Дух прароцтва. – № 1

TAM1897 D 2.2Прапаведзь, прамоўленая ў аўторак раніцай, 9 лютага 1897 г. Апублікавана ў «Штодзённым бюлетэні Генеральнай канферэнцыі», 12 лютага 1897 г., т. 1, № 1, с. 2-6.

TAM1897 D 2.3Я МЫСЛЮ, што ў гэтай зале няма нікога, хто б не лічыў, што ён сапраўды верыць у Дух прароцтва; гэта значыць, што Дух прароцтва належыць царкве — гэтаму пасланню, як яно выяўляецца праз сястру Уайт, і што гэтыя рэчы прызнаюцца, прынамсі публічна прызнаюцца, наколькі гэта датычыцца ідэі і Пісанняў, якія даказваюць, што такія рэчы з’яўляюцца часткай гэтай працы. Але не ў гэтым сутнасць праблемы, бо цяпер мы ў бядзе. Калі мы гэтага не ведаем, нам значна горш, чым калі б мы былі ў бядзе, але ведалі б пра гэта. Больш за тое, справа Божая, як і вы і я, знаходзімся ў такой бядзе, што кожны дзень мы пад пагрозай спагнання Божага гневу з-за таго, дзе мы знаходзімся. Гасподзь кажа нам пра гэта не раз, і Ён тлумачыць, як мы туды трапілі, і як з гэтага выйсці. І адзінае, што я магу вам тут сказаць, — гэта вывучаць «Дух прароцтва» і чэрпаць з яго тое, што вам патрэбна.

TAM1897 D 2.4Гэта толькі адно з выказванняў, якія былі зроблены. Ведаючы гэтыя выказванні і ведаючы іх ужо некаторы час, я быў бы рады застацца дома і працягваць працу там, бо там так шмат трэба зрабіць і так шмат людзей у гэтым задзейнічана. Бог заклікае да многіх змен сярод людзей, якія ўтварылі камітэты, праўленні, саветы і г.д., і гэтыя людзі, што ўваходзяць у гэтыя камітэты, праўленні і саветы, — гэта менавіта тыя, хто сабраны тут і на каго ўпадзе абавязак зрабіць гэтыя змены. Дык як жа гэтыя людзі зробяць змены, у якіх яны самі ўдзельнічаюць, калі яны самі не зменяцца перш? Адзіны спосаб, каб змены адбыліся, — гэта каб змяніліся самі людзі. Усіх, хто гэта зробіць, Бог будзе выкарыстоўваць, а ўсіх, хто не зробіць — што з імі станецца? Вось чаму я кажу, што мы сёння ў бядзе. Калі Гасподзь кажа нам, у якой бядзе мы апынуліся, Ён расказвае, як мы туды трапілі і як з яе выйсці. Усё гэта адбываецца праз неўвагу да Сведчанняў. Потым, калі мы трапляем у бяду праз неўвагу да Сведчанняў, а Сведчанні кажуць нам, як менавіта выйсці з гэтай бяды, і мы ідзём за тым сведчаннем, якое вядзе нас з бяды, тады мы будзем цалкам на баку Сведчанняў.

TAM1897 D 2.5Я не маю чаго ўскласці на вас, бо я разам з усімі вамі ў гэтым. Гасподзь кажа, што справа ў бядзе, і я — частка гэтай справы; я звязаны з ёй, маё жыццё звязана з ёй, як і вашае; для нас гэта ўсё. Таму, калі справа ў небяспецы, то і вы, і я — у небяспецы. Магчыма, асабіста вы не мелі ніякага дачынення да крокаў, якія прывялі справу ў небяспеку; аднак мы, будучы часткай гэтай справы, і сама справа, якая з’яўляецца нашым жыццём, усё роўна знаходзімся ў небяспецы разам з ёй. Але Бог паказвае нам, што рабіць, каб выйсці з гэтага.

TAM1897 D 2.6Я не хачу даваць вам чалавечую параду, а Божую. Магчыма, мы ўбачым імёны людзей, і калі так, я не буду ад іх ухіляцца. Калі нейкае імя будзе прапушчана і не будзе прачытана, а мы ведаем, хто гэта, то з гэтага не вынікае, што быў зроблены напад на гэтага брата. Дапусцім, я зрабіў няправільнасць, і Гасподзь паведамляе мне пра гэта ў сведчанні. Калі гэтае сведчанне даходзіць да мяне, я адвяртаюся ад няправільнасці, і вы можаце выкарыстоўваць яго, як хочаце, і яно не будзе супраць мяне; бо я не ў ёй, калі я адвярнуўся ад яе, прызнаўшы яе і дзейнічаючы адпаведна.

TAM1897 D 3.1Насамрэч, можна паставіць пад сумнеў, ці знаходзіць хто-небудзь у глыбіні свайго сэрца веру ў Сведчанні, пакуль не атрымае аднаго, двух ці трох з іх і не прыме ўсе, і толькі тады ён будзе даволі ўпэўнены, што верыць у Сведчанні, а не раней. Я пачну і скончу Словам. Вось што кажа нам, што рабіць, калі мы трапляем у такія месцы, як гэта: «Калі Гасподзь у сярэдзіне саветаў вашых, бачачы парадак ваш, любоў і страх ваш, і дрыжанне ваша перад словам Ягоным, тады вы гатовыя рабіць справу Ягоную непахісна».

TAM1897 D 3.2Вось мы тут, у савеце. Хоць мы і розныя па характары, калі мы сфарміраваныя адным духам Хрыста, мы — адно цэлае. Тады царква можа ўзняцца яснай, як сонца ў поўдзень, і выйсці, як жахлівая армія з сцягамі.

TAM1897 D 3.3Бога адхілілі ад яго справы, ад кіравання ёю ў цэлым: у працы ў штатах, у саветах, у праўленнях, у цэрквах і г.д. У нас з’явіліся ілжывыя багі, таму што людзі ставілі паміж Богам і справай людзей, а тыя дазвалялі сябе ставіць. Бог усё роўна будзе дзейнічаць у сваёй справе, і калі вы не саступіце з яго шляху і не дазволіце яму дзейнічаць па-свойму, гнеў Божы спасцігне тых, хто будзе на шляху. Людзі трымаюць сябе і дазваляюць трымаць сябе на месцах, ад якіх даўно трэба было сысці. Калі мы саступім з яго шляху і дазволім яму дзейнічаць, ён будзе дзейнічаць мяккай рукой. Мы не хочам бізуна з вяровак. Лепей нам крыху здзівіцца цяпер, чым вельмі здзівіцца праз нейкі час; і быць выпраўленымі ў любові, чым працягваць не ведаць гэтага і быць прымушанымі ўцякаць з храма, як гэта было ў той дзень, або быць зусім здзіўленымі, калі нічога не зможам зрабіць.

TAM1897 D 3.4Таму, калі Гасподзь сярод вашых саветаў, бачыць вашу любоў і ваш страх, і вашу дрыжыку перад Яго словам, тады вы гатовыя рабіць Ягоную справу; і Ён не будзе мець справы з ніякай несправядлівасцю.

TAM1897 D 3.5Яшчэ раз чытаю: «Дарога чалавека — хітрасць і падступства. Бог жа ўкараняе прынцып». І дзе Бог укараніў прынцып, наша жыццё і дзеянні разам — гэта проста выяўленне гэтага прынцыпу. А калі прынцыпу Божага няма, то там прынцып д’ябла. Абставіны не могуць стварыць рэформы. Хрысціянства прапануе рэформу ў сэрцы. Тое, што Хрыстос стварае ўнутры, будзе рэалізоўвацца пад дыктоўку пераўтворанага розуму. План пачынаць з воднага боку і спрабаваць працаваць да ўнутранага заўсёды правальваўся і заўсёды будзе правальвацца».

TAM1897 D 3.6Я не магу прымяніць сведчанне да каго-небудзь іншага, акрамя самога сябе, бо яно павінна быць прыменена да сэрца і дзейнічаць знутры. Тады Бог прыменіць яго, куды б я ні пайшоў. І тое ж самае адбываецца з усімі намі ў дачыненні да сведчання, якое даецца каму-небудзь на любой сустрэчы, у любой радзе ці на агульнай канферэнцыі. Прэзідэнт не можа прымяніць па ўсім полі сведчанне, атрыманае ім. Ён павінен прыняць яго ў сваёй душы і аддацца яму целам, душой і духам; і тады Ісус Хрыстос прыменіць сведчанне паўсюль, куды б ён, прэзідэнт, ні пайшоў. Гэта жывая рэч у ім, і тады, калі ён пойдзе наперад, гэтае сведчанне будзе прымяняцца Госпадам, дзе б ён ні быў. Але людзі спрабавалі прымяняць Сведчанні да іншых, не маючы гэтага сведчання жывой рэччу ў сабе. Гэта неаднаразова спрабавалася, і ў гэтым уся бяда. Калі ён не прымае сведчанне ўсім сваім целам, душой і духам, так што прынцып, які ў ім заключаны, становіцца для яго жывой рэальнасцю, то не мае значэння, колькі ён можа чытаць гэтае сведчанне і прымяняць яго да іншых людзей, — яго ўласны ўплыў будзе супраць таго сведчання, якое ён прымяняе. Бо калі ён не жыве гэтым у сваім жыцці, ва ўсім, што кажа і робіць, гэта знішчаецца яго ўчынкамі. І менавіта гэта і прывяло да цяперашніх абставін. «Божы шлях — даваць чалавеку тое, чаго ў яго няма». Мы павінны прыняць тое, чаго ў нас няма, што дае нам Бог, і гэта зробіць нас сілай у Госпадзе. 2 Карынфянам 2:14: «Дзякуй Богу, Які заўсёды вядзе нас да перамогі ў Хрысце і праз нас ва ўсім свеце распаўсюджвае пах ведання пра Яго». Калі гэты прынцып існуе, куды б мы ні пайшлі, Бог гаворыць; ён прамаўляе. Ён знаёміць людзей з веданнем пра Сябе праз нас у кожным месцы. Гэта можа быць дзелавая здзелка; гэта не мае значэння. Усё, што мы робім, будзе нагадваць ім пра Бога пасля нашага сыходу, таму ён выяўляе водар ведання пра Сябе праз нас у кожным месцы.

TAM1897 D 3.7«Божы шлях — зрабіць чалавека тым, кім ён не з’яўляецца»; зрабіць мяне тым, кім я не з’яўляюся. Тады, калі да мяне прыходзіць сведчанне, якое кажа мне, што я не маю рацыі, гэтае сведчанне мае зрабіць мяне тым, кім я не з’яўляюся, — зрабіць мяне правым. Я не магу заставацца там, дзе ёсць, і прымяніць гэта; але калі я гэта прымяню, я стану тым, кім я не быў, і паўсюль, куды б я ні пайшоў, Бог зможа праявіць сябе.

TAM1897 D 3.8«Людскі шлях — гэта здабыць лёгкае становішча і задавальняць апетыт і эгаістычную амбіцыю. Божы шлях — дзейнічаць у сіле. Ён дае ласку, калі хворы чалавек усведамляе, што яна яму патрэбна. Чалавек занадта часта задавальняецца тым, каб лячыць сябе паводле метадаў шарлатанства, а потым апраўдвае свой спосаб дзеяння як правільны». Божы шлях іншы. Мы ўсе хворыя, і калі б мы гэта ўсвядомілі, Бог даў бы неабходнае вылячэнне. Чалавек аддае перавагу шарлатанству і лічыць свой спосаб працы правільным; але Бог мае намер ачысціць душу. Ян 7:38: «Хто верыць у Мяне, як сказана ў Пісанні, з улоння ягонага пацякуць ракі вады жывой». Гэта Царства Божае ў ім. «Дзень за днём людзі выяўляюць, ці ёсць у іх Божае царства. Калі Хрыстос валадарыць у іх сэрцах, яны набываюць сілу прынцыпаў, моц, здольнасць стаяць як верныя вартаўнікі, сапраўдныя рэфарматары; бо не можа быць рэфармацыі без поўнага супрацоўніцтва з Ісусам Хрыстом. Праз ласка Хрыстова людзі павінны выкарыстоўваць свае дадзеныя Богам здольнасці, каб рэфармаваць сябе. Гэтым самаадмаўленчым учынкам, на які з ухваленнем глядзіць Гасподзь нябесны, яны здабываюць перамогі над уласнымі спадчыннымі і выхаванымі схільнасцямі; тады, як Данііл, яны пакідаюць на іншых адбітак, які ніколі не сцерэцца. Гэты ўплыў будзе распаўсюджаны па ўсёй зямлі».

TAM1897 D 4.1Гэта сведчанне, якое я згадваў хвіліну таму. Калі вы атрымліваеце сведчанне і прымаеце яго ў сваё сэрца і жыццё, гэта робіць вас іншым, чым вы былі раней, і тады ў вас унутры ўсталёўваецца Царства Божае, а сведчанне будзе зносіцца ва ўсе канцы зямлі. Магчыма, вы ніколі не выедзеце за межы свайго штата. Дык як жа гэта можа адбыцца? Куды б вы ні ішлі, і куды б я ні ішоў, Бог пакідае на сэрцы адбіткі, якія ніколі не сатруцца, і праз іх ствараюцца яшчэ іншыя адбіткі, і гэтак далей. Можна закамянець перад гэтым, але яно ўсё роўна туды трапіць; і калі гэты адбітак будзе зроблены вамі, ён зразумее, што ён ад Госпада. Садукеі не верылі ў ўваскрасенне, але яны таксама казалі, што даведаліся пра вучняў, што яны былі з Ісусам і вучыліся ад яго пасля яго смерці. У сэрцы яны ведалі, што ён уваскрос. Гэты факт быў, але ён іх не навярнуў. Гэта той прынцып, які ёсць у Бібліі. З сведчання, напісанага ў 1896 годзе, я прачытаў: «Многіх з тых, хто служыў кансультантамі на пасяджэннях праўленняў і саветаў, трэба адсеяць». Звярніце ўвагу, там сказана «многіх». Усяго іх не вельмі шмат, таму, калі многіх з іх адсеяць, не застанецца і шмат каго. «Іншыя людзі павінны заняць іх месца, бо іх голас — не голас Божы. Іх планы і хітрыкі не адпавядаюць Божаму парадку. Тыя ж людзі заставаліся на пасадах дырэктараў праўленняў, пакуль пад іх кіраўніцтвам і паводле іх шляхоў звычайны агонь выкарыстоўваўся замест святога агню, запаленага самім Богам. Гэтыя людзі больш не называюцца Ізраілем, а выцесніцелямі». Выцесніцелі замест Ізраіля! У якіх яшчэ горшых непрыемнасцях мы маглі б апынуцца?

TAM1897 D 4.2Зноў, са сведчання, напісанага ў 1894 годзе: «Змены павінны былі адбыцца даўно. Бог хацеў бы, каб царква змыла з сябе ганьбу». Вось гэтыя словы: «Адны і тыя ж людзі не павінны складаць ваш савет год за годам; змены павінны былі адбыцца даўно. Бог хацеў, каб царква змыла з сябе ганьбу; але пакуль людзі, якія лічылі сябе цалкам здольнымі працаваць без прыняцця Божай парады, застаюцца на пасадах год за годам, гэта немагчыма. Гэтае становішча закранае кожны аддзел працы, бо людзі не адчуваюць патрэбы ў кіраўніцтве Духа Святога».

TAM1897 D 4.3Што рабіць? Ці атрымае Гасподзь цяпер магчымасць дзейнічаць? Ці дазволяць яму правесці неабходныя змены? Гэтае сведчанне нельга прымяняць так, каб мы самі браліся за гэтую працу і раптам пачалі ўносіць змены. Маё сэрца павінна быць правільным, перш чым я змагу прыняць удзел у любой змене. Трэба аддаць сябе Богу, а потым дазволіць яму дзейнічаць праз нас. Нам усё роўна, хто гэтыя людзі, калі з імі Бог.

TAM1897 D 4.4Мы не павінны пачынаць тут азірацца, каб знайсці кандыдатаў, якіх мы маглі б падтрымаць і прывесці на месцы, што цяпер займаюць іншыя; бо тады, хоць іншыя і пакінуць свае пасады, мы апынемся на іх месцы, і Гасподзь застанецца такім жа далёкім, як і раней. Цяпер уся бяда ў тым, што Гасподзь быў выключаны. Цяпер, калі б мы паспрабавалі заняць іх месца, Гасподзь зноў апынуўся б убаку, а справа была б у горшым становішчы, чым раней. Але гэтага не патрабуецца. Тут не павінна быць палітыкі; але калі палітыка ёсць у нас, яна будзе тут і праявіць сябе тут. Калі ў чалавеку сапраўды ёсць палітыка, лепшае месца, каб праяўляць яе, — гэта адкрыты свет, сярод тых, хто з’яўляецца палітыкамі і нічым больш, бо гэта ўсё, што ён ёсць; а калі ён не праяўляе яе там, ён праявіць яе ў царкве і будзе толькі распаўсюджваць там шкоду і д’ябальшчыну. І, вядома, лепш, каб такая праца была адкрытай у свеце, чым у царкве. Таму мы тут не для гэтага. Мы тут, каб знайсці Бога і адкрыць нашы сэрцы, каб Ён заняў месца ад цэнтра да перыферыі, у кожнай думцы, слове і ўчынку; а Бог не палітык; Ён — Бог. Наша справа — шукаць Бога ўсім сэрцам, каб Бог зрабіў усё, што трэба зрабіць; і Ён зробіць гэта, калі мы дазволім Яму. Дайце Богу шанец. Тыя, хто стаіць на шляху, павінны з яго сысці, а астатнія з нас — не стаяць на шляху. Тады Бог зможа заняць сваё месца.

TAM1897 D 5.1Далей нам прыводзіцца гісторыя пра Нікадэма і Хрыста. Нікадэм быў начальнікам у Ізраілі, і сказана, што «Нікадэм пашукаў сустрэчы з Ісусам уначы і сказаў: “Рабі, мы ведаем, што Ты — настаўнік, які прыйшоў ад Бога, бо ніхто не можа рабіць такія цуды, якія Ты робіш, калі б Бог не быў з ім”». Усё гэта было праўдай, наколькі гэта тычылася яго, але што сказаў Ісус? Ён «адказаў і сказаў яму: праўду, праўду кажу табе: калі не нарадзіцца звыш чалавек, не можа ўбачыць Царства Божае». Перад намі чалавек на высокай і давернай пасадзе, чалавек, якому пакланяліся як таму, хто выхаваны ў іўдзейскіх звычаях, чый розум быў напоўнены мудрасцю. Ён сапраўды валодаў неардынарнымі талентамі. Ён не хацеў ісці да Ісуса ўдзень, бо гэта прыцягнула б да яго ўвагу; для кіраўніка іудзеяў было б занадта прыніжальна прызнаць, што ён спачувае пагарджанаму Назарэйцу. Нікадэм думае: «Я сам высветлю сабе місію і прэтэнзіі гэтага настаўніка, ці сапраўды ён — святло, якое прасвятляе язычнікаў, і слава Ізраіля».

TAM1897 D 5.2«Ісус, па сутнасці, кажа Нікадэму: “Не спрэчкі дапамогуць твайму стану. Не аргументы прынясуць святло ў душу. У цябе павінна быць новае сэрца, інакш ты не зможаш распазнаць царства нябеснае. Цябе не большыя доказы прывядуць у правільнае становішча, а новыя мэты, новыя крыніцы дзеянняў: ты павінен нарадзіцца зноў. Пакуль не адбудзецца гэтая перамена, якая ўсё абновіць, самыя моцныя доказы, што толькі можна было б прадставіць, будуць бескарыснымі. Дэфект у тваім уласным сэрцы; усё павінна змяніцца, інакш ты не зможаш убачыць царства Божае.

TAM1897 D 5.3«Гэта было вельмі зняважлівае сцвярджэнне для Нікадэма, і з пачуццём раздражнення ён перапытвае ў Хрыста: “Як можа чалавек нарадзіцца, калі ён стары?” Ён не быў дастаткова духоўны, каб зразумець сэнс слоў Хрыста. Але Збаўца не сустрэў аргумент на аргумент. Уздымаючы руку з сур’ёзнай, спакойнай годнасцю, ён падкрэслівае ісціну з большай упэўненасцю: «Сапраўды, сапраўды кажу табе: калі не нарадзіцца чалавек з вады і Духа, не можа ўвайсці ў Царства Божае. Што нараджаецца з плоці, тое плоць, а што нараджаецца з Духа, тое дух. Не дзіўся, што Я сказаў табе: вам трэба нарадзіцца зноў. Вецер дзьме, дзе хоча, і ты чуеш яго гук, але не можаш сказаць, адкуль ён прыходзіць і куды ідзе; так і кожны, хто народжаны ад Духа». Нікадэм сказаў яму: «Як могуць быць гэтыя рэчы?»

TAM1897 D 5.4«Некаторыя промні праўды пранікалі ў розум кіраўніка. Словы Хрыста напоўнілі яго глыбокай пашанай і прывялі да пытання: «Як гэта можа быць?» З глыбокай сур’ёзнасцю Езус адказаў: «Ці ж ты настаўнік у Ізраілі і не ведаеш гэтага?» Яго словы перадавалі Нікадэму ўрок, што замест таго, каб раздражняцца з-за прамых слоў праўды і дазваляць сабе іронію, ён павінен мець нашмат больш сціплае меркаванне пра сябе з-за свайго духоўнага невуцтва. Аднак словы Хрыста былі вымаўлены з такой урачыстай годнасцю, а і выгляд, і тон выказалі такую любоў да яго, што ён не пакрыўдзіўся, калі ўсвядоміў сваё прыніжанае становішча. Сапраўды, той, каму давераны рэлігійныя інтарэсы народа, не павінен быць невукам у праўдзе, так важнай для іх разумення як умовы ўваходу ў Царства Нябеснае. «Сапраўды, сапраўды кажу табе, — працягнуў Ісус, — мы гаворым пра тое, што ведаем, і сведчым пра тое, што бачылі; а вы не прымаеце нашага сведчання. Калі я казаў вам пра зямное, і вы не верыце, то як жа вы паверыце, калі я буду казаць вам пра нябеснае?»

TAM1897 D 5.5«Гэты ўрок для Нікадэма я лічу надзвычай прыдатным для тых, хто сёння займае адказныя пасады кіраўнікоў у Ізраілі і чые галасы часта чутныя на саветах, сведчачы пра той самы дух, які быў у Нікадэма». Хто праслухае і дазволіць тым жа словам паўплываць на іх сэрцы і жыццё сёння? У выніку Нікадэм быў навернуты.

TAM1897 D 5.6Гэтыя словы былі сказаны прэзідэнтам канферэнцый, старэйшынам цэркваў і тым, хто займае афіцыйныя пасады ў нашых установах. Вы ведаеце, ці з’яўляецеся вы прэзідэнтам канферэнцыі. Яно звяртаецца да вас; яно кажа: «Вы павінны нарадзіцца звыш». Вы ведаеце, ці з’яўляецеся вы старэйшынай царквы. Яно звяртаецца да вас; яно кажа: «Вы павінны нарадзіцца звыш». Вы ведаеце, ці займаеце вы афіцыйную пасаду ў любой з нашых устаноў. Яно гаворыць з вамі; яно кажа: «Вы павінны нарадзіцца звыш». Яно кажа: «Вы павінны навярнуцца». Яно не кажа, што вы ніколі не навярталіся; хоць мы і навярталіся, час такі, што Бог заклікае да больш поўнага навяртання, да глыбейшага прысвячэння, чым калі-небудзь раней ведалі вы ці я. Няважна для вас ці для мяне, што мы навярталіся пяць, дзесяць ці пятнаццаць гадоў таму, калі мы не навернутыя цяпер, сёння. І сёння ён кажа: калі вы пачуеце голас ягоны, не закамянельце сэрцамі вашымі. Сёння, пакуль яно называецца «сёння», ён кажа вам і мне: вы павінны нарадзіцца звыш; вы павінны навярнуцца; і калі не нарадзіцца чалавек звыш, ён не можа ўбачыць Царства Божае. І ёсць блаславёнае абяцанне: «Я дам вам сэрца новае». Дзякуй Госпаду! Пошукайма Госпада з такім сэрцам, з такой руплівасцю, як ніколі раней, каб Ён мог выкарыстоўваць нас, як ніколі раней; і тады Ён здыме ганьбу з сваёй царквы, і яна ўстане, каб ісці, не абмежаваная, прыгожая, як месяц, ясная, як сонца, і страшная, як войска з сцягамі. Вось што Гасподзь хоча ад вас і ад мяне сёння. Ці атрымае Ён гэта?