পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞান। – ২ নং

TAM1897 D 59.2দেওবাৰ সন্ধিয়া, ১৪ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৮৯৭ তাৰিখে দিয়া ধৰ্মোপদেশ ১৭ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৮৯৭, খণ্ড ১, সংখ্যা ৪, পৃষ্ঠা ৫৯-৬৪ আৰু ১৮ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৮৯৭, খণ্ড ১, সংখ্যা ৫, পৃষ্ঠা ৬৫-৬৬-ত জেনেৰেল কনফাৰেন্সৰ দৈনিক বুলেটিনত মুদ্ৰিত।

TAM1897 D 59.3আজি ৰাতিৰ অধ্যয়ন আৰম্ভ কৰাৰ আগতে ব্যাখ্যাৰ বাবে আৰু এক-দুটা কথা: নিসন্দেহে বহুতে হয়তো এইবুলি প্ৰশ্ন কৰিছে যে যোৱা নিশা কোৱা কথাবোৰে পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হ’ব পাৰিবনে? হ’ব। মই যধে-মধে কথা কোৱা নাছিলোঁ। এয়া সঁচা যে মই সকলো কথা বিশদভাৱে আলোচনা কৰা নাছিলোঁ, কিন্তু যেতিয়া আপুনি ইয়াৰ মুদ্ৰিত ৰূপ পাব, তেতিয়া মই কি কৈছিলোঁ সেই বিষয়ে ভাবি চালে আপুনি দেখিব যে এয়া সঁচা। যেতিয়া মই কৈছিলোঁ যে স্ন’ড্ৰপ ফুলটো পৃথিৱীৰ সৈতে ভাৰসাম্যপূৰ্ণ, আৰু পৃথিৱীও স্ন’ড্ৰপ ফুলটোৰ সৈতে ভাৰসাম্যপূৰ্ণ, তেন্তে যদি কেইবা টন ওজনৰ এটা উল্কাপিণ্ড পৃথিৱীৰ ওপৰত পৰে, তেতিয়া মাধ্যাকৰ্ষণ শক্তি আগতকৈ বেছি নহ’বনে? আৰু সেইটোৱে ফুলটোৰ পৃথিৱীৰ সৈতে থকা ভাৰসাম্য নষ্ট নকৰিবনে? — নহয়; কাৰণ কেৱল পৃথিৱীয়েই সেই ফুলটোৰ সৈতে ভাৰসাম্যপূৰ্ণ নহয়, বৰঞ্চ সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডহে ভাৰসাম্যপূৰ্ণ। আপোনাৰ মনত আছেনে যে, মাধ্যাকৰ্ষণৰ নীতি অধ্যয়ন কৰোঁতে বৈজ্ঞানিক উক্তিটো হ’ল, বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ প্ৰতিটো পদাৰ্থৰ কণাই প্ৰতিটো আন কণাৰ দ্বাৰা আকৰ্ষিত হয়, যাৰ ফলত কেৱল পৃথিৱীয়েই নহয়, ব্ৰহ্মাণ্ডও ফুলৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ সৈতে সন্তুলিত হৈ থাকে; সেয়েহে উল্কাপিণ্ডৰ পতনৰ ফলত বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ মাধ্যাকৰ্ষণ বৃদ্ধি নহ’ব।

TAM1897 D 59.4আৰম্ভণিতে কেইটামান কথাৰ ব্যাখ্যা: যদি মই আগৰ পাঠটোত “বাইবেলত বিজ্ঞান,” বা “বিজ্ঞান আৰু বাইবেল” বিষয়ত কথা পাতিলোহেঁতেন, তেন্তে মই শব্দটোৰ বৈজ্ঞানিক ধাৰণা অনুসৰি মাধ্যাকৰ্ষণ কি আৰু কি নহয়, সেই বিষয়ে অধিক বিতংভাৱে আলোচনা কৰিলোহেঁতেন। কিন্তু মই সেই বিষয়ে কোৱা নাছিলোঁ; যোৱা নিশা মই কেৱল মাধ্যাকৰ্ষণৰ নিয়মৰ আৱিষ্কাৰৰ তথ্য আৰু ইয়াক এক নিয়ম হিচাপে থিৰাং কৰাৰ তত্ত্বটোহে উল্লেখ কৰিব বিচাৰিছিলোঁ। নিউটনৰ সময়ৰ পৰা সেই নিয়মৰ তত্ত্বৰ ক্ষেত্ৰত মতৰ পৰিৱৰ্তন ঘটিছে; কিন্তু সেয়া নিয়মটোক প্ৰভাৱিত নকৰে।

TAM1897 D 60.1প্ৰকৃত সত্যত, মাধ্যাকৰ্ষণ কোনো নিয়ম নহয়, বৰঞ্চ ই ঈশ্বৰৰ শক্তিহে। আচলতে কোনো “প্ৰকৃতিৰ নিয়ম” নাই। প্ৰকৃতিৰ নিয়মবোৰ কেৱল ঈশ্বৰৰ অভ্যাসহে। মহাকৰ্ষণৰ নিয়ম বুলিলে যি বুজা যায়, সেয়া ঈশ্বৰৰ এক অভ্যাসহে; ঈশ্বৰৰ শক্তিৰ প্ৰকাশ। কিন্তু যিহেতু মই ইয়াৰ প্ৰকৃত স্বৰূপৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা নাছিলোঁ, মই এই শব্দবোৰক সাধাৰণভাৱে স্বীকৃত অৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰিছিলোঁ, আৰু কেৱল এইটো ক’বলৈ যে ইয়াৰ দ্বাৰাই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ ভাৰসাম্য বজাই ৰখা হয়।

TAM1897 D 60.2আজি সন্ধিয়া মই বিজ্ঞানৰ আন এটা সংজ্ঞা পঢ়িম। এইটোও বিশ্বৰ এজন আগশাৰীৰ স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত বিজ্ঞানীৰ পৰা লোৱা হৈছে: “বিজ্ঞান হ’ল যিকোনো বিষয়ৰ বিষয়ে আমাৰ ওচৰত থকা আটাইতকৈ সঠিক জ্ঞান।” “বিজ্ঞান” শব্দটোৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে জ্ঞান। যোৱা নিশা আমি দিয়া সংজ্ঞাটো শুদ্ধ। ই চিন্তাৰ ফল। লগতে, বিষয়টোৰ ওপৰত আমাৰ ওচৰত থকা আটাইতকৈ সঠিক জ্ঞান হিচাপে ইয়াক সংজ্ঞায়িত কৰাটোও যথেষ্ট।

TAM1897 D 60.3এতিয়া আগৰ পাঠত উল্লেখ কৰা দুটা কথালৈ ঘূৰি আহোঁ। বিজ্ঞানৰ দ্বাৰা আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ এহেজাৰ সাতশ বছৰ আগতে তৰাবোৰৰ উজ্জ্বলতাৰ পাৰ্থক্য সম্পৰ্কে আটাইতকৈ সঠিক জ্ঞান ক’ত পোৱা গৈছিল? — বাইবেলত। তেন্তে সেই বিষয়টোৰ প্ৰকৃত বিজ্ঞান ক’ত পোৱা গৈছিল? — বাইবেলত। — বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ ভাৰসাম্যৰ বিষয়ে আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ ২৫০০ বছৰ আগতে আটাইতকৈ সঠিক জ্ঞান ক’ত পোৱা গৈছিল? — বাইবেলত। তেন্তে সেই বিজ্ঞানৰ বিষয়ত পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ বৈজ্ঞানিক গ্ৰন্থখন কি আছিল? — বাইবেল। মনত ৰাখিব, মই বিজ্ঞান আৰু বাইবেলৰ বিষয়ে কথা কোৱা নাই। মই পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞানৰ বিষয়েহে কথা কৈছোঁ। আৰু যদিও আন বিজ্ঞানৰ উল্লেখ থাকিব পাৰে, সেয়া কেৱল এই মুখ্য বিজ্ঞানৰ অবিচ্ছেদ্য সংযোগতহে। এইটোৱেই হ’ল সেই কথা যিটো আপোনালোক আৰু মই এই দুঘণ্টীয়া অধ্যয়নত একত্ৰিত কৰিব পৰা সকলো প্ৰমাণৰ দ্বাৰা জানিব পাৰিম যে, পৰিত্ৰাণেই হ’ল বিজ্ঞান, যে ই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৰ্বোচ্চ বিজ্ঞান, যে ই আমাৰ অধ্যয়নৰ বাবে আটাইতকৈ যোগ্য, আৰু যেতিয়া আমি ইয়াৰ অধ্যয়নক প্ৰধান স্থান দি সমস্ত হৃদয়েৰে ইয়াত মনোনিৱেশ কৰোঁ, তেতিয়া আমি বৈজ্ঞানিকভাৱে কাম কৰোঁ।

TAM1897 D 60.4এতিয়া, বাইবেলখন পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞানৰ বাহিৰে আন কোনো বিজ্ঞানৰ ওপৰত লিখা গ্ৰন্থ নহয়। ই সেই বিষয়টোৰ ওপৰত এক নিৰ্দিষ্ট গ্ৰন্থ। বাইবেলে আন বিজ্ঞানৰ কথা উল্লেখ কৰে; কিন্তু আন কোনো বিজ্ঞানৰ ওপৰত বাইবেলত কোনো গ্ৰন্থ নাই। আন বিজ্ঞানসমূহৰ উল্লেখ কৰা হৈছে, যিবোৰৰ বিষয়ে আমি কৰিন্থীয়া আৰু যিচয়াৰ গ্ৰন্থত দেখিছোঁ; এই ঠাইবোৰত সেইবোৰ কিয় উল্লেখ কৰা হৈছে — এটা বৈজ্ঞানিক কথা ক’বলৈ? — নহয়; বৰঞ্চ আমাৰ বোধগম্যতাৰ বাবে পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞানক অধিক ভালদৰে বৰ্ণনা কৰিবলৈহে। ১ কৰিন্থীয়া ১৫:৪১ পদত সেই জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ সত্যটো কিয় অনা হৈছে? “আকৌ তৰাবোৰৰ ক্ষেত্ৰতো এটা তৰাতকৈ আনটো তৰাৰ উজ্বল ভিন্ন হয়।” বুলি কোৱাৰ উদ্দেশ্য কি? ইয়াৰ পিছতে কোৱা হৈছে, “সেইদৰে মৃতবোৰৰ পুনৰুত্থানো একে। … যিহক ৰোৱা যায়, সেয়ে অনাদৰৰ পাত্ৰ; যিহক তোলা হয়, সেয়ে গৌৰৱৰ পাত্ৰ; যিহক ৰোৱা যায়, সেয়ে দূৰ্বলতাৰ পাত্ৰ; যিহক তোলা হয়, সেয়ে প্ৰভাৱৰ শক্তি।” ঠিক যেনেকৈ এটা তৰা আনটোৰ পৰা মহিমাত পৃথক, ঠিক তেনেকৈ পুনৰুত্থানো হয়। এইদৰে আপুনি দেখিব যে সেই বৈজ্ঞানিক কথাটোৰ উল্লেখ কৰাৰ উদ্দেশ্য হৈছে পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞানৰ এটা বিষয় স্পষ্টকৈ বুজোৱা, যাতে আমি পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞানৰ সত্যটো ভালদৰে দেখিবলৈ পাওঁ।

TAM1897 D 60.5যিচয়াই তেওঁৰ আলোচনাৰ মাজত মাধ্যাকৰ্ষণৰ সেই সত্যটোৰ কথা কিয় টানি আনিছিল? আহক আমি অধ্যায়টোৰ অলপ ভিতৰলৈ চাওঁ, আৰু আমি দেখিম। মই সেই পদটো আৰু তাৰ পিছত তেওঁ অনুসৰণ কৰা চিন্তাৰ শেষত থকা আন এটা পদ পঢ়িম। “কোনে নিজৰ হাতৰ তলুৱাত জলৰাশি জুখিছিল?” পবিত্ৰ জনাই কৈছে, “তেনেহ’লে তোমালোকে মোক কাৰ সৈতে উপমা দিলে মই তাৰ সদৃশ হ’ম? আকাশলৈ চকু তুলি চোৱা, কোনে সৌ তৰাবোৰ সৃষ্টি কৰিলে? তেওঁ তেওঁলোকৰ সমস্ত সৃষ্টি পৰিচালনা কৰে, আৰু তেওঁ সেইবোৰক নাম কাঢ়ি মাতে, সেই জনাৰ অধিক সামৰ্থ আৰু বহু পৰাক্ৰমৰ কাৰণে সেইবোৰৰ কোনো এটাও অনুপস্থিত নাথাকে।” যিচয়া ৪০:২৫, ২৬।

TAM1897 D 60.6এটাও তেওঁৰ দৃষ্টিৰ পৰা সাৰি নাযায়, আৰু সেই সকলোবোৰ পথাৰত গজা প্ৰতিটো সৰু ফুলৰ প্ৰয়োজনীয়তা অনুসৰি সন্তুলিত হৈ থাকে। কিন্তু তেওঁ সেই বিষয়ে আমাৰ মনোযোগ কিয় আকৰ্ষণ কৰে, আৰু এই ঠাইত তেওঁৰ আলোচনাৰ মাজলৈ ইয়াক কিয় আনে? — বৈজ্ঞানিক সত্যটো উল্লেখ কৰিবলৈ নহয়; বৰঞ্চ সকলো লোকৰ মনোযোগ পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞানৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ কৰিবলৈহে। তেওঁ ইয়াৰ পৰা কি শিক্ষা দিয়ে? আমি এই সকলোবোৰ বিবেচনা কৰিব লাগে, আৰু এই সকলোবোৰ কিহে কৰিছে সেয়াও বিবেচনা কৰিব লাগে? আৰু তাৰ পিছত মই আৰু পঢ়োঁ, “মোৰ পথ যিহোৱাৰ পৰা গুপ্ত হৈ আছে, আৰু মোৰ গোচৰলৈ তেওঁ মন নিদিয়ে, হে যাকোব আৰু হে ইস্ৰায়েল, তুমি কিয় এনে কথা কৈছা?” যিচয়া ৪০:২৭।

TAM1897 D 60.7যেতিয়া ঈশ্বৰে আমাৰ ভৰিৰ তলত গজা ফুলজোপাৰ প্ৰতি ইমান যত্ন লয়, যিজোপা তেওঁৰ দৃষ্টিৰ আঁৰত নাথাকে আৰু যিজোপাক তেওঁ পাহৰি নাযায়; তেনেহ’লে আপুনি কেনেকৈ ক’ব পাৰে যে আপুনি প্ৰভুৰ পৰা লুকাই আছে, আৰু আপোনাৰ বিচাৰ তেওঁৰ দৃষ্টিৰ আঁৰত পৰি গৈছে, আৰু তেওঁ আপোনাৰ বাবে আৰু চিন্তা নকৰে? এইদৰেই আপুনি দেখিব যে প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে, আপোনালোকক আৰু মোক পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞান স্পষ্টকৈ দেখুৱাবলৈ বৈজ্ঞানিক সত্যক সম্পূৰ্ণৰূপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।

TAM1897 D 61.1আন এটা কথা: যেতিয়া এই লেখকসকলে এইবোৰ উপলব্ধি কৰিছিল, সেয়া আছিল প্ৰকাশৰ দ্বাৰা। অৱশ্যে তেওঁলোকে এইবোৰ কথা এই পৃথিৱীৰ কোনো বৈজ্ঞানিক অধ্যয়নৰ পৰা পোৱা নাছিল। প্ৰভুৱে তেওঁৰ মুখ্য বিজ্ঞান, পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞান প্ৰকাশ কৰিছিল; আৰু সেই কথা স্পষ্ট কৰিবলৈ তেওঁ আন বিজ্ঞানসমূহক ব্যৱহাৰ কৰিছিল। তেন্তে সকলো বিজ্ঞানৰ ভিতৰত প্ৰভুৰ বাবে আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কোনটো? — নিশ্চিতভাৱে পৰিত্ৰাণ। যেতিয়া প্ৰভুৱে আন বিজ্ঞানসমূহক কেৱল এই কথাটো স্পষ্ট কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল, তেতিয়া এইটো সম্পূৰ্ণৰূপে স্পষ্ট যে তেওঁ এই বিজ্ঞানটোক আনবোৰতকৈ অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি গণ্য কৰে।

TAM1897 D 61.2তথাপি এয়াই সকলো নহয়। বাইবেলত উল্লেখ থকা এজন ব্যক্তি সাৰ্বজনীন বিজ্ঞান— এই পৃথিৱীৰ সকলো প্ৰাকৃতিক বিজ্ঞানত— সম্পূৰ্ণ পাৰ্গত আছিল। মই আপোনালোকক দেখুৱাব বিচাৰোঁ যে এনে এজন ব্যক্তি আছিল যি সেই সকলো বিজ্ঞানত সম্পূৰ্ণ পাৰ্গত আছিল যিবোৰক এতিয়া পৃথিৱীত ইমান গুৰুত্ব দিয়া হয়। আৰু এই সকলোবোৰৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি তেওঁ কি কয় সেয়াও মই আপোনালোকক দেখুৱাব বিচাৰোঁ। শাস্ত্ৰাংশটো হ’ল:—

TAM1897 D 61.3ঈশ্বৰে চলোমনক অতিশয় অধিক জ্ঞান আৰু বুদ্ধি দিলে আৰু সমুদ্ৰৰ তীৰত থকা বালিৰ নিচিনা অধিক বিষয় বুজিবলৈ এক বহল মন দিলে। তাতে চলোমনৰ জ্ঞান পূব দেশত থকা সকলো লোক আৰু মিচৰীয়া লোকসকলৰ জ্ঞানতকৈ অত্যাধিক হ’ল। তেওঁ সকলোতকৈ জ্ঞানৱান; তেওঁ ইজ্ৰাহীয়া এথন, মাহোলৰ পুত্ৰ হেমন, কলকোল আৰু দৰ্দা, এই সকলোতকৈয়ো অধিক জ্ঞানৱান হ’ল। আৰু তেওঁৰ যশস্যা চাৰিওফালে থকা সকলো জাতিৰ মাজত বিয়পি গ’ল। তেওঁ তিনি হাজাৰ নীতি বাক্য কৈছিল আৰু তেওঁৰ গীতৰ সংখ্যা এক হাজাৰ পাঁচ টা আছিল। তেওঁ লিবানোনত থকা এৰচ গছৰ পৰা গড়ৰ গাত গজা এচোব বনলৈকে সকলো গছৰ বিষয়ে বর্ণনা কৰিছিল৷ তেওঁ পশু, পক্ষী, উৰগ জন্তু আৰু মাছৰ বিষয়েও ব্যাখ্যা কৰিছিল। ১ ৰাজাৱলি ৪:২৯-৩৩।

TAM1897 D 61.4তেওঁ লিবানোনত থকা এৰচ গছৰ পৰা দেৱালৰ পৰা ওলোৱা হিচপলৈকে গছৰ বিষয়ে কৈছিল। বিজ্ঞানত ইয়াক কি বুলি কোৱা হয়? — উদ্ভিদবিজ্ঞান। তেওঁ বিশ্বৰ আন যিকোনো ব্যক্তিতকৈ ভালদৰে উদ্ভিদবিজ্ঞান বুজি পাইছিল।

TAM1897 D 61.5তেওঁ জীৱ-জন্তুৰ বিষয়েও কৈছিল। যদি আজি সেই ঠাইত লিখা হ’লহেঁতেন, তেন্তে বৈজ্ঞানিক শব্দটো কি হ’লহেঁতেন? — প্ৰাণীবিজ্ঞান। আজি পৃথিৱীত জীয়াই থকা যিকোনো ব্যক্তিৰ তুলনাত চলোমনে প্ৰাণীবিজ্ঞান ভালদৰে বুজিছিল। তেওঁ এইবোৰ শিকাইছিল; কাৰণ কোৱা হৈছে যে তেওঁ এই সকলোবোৰ বস্তুৰ বিষয়ে কৈছিল। তেওঁ এই বিজ্ঞানসমূহ শিকাইছিল।

TAM1897 D 61.6“আৰু চৰাইৰ বিষয়ে।” সেই বিজ্ঞানবিধ কি?—অৰ্নিথ’ল’জি। তেনেহ’লে চলোমনে উদ্ভিদ বিজ্ঞান, প্ৰাণীবিজ্ঞান, অৰ্নিথ’ল’জিৰ দৰে বিজ্ঞানৰ শিক্ষা দিছিল।

TAM1897 D 61.7তাৰ পিছত কি? — “আৰু বগাই যোৱা জীৱৰ বিষয়ে।” সেয়া কি বিজ্ঞান? — পোক-পৰুৱা বিজ্ঞান।

TAM1897 D 61.8“আৰু মাছৰ বিষয়ে।” এই বিজ্ঞানবিধ কি? — মাছবিজ্ঞান।

TAM1897 D 61.9ধৰ্মগ্ৰন্থৰ এই অংশটো পঢ়া লোকসকলে সাধাৰণতে চলোমনক এজন বিশ্বজনীন বিজ্ঞানী বুলি নাভাবে। কিন্তু যদি কোৱা হ’লহেঁতেন যে চলোমনে উদ্ভিদবিজ্ঞান, প্ৰাণীবিজ্ঞান, পক্ষীবিজ্ঞান, কীটবিজ্ঞান আৰু মীনবিজ্ঞানৰ বিষয়ে কৈছিল, তেন্তে তেওঁলোকে ক’বলৈ সাজু হ’লহেঁতেন, “চলোমন কি যে এজন আচৰিত মানুহ আছিল!” কিন্তু তেতিয়া ই এতিয়াতকৈ অণু পৰিমাণেও অধিক আচৰিত নহ’লহেঁতেন; কাৰণ ই সঁচাকৈয়ে সেই সকলোবোৰেই কয়।

TAM1897 D 61.10মই এইটো এইবাবেই পঢ়িছোঁ যাতে আপোনালোকে দেখিব পাৰে যে চলোমনে বিজ্ঞানৰ বিষয়ে কিছু জানিছিল; কেৱল কিছু জানিছিলেই নহয়, আন যিকোনো মানুহে এই বিজ্ঞানবোৰৰ যিকোনো এটাৰ বিষয়ে যিমান জানিছিল, তেওঁ এই সকলোবোৰ বিজ্ঞানৰ বিষয়ে তাতকৈও অধিক জানিছিল।

TAM1897 D 61.11তথাপি তেওঁ এই সকলোবোৰ বিজ্ঞান সম্পূৰ্ণৰূপে বুজি পোৱা সত্ত্বেও, আৰু সেই সকলোবোৰ শিকোৱাৰ পিছতো, তেওঁ এইদৰে কৈছে: “সকলোবোৰতো শুনা হ’ল: এতিয়া আহাঁ, আমি সকলোৱে সাৰ কথা শুনো।” কোৱা সকলো কথাৰ সাৰাংশ এই: “ঈশ্বৰলৈ ভয় ৰাখা, আৰু তেওঁৰ আজ্ঞা সমূহ পালন কৰা; কিয়নো মানুহৰ সকলো কৰ্তব্য এয়ে। ঈশ্বৰে ভাল কি বেয়া আটাইবোৰ গুপুত বিষয়ৰে সৈতে সকলো কৰ্মকে বিচাৰ স্থানলৈ আনিব।”

TAM1897 D 61.12তেওঁৰ মতে, আন সকলো বিজ্ঞান একেলগ কৰিলেও সেইবোৰতকৈ কোনটোৱে প্ৰাধান্য লাভ কৰিছিল? — ঈশ্বৰৰ পৰিত্ৰাণ।

TAM1897 D 61.13স্বৰ্গদূতসকলে সকলো বিজ্ঞান বুজি পায়, তথাপি তেওঁলোকে আন সকলো বিজ্ঞান একেলগে ল’লেও সেই সকলোতকৈ পৰিত্ৰাণক তেওঁলোকৰ অধ্যয়নৰ অধিক যোগ্য বুলি গণ্য কৰে। ভাববাদীসকলেও ইয়াক অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি গণ্য কৰিছিল; আৰু পৰিত্ৰাণক ভালদৰে বুজিবলৈ আনবোৰক এক মাধ্যম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। আৰু ইয়াত এজন মানুহ আছে যিজনে আন বিজ্ঞানবোৰ বুজি পাইছিল, আৰু তেওঁ কয় যে পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞান সেই সকলোবোৰৰ ঊৰ্ধ্বত। এতিয়া মই বিচাৰোঁ যে আপোনালোকে দেখক যে ঈশ্বৰে নিজেও এই সকলোবোৰৰ পৰা পৃথক হৈ ইয়াক ঠিক তেনেকৈয়ে গণ্য কৰে।

TAM1897 D 61.14ইয়াত চাওক: আমি এতিয়াই পঢ়িলোঁ যে চলোমনে এই সকলোবোৰ বিজ্ঞানৰ শিক্ষা দিছিল। সেই শিক্ষাবোৰৰ কিমানখিনি আমাৰ অধ্যয়নৰ বাবে লিখিত ৰূপত আছে? — এটাও নাই। ঈশ্বৰে আমালৈ উদ্ভিদবিজ্ঞানত চলোমনৰ শিক্ষাৰ কোনো লিপিবদ্ধ তথ্য বা প্ৰতিবেদন আনি দিয়া নাই। চলোমনে প্ৰাণীবিজ্ঞান বা এই বিজ্ঞানসমূহৰ আন কোনো এটাত শিকোৱা এটাও পাঠ তেওঁ আমালৈ আনি দিয়া নাই বা লিপিবদ্ধ কৰি ৰখা নাই। কিন্তু তেওঁ বাকী সকলোৰে পৰা পোৱাৰ দৰেই চলোমনৰ পৰাও পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞানৰ পাঠ বাৰে বাৰে আমালৈ আনি দিছে। তেন্তে, স্বৰ্গদূতসকলক কেৱল এজন স্বৰ্গদূতৰ মতামত, নবীসকলক কেৱল এজন নবীৰ মতামত, আৰু চলোমনক কেৱল এজন বিশ্বজনীন বিজ্ঞানীৰ মতামত দিয়া বুলি ধৰি ল’লে; ঈশ্বৰৰ মতামত কি? — সেয়া হ’ল, এই সকলোবোৰ আন বিজ্ঞান, যাৰ জ্ঞান তেওঁ নিজেই দিছিল, সেইবোৰতকৈ পৰিত্ৰাণ আপোনালোকৰ আৰু মোৰ বাবে অধিক মূল্যবান, আৰু আমাৰ অধ্যয়নৰ বাবে অধিক যোগ্য।

TAM1897 D 61.15চলোমনে বুজি পোৱা আৰু শিকোৱা এই বিজ্ঞানখন হাক্সলি, ডাৰউইন আৰু এই যুগৰ আন বিজ্ঞানীসকলৰ দৰে বিজ্ঞান নাছিল। স্বাভাৱিক মনৰ দ্বাৰা মানুহে প্ৰাকৃতিক বিজ্ঞানত গভীৰভাৱে অন্বেষণ কৰিব পাৰে, আৰু বহুতো আৱিষ্কাৰ কৰিব পাৰে। আৰু যদিও সেইবোৰ সদায় শুদ্ধ নহয়, তথাপিও তেওঁলোকে কিছুমান সত্য কথা আৱিষ্কাৰ কৰিব পাৰে। কিন্তু চলোমনৰ পথ সেয়া নাছিল। ঈশ্বৰে চলোমনক জ্ঞান দিছিল, যাৰ ফলত তেওঁ ঈশ্বৰৰ পোহৰত এই সকলোবোৰ বুজি পাইছিল। তেওঁ এই সকলোবোৰ ঈশ্বৰৰ জ্ঞানৰ দ্বাৰা কৈছিল। এইদৰে চলোমনে শিকোৱা বিজ্ঞান আছিল ঈশ্বৰৰ বিজ্ঞান। তেওঁ শিকোৱা উদ্ভিদবিজ্ঞান আছিল প্ৰকৃত, ঐশ্বৰিক উদ্ভিদবিজ্ঞান। তেওঁ শিকোৱা প্ৰাণীবিজ্ঞান আছিল ঐশ্বৰিক প্ৰাণীবিজ্ঞান। এই সকলোবোৰতে আছিল ঈশ্বৰৰ দৃষ্টিভংগী, ঈশ্বৰৰ সত্য, ঈশ্বৰৰ বিজ্ঞান। ই মিছাকৈয়ে ‘বিজ্ঞান’ বুলি অভিহিত কৰা কোনো বিষয় নাছিল।

TAM1897 D 62.1বাৰু, যিহেতু সেয়া ঈশ্বৰৰ বিজ্ঞান আছিল, আৰু সেয়া স্বয়ং ঐশ্বৰিক আছিল, তেন্তে প্ৰভুৱে আমাক সেয়া সকলো কিয় নিদিলে? তেওঁ বিশ্বক চলোমনৰ উদ্ভিদবিজ্ঞান আৰু এই আন সকলো বিষয়ৰ গ্ৰন্থ কিয় নিদিলে? — ইয়াৰ এটা কাৰণ আছে; আৰু সেয়া হ’ল যে এইবোৰেই বিশ্বৰ প্ৰথম প্ৰয়োজনীয় বস্তু নহয়।

TAM1897 D 62.2এজন মানুহে সেই সকলোবোৰ পাব পাৰে, তেওঁ সেই সকলোবোৰ বুজিবও পাৰে, যেনেকৈ চলোমনে পাইছিল। তথাপি, যদি তেওঁৰ প্ৰথমতে পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞান নাথাকে, তেন্তে সেইবোৰে তেওঁৰ কি লাভ কৰিব? চলোমনৰ সকলো আছিল; তথাপি যেতিয়া তেওঁ ঈশ্বৰৰ পৰা, পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞানৰ পৰা, আৰু সেই বিষয়ে তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ হৃদয়েৰে অধ্যয়ন কৰাৰ পৰা মুখ ঘূৰাই ল’লে, তেতিয়া আন বিজ্ঞানৰ জ্ঞানে তেওঁৰ কি কাম দিলে? পাপৰ পৰা তেওঁক কিমানখিনি আঁতৰাই ৰাখিব পাৰিছিল? তেওঁৰ স্বাভাৱিক স্বভাৱ, আৰু তেওঁৰ ভিতৰত থকা চয়তানীয় কাৰ্য আৰু দুৰ্নীতিৰ পৰা তেওঁক আঁতৰাই ৰাখিবলৈ ইয়াত কিমান শক্তি আছিল?

TAM1897 D 62.3আপুনি জানে যে যেতিয়া তেওঁ ঈশ্বৰৰ বিজ্ঞান, পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞানৰ পৰা মুখ ঘূৰাই ল’লে, যদিও তেওঁৰ হাতত বাকী সকলো বিজ্ঞান আছিল, তেওঁ ঠিক সিমানেই বেয়া, সিমানেই দুষ্ট, মূৰ্তিপূজা আৰু প্ৰতিটো অপবিত্ৰ কামত সম্পূৰ্ণৰূপে ডুবি গৈছিল, যেন তেওঁ একোৰে ক-খও নাজানিছিল।

TAM1897 D 62.4এইদৰে আমি বুজিব পাৰোঁ যে প্ৰভুৱে মানুহৰ বাবে বিজ্ঞানৰ সকলো জ্ঞান কিয় সংৰক্ষণ কৰি নাৰাখিলে। ধৰি লওক, তেওঁলোকৰ হাতত সকলো আছিল, যেনেকৈ চলোমনৰ আছিল, আৰু তেওঁলোকে যেনেকৈ চলোমনে শিকাইছিল, তেনেকৈ শিকাব পাৰিলেহেঁতেন। কিন্তু ঈশ্বৰৰ ওচৰত হৃদয় অৰ্পণ নকৰাকৈ, আত্মাই পৰিত্ৰাণ নোপোৱাকৈ, বিজ্ঞানে তেওঁলোকৰ কি উপকাৰ কৰিব? ই মানুহৰ হৃদয়ত থকা যিকোনো ধৰণৰ দুষ্টতা আৰু দুৰ্নীতিৰ পৰা তেওঁলোকক বাধা দিব নোৱাৰিলেহেঁতেন।

TAM1897 D 62.5আজিৰ পৃথিৱীৰ প্ৰথম প্ৰয়োজন এই বিজ্ঞানবোৰ নহয়। হৃদয়ক পবিত্ৰ কৰাৰ, আত্মাক পৰিত্ৰাণ দিয়াৰ, সমগ্ৰ চৰিত্ৰক পুনৰ্গঠন কৰাৰ, আৰু মনক ঈশ্বৰৰ প্ৰকৃত প্ৰতিচ্ছবি আৰু মহিমাত ৰূপান্তৰিত কৰাৰ প্ৰয়োজন আছে, যাতে জীৱনে তেওঁৰ ধাৰ্মিকতা প্ৰতিফলিত কৰে আৰু সমগ্ৰ বিশ্বৰ আগত কেৱল ঈশ্বৰৰ জ্ঞানকে প্ৰকাশ কৰে। যদিও বিজ্ঞানৰ পৰা পাব পৰা সকলোখিনি আমাৰ আছে, পৰিত্ৰাণ অবিহনে ই একো কামত নাহে; কাৰণ অল্প সময়ৰ ভিতৰতে এই সকলোবোৰ আমাৰ একোৱেই নাথাকিব। আজি আমাৰ সকলো অধ্যয়ন, পঠন আৰু গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰত এই বিষয়ে চিন্তা কৰাটো আমাৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ।

TAM1897 D 62.6আন এটা কথা আছে: ঈশ্বৰে বিচাৰে যে তেওঁ জড়িত থকা প্ৰতিটো বিষয়তে আপোনালোক, মই, আৰু সকলো মানুহে সঠিকভাৱে চিন্তা কৰোঁ। আজি এনে বহু লোক আছে যিসকলে এই সকলো বৈজ্ঞানিক বিষয়ত চিন্তা কৰে, কিন্তু তেওঁলোকে সঠিকভাৱে চিন্তা নকৰে। তেওঁলোক ইমানেই আগবাঢ়ি যায় যে তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ বাবে কোনো ঠাইই বিচাৰি নাপায়। আৰু ঈশ্বৰৰ অবিহনে, ঈশ্বৰৰ চিন্তা, ঈশ্বৰৰ মনৰ নিৰ্দেশনাবিহীন মানুহে এই অন্যান্য বিষয়বোৰৰ ওপৰত সঠিকভাৱে চিন্তা কৰিবলৈ সক্ষম নহয়। কিন্তু যিজনে মনটোক সৃষ্টি কৰিছে, তেওঁৰ প্ৰতিচ্ছবিত নৱীকৃত নোহোৱালৈকে মনটো সঠিক নহয়। মনটো ৰূপান্তৰিত, নৱীকৃত হ’ব লাগিব। আমাৰ সম্পূৰ্ণ বেলেগ এটা মন হ’ব লাগিব। প্ৰতিটো চিন্তাক খ্ৰীষ্টৰ আজ্ঞাধীন, অধীনতালৈ আনিব লাগিব।

TAM1897 D 62.7সেইটোৱেই পৰিত্ৰাণৰ কাৰ্য। ই হৈছে আত্মাত ঈশ্বৰৰ প্ৰতিচ্ছবি পুনৰুদ্ধাৰ কৰা; মনটোক এনে এক অৱস্থালৈ অনা য’ত ই জীৱন্ত ঈশ্বৰৰ ধাৰ্মিকতা, চিন্তা-চৰ্চাৰ প্ৰতিফলন, প্ৰকাশ হ’ব। যেতিয়া এইটো সম্পন্ন হ’ব, আৰু এই পৃথিৱীত ঈশ্বৰৰ কাৰ্য, অৰ্থাৎ বাকী সকলো লোকৰ ওচৰত ঈশ্বৰৰ জ্ঞান প্ৰকাশ কৰাৰ কাম শেষ হ’ব, তেতিয়া প্ৰভুৱে আমাৰ বাবে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড আৰু অনন্তকাল মুকলি কৰি দিব। তেতিয়া এই সকলোবোৰ আন বিষয় আমাৰ অধ্যয়নৰ বাবে মুকলি হৈ পৰিব, আৰু প্ৰভুৱে আমাক ক’ব পাৰিব, য’লৈকে ইচ্ছা যায় তালৈ যোৱা, মই তোমালোকক বিশ্বাস কৰিব পাৰোঁ। বিশাল বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড তোমালোকৰ বাবে মুকলি। তোমালোকৰ পৰা একো আঁতৰাই ৰখা হোৱা নাই। এই সকলোবোৰেই তোমালোকৰ নিজৰ। এইবোৰ তোমালোকৰেই। য’তেই ইচ্ছা হয় তালৈ যোৱা, য’তেই ইচ্ছা হয় তাতে থাকা, যি ইচ্ছা হয় তাকে কৰা; মই তোমালোকক বিশ্বাস কৰিব পাৰোঁ। যি বিষয়ৰ ওপৰতেই ইচ্ছা হয় চিন্তা কৰা, যিমান গভীৰলৈ ইচ্ছা হয় তাৰ গভীৰতালৈ যোৱা, তোমালোকে সেয়া সঠিকভাৱেই কৰিবা।

TAM1897 D 62.8এতিয়া, মই এইটো কোৱা নাই যে আমি পৰলোকত উপনীত নোহোৱালৈকে মানুহে আন সকলো বিজ্ঞান সম্পূৰ্ণৰূপে উপেক্ষা কৰিব লাগে। মই কেৱল এইটোৱেই কৈছোঁ যে সেই সকলোবোৰৰ অধ্যয়নত পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞানে নেতৃত্ব দিব লাগে। প্ৰভুৱে আমাক এইবোৰৰ প্ৰতি কিমান মনোযোগ দিব লাগে, আৰু সেইবোৰ আমি কেনেকৈ ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে, তাৰ উদাহৰণ দিয়া নাইনে? এই আন পাঠ্যপুথি পঢ়া আৰু অধ্যয়ন কৰাৰ উদ্দেশ্য কি? — যাতে সেই জ্ঞান নথকা অৱস্থাতকৈ পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞানৰ বিষয়বোৰ অধিক ভালদৰে বুজিবলৈ আৰু শিকাবলৈ সেই পাঠ্যপুথিবোৰে আমাক সহায় কৰে। বাইবেলত সেইবোৰ এই উদ্দেশ্যৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। তেওঁ আমাক সেই শুভবাৰ্তা প্ৰচাৰ কৰিবলৈ পঠিয়াইছে যাৰ সৈতে এই আন বিষয়বোৰৰ সম্পৰ্ক আছে, আৰু তেওঁ আমাক উদাহৰণৰ দ্বাৰা দেখুৱাইছে যে ইয়াক কেনেকৈ ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে। এইদৰে প্ৰভুৱে আমাক দেখুৱাইছে যে পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞানে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত জ্ঞাত আন সকলো বিজ্ঞানৰ নেতৃত্ব ল’ব লাগিব।

TAM1897 D 62.9এই পৃথিৱীত ই আন সকলোতকৈ আগবাঢ়ি থাকিব লাগিব, আৰু যেতিয়া আমি সেই আন জগতখনলৈ যাম তেতিয়াও ই আগবাঢ়ি থাকিব। যেতিয়া অনন্তকাল আমাৰ সন্মুখত মুকলি হৈ পৰিব, আৰু আমি য’লৈকে ইচ্ছা যায় তালৈ যাব পাৰিম, আৰু যিকোনো বিষয়ৰ বিষয়ে ভাবিব পাৰিম, তেতিয়া আমি পৰিত্ৰাণৰ পৰা মুখ ঘূৰাই ক’ম নেকি, “মই সেই বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছোঁ”? — নহয়। আমি জানো যে লিখা আছে যে “খ্ৰীষ্টৰ ক্ৰুচ চিৰকালৰ অনন্ত যুগজুৰি পৰিত্ৰাণপ্ৰাপ্তসকলৰ বিজ্ঞান আৰু গীত হ’ব।” তেতিয়া, যেতিয়া আমি ইয়াত আমাৰ পাঠ্যক্ৰম শেষ কৰিম, যেতিয়া আমি স্নাতক হ’ম, আৰু যেতিয়া এক মহৎ সমাৰোহৰ সময় আহিব, আৰু আমি অধ্যয়নৰ এক অনন্ত কালত প্ৰৱেশ কৰিম, তেতিয়া আমি এই পৃথিৱীত থকাৰ সময়তকৈ এই সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ বিজ্ঞানখন অধিক ভালদৰে বুজিব পাৰিম।

TAM1897 D 63.1আমি আগৰ পাঠটোত কৈছিলোঁ যে পৰিত্ৰাণৰ ক্ষেত্ৰত ‘বিজ্ঞান’ আৰু ‘বৈজ্ঞানিক’ শব্দ দুটা প্ৰয়োগ কৰাটো শব্দ দুটাৰ অপব্যৱহাৰ নহয়। পৰিত্ৰাণেই হ’ল বিজ্ঞান, ই বৈজ্ঞানিক। ঈশ্বৰৰ আত্মাৰ মনৰ ওপৰত কৰা কাৰ্য, যিয়ে মন আৰু সমগ্ৰ জীৱনটোক পাপৰ পৰা ধাৰ্মিকতালৈ যীচু খ্ৰীষ্টৰ সাদৃশ্যলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে — সেয়া এক বৈজ্ঞানিক কথা। সেয়েহে যেতিয়া আপুনি ইয়াৰ অধ্যয়ন কৰে, মনত ৰাখিব যে আমি যেতিয়া ইয়াক সদায় প্ৰতিটো বিষয়ৰ মূল আৰু সকলোৰে মূল হিচাপে গণ্য কৰোঁ, তেতিয়া আমি অকণো অবিজ্ঞানসন্মত নহওঁ। এই তথাকথিত বিজ্ঞানীসকল সকলো বিজ্ঞানৰ মূল এই বিষয়টোক অৱহেলা কৰাৰ বাবেই অবিজ্ঞানসন্মত।

TAM1897 D 63.2আন এটা কথাও প্ৰমাণিত হৈছে; আৰু ই বিশ্বৰ শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত আদৰ্শ হিচাপে বিবেচিত তিনিখন ৰাষ্ট্ৰৰ মাজত প্ৰমাণিত হৈছে। বাইবেলৰ লোকসকল, অৰ্থাৎ বাইবেলত উল্লেখ থকা ঈশ্বৰৰ লোক ইহুদীসকলৰ অভিলেখ, ঈশ্বৰৰ সেৱা কৰিব বিচৰা সকলোৰে বাবে এক উদাহৰণ আৰু অধ্যয়নৰ উৎস বুলি স্বীকৃত। গ্ৰীচ আৰু ৰোম, তেওঁলোকৰ দৰ্শন, সাহিত্য আৰু আইন-কানুনৰ সৈতে, বাইবেল অনুসৰণ কৰাৰ দাবী কৰা বহুতো লোকৰ আৰু আন সকলোৰে বাবে এক উদাহৰণ।

TAM1897 D 63.3এতিয়া আমি দেখিছোঁ যে ঈশ্বৰৰ লোকসকলৰ মাজত এজন ব্যক্তি আছিল যি এজন বিশ্বজনীন নীতিবচনকাৰ, লগতে এজন বিশ্বজনীন কবি আৰু এজন বিশ্বজনীন বিজ্ঞানী আছিল। তেওঁৰ গীত আছিল এহেজাৰ পাঁচটা, আৰু তেওঁৰ নীতিবচন আছিল তিনিহেজাৰ। তাত আপুনি এজন মহান মনীষীক দেখিবলৈ পাব; তথাপি এই সকলোবোৰ বিষয়ত যিজনৰ এনে বুজাবুজি, এনে জ্ঞান আছিল, তেওঁ নিজৰ জীৱনত প্ৰমাণ কৰিছিল যে পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞানৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰিত আৰু ন্যায়পৰায়ণতাৰে সকলোকে সন্তুলিত কৰি ৰখা অবিহনে, তেনে সকলো জ্ঞান মানুহৰ অন্তৰত কোনো মঙ্গল সাধন কৰিবলৈ বা মানুহৰ কোনো উপকাৰ কৰিবলৈ সম্পূৰ্ণৰূপে অক্ষম।

TAM1897 D 63.4মই কিছু সময় আগতে আপোনালোকৰ মনোযোগ এই কথাটোৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ কৰিছিলোঁ যে ঈশ্বৰে আমালৈ সেই বৈজ্ঞানিক শিক্ষাসমূহৰ কোনো এটাও আনি দিয়া নাছিল। এতিয়া মই আপোনালোকৰ মনোযোগ এই কথাটোৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ কৰিছোঁ যে তেওঁ ঈশ্বৰৰ পৰা বিমুখ হোৱা মানুহজনৰ জীৱনৰ এক বিৱৰণ আমালৈ আনিছিল। তেওঁ আমালৈ সেই বিৱৰণ আনিছিল যে সেই মানুহজনে পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞান পাহৰি যোৱাৰ পাছত, এই সকলো জ্ঞান থকা সত্ত্বেও কিমান বৃহৎ বিফলতাৰ সন্মুখীন হৈছিল। তেন্তে, ঈশ্বৰে তেওঁ দিয়া সকলো বৈজ্ঞানিক শিক্ষাৰ এক লিপিবদ্ধতা আমালৈ অনাৰ সলনি, সেই মানুহজনে ঈশ্বৰৰ পৰা বিমুখ হোৱাৰ পিছৰ সমগ্ৰ জীৱনটো লিপিবদ্ধ কৰাটো আপোনালোকৰ আৰু মোৰ বাবে কিয় অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি গণ্য কৰিলে? মানুহৰ মনত, মানৱজাতিৰ বাবে কোনটো অধিক মূল্যবান? চলোমনৰ বিফলতাৰ, সেই বিৰাট বিফলতাৰ বিৱৰণ মানৱজাতিৰ বাবে চলোমনে কোৱা সকলো বৈজ্ঞানিক শিক্ষাক আজিৰ দিনত এখন কিতাপত সন্নিৱিষ্ট কৰাতকৈও অধিক মূল্যবান; কাৰণ সেই বিফলতাৰ মাজেৰে সমগ্ৰ বিশ্বৰ আগত প্ৰমাণিত হৈছিল যে ঈশ্বৰৰ পৰিত্ৰাণৰ জ্ঞান অবিহনে সকলো বস্তুৰ জ্ঞান কিমান সম্পূৰ্ণৰূপে অৰ্থহীন আৰু শূন্যতকৈও নগণ্য।

TAM1897 D 63.5আন এটা ডাঙৰ উদাহৰণ গ্ৰীকসকলৰ ক্ষেত্ৰত দেখা যায়। গ্ৰীক মনতকৈ উচ্চ, সূক্ষ্ম আৰু অধিক নিখুঁত চিন্তাধাৰা প্ৰাকৃতিক মনৰ দ্বাৰা কেতিয়াও লাভ কৰিব নোৱাৰি। ইয়াত ঈশ্বৰবিহীন মানৱীয় চিন্তাৰ নিখুঁত ৰূপটো প্ৰতিফলিত হৈছে।

TAM1897 D 63.6কিন্তু ই তেওঁলোকৰ বাবে কি কৰিলে? সেয়াই প্ৰশ্ন। তেওঁলোকৰ সাহিত্যই তেওঁলোকৰ বাবে কি কৰিলে? তেওঁলোকৰ দৰ্শনে তেওঁলোকৰ বাবে কি কৰিলে? তেওঁলোকৰ কলাই তেওঁলোকৰ বাবে কি কৰিলে? তেওঁলোকৰ ধৰ্মই তেওঁলোকৰ বাবে কি কৰিলে? দৰ্শন, ফিল’চফি — জ্ঞানৰ প্ৰেম। সেই জ্ঞান কি আছিল? — সেয়া আছিল সম্পূৰ্ণ মূৰ্খামি। ঈশ্বৰে তেনে কৈছে। তেওঁলোকৰ ধৰ্ম কি আছিল? — সেয়া কেৱল পৌৰাণিক আখ্যানহে আছিল। তেওঁলোকৰ কলা কি আছিল? — ঈশ্বৰে কৈছে সেয়া মূৰ্তিপূজা আছিল। আপোনাৰ সেই লিপিবদ্ধ কথাটো মনত আছেনে?

TAM1897 D 63.7ঈশ্বৰৰ বাক্যত এইদৰে কোৱা নাই যে পৌলে সেই মূৰ্তিসমূহৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়ি গৈ সিহঁতৰ কলা দেখি সেইবোৰক প্ৰশংসা কৰিছিল। নহয়, তাত কোৱা হৈছে: “সেই চহৰ মূৰ্তিবোৰেৰে পূর্ণ হৈ থকা দেখিলে। তাতে তেওঁৰ অন্তৰ-আত্মা অতি ব্যথিত হৈ উঠিল।” তেন্তে সেয়া কি আছিল? — মূৰ্তিপূজা।

TAM1897 D 63.8তথাপিও আজিও পুৰুষ, মহিলা আৰু শিশুৱে কেৱল মূৰ্তিপূজা আছিল তেনে বস্তুৰ অৱশেষ লৈ তাক পূজা কৰে, আৰু তাক কলা বুলি কয়, আৰু ইয়াৰ নকল কৰে। তেওঁলোকৰ মন সেইবোৰৰ ওপৰত লাগি থাকে, তেওঁলোকে ইয়াৰ ওপৰত কিতাপ প্ৰস্তুত কৰে, আৰু দেশৰ বিদ্যালয়সমূহত ইয়াক শিকায় আৰু অধ্যয়ন কৰে। কিন্তু এই সকলোৰে পৰা কি আহিব পাৰে? গ্ৰীকসকলৰ মাজত ইয়াৰ পৰিণাম কি হৈছিল? আপোনালোকে জানে ই তেওঁলোকৰ বাবে কি কৰিছিল। মই পুনৰ ক’ব নালাগে — সাহিত্য, কলা, আইন, দৰ্শন, এই সকলোবোৰ কথা। ৰোমে নিজৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱাতকৈ গ্ৰীচৰ পৰা দৰ্শনৰ অধিক নকল কৰিছিল, কিন্তু সাহিত্য তাত আছে। আৰু ই ৰোমানসকলৰ বাবে কি কৰিলে? — ই আনবোৰৰ বাবে যি কৰিছিল, সেইবোৰকে কৰিলে, কেৱল, যদি সম্ভৱ হয়, আনবোৰতকৈ তেওঁলোকক অধিক বেয়া কৰি তুলিলে। সমগ্ৰ গ্ৰীচত, মই যিমান দূৰ দেখিবলৈ পাইছিলোঁ, মই সকলোতে দেখিছিলোঁ যে গ্ৰীকসকলে নাৰীৰ প্ৰতি ইমানেই সন্মান ৰাখিছিল যে তেওঁলোকে খোদিত কৰা নাৰীৰ প্ৰতিটো মূৰ্তিক সঠিকভাৱে আচ্ছাদিত কৰিছিল। এজন পুৰুষ, অৱশ্যেই, সদায় নগ্ন; কিন্তু যেতিয়া আমি ইটালীলৈ যাওঁ, সেই সন্মান নোহোৱা হৈ যায়, আৰু সকলোৱে কোনো ধৰণৰ আচ্ছাদন অবিহনে থাকে। বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতে সেই সাজ-পোছাক সম্পূৰ্ণৰূপে নাই; আৰু ক’বলৈ গ’লে, আজিৰ দিনত যি শিল্পকলাৰ পৰিপূৰ্ণতাক ৰোমলৈ গৈ তাত কলা অধ্যয়ন কৰা সকলে পূজা কৰে, সেয়া কেৱল সাজ-পোছাকবিহীন নাৰীৰ মূৰ্তিহে, আৰু যিটো কৰা হয় সেয়া যিকোনো প্ৰকাৰে কলা নহয়; তথাপিও ই শিল্পকলাৰ পৰিপূৰ্ণতাত উপনীত হৈছে, আৰু সকলোতে ইয়াৰ নকল কৰা হয়, আৰু ইয়াৰ ত্ৰুটিবোৰো প্ৰতিবাৰেই নকল কৰা হয়।

TAM1897 D 64.1মই এটা প্ৰশ্ন সুধিব বিচাৰিছোঁ। আপোনালোকৰ মাজৰ কোনে কেতিয়াবা আঁঠুৰ পৰা তললৈ মানুহৰ ভৰিৰ এযোৰ দেখিছে নেকি? মই ইয়াত থিয় হৈ থাকোঁতে মোৰ শৰীৰৰ ভৰটো মোৰ বাওঁভৰিৰ ওপৰত পৰে। সেইটোৱে মোৰ শৰীৰৰ ভৰটোক সম্পূৰ্ণৰূপে সন্তুলিত কৰে। সোঁভৰিটোৰ আঙুলিবোৰ মজিয়াত লগাই ৰখা হয়। মোৰ সোঁ ভৰিৰ মাংসপেশীবোৰ বাওঁ ভৰিৰ মাংসপেশীৰ সৈতে একে হ’ব নেকি? — নহয়। কিন্তু সেয়াই হ’ল এক আশ্চৰ্যকৰ শিল্পকৰ্ম। পাৰ্থক্যটো ঠিক সেইখিনিয়েই। দুয়োখন ভৰি একেবাৰে একে, আৰু আমি এচুলি পৰিমাণৰো পাৰ্থক্য বিচাৰি নাপাওঁ। আৰু সেয়েহে আমি দেখিবলৈ পাওঁ যে এয়া যিকোনো প্ৰকাৰে কলা নহয়। সেই বিষয়ে বহু কথা ক’ব পাৰি, কিন্তু আজি ৰাতি মই কলাৰ ওপৰত বক্তৃতা দি থকা নাই। মই এই বিষয়ে কৈছোঁ যে পৰিত্ৰাণৰ মূল্য কি, আৰু ইয়াৰ অবিহনে সকলো বস্তুৰ কি উপকাৰ। ইয়াৰ অবিহনে ৰোমৰ কি উপকাৰ হৈছিল? — ইয়াৰ অধৰ্মই তাক ডুবাইছিল। ইয়াৰ অবিহনে গ্ৰীচৰ কি উপকাৰ হৈছিল? — ইয়াৰ অধৰ্মই তাক ডুবাইছিল।

TAM1897 D 65.1তেন্তে, যেতিয়া হৃদয়ে ঈশ্বৰৰ পৰা মুখ ঘূৰাই লয়, তেতিয়া মানৱ-মনে পূৰ্ণ উৎকৰ্ষ লাভ কৰিলেও কোনো মঙ্গল সাধন কৰিবলৈ তাৰ প্ৰতিটো প্ৰচেষ্টা যে সম্পূৰ্ণৰূপে অক্ষম, এই কথা জগতৰ আগত তিনিটা উদাহৰণেৰে প্ৰমাণিত হৈছে, তেতিয়া এই তিনিটা বিশ্ব-পাঠে যদি মানুহক শিকাব নোৱাৰে, তেন্তে প্ৰভুৱে এই পৃথিৱীৰ বাবে কি কৰিব পাৰে? এই তিনিটা গম্ভীৰ সতৰ্কবাণীৰ উদাহৰণৰ সত্ত্বেও যদি মানুহে সেই পথেৰেই গৈ থাকে, তেন্তে তেওঁ মানুহৰ বাবে কি কৰিব পাৰে? ঈশ্বৰে এই তিনিটা ঘটনা লিপিবদ্ধ কৰিছে আমাক এই কথা শিকাবলৈ যে, যেতিয়া মানুহে ঈশ্বৰৰ পৰিত্ৰাণ আৰু তেওঁ মানুহৰ হৃদয়ত দিয়া পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞানক পাহৰি যায়, তেতিয়া বিজ্ঞান, কলা আৰু সাহিত্যৰ সকলো শাখাত মনৰ সৰ্বোচ্চ প্ৰচেষ্টাই তেওঁলোকক কোনো উপকাৰ কৰিবলৈ, পাপৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিবলৈ, বা যিকোনো ধৰণৰ ভাল কামৰ ফালে লৈ যাবলৈ অক্ষম।

TAM1897 D 65.2মই সেয়েহে সোধোঁ: আমি গ্ৰীক আৰু ৰোমানৰ মূৰ্খামিৰ অনুকৰণ কৰিব লাগিব নেকি? আমি তেওঁলোকৰ মূৰ্তিপূজাৰ দ্বাৰা মোহিত হ’ব লাগিব নেকি, আৰু ইয়াক কলা বুলি ভাবিব লাগিব নেকি? আমি তেওঁলোকৰ ধৰ্মৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হ’ব লাগিব নেকি, যেতিয়া ই সম্পূৰ্ণৰূপে এক জঘন্য কাৰ্য? ইয়াক কেৱল পৌৰাণিক কাহিনী বুলি কোৱাটোৱেই যথেষ্ট নহয়; ই এক জঘন্য কাৰ্য।

TAM1897 D 65.3কিন্তু কোনোবাই ক’ব পাৰে, তেওঁলোকৰ সাহিত্য অমূল্য নহয়নে? আহকচোন চাওঁ ঈশ্বৰে ইয়াক কিমান মূল্যৰ বুলি ভাবিছিল। যি সময়ত তেওঁ গ্ৰীক ভাষাৰ জৰিয়তে সমগ্ৰ বিশ্বত পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞান প্ৰচাৰ কৰিছিল, সেই সময়ত প্ৰভুৰ সন্মুখত সমগ্ৰ গ্ৰীক সাহিত্য, আৰু সেই ক্ষেত্ৰত ৰোমান সাহিত্যও আছিল। তথাপি তেওঁ সমগ্ৰ ক্ষেত্ৰখনত কেৱল তিনিটা চুটি বাক্যহে বিচাৰি পাইছিল যিবোৰ এই পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞানৰ গ্ৰন্থখনত অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ যোগ্য আছিল। মই আপোনালোকক সেইবোৰ দিম। তাৰে এটা আছে কাৰ্য্যৰ সপ্তদশ অধ্যায়ত। এৰাটাছ নামৰ এজন গ্ৰীক লেখকৰ পৰা ইয়াক উদ্ধৃত কৰা হৈছে, আৰু সেয়া হৈছে এইটো। মই আঠাইশ পদৰ পৰা পঢ়ি শুনাইছোঁ। পৌলে কথা কৈ আছে; তেওঁ কৈছে:—

TAM1897 D 65.4“আপোনালোকৰ কবি সকলৰ এজনে কৈছে, ‘কাৰণ আমিও তেওঁৰ সন্তান।’” এজন গ্ৰীক লেখকে কৈছিল যে মানুহ ঈশ্বৰৰ সন্তান। প্ৰভুৱে সেই কথাটো তুলি লৈ ক’লে, ‘সেইটো সঁচা।’

TAM1897 D 65.5আন এটা আছে প্ৰথম কৰিন্থীয়াৰ পোন্ধৰতম অধ্যায়ৰ তেত্ৰিশতম পদত। পদটোৰ প্ৰথম অংশটো হ’ল, “আপোনালোক ভ্ৰান্ত নহ’ব।” এইবোৰ প্ৰভুৰ বাক্য। বাকী অংশটো মেনানডাৰ নামৰ এজন গ্ৰীক লেখকৰ পৰা উদ্ধৃত কৰা হৈছে: “কু-সঙ্গই সদাচাৰ নষ্ট কৰে।”

TAM1897 D 65.6আনটো আছে তীতৰ প্ৰথম অধ্যায়ৰ বাৰ নং পদত, আৰু ই এপিমেণিডিছৰ পৰা লোৱা, সেয়া হ’ল: “ক্ৰীতীৰ মানুহবোৰ মিছলীয়া, বেয়া, হিংসুক জন্তু আৰু এলেহুৱা ভাতভাৰী।”

TAM1897 D 65.7গ্ৰীক সাহিত্যৰ সমগ্ৰ ক্ষেত্ৰখনৰ পৰা প্ৰভুৱে বাছি ল’বলৈ আৰু নিজৰ অনুমোদন জনাবলৈ কেৱল সেই তিনিটা অংশহে বিচাৰি পাইছিল।

TAM1897 D 65.8বাৰু, তেনেহ’লে, মই এইটো কোৱা নাই যে লাভান্বিত হ’বলৈ এজন ব্যক্তিয়ে ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা এইখিনিয়েই সকলো। গ্ৰীক ভাষাত মূল্যবান ঐতিহাসিক তথ্য আছে। কিন্তু ঈশ্বৰে সমগ্ৰ মানৱজাতিৰ বাবে আটাইতকৈ মূল্যবান কথাবোৰ শিকাইছে; তেওঁ কেৱল বিশ্বৰ আগত তথ্যৰ এক শৃংখল দাঙি ধৰা নাই, বৰঞ্চ সঠিকতা আৰু সত্যৰ নীতিসমূহ শিকাইছে। আৰু গ্ৰীক সাহিত্যৰ সমগ্ৰ ক্ষেত্ৰখনত তেওঁ যি বিচাৰি পাইছিল, যিবোৰ মানুহক পথ দেখুৱাব পৰা নীতি হিচাপে সত্য বা ধাৰ্মিকতাৰ স্বাৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা গৈছিল, সেয়া আছিল এই তিনিটা বক্তব্যহে: “আমিও তেওঁৰ সন্তান”; “কু-সঙ্গই সদাচাৰ নষ্ট কৰে”; আৰু “ক্ৰীতীয়াসকল সদায়ই মিছলীয়া।” ধাৰ্মিকতা আৰু সত্য, বিশুদ্ধতা আৰু সততাৰ পথত কাৰোবাৰ কোনো উপকাৰ হ’ব পৰা তাতোকৈ অধিক আৰু কোনে বিচাৰি পাব?

TAM1897 D 66.1এতিয়া নাপাহৰিব। গ্ৰীক আৰু ৰোমানসকল নীচ, অৱমানিত, ফটা-ছিটা কাপোৰ পিন্ধা, অজ্ঞতাপূৰ্ণ পৌত্তলিক নাছিল; তেওঁলোক আছিল অভিজাত, সভ্য আৰু অত্যন্ত শিক্ষিত। ইয়াৰ অন্যথা কেনেকৈ হ’ব পাৰে, যেতিয়া তেওঁলোকে জনা আৰু শিকোৱা কথাবোৰেই হ’ল সেই শিখৰ, য’ত আজিৰ শিক্ষকেও উপনীত হ’বলৈ আকাংক্ষা কৰে? জুলিয়াছ চিজাৰ আছিল এতিয়ালৈকে জীয়াই থকা আটাইতকৈ নিপুণ ব্যক্তিৰ মাজৰ এজন — ৰাজকীয় শিষ্টাচাৰ, আদব-কায়দা, সৌন্দৰ্যবোধ আৰু সাধাৰণভাৱে আচৰণ-শৈলীত। কিন্তু তেওঁৰ চৰিত্ৰ কেনেকুৱা আছিল? ইয়াৰ আটাইতকৈ সংযত বৰ্ণনাও, যদি সম্পূৰ্ণ বা ন্যায়সংগত হ’ব খোজে, তেন্তে ছপা কৰিবলৈ অনুপযুক্ত হ’ব।

TAM1897 D 66.2যেতিয়া প্ৰভুৱে দেখুৱাইছে যে তেওঁৰ পৰিত্ৰাণৰ অবিহনে সকলো বিজ্ঞান, সকলো ধৰণৰ বিদ্যা সম্পূৰ্ণৰূপে নিষ্ফল, তেতিয়া মই পুনৰ কওঁ, তেওঁ মানুহৰ বাবে কি কৰিব পাৰে যদিহে তেওঁ জগতৰ আগত স্থাপন কৰা এই কথাবোৰে তেওঁলোকক এইটো শিকাব নোৱাৰে যে সেইটো গ্ৰহণ কৰিবলগীয়া পথ নহয়? যদি মানুহে এইবোৰৰ দ্বাৰা সঠিক পথ গ্ৰহণ কৰিবলৈ, ঈশ্বৰৰ বিজ্ঞান যে সৰ্বোচ্চ, আৰু তেওঁ জনা কথাই যে শ্ৰেষ্ঠ, এই কথা মানি ল’বলৈ শিক্ষা নাপায়, তেন্তে আগতে যিসকল আহিছিল, তেওঁলোক সকলোৰে ওপৰত অহা সেই বিপৰ্যয়ৰ পৰা মানৱজাতিয়ে কেনেকৈ ৰক্ষা পোৱাৰ আশা কৰিব পাৰে?

TAM1897 D 66.3ঈশ্বৰৰ পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞান হৈছে মানুহে সকলোতকৈ আগতে জানিবলগীয়া মূল বিষয়, আৰু সেয়াই হোৱা উচিত আমাৰ পথ-প্ৰদৰ্শক, আমাক পৰিচালিত কৰা, আমাক সন্তুলিত কৰা, আৰু সকলো ক্ষেত্ৰত, সকলো বস্তুৰ মাজত, আৰু সকলো দুষ্টতাৰ বিৰুদ্ধে আমাক ধৰি ৰখা। আৰু ই এই সকলোবোৰ কৰিব। সেয়াই হৈছে ধন্য সত্য। মই যোৱা নিশা পঢ়িছিলোঁ, আৰু পুনৰ পঢ়িছোঁ:—

TAM1897 D 66.4ঈশ্বৰৰ পবিত্ৰ লোক সকলৰ মাজত মই অতি নগণ্যতকৈও নগণ্য; তথাপি ঈশ্বৰে মোক এই বৰ দান কৰিলে, যাতে মই খ্রীষ্টত থকা ধাৰণাতীত সম্পদৰ শুভবার্তা অনা-ইহুদী সকলৰ ওচৰলৈ গৈ ঘোষণা কৰোঁ; আৰু সকলো মানুহক দেখুৱাওঁ যে সেই ৰহস্যৰ সহভাগিতা কি, যি জগতৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই ঈশ্বৰৰ মাজত গুপ্ত আছিল, যিজনে যীচু খ্ৰীষ্টৰ দ্বাৰা সকলো সৃষ্টি কৰিলে। এফিসীয়া ৩:৮, ৯।

TAM1897 D 66.5ঈশ্বৰৰ সেই ৰহস্য কি? — “স্বয়ং খ্ৰীষ্ট, যি জন আপোনালোকৰ মাজত আছে৷ তেৱেঁই আমাৰ গৌৰৱৰ আশা৷” খ্ৰীষ্ট ঈশ্বৰৰ শক্তি আৰু ঈশ্বৰৰ জ্ঞান, শুভবাৰ্তা, পৰিত্ৰাণৰ বাবে ঈশ্বৰৰ শক্তি — সেয়াই ঈশ্বৰৰ ৰহস্য; সেয়াই পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞান। সেয়াই সেই বৈজ্ঞানিক সত্য, যাৰ চাৰিওফালে আন সকলো বিজ্ঞান কেন্দ্ৰীভূত। পৰিত্ৰাণৰ বাবে ঈশ্বৰৰ সেই শক্তি প্ৰত্যেক মানুহৰ থাকিব লাগিব, যাতে সেই শক্তিয়ে তেওঁক তেওঁৰ ভিতৰত থকা দুষ্টতাৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিব পাৰে। প্ৰতিজন মানুহৰ মাজত জন্মগ্ৰহণ কৰা দুষ্টতাই তেওঁক ধ্বংসৰ মুখলৈ লৈ যাব, সকলো বিজ্ঞান, সাহিত্য, কলা, ধৰ্ম, আৰু পৃথিৱীয়ে দিব পৰা বা কেতিয়াবা দিব পৰা সকলো বস্তুৰ সত্ত্বেও, যদিহে তেওঁ যীচু খ্ৰীষ্টৰ ওপৰত বিশ্বাসৰ দ্বাৰা অহা পৰিত্ৰাণৰ বাবে ঈশ্বৰৰ শক্তিক খামুচি নধৰে।

TAM1897 D 66.6হৃদয়ত সেই শক্তি অবিহনে, ঈশ্বৰে শিকোৱা বিজ্ঞানখনেই— পৌত্তলিকসকলে শিকোৱা সাহিত্য, কলা, ধৰ্ম আৰু বাকী সকলো কথা বাদেই— মানুহক পাপ কৰাৰ পৰা বিৰত ৰাখিবলৈ অক্ষম। সেই শক্তি অবিহনে, এই সকলোবোৰৰ সত্ত্বেও এজন মানুহৰ মাজত থকা অমংগলৰ প্ৰতিটো অৱশেষেই নিজকে প্ৰকাশ কৰিব। সেইবাবেই ই হৈছে পৰিত্ৰাণৰ বাবে ঈশ্বৰৰ শক্তি: ই মানুহক প্ৰতিটো অমংগলৰ পৰা ৰক্ষা কৰে।

TAM1897 D 66.7ঈশ্বৰৰ সেই ৰহস্য, যি হৈছে আপোনালোকৰ ভিতৰত থকা খ্ৰীষ্ট, গৌৰৱৰ আশাৰূপে; ঈশ্বৰৰ শক্তি আৰু ঈশ্বৰৰ জ্ঞানস্বৰূপে খ্ৰীষ্ট; খ্ৰীষ্ট আৰু ক্ৰুচত দিয়া সেইজন; কেৱল সেইটোৱেই, যি সকলোৰে সকলো, সকলোৰে ওপৰত, সকলোৰে মাজত, সকলোৰে মাজেৰে, এতিয়া আৰু চিৰকাললৈকে — সেয়াই হৈছে পৰিত্ৰাণৰ বিজ্ঞান, সকলো বিজ্ঞানৰ শ্ৰেষ্ঠ; যি সকলো বিজ্ঞানক নেতৃত্ব দিয়ে, সকলোতকৈ আগত থাকে, আৰু সকলোৰে অধ্যয়নত পথ দেখুৱায়। সকলোৰে বাবে চিৰকাললৈকে এনে হওক।

TAM1897 D 66.8তেন্তে প্ৰভুৱে তেওঁৰ আত্মাৰ দ্বাৰা আমাক এনেকৈ তেওঁৰ ফালে আকৰ্ষণ কৰক; হৃদয়খন যেন সেই শক্তিৰ, সেই ৰহস্যৰ সান্নিধ্যৰ, ঈশ্বৰৰ আত্মাৰ বাবে এনেদৰে মুকলি হয়, যাতে তেওঁ তাত যীচু খ্ৰীষ্ট, তেওঁৰ অনুগ্ৰহ আৰু তেওঁৰ গুণ ৰোপণ কৰিব পাৰে। আৰু যেতিয়া আমি আমাৰ হৃদয় সদায় তেওঁৰ বাবে, কেৱল তেওঁৰ বাবেহে মুকলি কৰি ৰাখোঁ, যেনেকৈ এপাহ ফুলে সূৰ্যৰ বাবে, তেতিয়া আমি সম্পূৰ্ণতাৰে লাভ কৰোঁ তেওঁৰ ধাৰ্মিকতা, তেওঁৰ শক্তি, তেওঁৰ পৰিত্ৰাণ, তেওঁৰ কৰুণা, তেওঁৰ সত্য, তেওঁৰ আনন্দ, তেওঁৰ উল্লাস, তেওঁৰ শান্তি — অ’, আৰু তেওঁৰ অনন্ত জীৱন!