Дух прароцтва. – № 2

TAM1897 D 21.2Прапаведзь, прамоўленая ў сераду раніцай, 10 лютага 1897 г. Апублікавана ў «Штодзённым бюлетэні Генеральнай канферэнцыі», 15 лютага 1897 г., т. 1, № 2, с. 21-22.

TAM1897 D 21.3Ніжэй прыведзены толькі кароткі выклад выступлення пастара Джонса. Паколькі шмат хто прыбыў пасля папярэдняга сходу, давялося выдаткаваць значны час на паўтарэнне пунктаў, разгледжаных напярэдадні. Акрамя таго, прамоўца сказаў, што праблема з намі як з народам заключаецца не ў тым, што мы намінальна не верым, што Сведчанні з’яўляюцца ад Бога, а ў тым, што нам трэба ведаць, як верыць у іх. Калі адзіны спосаб, якім мы можам выказаць нашу веру ў Сведчанні, — гэта казаць людзям, што мы ў іх верым, то наша вера не мае ніякага сэнсу. Такім чынам мы адкрываем людзям шлях для сумневаў у шчырасці нашай веры. Калі мы сапраўды верым у Сведчанні «Адкрыццяў», нам не трэба будзе казаць пра гэта людзям. Наша жыццё будзе сведчыць пра веру, якая ёсць у нас.

TAM1897 D 21.4Адбываецца адступніцтва ад Бога, і храм патрабуе ачышчэння, гэтак жа, як і ў даўнія часы ў Іерусаліме. Мы трапілі ў такое становішча, ігнаруючы Сведчанні Духа Божага. Але многія з тых, хто іх ігнараваў, верылі ў іх, і ў той час трымалі гэтыя Сведчанні ў сваіх руках, не падазраючы, што яны іх ігнаруюць. Такім чынам, мы хочам ведаць, як ставіцца да Сведчанняў Духа.

TAM1897 D 21.5І нам ні ў якім разе нельга думаць, што, калі даецца сведчанне і называецца імя чалавека, Бог нападае на яго, каб знішчыць яго. Мэта Госпада — аддзяліць яго ад заганаў, якія шкодзяць яму і перашкаджаюць справе Божай. Гэта — выратаваць чалавека і знішчыць загану. Бог не знішчыць і не асудзіць чалавека, калі той не звязаны непарыўна з грахом. Калі гэты чалавек адвяртаецца ад свайго няправільнага шляху, прызнае сведчанне і выпраўляецца ў вачах Божых, ён больш не знаходзіцца ў тым становішчы, у якім сведчанне яго заспела. Гэтае сведчанне потым можа выкарыстоўвацца як папярэджанне для іншых, але ніколі не павінна выкарыстоўвацца для асуджэння чалавека, які прызнаў сваю памылку.

TAM1897 D 21.6Божы шлях — зрабіць чалавека тым, кім ён не з’яўляецца; даць чалавеку тое, чаго ў яго няма. Мы не можам прымяняць Сведчанні да іншых. Не, нават і да саміх сябе звонку. Мы павінны адкрыць сэрца Богу, каб прыняць сведчанне, каб Гасподзь мог укараніць у нас боскі прынцып, даўшы нам тое, чаго ў нас няма, зрабіўшы нас тым, чым мы не з’яўляемся, і такім чынам Сам праз Свайго Духа Святога сапраўды прымяніць гэтае сведчанне. Тады ў нашым жыцці з’явіцца, праявіцца ў нашых учынках тое, што Бог укараніў унутры нас. Гэта і ёсць прыняцце Сведчанняў. Усё, што менш за гэта, — гэта не прыняцце іх.

TAM1897 D 21.7Сіла, якую Бог укараняе, прынятая сэрцам, дазволіць чалавеку выстаяць пад спакусай, і сярод сваёй слабасці. Яна дасць яму тое, чаго ён не мае, і зробіць яго тым, чым ён не з’яўляецца па прыродзе.

TAM1897 D 21.8Калі чалавек церпіць няўдачу на тым становішчы, на якое ён быў пастаўлены, мы схільныя думаць, што Бог памыліўся, дазволіўшы яму там апынуцца; але гэта не абавязкова так. Бог не памыліўся, зрабіўшы Саула каралём Ізраіля; але Саул памыліўся, не стаўшы тым, кім хацеў яго бачыць Бог. Ён памыліўся, ідучы за ўласнымі шляхамі і планамі, замест таго каб слухаць голас Божы. Таксама Бог не памыліўся, зрабіўшы Яраваама каралём над Ізраілем. Хоць мэта Божая па аддзяленні дзесяці плямёнаў ад Юды не была выканана з-за ўпартасці народа, у Бога быў план, але Яраваам не дазволіў яму здзейсніцца. Бог можа паклікаць мяне ці цябе на пэўнае становішча, і калі ў нас ёсць нейкая слабасць, якая перашкодзіць нашай карыснасці, і Бог дасылае нам пасланне, то гэтае пасланне — зрабіць нас тымі, якімі ён хоча нас бачыць, каб праз Ягоную ласку мы маглі стаяць там, дзе ён хоча, каб мы стаялі.

TAM1897 D 22.1Дзень за днём людзі выяўляюць, ці ёсць у іх Царства Божае. Калі Хрыстос валадарыць у іх сэрцах, яны набываюць сілу прынцыпу, моц, здольнасць стаяць як верныя вартаўнікі, сапраўдныя рэфарматары; бо не можа быць рэформы без поўнага супрацоўніцтва з Ісусам Хрыстом. Праз ласку Хрыста людзі павінны выкарыстоўваць свае дадзеныя Богам здольнасці, каб рэфармаваць саміх сябе [не іншых, а саміх сябе]; праз гэты акт самаадмаўлення, на які з ухваленнем глядзіць Гасподзь нябесны , яны здабываюць перамогі над сваімі ўласнымi ўспадкаванымі і выхаванымі схільнасцямі. Тады, як Данііл, яны пакідаюць на сэрцах іншых адбіткі, якія ніколі не сцертуцца. Гэты ўплыў будзе распаўсюджаны па ўсім свеце».

TAM1897 D 22.2Праца рэфармацыі пачынаецца з самога сябе. Я магу пакінуць след у сэрцах іншых толькі тады, калі сам рэфармаваўся. Бог дасягае іншых, дасягаючы нас, і дасягае іх праз нас. Звярніцеся да 2-га Паслання да Карынфянаў 1:3, 4:—

TAM1897 D 22.3Блаславёны Бог, Айцец Госпада нашага Ісуса Хрыста, Айцец міласэрнасці і Бог усяляйго суцяшэння, які суцяшае нас ва ўсякай нашай скрусе, каб мы маглі суцяшаць тых, хто знаходзіцца ў любой скрусе, суцяшэннем, якім мы самі суцяшаны ад Бога.

TAM1897 D 22.4Бог суцяшае нас, каб мы маглі суцяшаць іншых; Бог дапамагае нам, каб мы маглі дапамагаць іншым. Нас прыводзяць туды, дзе нам патрэбна Божае суцяшэнне, каб мы маглі суцяшаць іншых. Ён думае пра іншых, калі суцяшае нас. «І калі мы пакутуем, дык дзеля вашага суцяшэння і збаўлення». Калі я пакутую, то дзеля суцяшэння і збаўлення нейкага іншага чалавека. Я магу не сустракаць гадамі таго, каго павінен суцешыць; але калі-небудзь я сустрэнуся з ім, і перажытае мной падрыхтуе мяне сесці побач з ім, ці ўзяць яго за руку, і быць яму дапамогай і суцяшэннем. Ён атрымлівае ад мяне тое, што я атрымаў ад Бога, і ён атрымлівае гэта, каб у сваю чаргу перадаць іншым, а тыя — іншым; і такім чынам уплыў Божай ласкі, перададзенай нам, распаўсюджваецца на ўсю зямлю, хоць мы і не выязджаем з таго штата, дзе жывём. Браты, вось што Бог хоча зрабіць з намі, і тады наш уплыў дасягне ўсіх куткоў свету.

TAM1897 D 22.5Цяпер да пытання: як нам прымаць Сведчанні? Давайце прачытаем, як яны былі сапраўды адхілены, калі здавалася, што іх прымаюць. Тады мы даведаемся, як пазбегнуць гэтай памылкі і як іх прыняць. Тут я чытаю пра аднаго, чый «прыклад шмат спрыяў падрыву даверу да Сведчанняў». Як ён гэта зрабіў? — «Ён сам хадзіў наўпрост супраць святла, якое даў Бог». Але ён не меркаваў, што дзейнічае наўпрост супраць іх. Ён думаў, што робіць правільна ў адносінах да іх. Дык як жа ён так памыліўся? Вось адказ: «Выкарыганні і папярэджанні ад Госпада былі абыдзены, інтэрпрэтаваны і зроблены нікчэмнымі людзьмі».

TAM1897 D 22.6Як іх «абыходзілі»? Вось адказ: «Чаму вы прыдумлялі слабыя апраўданні?» «О, як павінны былі б пасароміцца тыя, хто адвярнуўся ад парады Божай і спрабаваў затушыць уражанне, якое Бог хацеў бы пакінуць».

TAM1897 D 22.7Як іх «інтэрпрэтавалі»? Вось адказ: яны «ўнеслі ў іх свой сэнс, кажучы, што не мелі намеру так рабіць».

TAM1897 D 22.8І вось так Сведчанні былі абыходжаны, інтэрпрэтаваны і зведзены на нішто тымі, хто лічыў, што верыць у іх, і хто лічыў, што прымае іх. А цяпер, ці не абыходзілі вы іх з дапамогай слабых выбачак? Ці не інтэрпрэтавалі і не зводзілі на нішто вы іх, даючы ім уласнае тлумачэнне, кажучы, што яны не мелі на ўвазе тое ці іншае? — Вядома, так; вы ведаеце, што так. Тады давайце спынім гэта ў гэты ж момант.

TAM1897 D 22.9Як жа іх тады прыняць? Як мы даведаемся, што яны азначаюць? Вось адказ: «Яны азначалі менавіта тое, што там напісана». Што яны азначаюць? — «Менавіта тое, што напісана». Можаце вы сказаць, што яны кажуць? — Так, даволі лёгка. Тады прымайце іх менавіта так, як яны сказаны. Адкрыйце сэрца шырока Богу, каб праз Свайго добрага Духа Ён усадзіў у вас прынцып, які заключаецца менавіта ў тым, што сказана, тады гэты прынцып праявіцца, ён заззяе ў вашым жыцці; тады вы прынялі Сведчанні. Тады вы ведаеце, што верыце ў Сведчанні. Тады не будзе небяспекі памыліцца ў гэтым. Іншыя даведаюцца пра гэта, бо вы пакінеце ў сэрцах адбіткі, якія ніколі не сатруцца, і яны будуць праслаўляць Бога ў дзень наведвання.

TAM1897 D 22.10Слова Божае — наш стандарт. Кожны ўчынак любові, кожнае слова дабрыні, кожная малітва за пакутнікаў і прыгнечаных даносяцца да вечнага трона і ўносяцца ў нябесныя нетленныя летапісы. Божае Слова пралівае святло ў самыя зацямненыя розумы, і гэтае святло прымушае самых развітых адчуваць сваю неадпаведнасць і грэшнасць. — Тэст. № 31.