওঁৰ ৰজা নিনৰিদুলৈ।

TAM1897 D 284.2ইয়াত শাসক ইডাদুৱে তেওঁৰ দেৱতাক উদ্দেশ্যি এটা শিলালিপি লিখিছিল, য’ত তেওঁ নিজকে কেৱল তেওঁৰ দেৱতাৰ উপ-ৰজা বুলিহে স্বীকাৰ কৰিছিল। তেওঁ নিজকে ৰজা বুলি দাবী কৰা নাছিল। এইদৰে আপুনি দেখিব পাৰে যে দেৱতাজন এই মানুহজনৰ ৰজা আছিল। দেৱতাক জনসাধাৰণৰ ৰজা বুলি গণ্য কৰা হৈছিল, আৰু কৰ্তৃত্বত থকা এই মানুহজন কেৱল দেৱতাৰ উপ-ৰজা বা লেফটেনেণ্টহে আছিল।

TAM1897 D 284.3এইটোৱে দেখুৱায় যে ঈশ্বৰ এজন ন্যায়সংগত শাসক হিচাপে তেওঁলোকৰ জ্ঞান ইমানেই নতুন আছিল যে কোনো মানুহৰ নিজকে ৰজা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ সাহস তেতিয়াও হোৱা নাছিল। আপুনি সেইটো দেখিছেনে? ভালদৰে চিন্তা কৰক। যেতিয়া ঈশ্বৰেই একমাত্ৰ শাসক আছিল, তেতিয়া তেওঁ অৱশ্যেই তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ ৰজা আছিল; কিন্তু যেতিয়া তেওঁলোকে তেওঁৰ পৰা মুখ ঘূৰাই আন দেৱতাক গ্ৰহণ কৰিলে, তেতিয়াও সঁচা ঈশ্বৰৰ বিষয়ে তেওঁলোকৰ জ্ঞান অতি শেহতীয়া আছিল, তেওঁৰ সৈতে তেওঁলোকৰ সম্পৰ্কৰ স্মৃতি তেতিয়াও অতি সতেজ আছিল, যাৰ বাবে তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ ঠাইত আন দেৱতাক বহুৱাই এই মিছা দেৱতাবোৰক নিজৰ ৰজা হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ সময়তো — মানুহৰ মাজত ক্ষমতাশালী এজন ব্যক্তিয়েও ৰজা উপাধি লোৱাৰ সাহস কৰা নাছিল; বৰঞ্চ তেওঁ সেই দেৱতাৰ উপ-ৰজা হিচাপে পৰিচিত হ’বলৈহে বাছি লৈছিল যিজন প্ৰকৃত ৰজা হ’বলগীয়া আছিল। মই পুনৰ কওঁ। এই লোকসকলৰ মনত একমাত্ৰ ৰজা হিচাপে সত্য ঈশ্বৰৰ জ্ঞান ইমানেই নতুন আছিল যে তেতিয়ালৈকে কোনো মানুহেই ৰজা উপাধি লোৱাৰ সাহস কৰা নাছিল। ঈশ্বৰক একমাত্ৰ ৰজা আৰু শাসক হিচাপে তেওঁলোকৰ স্মৃতি তেতিয়াও ইমানেই স্পষ্ট আছিল যে, কোনো মানুহে ৰজা উপাধি লোৱাটো ঈশ্বৰক সিংহাসনচ্যুত কৰাৰ প্ৰচেষ্টাৰ দৰে হৈছিল।

TAM1897 D 284.4মই একেখন দেশৰে, একে সময়ৰ আন এটা শিলালিপি পঢ়িম:—

TAM1897 D 284.8এয়াই সেইজন ব্যক্তি যিজনে তেওঁৰ দেৱতাৰ সন্মানত এটা ঘৰ সাজিছিল। এই মানুহজনে কয় যে তেওঁ সেই দেৱতাৰ উপ-ৰজা, যিজন ৰজা। এই গুডিয়া নামৰ মানুহজনে নিজকে ৰজা বুলি দাবী নকৰে। তেওঁৰ কৰ্তৃত্ব আছিল, কিন্তু তেওঁ নিজকে ৰজা বুলি দাবী নকৰিছিল। ৰজা কোন? — তেওঁৰ দেৱতা। ই আপোনাক পুনৰ দেখুৱায় যে একমাত্ৰ ৰজা হিচাপে সত্য ঈশ্বৰৰ জ্ঞান তেওঁলোকৰ মনত ইমানেই শেহতীয়া আছিল যে তেওঁলোক ঈশ্বৰৰ পৰা আৰু ঈশ্বৰেই একমাত্ৰ ৰজা আৰু শাসক হোৱাৰ ধাৰণাটোৰ পৰা ইমানেই আঁতৰি যোৱা নাছিল যে ঈশ্বৰৰ ৰাজত্বৰ ধাৰণাটো একাষৰীয়াকৈ থৈ এজন মানুহক ৰজা উপাধি ল’বলৈ দিব বিচাৰিছিল।

TAM1897 D 284.9এ. এফ. বেলেঞ্জাৰ। — তেনেহ’লে, কৰ্তৃত্বৰ স্থানত থকা মানুহজনে নিজকে তেওঁৰ দেৱতাৰ উপ-ৰজা বুলি দাবী কৰিছিল, ৰজা বুলি নহয় নেকি?

TAM1897 D 284.10হয়। তেতিয়াও কোনো ৰজা নাছিল। আমি মানুহ ৰজা হোৱাৰ কথা কোৱা নাই। মানুহৰ মাজত তেতিয়াও কোনো ৰজা নাছিল। কৰ্তৃত্বৰ স্থানত মানুহ আছিল। এজন মানুহে আনৰ ওপৰত শাসন কৰিছিল। তেওঁৰ ক্ষমতা আছিল, কিন্তু তেওঁ নিজকে ৰজা বুলি কোৱা নাছিল। তেওঁক ৰজা বুলি জনা নাযাইছিল, আৰু তেওঁ তেতিয়াও নিজকে ৰজা উপাধি ল’বলৈ দিয়া নাছিল। কিয়? — কাৰণ তেওঁ তেতিয়াও একমাত্ৰ বৈধ ৰজা, সঁচা ঈশ্বৰৰ ধাৰণাটোৰ পৰা ইমানেই আঁতৰি যোৱা নাছিল যে তেওঁ ৰজা হিচাপে যিকোনো ঈশ্বৰত্বৰ ধাৰণা বাদ দি নিজকে ৰজা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিব পৰাকৈ সাহসী বা দুষ্ট সাহস ৰাখিব পাৰে।

TAM1897 D 284.11সেই দেশত পোৱা এইবোৰেই হৈছে আটাইতকৈ প্ৰাচীন লিপিবদ্ধ তথ্য। আপুনি দেখিব পাৰে যে এইবোৰ আটাইতকৈ প্ৰাৰম্ভিক তথ্যসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। এইবোৰ এনে এক সময়ৰ তথ্য, যেতিয়া মানুহে ৰজা উপাধি গ্ৰহণ কৰা নাছিল, আৰু তেতিয়া তেওঁলোকৰ ৰজা হিচাপে সত্য ঈশ্বৰৰ ধাৰণা আছিল।

TAM1897 D 284.12কিন্তু ইয়াত তাতোকৈ অলপ আগৰ এটা লিপিবদ্ধ তথ্য আছে, য’ত বাবিলৰ স্তম্ভত ভাষাৰ বিশৃংখলতাৰ কথা কোৱা হৈছে। “Empires of the Bible”ৰ চতুৰ্থ পৃষ্ঠাত আপুনি ভাষাৰ বিশৃংখলতাৰ বাইবেলীয় বিৱৰণ পাব। এইটো সেইসকল লোকে লিখা বিৱৰণ, যাৰ মাজত ভাষাৰ বিশৃংখলতা ঘটিছিল। বাইবেলত আপুনি ইয়াৰ বিষয়ে প্ৰভুৰ লিপিবদ্ধ তথ্য পাব। বেবিলনৰ ধ্বংসাৱশেষত পুতি থোৱা আৰু আৱিষ্কৃত হোৱা ইটাৰ এই লিপিত আপুনি তেওঁলোকৰ বিৱৰণ পাব। আপুনি ইয়াক বাইবেলৰ আদিপুস্তকৰ এঘাৰ অধ্যায়ত দিয়া বিৱৰণৰ কাষত ৰাখিব পাৰে, আৰু আপুনি দেখিব যে দুয়োটা কথাই একেবাৰে একে। এই বিষয়ে তেওঁলোকে কোৱা কথাখিনি হ’ল:—

TAM1897 D 284.14এইটোৱেই পোৱা আটাইতকৈ প্ৰাচীন বিৱৰণসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। বাকীবোৰ ইয়াৰ পিছৰ। কিন্তু এই অন্যান্য তথ্যসমূহে দেখুৱায় যে এনে এটা সময় আছিল যেতিয়া মানুহৰ মাজত এতিয়াও কোনো ৰজা নাছিল; যে ক্ষমতাশালী মানুহজনে ৰজা উপাধি গ্ৰহণ কৰা নাছিল; যে তেওঁৰ দেৱতাই তেওঁৰ ৰজা আছিল; আৰু সঁচা ঈশ্বৰ ৰজা হোৱাৰ ধাৰণাটো ইমানেই নতুন আছিল যে তেওঁ নিজকে ৰজা বুলি ক’বলৈ সাহস কৰা নাছিল। তেতিয়ালৈকে সঁচা ঈশ্বৰৰ ধাৰণাৰ সন্মুখত ই অতিমাত্ৰা ক্ষমতা দখল কৰা বুলি গণ্য হ’লহেঁতেন।

TAM1897 D 285.1সেইটো নিম্ৰোদৰ আগৰ কথা। ঈশ্বৰ ৰজা এই ধাৰণাৰ প্ৰতিৰোধত ৰজা উপাধি গ্ৰহণ কৰাৰ সাহস কৰা প্ৰথমজন ব্যক্তি আছিল নিম্ৰোদ। সেয়েহে মই “Empires of the Bible”ৰ পঞ্চাশ পৃষ্ঠাত পঢ়িছোঁ—

TAM1897 D 285.2নিম্ৰোদ আছিল এই সাহসী ব্যক্তিজন। তেওঁৰ নামটোৱে বিদ্ৰোহ, অহংকাৰমূলক তুচ্ছজ্ঞানক বুজায়, আৰু গেছেনিয়াছৰ মতে, ই অত্যন্ত ধৰ্মবিৰোধী বিদ্ৰোহীৰ সমতুল্য। আৰু “তেওঁ পৃথিৱীৰ ওপৰত এজন শক্তিশালী ব্যক্তি হ’বলৈ ধৰিলে।” অথবা, আন এটা অনুবাদৰ মতে, তেওঁ “পৃথিৱীৰ প্ৰথম শক্তিশালী ব্যক্তি আছিল।”

TAM1897 D 285.3নিম্ৰোদ আছিল প্ৰথম ব্যক্তি যিজনে নিজৰ বাবে ৰজাৰ উপাধি গ্ৰহণ কৰিছিল; ৰাজকীয় কৰ্তৃত্ব সাব্যস্ত কৰা আৰু মুকলিকৈ ৰজা উপাধি ধাৰণ কৰা প্ৰথম ব্যক্তি। আৰু তেওঁ যিসকল লোকৰ ওপৰত নিজকে শাসক হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, তেওঁলোকৰ মাজত সেই কাৰ্যৰ যি অৰ্থ আছিল, তেওঁৰ নামটোৱেও ঠিক সেই অৰ্থকে বুজাইছিল।

TAM1897 D 285.4এতিয়া, এইটো মোৰ বক্তব্য নহয়, এই বিষয়ৰ এজন বিশেষজ্ঞৰ বক্তব্যহে:—

TAM1897 D 285.5নিম্ৰোদৰ ৰাজ্য স্থাপনৰ লগে লগে সমগ্ৰ প্ৰাচীন বিশ্বই এক নতুন ঐতিহাসিক পৰ্যায়ত প্ৰৱেশ কৰিছিল। সেই যোদ্ধাজনক ৰাজকীয় মুকুট পৰিধান কৰা প্ৰথম ব্যক্তি হিচাপে চিহ্নিত কৰা প্ৰাচ্য পৰম্পৰাই, সাজ-পোছাকৰ এক নতুন অলংকাৰ গ্ৰহণ কৰা বা আনকি কোনো প্ৰদেশ জয় কৰাতকৈও অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ এক সত্যৰ দিশ আঙুলিয়াই দিয়ে। তেওঁৰ শাসনে বিশ্বৰ আগত প্ৰশাসক আৰু প্ৰশাসিতৰ মাজত সম্পৰ্কৰ এক নতুন ব্যৱস্থা প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল। পূৰ্বৰ শাসকসকলৰ কৰ্তৃত্ব আত্মীয়তাৰ ভাৱৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল আছিল, আৰু মুৰব্বীজনৰ প্ৰভাৱ পিতৃসুলভ নিয়ন্ত্ৰণৰ এক প্ৰতিচ্ছবি আছিল। ইয়াৰ বিপৰীতে, নিম্ৰোদ আছিল এখন ভূখণ্ডৰ সাৰ্বভৌম শাসক; মানুহৰ ওপৰত তেওঁৰ কৰ্তৃত্ব আছিল কেৱল তেওঁলোক সেই ভূখণ্ডৰ বাসিন্দা হোৱাৰ ভিত্তিত, ব্যক্তিগত সম্পৰ্ক নিৰ্বিশেষে। এতিয়ালৈকে গোত্ৰ — বৰ্ধিত পৰিয়াল — সমাজ আছিল; এতিয়া এটা জাতি, এটা ৰাজনৈতিক সম্প্ৰদায় — ৰাষ্ট্ৰৰ আবিৰ্ভাৱ হ’ল। ইয়াৰ পিছৰ পৰা বিশ্বৰ ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক ইতিহাসে ভিন্ন দিশ নল’লেও, দুয়োটা পৃথক হৈ পৰিল। — Empires of the Bible, পৃ. ৫১।

TAM1897 D 285.6তেন্তে, ৰাষ্ট্ৰৰ উৎপত্তি কি আছিল?