Ysbryd y Proffwydoliaeth. – Rhif 2

TAM1897 D 21.2Pregeth a draddodwyd fore Mercher, Chwefror 10, 1897 Argraffwyd yng Nghylchlythyr Dyddiol y Gynhadledd Gyffredinol, Chwefror 15, 1897, Cyf. 1, Rhif 2, tt. 21-22.

TAM1897 D 21.3Nid yw’r canlynol ond crynodeb o sylwadau’r Pastor Jones. Oherwydd bod llawer wedi cyrraedd ers y cyfarfod blaenorol, roedd yn angenrheidiol treulio cryn amser yn ailadrodd y pwyntiau a godwyd y diwrnod cynt. Yn ogystal â hyn, dywedodd y siaradwr nad y drafferth gyda ni fel pobl oedd nad ydym yn enwol yn credu bod y Thestunau o Dduw; ond yr hyn sydd angen i ni ei wybod yw sut i gredu ynddynt. Os mai’r unig ffordd sydd gennym o fynegi ein credu yn y Tystiolaethau yw drwy ddweud wrth y bobl ein bod yn credu ynddynt, nid yw ein credu yn ddim. Rydym felly’n agor y ffordd i bobl amau gonestrwydd ein ffydd. Os ydym wir yn credu’r Tystiolaethau, ni fydd angen i ni ddweud hynny wrth y bobl. Bydd ein bywydau yn dystiolaeth i’r ffydd sydd ynom.

TAM1897 D 21.4Mae ymadawiad oddi wrth Dduw, ac mae angen glanhau’r deml yn union fel y gwnaed yn nyddiau gynt yn Jerwsalem. Rydym wedi ein dwyn i’r cyflwr hwn drwy anwybyddu Tystiolaethau Ysbryd Duw. Ond credai llawer o’r rhai a’u hanwybyddodd ynddynt, ac ar y pryd roeddent yn dal y Tystiolaethau hynny yn eu dwylo, ac nid oeddent yn tybio eu bod yn eu hanwybyddu. O ganlyniad, yr hyn rydym am ei wybod yw sut i ystyried Tystiolaethau’r Ysbryd.

TAM1897 D 21.5Ac nid ydym i feddwl am eiliad, pan roddir tystiolaeth, ac enwir dyn, bod Duw yn ymosod arno i’w ddinistrio. Bwriad yr Arglwydd yw ei wahanu oddi wrth y camgymeriadau sy’n ei frifo ac yn llesteirio gwaith Duw. Ei fwriad yw achub y dyn a dinistrio’r camgymeriad. Ni fydd Duw yn dinistrio nac yn condemnio dyn oni bai ei fod yn gysylltiedig yn anwahanadwy â’r pechod. Pan fydd y dyn hwn yn troi ei gefn ar ei lwybr anghywir, yn cydnabod y dystiolaeth, ac yn unioni ei ffordd yng ngolwg Duw, nid yw bellach yn sefyll yn y safle y cafodd ei ganfod gan y dystiolaeth. Gellir wedyn ddefnyddio’r dystiolaeth honno fel rhybudd i eraill, ond ni ddylid byth ei defnyddio i gondemnio’r dyn sydd wedi cydnabod ei gamgymeriad.

TAM1897 D 21.6Ffordd Duw yw gwneud dyn yn rhywbeth nad yw; rhoi i ddyn rywbeth nad oes ganddo. Ni allwn gymhwyso’r Tystiolaethau i eraill. Na, na hyd yn oed i ni ein hunain o’r tu allan. Rhaid i ni agor ein calonnau i Dduw, i dderbyn y dystiolaeth, fel y gall yr Arglwydd fewnblannu’r egwyddor ddwyfol, gan roi i ni’r hyn nad yw gennym, gan ein gwneud yn rhywbeth nad ydym, ac felly ef ei hun, trwy ei Ysbryd Glân, sy’n wirioneddol gymhwyso’r dystiolaeth. Yna bydd yr hyn a blannodd Duw o’n mewn yn ymddangos yn ein bywydau, ac yn cael ei wireddu yn ein gweithredoedd. Dyna dderbyn y Tystiolaethau. Nid yw unrhyw beth llai na hynny yn eu derbyn.

TAM1897 D 21.7Bydd y nerth y mae Duw yn ei blannu, o’i gymryd i’r galon, yn galluogi’r dyn i sefyll dan demtasiwn, ac ynghanol ei wendid. Bydd yn rhoi iddo yr hyn nad yw ganddo, a bydd yn ei wneud yn rhywbeth nad yw ef o ran natur.

TAM1897 D 21.8Pan fydd dyn yn methu mewn swydd y mae ynddi, rydym yn dueddol o feddwl bod Duw wedi gwneud camgymeriad wrth ganiatáu iddo gael ei osod yno; ond nid yw hyn yn dilyn. Ni wnaeth Duw gamgymeriad wrth osod Saul yn frenin ar Israel; ond gwnaeth Saul gamgymeriad wrth fethu â dod yr hyn roedd Duw ei eisiau arno. Gwnaeth gamgymeriad wrth ddilyn ei ffyrdd a’i gynlluniau ei hun, yn hytrach nag gwrando ar lais Duw. Felly hefyd, ni wnaeth Duw gamgymeriad wrth wneud Jeroboam yn frenin dros Israel. Er na chafodd pwrpas Duw o wahanu’r deg llwyth oddi wrth Jwda ei gyflawni oherwydd gwrthnysigrwydd y bobl, eto roedd gan Dduw gynllun, ond ni fyddai Jeroboam yn caniatáu iddo gael ei weithredu. Gall Duw alw fi neu chi i swydd, ac os oes gennym ni wendid sy’n mynd i atal ein defnyddioldeb, a bod Duw yn anfon neges atom, y neges honno yw ein gwneud ni’n union yr hyn y mae am i ni fod, fel y gallwn drwy ei ras ef sefyll lle mae am i ni sefyll.

TAM1897 D 22.1“Dydd ar ôl dydd mae dynion yn datgelu a yw teyrnas Dduw ynddynt. Os yw Crist yn rheoli yn eu calonnau, maent yn ennill cryfder egwyddor, pŵer, a gallu i sefyll fel gwarchodwyr ffyddlon, diwyhwyr gwirioneddol; oherwydd ni all fod unrhyw ddiwyhiad oni bai bod cydweithrediad trylwyr ag Iesu Grist. Trwy ras Crist, mae dynion i ddefnyddio eu galluoedd a roddwyd iddynt gan Dduw i’w haddysgu eu hunain [nid i addysgu eraill, ond i’w haddysgu eu hunain]; trwy’r weithred hon o hunan-wadu, y mae Arglwydd y nefoedd yn edrych arni gyda chymeradwyaeth, maent yn ennill buddugoliaethau dros eu tueddiadau etifeddol a meithrin. Yna, fel Daniel, maent yn creu argraffiadau ar galonnau eraill na fydd byth yn cael eu dileu. Caiff y dylanwad ei gario i bob rhan o’r byd.”

TAM1897 D 22.2Mae gwaith diwygiad yn dechrau gyda’r hunan. Dim ond pan fyddaf wedi diwygio fy hun y gallaf wneud argraffiadau ar galonnau eraill. Mae Duw yn cyrraedd eraill drwy gyrraedd ni, ac yn cyrraedd eraill drwom ni. Trowch at 2 Corinthiaid 1:3, 4:—

TAM1897 D 22.3Bendigedig fyddo Duw, sef Tad ein Harglwydd Iesu Grist, Tad trugareddau, a Duw pob cysur; sy’n ein cysuro yn ein holl gyfyngder, fel y gallwn gysuro’r rhai sydd mewn unrhyw drallod, trwy’r cysur y cawsom ein cysuro ni ein hunain gan Dduw.

TAM1897 D 22.4Mae Duw yn ein cysuro er mwyn i ni allu cysuro eraill; mae Duw yn ein helpu er mwyn i ni allu helpu eraill. Cawn ein dwyn i le lle mae angen cysur Duw arnom, er mwyn i ni allu cysuro eraill. Mae eraill ar ei feddwl pan mae’n ein cysuro ni. “Ac os ydym yn cael ein poeni, am eich cysur a’ch iachawdwriaeth chwi.” Os wyf fi’n cael fy ngorthrymu, mae hynny er cysur a gwaredigaeth rhyw ddyn arall. Efallai na fyddaf yn cwrdd am flynyddoedd â’r dyn hwnnw yr wyf i fod i’w gysuro; ond rywbryd fe’i cyfarfyddaf, ac mae’r profiad a gefais yn fy mharatoi i eistedd i lawr wrth ei ochr, neu ei gymryd wrth ei law, a bod yn gymorth ac yn gysur iddo. Mae ef yn derbyn gennyf fi yr hyn a dderbyniais i gan Dduw, ac mae’n ei dderbyn er mwyn ei gyfleu yntau i eraill, ac y rhain i eraill; ac felly mae dylanwad gras Duw a roddwyd i ni yn ymestyn i’r holl ddaear, er na fyddwn efallai’n symud o’r Wladwriaeth lle’r ydym yn byw. Frodyr, dyna beth mae Duw eisiau ei wneud gyda ni, ac yna caiff ein dylanwad ei gludo i bob rhan o’r byd.

TAM1897 D 22.5Nawr at y cwestiwn, Sut y dylem gymryd y Tystiolaethau? Gadewch inni ddarllen sut y maent wedi cael eu gwrthod mewn gwirionedd pan feddyliwyd eu bod yn cael eu derbyn. Yna byddwn yn gwybod sut i osgoi’r camgymeriad hwnnw, a gwybod sut i’w derbyn. Yma rwy’n darllen am un y mae ei “esiampl wedi gwneud llawer i chwalu hyder yn y Tystiolaethau.” Sut wnaeth hynny? — “Mae ef ei hun wedi cerdded yn union i’r gwrthwyneb i’r goleuni y mae Duw wedi ei roi.” Ond ni feddyliai ei fod yn cerdded yn union i’r gwrthwyneb iddynt. Credai ei fod yn gwneud y peth iawn tuag atynt. Sut, felly, y gwnaeth gam gymaint? Dyma’r ateb: “Mae’r ceryddon a’r rhybuddion gan yr Arglwydd wedi cael eu hosgoi, a’u dehongli a’u gwneud yn ddi-rym gan ddyfeisiadau dynion.”

TAM1897 D 22.6Sut y cawsant eu “osgoi”? Dyma’r ateb: “Pam wnaethoch chi lunio esgusodion gwan?” “O, am baid â bod cywilydd ar y rhai sydd wedi troi cefn ar gyngor Duw, ac wedi ceisio cuddio’r argraff y byddai Duw wedi ei gwneud.”

TAM1897 D 22.7Sut cawsant eu “dehongli”? Dyma’r ateb: Fe wnaethant “osod eu dehongliad eu hunain arnynt, gan ddweud nad oeddent yn bwriadu gwneud hynny.”

TAM1897 D 22.8A dyna sut y cafodd y Tystiolaethau eu hosgoi, a’u dehongli, a’u gwneud yn ddi-rym, gan y rhai a feddyliai eu bod yn credu ynddynt, a’r rhai a feddyliai eu bod yn eu derbyn. Nawr, a ydych chi wedi bod yn eu hosgoi â chyfiawnhad gwan? A ydych chi wedi bod yn eu dehongli a’u gwneud yn ddi-rym drwy roi eich dehongliad eich hun arnynt, gan ddweud nad oeddent yn golygu hyn a’r llall? — Wrth gwrs eich bod; gwyddoch eich bod. Yna, gadewch i ni roi terfyn ar hyn ar unwaith.

TAM1897 D 22.9Sut, felly, y cânt eu derbyn? Sut y gwyddom beth yw eu hystyr? Dyma’r ateb: “Roeddent yn golygu’n union fel y nodwyd.” Beth maen nhw’n ei olygu? — “Yn union fel y nodwyd.” Allwch chi ddweud beth maen nhw’n ei ddweud? — Ie, yn ddigon hawdd. Yna, cymerwch hwy yn union fel y dywedant. Agorwch y galon yn llydan i Dduw, fel y gallo drwy ei Ysbryd da blannu yno yr egwyddor sydd yn yr union beth y mae’n ei ddweud, yna bydd yr egwyddor honno’n ymddangos, bydd yn disgleirio yn eich bywyd; yna rydych wedi derbyn y Tystiolaethau. Yna rydych yn gwybod eich bod yn credu’r Tystiolaethau. Yna ni fydd perygl o gamgymeriad ynglŷn â hynny. Bydd eraill yn gwybod hynny, oherwydd byddwch yn creu argraffiadau ar galonnau na fydd byth yn cael eu dileu, a byddant yn gogoneddu Duw yn nydd yr ymweliad.

TAM1897 D 22.10Y Gair Duw yw ein safon. Adroddir pob gweithred o gariad, pob gair o garedigrwydd, pob gweddi ar ran y dioddefwyr a’r gorthrymedig, gerbron y goruchaf dragwyddol, a’u gosod ar gofnod anfarwol Nefoedd. Mae’r Gair dwyfol yn arllwys goleuni i’r ddealltwriaeth dywyllaf, ac mae’r goleuni hwnnw’n gwneud i’r mwyaf diwylliedig deimlo eu hanallu a’u pechaduriaeth. — Test. Rhif 31.