Егіпет і Ізраіль

TAM1897 Q1 20.8Прапаведзь, прамоўленая ў чацвер увечары, 4 сакавіка 1897 г. Апублікавана ў «Бюлетэні Генеральнай канферэнцыі», першы квартал, 1897 г., т. 2, № 1, с. 20-26.

TAM1897 Q1 20.9Наш першы ўрок даў нам паходжанне дзяржавы; заснаванне першай у гісторыі. Наш другі ўрок даў нам першы прыклад аддзялення царквы ад дзяржавы ў гісторыі. У той ранні час Гасподзь ясна паказаў, наколькі поўным павінна быць аддзяленне паміж царквой і дзяржавай. Сёння ўвечары мы будзем разглядаць абодва гэтыя аспекты, пакуль яны зноў не сустрэнуцца ў адной зямлі.

TAM1897 Q1 20.10Німрод быў сынам Куша; Куш засяляў Эфіопію; Куш быў сынам Хама; а Егіпет быў зямлёй Хама. Такім чынам, мы прасочваем радавод Німрода наўпрост да Егіпта; і мы таксама можам прасачыць яго прыклад да Егіпта. Хоць Німрод і быў першым чалавекам, які надзеў каралеўскую карону, першым, хто насіў тытул і заявіў пра сваю ўладу караля, аднак менавіта ў Егіпце гэты прыклад Німрода ва ўсіх яго праявах быў найбольш поўна прыняты і найбольш цалкам замацаваны.

TAM1897 Q1 20.11У Егіпце не было караля аж да часоў Німрода; аж пасля таго, як ён узурпаваў месца і ўладу караля. Бо, памятаеце, калі Німрод гэта зрабіў, гэта было супраць Бога, супраць уяўлення народа пра Бога і супраць іх ведаў пра Яго. У той час народ ведаў, што гэтым Німрод займаў месца Бога; і яго імя паказвае на погляды, якія тады панавалі адносна гэтай дзеі. У Егіпце ішоў той самы шлях. Егіпецкія летапісы сведчаць, што першымі ўладарамі Егіпта былі багі, наступнымі — паўбагі, а пасля іх — самі каралі, якія былі людзьмі.

TAM1897 Q1 20.12Такім чынам, вы бачыце, што ў той зямлі працэдура была ідэнтычнай той, што ў Шынары. У Егіпце цар наўмысна і адкрыта, з свайго боку, займаў месца бога для народа. Народ успрымаў яго як такога. Сонца было богам; егіпецкі цар быў сынам сонца. Ён быў Богам для народа. Народ жыў на яго дыханні. Ён быў іх дыханнем жыцця. Яны чэрпалі свой дух ад яго. Для іх ён быў «даравальнікам жыцця, падобным да вечнага сонца». (Гл. «Імперыі Бібліі», раздз. 7, п. 27, 38, 43, 44, 49, 64, 71-83, 96, 102; раздз. 14, п. 15, 16.) Такім чынам, у Егіпце цар быў не проста прадстаўніком, намеснікам бога; ён быў увасабленнем Бога. Жыццё Божае жыло ў цары і праз цара прыходзіла да народа. Такім чынам, цар быў жыццём для народа, бо ў ім быў увасоблены вялікі ўсепранікальны бог — сонца. Не было ніводнага атрыбута Бога, які б цар не ўвасабляў для народа. Такой была сістэма каралеўскай улады і кіравання ў старажытным Егіпце.

TAM1897 Q1 21.1Цяпер вернемся ў Халдэю, калі Бог аддзяліў царкву ад дзяржавы, як мы чыталі ў папярэднім уроку, калі Ён сказаў Аўрааму: «Выйдзі з зямлі тваёй, і з роду твайго, і з дому бацькі твайго, у зямлю, якую Я пакажу табе». І майце на ўвазе, што толькі пасля таго, як Аўраам аддзяліўся ад апошняга са сваіх сваякоў, Гасподзь паказаў яму гэтую зямлю. Аўраам аддзяліўся спачатку ад сваёй краіны; па-другое, ад дому свайго бацькі; і па-трэцяе, ад сваіх сваякоў. Толькі пасля таго, як Лот перайшоў у даліну Садома, Бог паказаў Аўрааму гэтую зямлю. Быццё 13:14, 15. Калі Бог паклікаў Аўраама і ён аддзяліўся ад сваёй зямлі — усім сэрцам, усёй душой і ўсім —, і ад дому свайго бацькі, і ад усяго роду свайго, і стаў там, дзе Гасподзь хацеў, каб ён стаяў, тады Гасподзь сказаў яму: «Падымі цяпер вочы твае і паглядзі ад гэтага месца, на поўнач і на поўдзень, і на ўсход, і на захад; бо ўсю зямлю, якую ты бачыш, Я дам табе і роду твайму назаўсёды». Я дам яе ў вечнае валоданне.

TAM1897 Q1 21.2Цяпер я пытаюся ў вас: калі Бог сказаў Аўрааму падняць вочы і паглядзець, ці ўбачыў Аўраам больш, чым убачыў бы, калі б ён падняў вочы без Божай пастановы?

TAM1897 Q1 21.3(Збор) Так.

TAM1897 Q1 21.4Такім чынам, ён убачыў нешта, чаго не змог бы ўбачыць, калі б Бог не сказаў яму паглядзець. І калі Бог сказаў яму падняць вочы свае і паглядзець, тое, што ён убачыў, была зямля, якую Бог абяцаў яму. У той час Бог паказаў яму зямлю абяцаную, і гэта была тая краіна, куды Гасподзь паклікаў яго. Ён не даў яе яму ў той час, «не, нават не паставіць нагу сваю на ёй;» аднак Ён абяцаў, што аддасць яе яму ва ўласнасць, і насенню ягоняму пасля яго. І ён заўсёды глядзеў у той нябесны край; той край, які мае горад з падмуркамі, будаўніком і стваральнікам якога з’яўляецца Бог. Там было «абяцанне, што ён стане спадчыннікам свету»; і Аўраам атрымаў яго «праз праўду веры». Тады, калі Бог сказаў Аўрааму паглядзець на яго і што Ён дасць яго яму і насенню ягонаму ва ўласнасць вечную, што ж ён убачыў? Свет?

TAM1897 Q1 21.5(Голасы) Ён убачыў будучы свет.

TAM1897 Q1 21.6І гэта тая зямля, якая належала яму з таго часу. «А калі вы — Хрыстовы, дык вы — насенне Аўраама і спадчыннікі паводле абяцання». І гэта ваша Айчына, і мая. І, о! падумаць толькі, якія вузкія, якія абсалютна невартыя ідэі павінны быць у таго, хто задаволены любой іншай Айчынай, або схільны да якой-небудзь іншай Айчыны, або ўвогуле мае хоць якую-небудзь прыхільнасць да якой-небудзь іншай Айчыны. Як можа хто-небудзь так рабіць, калі ён глядзіць на тую Айчыну, якую Бог яму паказаў і да якой заклікае яго!

TAM1897 Q1 21.7Аўраам памёр. Ісаак пражыў і памёр. Якуба і яго сям’ю завялі ў Егіпет, як сказаў Гасподзь Аўрааму: «Тваё насенне будзе чужынцам у краі, якая не належыць ім», і гэтай краінай быў Егіпет. Цяпер падумайце ўважліва. Не забывайце гэтыя словы Гасподнія пра Егіпет, бо яны спатрэбяцца ў наступных уроках. Краінай, у якой яны павінны былі быць чужынцамі і служыць Госпаду, быў Егіпет. Яны пражылі там сотні гадоў — у краіне, якая не была іхняй. І памятайце, што гэта быў той самы Егіпет, які мы апісалі, дзе цар займаў месца Бога і быў Богам для народа.

TAM1897 Q1 21.8Давайце на хвілінку зірнем далей на гэтую царкву і паглядзім, што Гасподзь рабіў з ёй. Сёння ўвечары перад намі карта, якая паказвае гэтую краіну. Вось Халдэя, з якой быў пакліканы Аўрам; ён падышоў сюды, у Месапатамію, у Харан, дзе памёр яго бацька. Там ён быў аддзелены ад дому свайго бацькі, і потым ён прыйшоў у край, дзе разлучыўся з Лот.

TAM1897 Q1 21.9Пакуль Аўрам быў у гэтай зямлі, адбывалася гісторыя: народы Усходу заваёўвалі захад, аж да межаў Егіпта. Але да таго часу, як Ізраіль прыйшоў у Егіпет, ці крыху раней, Егіпецкая імперыя ўжо распасціралася на ўсю гэтую ўсходнюю краіну. Яна ахоплівала ўвесь Егіпет, спускалася ў Эфіопію, уключала ўвесь паўднёвы і заходні рубеж Малой Азіі аж да Арменіі, Асірыі і Шынара; так што Егіпецкая імперыя пакрывала ўвесь усходні рэгіён, тагачасны вядомы свет. Егіпецкая імперыя ў свой час была такой жа ўсеагульнай, як Рымская ў свой час, ці любая з іншых дзяржаў, што ішлі пасля яе.

TAM1897 Q1 21.10І вось, пакуль гісторыя развівалася на ўсходзе, а каралі гэтых краін заваёўвалі заходнія землі аж да межаў Егіпта, Бог заснаваў Сваю царкву ў зямлі Ханаан, каб захаваць веды пра сапраўднага Бога сярод народаў, якія праходзілі праз гэтыя землі. І калі егіпецкае каралеўства распаўсюдзілася па ўсёй гэтай краіне, а цэнтр сусветнай імперыі знаходзіўся ў самой сталіцы Егіпта, Бог прывёў Свой народ у Егіпет, каб паслы і кіраўнікі ўсіх народаў, якія праязджалі з усіх гэтых краін да галавы свайго ўрада — Егіпта, маглі ўступіць у кантакт з Божым народам.

TAM1897 Q1 21.11У Егіпце Гасподзь пасяліў свой народ у Гошэне, на шляху паміж гэтымі язычніцкімі народамі і сталіцай Егіпта, каб людзі, іх паслы і кіраўнікі, праходзячы праз Гошэн, зямлю, заселеную народам Божым, звярнулі ўвагу на сапраўднага Бога.

TAM1897 Q1 22.1У Егіпце ж Іосіф быў побач з тронам, так што паслы, якія прыязджалі ў Егіпет, мусілі сустрэцца з Іосіфам, які даваў ім пазнанне праўдзівага Бога. Пасля смерці Іосіфа веды пра яго і яго ўплыў заставаліся ў егіпецкай сталіцы да часоў Маісея. Потым Маісей быў у палацы і побач з тронам. Але не проста побач, як быў Іосіф; Маісей стаяў на першым прыступку да трона, бо ён быў сынам фараонавай дачкі. Дачка фараона была жонкай фараона; і Маісей, будучы сынам дачкі фараона, быў падвойным законным спадчыннікам трона. Калі б жонка фараона не была яго дачкой, яе прыёмны першынец стаў бы спадчыннікам трона. Да таго ж, калі б у фараона была іншая жонка і ніякіх іншых дзяцей, яго дачка стала б спадчынніцай трона. Але паколькі дачка фараона была яго жонкай, яе прыёмны сын стаў двайнога права спадчыны на трон. Яго права на спадчыну егіпецкага трона, які тады быў тронам свету, не падлягала аспрэчванню.

TAM1897 Q1 22.2У той час фараон Егіпта быў каля васьмідзесяці гадоў, так што паміж Маісеем і яго падвойна законным месцам на троне, а таксама валоданнем усёй уладай Егіпецкай імперыі, якая ахоплівала ўвесь свет, заставалася зусім няшмат. І ў той час таксама наблізіўся час абяцання, якое Бог даў пад прысягай Аўрааму, і Мойсей у гэта паверыў, і таму ён свядома і цалкам адмовіўся ад трона і ўсёй улады і славы Егіпта — ён «адмовіўся называцца сынам дачкі фараона».

TAM1897 Q1 22.3Маісей верыў, што наблізіўся час абяцання, якое Бог даў пад прысягай Аўрааму. І, дарэчы, нам варта вырашыць, верым мы ў гэта ці не; бо калі мы ўпэўнены, што верым, мы ўбачым у веры Маісея ў гэта больш. Звярніцеся да Дзеяў 7:17:—

TAM1897 Q1 22.4Калі наблізіўся час абяцання, якое Бог даў пад прысягай Аўрааму, народ памножыўся і размнажыўся ў Егіпце.

TAM1897 Q1 22.5У часы нараджэння Майсея фараон падумаў знішчыць народ, каб ён не размнажаўся і не стаў настолькі магутным, каб змагчы выйсці з краіны. Справа ў тым, што ў Егіпце былі не толькі іудзеі як чужынцы, але і мноства іншых чужых людзей — палонных, узятых з іншых краін і прывезеных у Егіпет. Такім чынам, у той час каля адной траціны насельніцтва Егіпта складалі чужынцы. Габрэйскае слова, якое азначае «множыцца», паказвае, што яны «раіліся» як пчолы ці рыбы. Калі фараон убачыў, што народ так багата размнажаецца, а краіна акрамя таго перапоўнена чужынцамі, ён спалохаўся, што яны ў паўстанні захопяць зямлю, каб пакінуць краіну.

TAM1897 Q1 22.6Яшчэ адной прычынай гэтага было тое, што, пакуль Ізраіль знаходзіўся ў Егіпце, а Егіпецкая імперыя ахоплівала ўвесь Усход, дзяржаўная ўлада рабіла цвёрдую спробу прымусіць усю імперыю пакланяцца толькі сонцу. Розныя формы пакланення сонцу былі распаўсюджаны па ўсёй імперыі, але ўлада імперыі прыклала ўсе намаганні, каб выключыць усе формы пакланення сонцу, акрамя самога голага дыска сонца на небе або выявы дыска сонца. Ізраіль, вядома, не падпарадкаваўся гэтаму ўказу. Яны не хацелі пакланяцца сонцу. Яны стаялі за Божую праўду, і іх паводзіны былі тым, што ўсё яшчэ было ў думках гэтага цара. Гэта быў іншы цар, які спрабаваў увясці пакланенне сонцу; але калі прыйшоў гэты цар, ён памятаў пра гэта і на гэтым грунтаваў сваю логіку, што калі гэтаму народу дадуць шанец, то ён узначаліць выхад з краіны.

TAM1897 Q1 22.7З таго часу ў летапісах захавалася не толькі тое, што «народ распаўсюдзіўся і памножыўся», але і тое, што «наблізіўся час абяцання, якое Бог пакляўся Аўрааму». Якое абяцанне Бог даў Аўрааму? Якім было Божае абяцанне Аўрааму? — Даць яму зямлю, якую ён бачыў. Якая гэта была зямля?

TAM1897 Q1 22.8(Голасы) Свет.

TAM1897 Q1 22.9Які свет?

TAM1897 Q1 22.10Свет будучыні.

TAM1897 Q1 22.11Гэта слова Стэфана: «Наблізіўся час абяцання, якое Бог пакляўся Аўрааму». Так? Вы ў гэта верыце? Ці верыце вы, што наблізіўся час, калі Бог дасць Аўрааму тую зямлю, якую паказаў яму? Там сказана: «Аўрааму». Там будуць і іншыя, але гэта было абяцана Аўрааму. Не камусьці іншаму без Аўраама; а Аўрааму і яго насенню. «Ён не кажа: “І насенням”, як аб многіх, але, як аб адным: “І насенню твайму”, якое ёсць Хрыстос».

TAM1897 Q1 22.12Дык ці быў блізкі час абяцання, калі Бог аддасць Аўрааму і Хрысту тую зямлю, якую Бог паказаў Аўрааму? Я не пытаюся, ці задумваліся вы пра гэта раней. Я пытаюся, ці верыце вы ў тое, што там сказана. Я не буду спрабаваць гэта тлумачыць. Гэта не патрабуе тлумачэння, калі мы аднойчы паверым, бо там так сказана. Вы дастаткова добра ведаеце, без звароту да вершаў, з вашага ведання Бібліі, што Бог кожны раз рабіў гэтае абяцанне Аўрааму і яго насенню. Ніколі не насенню без Аўраама. Ніколі не Аўрааму без насення, — і «не многім семенам», а твайму насенню. Тады, калі час абяцання наблізіўся, каб даць гэта Аўрааму, каму яшчэ яно дасталася? — Хрысту. Як яно павінна было дастацца Аўрааму? — Праз Хрыста.

TAM1897 Q1 22.13С. Х. Лэйн.—Калі абяцанне паўтаралася Ісааку і Якубу, ці не было выказванне тым жа?

TAM1897 Q1 22.14Так. Яна заўсёды была той жа.

TAM1897 Q1 22.15С. Х. Лэйн.—Тады пытанне: ці павінен быў Аўраам абавязкова прысутнічаць, каб выканаць сцвярджэнне Стэфана?

TAM1897 Q1 23.1Так, бо ўвесь час сказана: «Табе і насенню твайму». Але з’явяцца іншыя вершы, якія пацвердзяць гэта.

TAM1897 Q1 23.2А цяпер слова. Якуб памёр у Егіпце, яго перанеслі ў зямлю, і там пахавалі. Юзаф памёр у Егіпце, але сказаў: «Не пахавайце мяне; нават не ў той зямлі». Юзаф не хацеў, каб яго перанеслі ў Палестыну, куды перанеслі і пахавалі Якуба. Юзаф сказаў: «Бог наведае вас». Захавайце маё цела, і калі Бог наведае вас, вазьміце мяне з сабой. Вазьміце мае косці з сабой. І яны так і зрабілі. І калі яны павінны былі дасягнуць зямлі, якой зямлёй быў намер Божы ў абяцанні Аўрааму?

TAM1897 Q1 23.3(Збор) Сусвет будучы.

TAM1897 Q1 23.4Хіба вы не бачыце, што Юзаф ніколі не чакаў, што яго пахаваюць у гэтым свеце?

TAM1897 Q1 23.5Паглядзіце на гэта з іншага боку. Слова кажа: «наблізіўся час абяцання, якое Бог пакляўся даць Аўрааму». Бог пакляўся даць Аўрааму зямлю, якую паказаў яму, ва ўласнасць вечную. Але Аўраам ужо быў мёртвы, і праляжаў у могілках сотні гадоў. Дык як жа Бог мог даць зямлю Аўрааму, калі ён быў мёртвы? Відавочна, не мог. Такім чынам, паколькі Бог пакляўся даць зямлю Аўрааму; паколькі наблізіўся час, на які Бог пакляўся Аўрааму; і паколькі Аўраам ужо памёр, пэўна, што зямля не магла быць дадзена Аўрааму, пакуль ён быў мёртвы; і гэтаксама пэўна, што наблізіўся час, калі Аўраам уваскрэсне з мёртвых, каб Бог мог даць яму зямлю, якую пакляўся даць яму ва ўласнасць навекі. Дык ці ж не бачыце вы з гэтага, чаму Юзаф не дазволіў пахаваць сваё цела — нават у зямлі Ханаанскай, як Якуба? Праўда ў тым, што Юзаф верыў, што наблізіўся час даць Аўрааму зямлю, як Бог яму пакляўся, і Юзаф чакаў увайсці ў спадчыну разам з Аўраамам.

TAM1897 Q1 23.6(Голас) Хіба гэтае абяцанне не тычылася абяцання, якое Бог даў Аўрааму і якое апісана ў пятнаццатым раздзеле Кнігі Быцця?

TAM1897 Q1 23.7Так, менавіта гэта, дзякуй Госпаду. І вось, Язэп памёр, і яго забальзамавалі ў Егіпце, і паклалі ў труну, і калі Ізраіль выйшаў з Егіпта, косці Язэпа былі з імі сорак гадоў у пустыні; і ўвесь гэты час цела Язэпа было з імі, перад іх вачыма, дзень у дзень, і было ім папрокам у іхняй няверы.

TAM1897 Q1 23.8Я заўважыў, што многія людзі, чытаючы той верш з прамовы Стэфана, тлумачаць яго так, інакш і яшчэ інакш, замест таго каб верыць таму, што там напісана, замест таго каб звярнуць увагу на абяцанне, якое Бог даў Аўрааму і на якім пакляўся даць яму зямлю, што паказаў яму. Але ж вы пагадзіліся, што зямля, якую Бог паказаў Аўрааму, была не гэтым светам, а светам будучым? Гэта тая зямля, якую Бог пакляўся яму даць; і гэта тая зямля, якую ён чакаў. Гэта тая зямля, у якой быў горад, які ён чакаў, — горад, будаўніком і стваральнікам якога з’яўляецца Бог. І ён не думаў пра магчымасць вярнуцца ў тую іншую краіну, з якой выйшаў.

TAM1897 Q1 23.9Увесь час клятва Божая была даць тую зямлю Аўрааму і насенню ягонаму. Не дадавайце да гэтага слова «насенні», калі Бог яго адкінуў; не дадавайце да яго літару «s», калі Бог яе адкінуў. «Ён не кажа: “І насенням”, як аб многіх, але, як аб адным: “І насенню твайму”, якое ёсць Хрыстос». Іх было шмат, гэта праўда. З Егіпта выйшла тры мільёны, але гэта не тыя, пра каго Бог гаварыў, калі Ён сказаў: «Табе і насенню твайму», якое было «як аб адным» і «якое ёсць Хрыстос». Ці разумееце вы гэта? Не дазваляйце думкам пра мноства Ізраіля ўрывацца ў ваш розум, калі вы чытаеце словы: «Табе і насенню твайму». Калі Бог прыбірае знак «s», нам зусім нельга яго туды ўносіць. Мы не павінны ставіць яго там нават у сваіх думках. Хто быў семем? — Хрыстос. Калі ён кажа: «Табе і семені твайму», вы і я не павінны чытаць гэта інакш, як: «Табе і Хрысту Я дам гэта ў вечнае валоданне». Мы не павінны ставіць там нікога, акрамя Хрыста, за выключэннем выпадкаў, калі гаворка ідзе праз Хрыста. Табе і Хрысту Я дам гэта.

TAM1897 Q1 23.10Стэфан кажа, што «наблізіўся час абяцання, якое Бог пакляўся Аўрааму». Стэфан узяў гэта з Бібліі. Я хачу, каб вы зразумелі, што гэта была не асаблівая натхненне Духа Святога, дадзеная Стэфану ў той самы момант, а ўсё было ўжо раней у Бібліі, і Дух Святы даў гэта іншым праз Стэфана, нагадаўшы яму тое, што ён раней чытаў у Бібліі. Калі ласка, адкрыйце шосты раздзел Кнігі Выхаду. Гэта настолькі ясна ў Пісанні, што немагчыма яго абвергнуць. Гэта час вызвалення Ізраіля, і Гасподзь здзейсніць яго. Выхад 6:1-5:—

TAM1897 Q1 23.11Тады сказаў Гасподзь Маісею: «Цяпер убачыш, што Я зраблю з Фараонам: рукаю магутнаю адпусціць ён іх, рукаю магутнаю выганіць іх з зямлі сваёй». І прамовіў Бог да Маісея, сказаўшы яму: «Я — Гасподзь. І з’яўляўся Я Аўрааму, Ісааку і Якубу, як Бог Усемагутны, але імем Маім, Гасподзь, Я не быў ім вядомы». І Я таксама заключыў з імі запавет Мой, каб даць ім зямлю Ханаанскую, зямлю вандравання іхняга, дзе яны былі чужынцамі. І Я таксама пачуў стогны сыноў Ізраэля, якіх утрымліваюць у рабстве егіпцяне, і ўспомніў Я запавет Мой.

TAM1897 Q1 23.12Якая была яго запавет? — Даць ім зямлю. Што ўвасабляла зямля? Што гэта было? — Зямля, свет, які Гасподзь паказаў Аўрааму і пакляўся даць яму ў вечнае валоданне.

TAM1897 Q1 24.1(Голасы) Наступны свет.

TAM1897 Q1 24.2Цяпер ён кажа: «Я ўспомніў мой запавет». Што гэта азначала? «Я ўспомніў мой запавет». Няўжо ён яго забыўся? — Не; а то, што цяпер настаў час выканаць тое, што ён абяцаў. Вы памятаеце, што ў васемнаццатым раздзеле Адкрыцця сказана:—

TAM1897 Q1 24.3І пачуў я іншы голас з неба, які казаў: «Выйдзіце з яе, мой народзе, каб не быць вам суўдзельнікамі яе грахоў і каб не прыняць вам яе бедстваў. Бо грахі яе дасягнулі да неба, і Бог успомніў яе беззаконні. Аддайце ёй тое ж самае, што яна аддала вам, і ўдвая аддайце ёй паводле ўчынкаў яе: у кубку, якім яна напоўніла, напоўніце ёй удвая. Колькі яна ўшаноўвала сябе і жыла ў раскошы, столькі ж пакут і смутку нанясіце ёй, бо яна кажа ў сваім сэрцы: «Я — каралева, і я не ўдава, і не ўбачу смутку». Таму яе бедствы прыйдуць у адзін дзень: смерць, і плач, і голад; і яна будзе зусім спалена агнём, бо моцны Гасподзь Бог, які судзіць яе.

TAM1897 Q1 24.4Калі Бог узгадаў яе беззаконні, настаў час, калі яна асуджана. Калі Ён узгадаў Сваю запавет, які час настаў? — Настаў час выканаць клятву. Але якім быў запавет з Аўраамам, Ісаакам і Якубам? — Ён заключаўся ў тым, каб даць ім тую зямлю ва ўласнасць вечную, і даць яе ім і іхняму насенню. Хто было гэта насенне? — Хрыстос.

TAM1897 Q1 24.5Таму скажы сынам Ізраіля: «Я — Гасподзь, і Я выведу вас з-пад цяжараў егіпцян, і вызвалю вас з рабства іхняга, і выкуплю вас працягнутай рукой і вялікімі судамі: і вазьму вас сабе за народ, і буду вам Богам; і вы даведаецеся, што Я — Гасподзь, Бог ваш, які выводзіць вас з-пад цяжараў егіпцян.

TAM1897 Q1 24.6Калі б Ізраіль у гэта паверыў, ці спатрэбілася б яму калі-небудзь заключаць той запавет на Сінаі? Яшчэ да таго, як ён увогуле выйшаў з імі з Егіпта, ён сказаў: «Я буду вашым Богам, а вы будзеце маім народам. Вы пазнаеце, што Я — Гасподзь».

TAM1897 Q1 24.7І ўвяду я вас у край, пра які я пакляўся даць Аўрааму, Ісааку і Якубу, і аддам яго вам у валоданне. Я — Гасподзь.

TAM1897 Q1 24.8«Наблізіўся час абяцання, якое Бог пакляўся Аўрааму». Я прывяду цябе ў край, які клянуся даць табе. Дык што ж гэта за абяцанне? У які край Бог хацеў прывесці Ізраіля? Які край быў для іх? — Той, што прыйдзе. Цяпер не спрабуйце ўсё гэта тлумачыць. У мяне няма для гэтага тлумачэння. Ёсць тое, што сказана ў слове, і я ў гэта веру. Яно не патрабуе тлумачэння. Яно патрабуе толькі веры. Не, нават не спрабуйце тлумачыць гэта сабе. Калі гэта для вас нова, калі ў вас былі іншыя думкі на гэты конт, не спрабуйце прыстасоўваць іх да гэтага. Адпусціце ўсё гэта і паглядзіце, што кажа гэта.

TAM1897 Q1 24.9Зноў пытаюся. Якую зямлю Бог пакляўся даць Аўрааму, Ісааку і Якубу?

TAM1897 Q1 24.10(Збор) Сусвет, які мае настаць.

TAM1897 Q1 24.11Ці прытрымліваецеся вы гэтага? Вы крыху раней пагадзіліся, што гэта правільна. Давайце не будзем адмаўляцца ад гэтага цяпер дзеля нашай душы.

TAM1897 Q1 24.12(Голас) Ці прыйшло б адкупленне да іх?

TAM1897 Q1 24.13Так; адкупленне прыйшло б да іх. Адкупленне прыйшло б у свет. Усё гэта б прыйшло. Але яно б прыйшло іншым шляхам, чым было насамрэч. Свет меў бы іншы досвед, чым ён меў. Мы не разумеем гэтага, калі глядзім на той досвед, які яны мелі, і думаем, што Бог паклікаў іх да гэтага. Яны мелі той жахлівы досвед, таму што не паверылі ў тое, да чаго іх паклікаў Бог. І, браты, калі мы з вамі сёння глядзім на гэтыя рэчы, якія былі пастаўлены перад Ізраілем тады, гэтак жа, як глядзелі на іх яны, мы зробім цяпер тое ж, што зрабіў Ізраіль тады. Тады Ізраіль не ўбачыў таго, што Бог для іх падрыхтаваў, і таму не атрымаў таго, што Ён для іх меў. Цяпер, калі мы з вамі не ўбачым у гэтых рэчах больш, чым бачыў Ізраіль, мы не атрымаем больш, чым атрымаў Ізраіль. Калі мы будзем глядзець на гэтыя рэчы гэтак жа, як Ізраіль, мы сёння зробім тое ж, што зрабіў Ізраіль тады.

TAM1897 Q1 24.14І нам, гэтак жа як і ім, абвясцілі Евангелле, але пропаведзь не прынесла ім карысці, бо не была звязана з верай у тых, хто слухаў. Таму будзем баяцца, каб, хоць абяцанне ўвайсці ў ягоны спакой засталося і нам, ніхто з вас не здаўся тым, хто не дасягнуў яго.

TAM1897 Q1 24.15Ці прынясе нам гэта карысць, калі яно змешана з верай у нас, якія слухаем? Божым не дазволь, каб вопыт Ізраіля паўтарыўся ў нас. Гэта паказана нам, каб мы маглі ўцячы.

TAM1897 Q1 24.16Паглядзім, што яны не ўбачылі праз сваю няверу ў Бога. Паглядзім, што Бог падрыхтаваў для іх, і атрымаем гэта, замест таго каб глядзець на рэчы так, як глядзелі яны, і не атрымаць гэтага, як не атрымалі яны.

TAM1897 Q1 24.17Звярніцеся да пятнаццатага раздзела Кнігі Выхаду, і вы ўбачыце гэта вельмі ясна. Калі Ізраіль выйшаў з Егіпта і перайшоў Чырвонае мора, вы знойдзеце гэтыя словы ў трынаццатым вершы:—

TAM1897 Q1 24.18Ты ў міласці Тваёй вывеў народ, якога Ты адкупіў; Ты ўвёў іх сілай Тваёй у святое жытло Тваё.

TAM1897 Q1 24.19Гэтае раздзела — песня Маісея. Тыя, хто стаіць на гары Сіён і атрымлівае перамогу над зверу, над яго вобразам і над лікам імя ягонага, спяваюць песню Маісея. Не песню, узораваную на той. Не песню, падобную на яе. Але яны спяваюць песню Маісея. Той пятнаццаты раздзел Кнігі Выхаду — гэта наша песня.

TAM1897 Q1 24.20Куды Бог збіраўся іх адвесці? — У сваё «святое жытло». Дзе было гэтае святое жытло?

TAM1897 Q1 24.21(Збор) «Град, які мае асновы, будаўніком і стваральнікам якога ёсць Бог».

TAM1897 Q1 24.22Далей. «Народы пачуюць і спалохаюцца; трывога ахапіць жыхароў Філістымліі».

TAM1897 Q1 24.23Э. Дж. Уэганер.— Так яно і было.

TAM1897 Q1 24.24Вядома, так і было. Калі яны падышлі да той мяжы, то князі Эдома ўстрывожыліся. «На магутных мужоў Маава ахапіць іх дрыжык; усе жыхары Ханаана растануць». Што павінна было здарыцца з жыхарамі?

TAM1897 Q1 25.1(Голасы) Яны павінны былі растаць.

TAM1897 Q1 25.2Э. Дж. Уэганер.—Яны ўжо расталі.

TAM1897 Q1 25.3Як толькі яны туды падняліся, Ізраіль спытаў: «Ці дазволіце вы нам прайсці праз вашу зямлю?» Што яны адказалі? — «Не, ні за што». Ім не дазволілі ступіць на іх зямлю. Але калі б яны пайшлі проста з Чырвонага мора да межаў Эдома, увесь Эдом стаяў бы ў здзіўленні, пакуль яны не прайшлі б міма. О, Ізраіль, і дагэтуль не зразумеў, што тады страціў. Браты, калі мы даведаемся, што там страціў Ізраіль, гэта натхніць нас, прынясе сілу Божую, і мы паверым у гэта.

TAM1897 Q1 25.4На іх спасцігне страх і жах; ад велічы рукі Тваёй яны заціхнуць, як камень; пакуль не перайдзе Твой народ, о Госпадзе, пакуль не перайдзе народ, якога Ты адкупіў.

TAM1897 Q1 25.5Што Ён з імі зробіць? «Ты ўвядзеш іх і пасадзіш на гары сваёй спадчыны». Чыёй спадчыны? — Гасподняй. Але «Бог, які ў розныя часы і рознымі спосабамі гаварыў у старажытныя дні да айцоў праз прарокаў, у гэтыя апошнія дні прамовіў да нас праз Сына Свайго, Якога Ён паставіў спадчыннікам усяго». Хто вёў Ізраіля? — Бог. Куды? — «У спадчыну Тваю»; не нашу — Тваю. «І калі вы належыце Хрысту, то вы — насенне Аўраама і спадчыннікі паводле абяцання». «Спадчына Твая, о Госпадзе». Гэта яшчэ не ўсё. «Ты ўвядзеш іх і пасадзіш на гары сваёй спадчыны, на месцы, о Гасподзь, якое Ты зрабіў для свайго жытла». Гэта яшчэ не ўсё. «У святыні, о Гасподзь, якую ўсталявалі Твае рукі». Якая гэта святыня, якую ўсталявалі рукі Гасподнія?

TAM1897 Q1 25.6(Голасы) Сапраўдны святыня.

TAM1897 Q1 25.7Вядома, так і ёсць. «Вось сутнасць таго, пра што мы казалі: у нас ёсць такі першасвятар, які сядзіць з правага боку трона Велічы на нябёсах; служыцель святыні і праўдзівага шатра, якое ўстанавіў Гасподзь, а не чалавек». Гэта сутнасць нашай размовы сёння ўвечары, ці не так? Туды Бог і хацеў завесці Ізраіля. Але яны не ўбачылі. Разумееце? Туды ж ён хоча нас прывесці.

TAM1897 Q1 25.8Ці бачыце вы, што тады Бог хацеў завесці Ізраіля туды? Калі так, то вы будзеце гатовыя пайсці туды, куды не дайшоў Ізраіль. Але калі вы думаеце, што гэта было нейкае зямное свяцілішча, пастаўленае чалавекам, — вось усё, што бачыў Ізраіль, і вось усё, што ўбачыце і вы. І Ізраіль не ўвайшоў у зямлю, і вы таксама не ўвойдзеце. Мы павінны бачыць больш, чым бачыў Ізраіль, інакш мы ніколі не пойдзем далей, чым дайшоў Ізраіль. Але чаму Ізраіль не ўбачыў больш, чым бачыў? — Яны не паверылі. Але мы з вамі павінны паверыць цяпер у тое, у што не паверыў Ізраіль тады, інакш мы ніколі не атрымаем тое, што страціў Ізраіль. Але калі мы паверым у тое, у што не паверыў Ізраіль, то мы будзем уведзены ў спадчыну, у якую не быў уведзены Ізраіль, у шатэр, у які не ўвайшоў Ізраіль, у святое жытло Божае, у горад, які мае падмуркі, чый Будаўнік і Тварэц — Бог.

TAM1897 Q1 25.9Васемнаццаты верш: «Гасподзь валадарыць на векі вечныя». Ён хоча сам валадарыць над імі; больш не Фараон; больш не Німрод; больш не гэтыя ідалапакланьнікі; больш не гэты бунтарны народ. Бог хацеў прывесці Ізраіля ў зямлю блаславёную і панаваць над імі там вечна, але яны гэтага не ведалі. О, што яны страцілі, не паверыўшы Госпаду! О, што мы страцілі за ўсе гэтыя гады! Бо, як я прачытаю вам заўтра ўвечары, мы б ужо даўно былі там, калі б толькі паверылі Госпаду. Бог так кажа, і так яно і ёсць. Нам няма чаго рабіць у гэтым шатры сёння ўвечары. Па праве нам тут зусім няма чаго рабіць, таму што нам няма чаго рабіць у свеце. Аднак, знаходзячыся ў свеце, гэта месца для нас. Але мы ўвогуле не павінны быць у свеце. Мы ўжо даўно павінны былі быць у Царстве Божым. Гэта факт, браты. У Бібліі больш, чым мы маглі б выкласці за яшчэ гадзіну тут, толькі на гэтую адну думку.

TAM1897 Q1 25.10Цяпер Мойсей у гэта ўсё верыў. Ён верыў, што час выканання абяцання быў блізкі. Але неўзабаве ён павінен быў заняць егіпецкі трон. Ён павінен быў стаць каралём. Ён павінен быў валодаць; мець пасаду, вышэйшую за пасаду мэра ці пісара любога горада. Ён павінен быў валодаць не толькі каралеўствам, але і імперыяй; імперыяй свету, і гэта было яго правам. Паводле падвойнага права яна належала яму. Яму не трэба было вылучаць сваю кандыдатуру. Яна павінна была перайсці да яго, і не было нікога, хто б аспрэчваў яго права. Да трона застаўся ўсяго адзін крок; трэба было толькі чакаць, пакуль памрэ гэты фараон, а яму было ўжо амаль сто гадоў. Тады гэты Мойсей стаў бы каралём свету, бо Егіпецкая імперыя была сусветнай.

TAM1897 Q1 25.11І Ізраіль у той час таксама перажываў цяжкія часы. Ізраіль быў прыгнятаны, пераследаваны і прымушаны працаваць на цагельнях. Майсей мог бы сказаць: «Цяпер наш народ прыгнятаны; яго пераследуюць; ён пакутуе дзеля свайго Бога; але гэта не працягнецца доўга, бо фараон ужо амаль стогадовы і не можа жыць яшчэ доўга». Тады я правяду рэформу. Я прывяду гэты ўрад у парадак. Я буду кіраваць справядліва. Не як гэтыя бязбожныя фараоны. Я веру ў Бога. Я хрысціянін, і я тым лепш падыходжу для кіравання, бо я хрысціянін. І ён мог бы не толькі зняць з іх цяжары, але і даць ім пасады, і кіраваць светам праз народ Божы. Хіба шлях не быў адкрыты? Да трона заставаўся ўсяго адзін крок, і гэты крок трэба было зрабіць зусім хутка. Але давайце паглядзім, што зрабіў той хрысціянін у такіх абставінах. Адкрыйце адзінаццаты раздзел Паслання да Габрэяў. Глядзіце ўважліва, чытайце ўважліва і паглядзіце, што там сказана. Дваццаць чацвёрты верш:—

TAM1897 Q1 26.1Па веры Майсей, стаўшы дарослым, адмовіўся называцца сынам фараонавай дачкі.

TAM1897 Q1 26.2Што значыла адмовіцца, каб яго называлі сынам дачкі фараона? — Адмовіцца стаць каралём. Перад ім быў трон. Да яго быў усяго крок. Але замест таго, каб падняцца туды і сесці на трон, ён адмовіўся ад яго. Ён павярнуў спіну трону Егіпта і ўсім скарбам і ўцехам Егіпта, і накіраваў свой твар у іншы край; бо настаў час, калі Бог выкліча Свой народ з таго краю ў гэты іншы край. Мойсей верыў у Ісуса Хрыста і таму верыў у аддзяленне царквы ад дзяржавы. Таму ён аддзяліўся ад дзяржавы і стаў усім сэрцам з царквой. Бог выклікаў яго з гэтай зямлі, як Ён спачатку выклікаў ягонага бацьку Аўраама з ягонай зямлі. Але гэта яшчэ не ўсё. Паслухайце: «Бо ён абраў хутчэй пакутаваць разам з Божым народам, чым на кароткі час цешыцца егіпецкімі ўцехамі?»

TAM1897 Q1 26.3(Збор) Грэх.

TAM1897 Q1 26.4Грэх? Ён быў спадчыннікам трона. Дык чым было б для яго скіраваць свае думкі на егіпецкі трон, на ўладу і ўцехі свету і на ўрады свету? Што гэта было? — Грэх. Ці так там сказана?

TAM1897 Q1 26.5(Голасы) Так.

TAM1897 Q1 26.6Ці верыце вы ў гэта?

TAM1897 Q1 26.7(Голасы) Так.

TAM1897 Q1 26.8Дык гэта быў грэх для Ізраіля тады?

TAM1897 Q1 26.9(Голасы) Так.

TAM1897 Q1 26.10А цяпер што гэта?

TAM1897 Q1 26.11(Голасы) Грэх.

TAM1897 Q1 26.12Браты, ёсць некаторыя рэчы ў Бібліі, пра якія мы павінны падумаць. «Болей жа хацеў ён разам з народам Божым цярпець прыгнёт, чым на кароткі час цешыцца дабрамі граху». Але не забывайцеся, што дабрамі, пра якія тут гаворыцца — дабрамі граху — насамрэч з’яўляюцца дабрамі Егіпта; дабрамі быцця егіпецкім каралём, заняцця пасады ў зямным урадзе, панавання над іншымі людзьмі. Усё гэта павінна было дастацца яму па праве сапраўднага паходжання, па праве спадчыны. Яму не трэба было вылучаць сябе кандыдатам ці прасіць галасоў. Усё гэта натуральным чынам пераходзіла да яго. У Пісанні сказана, што калі б ён прыняў і атрымліваў асалоду ад усіх гэтых уцех, то гэта было б роўна атрымліваць асалоду ад уцех граху. Але ён адмовіўся ад гэтага. Чаму? — «Палічыўшы знявагу Хрыста большым багаццем, чым скарбы Егіпта».

TAM1897 Q1 26.13Якое было становішча Хрыста ў дачыненні да егіпецкага ўрада і трона? Ці быў Хрыстос адзін з Егіптам? — Не. Ці мог Маісей мець і Хрыста, і егіпецкі трон?

TAM1897 Q1 26.14(Голасы) Не.

TAM1897 Q1 26.15Але егіпецкі трон пераходзіў да яго гэтак жа натуральна, як лісце падае з дрэў. Яму не трэба было змагацца за пасаду. Нават не трэба было вылучаць сваю кандыдатуру.

TAM1897 Q1 26.16А. Ф. Бэленджэр.—Або сабраць подпісы пад петыцыю.

TAM1897 Q1 26.17Не. Яму нават не трэба было шукаць прадстаўніка, каб той перадаў яго хадайніцтва прэзідэнту.

TAM1897 Q1 26.18Паглядзіце зноў на сітуацыю. Быў Егіпет са сваім тронам, сваімі ўцехамі і скарбамі, якія пераходзілі да яго гэтак жа натуральна, як лісце падае з дрэва, без ніякіх асабістых намаганняў з яго боку. Усё, што яму трэба было рабіць, — гэта сядзець з складзенымі рукамі, пакуль кароль не памрэ ад старасці, і тады ўсё аказвалася б ягоным. Аднак ён аддаў перавагу быць з Хрыстом і цярпець Яго знявагі, чым сядзець на егіпецкім троне. І асабліва майце на ўвазе, што, каб быць з Хрыстом, ён мусіў адвярнуцца ад трона і ўсіх скарбаў і ўцех Егіпта.

TAM1897 Q1 26.19Цяпер не кажыце, што я гэта туды дадаў, што я гэта прыдумаў. Звярніце ўвагу на тое, што кажа Слова, і вы ўбачыце, што ўсё там ёсць. Хіба гэта сапраўды не там?

TAM1897 Q1 26.20(Голасы) Так.

TAM1897 Q1 26.21Давайце яшчэ раз прачытаем гэта, і нам будзе час заканчваць на сёння; а заўтра ўвечары мы зноў будзем вывучаць Ізраіль:—

TAM1897 Q1 26.22Па веры Майсей, стаўшы дарослым, адмовіўся называцца сынам фараонавай дачкі, выбраўшы хутчэй пакутаваць з народам Божым, чым на кароткі час атрымліваць асалоду ад грахоўных уцех; палічыўшы знявагу Хрыста большым багаццем, чым скарбы Егіпта, бо ён глядзеў на ўзнагароду.

TAM1897 Q1 26.23«Наблізіўся час абяцання, на якое Бог пакляўся Аўрааму», каб даць яму блаславёную ўзнагароду. Мойсей паверыў у гэта і аддзяліў сябе ад дзяржавы, павярнуў спіну трону, выбраўшы знявагу Хрыста, а не ўсю ўладу, асалоду і славу Егіпта. І не забывайце, што ён мусіў павярнуць спіну ўсяму гэтаму, каб стаць удзельнікам знявагі Хрыста.