Η Αποστασία του Ισραήλ. – Αρ. 1
TAM1897 Q1 33.6Κήρυγμα που δόθηκε το βράδυ της Κυριακής, 7 Μαρτίου 1897 Δημοσιεύθηκε στο General Conference Bulletin, Πρώτο Τρίμηνο, 1897, Τόμος 2, Αρ. 1, σελ. 33-40.
TAM1897 Q1 33.7Στο μάθημα της προηγούμενης βραδιάς ανέφερα ότι μέχρι πρόσφατα δεν είχα δει ποτέ ένα αντίγραφο των Δέκα Εντολών που να έχει εκδοθεί από τους Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας, εκτός της Γραφής, το οποίο να ήταν όπως τις είπε ο Θεός. Χαίρομαι που έφτασε η στιγμή που οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας μπορούν να έχουν ένα αντίγραφο του νόμου του Θεού όπως τον έδωσε ο Θεός. Χαίρομαι που ο αδελφός Χάου έχει εκδώσει αντίγραφα του νόμου του Θεού, όπως τον έδωσε ο Θεός. Και τώρα ας μην αφήνουμε πλέον τον εαυτό μας εκτεθειμένο στην ίδια κατηγορία με τους άλλους, ότι παραλείπουμε μέρος του νόμου του Θεού, όταν εμφανιζόμαστε ενώπιον του λαού.
TAM1897 Q1 33.8Μπορείτε να διαπιστώσετε με αρκετή σαφήνεια ότι ο άνθρωπος που διέδωσε για πρώτη φορά εκείνο το αντίγραφο του νόμου του Θεού, το οποίο χρησιμοποιούν σχεδόν όλοι οι άλλοι, ήταν Αιγύπτιος. Λέει: «Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σου, ο εξαγαγών σε εκ γης Αιγύπτου, εξ οίκου δουλείας.» Αλλά είπε στον εαυτό του: «Αυτό δεν ισχύει για μένα, ούτε για κανέναν που ζει σήμερα· διότι δεν έχουμε βγει ποτέ από την Αίγυπτο». Αυτό αφορούσε μόνο τους Εβραίους. Επομένως, το παρέλειψε και τύπωσε το υπόλοιπο του νόμου, παρουσιάζοντας έτσι στον κόσμο ένα ακρωτηριασμένο αντίγραφο του νόμου που έδωσε ο ίδιος ο Κύριος. Με αυτόν τον τρόπο έκανε να φανεί ότι το μόνο κείμενο που ο Κύριος εκφώνησε ποτέ από τον ουρανό ξεκινούσε χωρίς να αναφέρει ποιος ήταν ο συγγραφέας του, χωρίς καν να τον παρουσιάζει, αλλά ξεκινούσε απλά με έναν απότομο, αόριστο τρόπο: «Μη έχης άλλους θεούς πλην εμού.» Θα μπορούσε αμέσως να προκύψει το ερώτημα: Ποιος στο καλό είσαι εσύ; Ποιος είναι αυτός που μιλάει; Λοιπόν, όταν ο νόμος λαμβάνεται όπως δόθηκε, ο Θεός λέει ποιος είναι αυτός που μιλάει. «Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σου, ο εξαγαγών σε εκ γης Αιγύπτου, εξ οίκου δουλείας.» Αυτός είναι που μιλάει· δεν θα έχεις άλλους θεούς εκτός από μένα, «που είμαι ικανός να σε λυτρώσω από τη δουλεία της Αιγύπτου».
TAM1897 Q1 33.9Μια άλλη σκέψη εδώ είναι σημαντική: Όταν ο νόμος τυπώνεται χωρίς την εισαγωγή που είπε ο ίδιος ο Κύριος, όπως συμβαίνει συνήθως σε πίνακες και κάρτες, κρίνεται απαραίτητο να τοποθετηθούν στην αρχή του οι λέξεις: «Ο Νόμος του Θεού». Αυτό δείχνει ότι οι άνθρωποι συνειδητοποιούν την ανάγκη να υπάρχει κάποιο είδος πιστοποιητικού σχετικά με το ποιανού νόμος είναι και ποιος είναι αυτός που προφέρει αυτές τις εντολές. Και, βλέποντας αυτή την ανάγκη, οι άνθρωποι τοποθετούν στην αρχή του νόμου του Θεού το δικό τους πιστοποιητικό ότι είναι ο νόμος του Θεού.
TAM1897 Q1 33.10Αλλά αν απλώς τυπώνανε τον νόμο όπως τον έδωσε ο Κύριος, θα είχαν την ίδια τη βεβαίωση του Κυρίου ότι είναι ο νόμος του Θεού, και ότι είναι ο ίδιος που προφέρει αυτές τις εντολές. Λέει: «Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σου, ο εξαγαγών σε εκ γης Αιγύπτου, εξ οίκου δουλείας. Μη έχης άλλους θεούς πλην εμού», κ.λπ. Και όταν οι άνθρωποι μπορούν να έχουν την ίδια τη βεβαίωση του Κυρίου ότι είναι ο νόμος Του, σίγουρα δεν θα υπάρχει ανάγκη για καμία ανθρώπινη βεβαίωση ότι είναι ο νόμος του Θεού.
TAM1897 Q1 33.11Και δεν είναι η βεβαίωση του Κυρίου ότι αυτός είναι ο νόμος Του καλύτερη από τη βεβαίωση οποιουδήποτε ανθρώπου ή όλων των ανθρώπων μαζί; Και όταν οι άνθρωποι παραλείπουν τη βεβαίωση του ίδιου του Κυρίου ότι αυτός είναι ο νόμος Του, και βάζουν στη θέση της τη δική τους βεβαίωση, θα μπορούσε να υπάρχει πιο ξεκάθαρη περίπτωση ανθρώπων που θέτουν τους εαυτούς τους στη θέση του Θεού; Ω, ας απομακρύνουμε αυτό το αυταρχικό, αδέξιο έργο· και ας δεχτούμε τον ιερό νόμο όπως τον είπε και τον έγραψε ο ιερός Συγγραφέας του! «Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σου, ο εξαγαγών σε εκ γης Αιγύπτου, εξ οίκου δουλείας.» Αμήν. Ας είναι έτσι.
TAM1897 Q1 33.12Έχοντας εκεί όλα όσα είπε ο Κύριος, ο νόμος του Θεού παρουσιάζει τότε στον κόσμο τόσο τον Λυτρωτή όσο και τον Δημιουργό. Λέει λοιπόν σε όλους τους ανθρώπους ότι Αυτός που είναι ο Συγγραφέας αυτού του νόμου, Αυτός που καλεί τον άνθρωπο να τον τηρεί, είναι τόσο Λυτρωτής όσο και Δημιουργός. Αυτό αποδεικνύεται από τον ίδιο τον νόμο. Και όταν παραλείπουν το μέρος που αποκαλύπτει τον Λυτρωτή, δεν είναι περίεργο που είναι πρόθυμοι και έτοιμοι να παραλείψουν το μέρος που αποκαλύπτει τον Δημιουργό του ανθρώπου. Ο Σατανάς πάντα ήθελε να απαλλαγεί από τον νόμο και να κρύψει από τους ανθρώπους τη σημασία του. Ξεκίνησε με το να παραλείψει τον Λυτρωτή από αυτόν· και τώρα καταλήγει με το να παραλείψει τον Δημιουργό από αυτόν. Αλλά ο Κύριος θέλει να γνωρίζουμε ότι είναι Αυτός που μας ελευθέρωσε από την Αίγυπτο, ώστε να μπορούμε να δούμε τόσο τον Λυτρωτή όσο και τον Δημιουργό στον νόμο που έδωσε για τον άνθρωπο.
TAM1897 Q1 34.1Κάτι άλλο. Όταν εσείς κι εγώ μπορούμε να δούμε, και όντως βλέπουμε, ότι ο Ισραήλ, όταν μπήκε στη γη, δεν μπήκε καθόλου στη γη που ο Κύριος είχε προορίσει γι’ αυτόν, αλλά την έχασε εντελώς, μπορούμε να καταλάβουμε πόσο απογοητευτικό ήταν για τον Μωυσή το γεγονός ότι δεν πήγε εκεί. Τώρα, όταν φαίνεται, όπως φαίνεται σε μερικούς ανθρώπους, ότι ο Ισραήλ μπήκε στη γη που ο Κύριος είχε ετοιμάσει γι’ αυτούς, και ότι εκεί ακριβώς ήθελε ο Κύριος να τους οδηγήσει, και στη συνέχεια βλέπουν ότι ο Μωυσής πέθανε και ανέβηκε στον ουρανό, λένε ότι ο Μωυσής βγήκε τελικά κερδισμένος· και ότι δεν ήταν και τόσο μεγάλη απογοήτευση το να τον πάρει από τη γη και να τον οδηγήσει στον ουρανό.
TAM1897 Q1 34.2Όταν όμως κατανοήσουμε ότι ο Κύριος ήθελε να τον οδηγήσει στην ιερή κατοικία Του, στον τόπο που είχε δημιουργήσει για να κατοικήσει, στο αγιαστήριο που είχαν ιδρύσει τα χέρια Του, τότε μπορούμε να καταλάβουμε πόσο απογοητευτικό ήταν ακόμη και για τον Μωυσή να πεθάνει και να πάει στον ουρανό χωρίς να εισέλθει σε εκείνη τη γη. Όταν κατάλαβε ότι η αμαρτία του είχε κάποια σχέση με το γεγονός ότι τους εμπόδισε να εισέλθουν στην ευλογημένη γη της υπόσχεσης· όταν κατάλαβε ότι ο Ισραήλ είχε χάσει αυτό που ο Κύριος είχε ετοιμάσει γι’ αυτούς: όταν είδε τη λαμπρή γη, όπως την είδε από την κορυφή του Νεβώ, και αναγκάστηκε να συλλογιστεί τους μακρούς αιώνες της περιπλάνησης, της αποστασίας και των ταραχών, μέσα από τους οποίους επρόκειτο να περάσει το έργο και ο λαός του Θεού, και να γνωρίσει ότι είχε έστω και μια μικρή ευθύνη για την πρόκληση αυτής της μακράς πορείας περιπλάνησης· είναι αρκετά εύκολο να καταλάβει κανείς πόσο οδυνηρή απογοήτευση ήταν γι’ αυτόν το γεγονός ότι δεν μπόρεσε να εισέλθει σε εκείνη τη γη χωρίς να πεθάνει καθόλου —ακόμη και αν μεταφέρθηκε στον ουρανό από τον τάφο.
TAM1897 Q1 34.3Ένα ακόμη απόσπασμα, αν χρειαζόταν κάποιο για να επιβεβαιώσει το γεγονός ότι ο Ισραήλ δεν βγήκε από την Αίγυπτο όσο βρισκόταν στην έρημο, βρίσκεται στο βιβλίο του Ιησού του Ναυή. Θυμάστε το απόσπασμα: αφού διέσχισαν τον Ιορδάνη, τότε περιτμήθηκαν· είναι γραμμένο: «Ταύτην την ημέραν αφήρεσα αφ' υμών τον ονειδισμόν της Αιγύπτου.» Αυτοί οι άνθρωποι, βλέπετε, που έφυγαν από την Αίγυπτο, δεν βγήκαν ποτέ από την Αίγυπτο μέχρι να διασχίσουν τον Ιορδάνη· διότι μόνο τότε αφαιρέθηκε η ντροπή της Αιγύπτου. Τότε ήταν όλοι μεταστραμμένοι άνθρωποι. Όλο αυτό το έθνος διέσχισε τον Ιορδάνη με πίστη. Ήταν ένα έθνος που πίστευε στον Θεό, και δεν υπήρχε ούτε μια φωνή διαφωνίας ούτε μια σκέψη αμφιβολίας — τότε βγήκαν από την Αίγυπτο. Έτσι βλέπετε ότι είναι απολύτως προφανές ότι η πνευματική Αίγυπτος είναι η κυριολεκτική Αίγυπτος της Γραφής.
TAM1897 Q1 34.4Τώρα στρεφόμαστε στο κείμενο για απόψε. Πρόκειται για το Αριθμοί 23:9. Αρχίζω να διαβάζω από τον έβδομο στίχο. Είναι ο Βαλαάμ καθώς προφητεύει για τον Βαλάκ, βασιλιά του Μωάβ.
TAM1897 Q1 34.5Και ήρχισε την παραβολήν αυτού και είπε, Βαλάκ με έφερεν εκ της Αράμ, ο βασιλεύς του Μωάβ εκ των ορέων των προς ανατολάς, λέγων, Ελθέ, καταράσθητί μοι τον Ιακώβ· και ελθέ, αναθεμάτισον τον Ισραήλ. Πως να καταρασθώ τον οποίον ο Θεός δεν καταράται; ή πως να αναθεματίσω τον οποίον ο Κύριος δεν ανεθεμάτισε; Διότι από της κορυφής των ορέων βλέπω αυτόν, και από των λόφων θεωρώ αυτόν· ιδού, λαός, όστις θέλει κατοικήσει μόνος, και δεν θέλει λογαριασθή μεταξύ των εθνών·
TAM1897 Q1 34.6Αυτό το κείμενο μας απευθύνεται εδώ απόψε. Αυτή είναι η παρούσα αλήθεια. Αυτή ήταν η ρητή βούληση του Θεού σχετικά με τον λαό Του, όταν βρισκόταν στα σύνορα της γης στην οποία ήθελε να τους οδηγήσει, αφού τους είχε καλέσει να βγουν από τη γη της Αιγύπτου. Είχαν περιπλανηθεί στην έρημο σαράντα χρόνια, και τώρα είχαν φτάσει στα σύνορα της γης. Και αυτή είναι η βούλησή Του σχετικά με αυτούς, να κατοικούν μόνοι τους και να μην υπολογίζονται μεταξύ των εθνών.
TAM1897 Q1 34.7Τον θεμελιώδη λόγο γι’ αυτό, ή μάλλον έναν από τους λόγους, θα τον κατανοήσετε αν ανατρέξετε στο έβδομο κεφάλαιο των Πράξεων. Ο Στέφανος μιλούσε εκείνη την ημέρα και είπε ότι ο Κύριος έβγαλε τον λαό από την Αίγυπτο, από τη γη της δουλείας, με θαύματα και σημεία, και στα εδάφια 37 και 38 βρίσκονται τα εξής λόγια· στο εδάφιο 38 βρίσκεται το συγκεκριμένο απόσπασμα:—
TAM1897 Q1 34.8Ούτος είναι ο Μωϋσής, όστις είπε προς τους υιούς του Ισραήλ· προφήτην εκ των αδελφών σας θέλει σας αναστήσει Κύριος ο Θεός σας, ως εμέ· αυτού θέλετε ακούσει. Ούτος είναι όστις εν τη εκκλησία εν τη ερήμω εστάθη.
TAM1897 Q1 34.9Τότε, τι ήταν ο Ισραήλ στην έρημο; — Η εκκλησία. Τι επρόκειτο να είναι όταν θα είχαν διασχίσει τον ποταμό και θα είχαν εισέλθει στη γη; — Η εκκλησία. Τι άλλο σήμαινε αυτό παρά ότι πρέπει να υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ εκκλησίας και κράτους; — ακριβώς όπως, όταν έβγαλε τον Αβραάμ από εκείνη τη χώρα, ο Κύριος δίδαξε στον κόσμο τον διαχωρισμό μεταξύ εκκλησίας και κράτους, και ακριβώς όπως έδειξε μέσω του Αβραάμ ότι ο διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους πρέπει να αρχίζει στην καρδιά του ατόμου.
TAM1897 Q1 34.10Αν δεν είμαι διαχωρισμένος στην καρδιά μου από το κράτος, θα υπάρχει ένωση εκκλησίας και κράτους όπου κι αν βρίσκομαι. Και έτσι, ακόμα κι αν δεν κατέχω δημόσιο αξίωμα στο κράτος, ή δεν υποψηφιζόμαι για αξίωμα εκεί, θα είμαι πολιτικός στην εκκλησία· και θα υποψηφιζόμαι για αξίωμα εκεί, και θα κινώ τα νήματα εκεί. Έτσι, αν ένας άνθρωπος δεν είναι διαχωρισμένος στην καρδιά του από το κράτος, και όμως ανήκει στην εκκλησία, θα ήταν καλύτερα να συμμετέχει στην πολιτική του κόσμου και να είναι πολιτικός εκεί, παρά να εισάγει την πολιτική του στην εκκλησία.
TAM1897 Q1 34.11Έτσι, όταν ο Κύριος κάλεσε τον Αβραάμ, του είπε, πρώτα απ’ όλα: «Βγες από τη γη σου». Και τώρα που ο Αβραάμ έχει πολλαπλασιαστεί και έχει γίνει η Εκκλησία, και αυτή η Εκκλησία πρόκειται να εισέλθει στην ειδική υπηρεσία του Κυρίου ενώπιον των εθνών, δηλώνει ότι αυτή η Εκκλησία δεν πρέπει να υπολογίζεται μεταξύ των εθνών· πρέπει να κατοικεί μόνη. Μπορείτε να δείτε πόσο ο Κύριος ήθελε ο λαός να τηρήσει αυτό, επειδή γνώριζε τι ήταν τα έθνη· και γνώριζε πώς τα έθνη είχαν φτάσει σε αυτή την κατάσταση. Ήθελε η εκκλησία Του να ζει μόνη της, να μην έχει άλλον ηγέτη εκτός από τον ίδιο, κανέναν νόμο εκτός από τον δικό Του, καμία νομοθεσία οποιουδήποτε είδους εκτός από τον λόγο του Κυρίου, καμία κυβέρνηση εκτός από εκείνη του Κυρίου.
TAM1897 Q1 35.1Ο Θεός σκόπευε, όταν τους έφερε στη γη, να είναι η κεφαλή της Εκκλησίας. Ο Ιησούς Χριστός ήταν η κεφαλή της Εκκλησίας, φυσικά, εξίσου πραγματικά όπως είναι και τώρα. Γνωρίζετε από τα μαθήματα που έχουμε μελετήσει, πώς ο λαός κατέληξε στη βασιλεία, στη μοναρχία και ούτω καθεξής· αυτό συνέβη επειδή απομακρύνθηκαν από Αυτόν, επειδή απέτυχαν να αναγνωρίσουν τον Θεό ως τον μοναδικό τους Κυβερνήτη, και τον νόμο Του ως τον μοναδικό νόμο. Έγιναν ειδωλολάτρες και έτσι έχασαν την κυριαρχία του Θεού πάνω τους και τη δύναμη του νόμου Του πάνω τους· και αφού απομακρύνθηκαν από τον Θεό, έπρεπε να υπάρξει μια κυβέρνηση ανάμεσά τους για να ικανοποιήσει τη φιλοδοξία εκείνων που ήθελαν να κυβερνούν τους συνανθρώπους τους και να τους προστατεύσει από τον εαυτό τους στην αγριότητά τους, επειδή είχαν απομακρυνθεί από τον Θεό.
TAM1897 Q1 35.2Αλλά ο Κύριος ξεχώρισε τον Ισραήλ από όλους τους λαούς και τις κυβερνήσεις, για τον εαυτό Του. Ο Κύριος ξεκίνησε τον Ισραήλ ακριβώς από εκεί που ξεκίνησε τον Αβραάμ, για να είναι ξεχωριστός από τους βασιλιάδες και τους ηγέτες που τους περιβάλλουν, από κάθε είδους γήινη κυβέρνηση γύρω τους. Ήθελε ο λαός Του να κατοικεί μόνος, και να μην είναι τέτοιος που να μπορεί να καταταχθεί μεταξύ οποιουδήποτε από τα έθνη, έτσι ώστε όταν τα έθνη τους κοίταζαν, να βλέπουν ότι ο Ισραήλ δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως του είδους τους.
TAM1897 Q1 35.3Ήθελε ο Ισραήλ να στέκεται μπροστά στον κόσμο τόσο ξεκάθαρα —και αυτό θα τον έκανε να ξεχωρίζει από όλα τα άλλα έθνη— ώστε όλα τα έθνη που τον κοίταζαν να λένε: «Αυτό είναι μοναδικό· δεν είναι το είδος της κυβέρνησης που έχουμε εμείς. Δεν έχουν βασιλιά· ο καθένας φαίνεται να τα βγάζει πέρα χωρίς κανέναν ηγέτη». Και θα άρχιζαν να το διερευνούν· θα έλεγαν: «Ποια είναι η αιτία αυτού; Πώς τα καταφέρνετε χωρίς όλη αυτή τη σκευή ενός βασιλιά, στρατού, φόρων και όλων αυτών των πραγμάτων που εμείς πρέπει να υπομένουμε;» Η απάντηση θα ήταν: «Μα, ο Θεός είναι ο βασιλιάς μας. Και η λειτουργία της διακυβέρνησής Του δεν απαιτεί ούτε κατά διάνοια τόσο κόστος όσο η δική σας· διότι δεν έχουμε τέτοια προβλήματα όπως εσείς. Ναι· δεν έχουμε φόρους, και είναι τόσο καλός που μας αρέσει να Του δίνουμε ό,τι έχουμε, για να στηρίξουμε και να διαδώσουμε τις ευλογίες της διακυβέρνησής Του».
TAM1897 Q1 35.4Και όταν ο λαός Του θα το έλεγε αυτό στους ειδωλολάτρες, οι ειδωλολάτρες θα έλεγαν: «Σίγουρα αυτός ο λαός είναι σοφός και συνετός· και ποιο έθνος στη γη είναι τόσο μεγάλο, που έχει κρίσεις τόσο σοφές, τόσο καλές, όσο όλος αυτός ο νόμος; Και ποιο έθνος έχει τον Θεό τόσο κοντά του, όσο είναι ο Κύριος ο Θεός σου, σε όλα τα πράγματα για τα οποία Τον επικαλούμαστε;» Αυτό ήταν που σκόπευε ο Κύριος. Και είπε: ο Ισραήλ «θέλει κατοικήσει μόνος, και δεν θέλει λογαριασθή μεταξύ των εθνών». Σκόπευε να διδάξει σε όλο τον κόσμο τον διαχωρισμό της εκκλησίας από το κράτος, όχι μόνο εντός της εκκλησίας, αλλά και μεταξύ των εθνών, όσον αφορά τα κράτη, καθώς και όσον αφορά την ίδια την εκκλησία.
TAM1897 Q1 35.5Απλώς ρίξτε μια ματιά εδώ στη Γραφή, και θα το δείτε αυτό. Δευτερονόμιο 4. Μερικοί στίχοι περιγράφουν το σύνολο αυτού που έχω σκιαγραφήσει. Ξεκινώντας από τον πρώτο στίχο, διαβάζοντας μέχρι τον όγδοο:—
TAM1897 Q1 35.6Τώρα λοιπόν άκουε, Ισραήλ, τα διατάγματα και τας κρίσεις, τας οποίας εγώ σας διδάσκω να κάμνητε, διά να ζήσητε και να εισέλθητε και να κληρονομήσητε την γην, την οποίαν Κύριος ο Θεός των πατέρων σας δίδει εις εσάς. Δεν θέλετε προσθέσει εις τον λόγον τον οποίον εγώ σας προστάζω, ουδέ θέλετε αφαιρέσει απ' αυτού· διά να φυλάττητε τας εντολάς Κυρίου του Θεού σας, τας οποίας εγώ σας προστάζω. Οι οφθαλμοί σας είδον τι έκαμεν ο Κύριος εξ αιτίας του Βέελ-φεγώρ· διότι πάντας τους ανθρώπους, οίτινες ηκολούθησαν τον Βέελ-φεγώρ, Κύριος ο Θεός σας εξωλόθρευσεν αυτούς εκ μέσου υμών. Σεις δε, οίτινες είσθε προσκεκολλημένοι εις Κύριον τον Θεόν σας, πάντες ζήτε την σήμερον. Ιδού, εγώ σας εδίδαξα διατάγματα και κρίσεις, καθώς προσέταξεν εις εμέ Κύριος ο Θεός μου, διά να κάμνητε ούτως εν τη γη, εις την οποίαν εισέρχεσθε διά να κληρονομήσητε αυτήν. Φυλάττετε λοιπόν και κάμνετε αυτά· διότι αύτη είναι η σοφία σας και η σύνεσίς σας ενώπιον των εθνών· τα οποία θέλουσιν ακούσει πάντα τα διατάγματα ταύτα και θέλουσιν ειπεί, Ιδού, λαός σοφός και συνετός είναι το μέγα τούτο έθνος. Διότι ποίον έθνος είναι τόσον μέγα, εις το οποίον ο Θεός είναι ούτω πλησίον αυτού, καθώς Κύριος ο Θεός ημών είναι εις πάντα όσα επικαλούμεθα αυτόν; Και ποίον έθνος είναι τόσον μέγα, το οποίον να έχη διατάγματα και κρίσεις ούτω δικαίας, καθώς πας ο νόμος ούτος, τον οποίον θέτω ενώπιόν σας σήμερον;
TAM1897 Q1 35.7Υπήρχε λοιπόν χώρος για τη θέσπιση οποιουδήποτε είδους νόμου ή νομοθεσίας ανάμεσα στον Ισραήλ; — «Δεν θέλετε προσθέσει εις τον λόγον τον οποίον εγώ σας προστάζω, ουδέ θέλετε αφαιρέσει απ' αυτού». Αυτό ακριβώς έπρεπε να κάνουν. Όλοι οι νόμοι τους είχαν ήδη θεσπιστεί για αυτούς. Η νομοθεσία τους ήταν πλήρης και τέλεια· και όσο την είχαν, δεν χρειάζονταν καμία άλλη, και μόλις προέκυψε η ανάγκη για άλλη, αυτό ήταν από μόνο του απόδειξη ότι είχαν εγκαταλείψει τον Θεό.
TAM1897 Q1 35.8Όσο χρειάζονταν οποιουδήποτε είδους νομοθεσία, από μόνοι τους, μεταξύ τους, αυτό ήταν απόδειξη ότι είχαν εγκαταλείψει τον Θεό, ότι ο νόμος Του δεν τους αρκούσε πια, και ότι η διακυβέρνησή Του δεν τους ήταν πλέον επαρκής. Ακριβώς έτσι συμβαίνει και με όλους τους υπόλοιπους ειδωλολάτρες. Έτσι συμβαίνει με όλα τα έθνη. Έτσι έγιναν ειδωλολάτρες. Και ξέρετε ότι ο Ισραήλ ακολούθησε ακριβώς την ίδια πορεία. Ξέχασαν τον Θεό και έπεσαν στην ειδωλολατρία, και μετά είπαν: «Πρέπει να έχουμε βασιλιά, για να γίνουμε σαν όλα τα έθνη». Αλλά μην ξεχνάτε ότι έπρεπε να απορρίψουν τον Θεό πριν μπορέσουν να αποκτήσουν βασιλιά· και απορρίπτοντας τον Θεό, για να γίνουν σαν τα έθνη, σαν τους ειδωλολάτρες —αυτή είναι η κυριολεκτική έννοια—, απορρίπτοντας τον Θεό για να γίνουν σαν τα έθνη, έγιναν σαν τα έθνη που απέρριψαν τον Θεό. Αυτό το γνωρίζετε από όλη την επακόλουθη ιστορία.
TAM1897 Q1 35.9Είναι λοιπόν απολύτως σαφές ότι δεν είναι θέληση του Θεού, δεν είναι προς το συμφέρον του λαού Του, να γίνουν σαν τα έθνη. Δεν είναι θέληση του Θεού, δεν είναι προς το καλό του λαού, να έχουν οποιαδήποτε μορφή διακυβέρνησης όπως τα έθνη που τους περιβάλλουν. Γνωρίζετε ότι αυτά δεν προήλθαν από την υπακοή στον Θεό, αλλά προήλθαν από την αποστασία. Από όλα αυτά, είναι απολύτως σαφές ότι ο Θεός δεν είχε την πρόθεση ο λαός Του να ιδρύσει μια κυβέρνηση από μόνος του μεταξύ τους.
TAM1897 Q1 36.1Ο Κύριος δεν είχε την πρόθεση να ιδρύσουν μια κυβέρνηση όπως τα έθνη που τους περιβάλλουν. Όταν λέει: «Δεν θέλετε προσθέσει εις τον λόγον τον οποίον εγώ σας προστάζω, ουδέ θέλετε αφαιρέσει απ' αυτού», μπορείτε να δείτε ότι με αυτόν τον τρόπο τους απέκλεισε από οποιαδήποτε νομοθετική δραστηριότητα, από οποιαδήποτε σκιά νομοθεσίας οποιουδήποτε είδους, και έτσι τους απαγόρευσε να ιδρύσουν ποτέ οποιαδήποτε μορφή κυβέρνησης μεταξύ τους.
TAM1897 Q1 36.2Και από αυτό είναι απολύτως σαφές ότι, όταν ένιωσαν την ανάγκη για οποιαδήποτε μορφή διακυβέρνησης μεταξύ τους, στην οποία θα έπρεπε να έχουν νόμους και ηγέτες εκτός από τον Θεό, αυτό από μόνο του ήταν αδιάψευστη απόδειξη ότι είχαν ξεχάσει τον Θεό· ότι είχαν απομακρυνθεί από Αυτόν· ότι η διακυβέρνησή Του δεν ήταν αρκετή· ότι η δύναμή Του δεν βρισκόταν πάνω τους για να τους συγκρατήσει, και έτσι έπρεπε να δημιουργήσουν και να καθιερώσουν κάποια δική τους μορφή διακυβέρνησης, για να προστατευθούν από τους εαυτούς τους.
TAM1897 Q1 36.3Έτσι, βλέπετε ότι δεν ήταν σύμφωνα με το θέλημα του Κυρίου ο λαός Του, που κατοικούσε μόνος, να έχει δική του διακυβέρνηση μεταξύ τους. Δεν ήταν θέλησή Του να κατοικούν ανάμεσα στα έθνη και να έχουν διακυβέρνηση όπως τα έθνη· διότι όταν αναλάμβαναν να δημιουργήσουν δική τους διακυβέρνηση για να αυτοκυβερνηθούν μεταξύ τους, αυτή θα ήταν ακριβώς όπως οι διακυβερνήσεις των εθνών, επειδή ήταν όλοι άνθρωποι, και η ανθρωπότητα είναι παντού ίδια. Έτσι, όταν ο Ισραήλ ανέλαβε να ιδρύσει μια κυβέρνηση για να αυτοκυβερνηθεί, αυτή ήταν όμοια με εκείνες που τον περιβάλλουν, και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική. Ήταν ειδωλολατρική. Και θα είναι πάντα ειδωλολατρική όπου κι αν επιχειρηθεί.
TAM1897 Q1 36.4«Δεν θέλετε προσθέσει εις τον λόγον τον οποίον εγώ σας προστάζω, ουδέ θέλετε αφαιρέσει απ' αυτού· διά να φυλάττητε τας εντολάς Κυρίου του Θεού σας, τας οποίας εγώ σας προστάζω.» Ο Θεός θέλει οι εντολές Του, ο νόμος Του και η διακυβέρνησή Του να αρκούν για τον λαό Του. Και είναι αρκετό για τον λαό Του. Αυτό είναι δεδομένο. Πάντα θα είναι αρκετό για τον λαό Του. Αλλά δεν είναι αρκετό για όσους δεν το έχουν· δεν είναι αρκετό για όσους απομακρύνονται από τον Θεό και από τον νόμο και την κυβέρνησή Του. Η κυβέρνησή Του δεν είναι αρκετή γι’ αυτούς, λοιπόν, επειδή δεν την έχουν· και αν φτιάξουν μια δική τους, είναι ακριβώς όπως αυτή των ειδωλολατρών.
TAM1897 Q1 36.5Οι οφθαλμοί σας είδον τι έκαμεν ο Κύριος εξ αιτίας του Βέελ-φεγώρ· διότι πάντας τους ανθρώπους, οίτινες ηκολούθησαν τον Βέελ-φεγώρ, Κύριος ο Θεός σας εξωλόθρευσεν αυτούς εκ μέσου υμών. Σεις δε, οίτινες είσθε προσκεκολλημένοι εις Κύριον τον Θεόν σας, πάντες ζήτε την σήμερον. Ιδού, εγώ σας εδίδαξα διατάγματα και κρίσεις, καθώς προσέταξεν εις εμέ Κύριος ο Θεός μου, διά να κάμνητε ούτως εν τη γη, εις την οποίαν εισέρχεσθε διά να κληρονομήσητε αυτήν. Φυλάττετε λοιπόν και κάμνετε αυτά· διότι αύτη είναι η σοφία σας και η σύνεσίς σας ενώπιον των εθνών.
TAM1897 Q1 36.6«αύτη είναι η σοφία σας και η σύνεσίς σας ενώπιον των εθνών.» Όχι απλώς στα δικά μου μάτια· αλλά κάντε αυτό, και όλα τα έθνη, οι ειδωλολάτρες, θα πουν ότι είστε σοφοί. Τα έθνη, οι ειδωλολάτρες, θα πουν ότι έχετε καλή κρίση.
TAM1897 Q1 36.7Ιδού, εγώ σας εδίδαξα διατάγματα και κρίσεις, καθώς προσέταξεν εις εμέ Κύριος ο Θεός μου, διά να κάμνητε ούτως εν τη γη, εις την οποίαν εισέρχεσθε διά να κληρονομήσητε αυτήν. Φυλάττετε λοιπόν και κάμνετε αυτά· διότι αύτη είναι η σοφία σας και η σύνεσίς σας ενώπιον των εθνών· τα οποία θέλουσιν ακούσει πάντα τα διατάγματα ταύτα και θέλουσιν ειπεί, Ιδού, λαός σοφός και συνετός είναι το μέγα τούτο έθνος. Διότι ποίον έθνος είναι τόσον μέγα, εις το οποίον ο Θεός είναι ούτω πλησίον αυτού, καθώς Κύριος ο Θεός ημών είναι εις πάντα όσα επικαλούμεθα αυτόν; Και ποίον έθνος είναι τόσον μέγα, το οποίον να έχη διατάγματα και κρίσεις ούτω δικαίας, καθώς πας ο νόμος ούτος, τον οποίον θέτω ενώπιόν σας σήμερον; Μόνον πρόσεχε εις σεαυτόν και φύλαττε καλώς την ψυχήν σου, μήποτε λησμονήσης τα πράγματα τα οποία είδον οι οφθαλμοί σου, και μήποτε χωρισθώσιν από της καρδίας σου, κατά πάσας τας ημέρας της ζωής σου· αλλά δίδασκε αυτά εις τους υιούς σου και εις τους υιούς των υιών σου. Ενθυμού την ημέραν καθ' ην εστάθης ενώπιον Κυρίου του Θεού σου εν Χωρήβ.
TAM1897 Q1 36.8Μην ξεχάσετε όσα έχετε δει και ακούσει, αλλά κυρίως μην ξεχάσετε όσα ακούσατε όταν στεκόσασταν μπροστά στο Χωρήβ εκείνη την ημέρα. Τι άκουσαν; — Ω, τον νόμο του Θεού· τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού άκουσαν εκείνη την ημέρα· μια φωνή από τον ουρανό διακήρυξε τη λύτρωση και τη δημιουργία, ώστε οι άνθρωποι να μην αμαρτάνουν. Αλλά ο Ισραήλ ξέχασε τον Θεό, έγινε ειδωλολάτρης και είπε: «Δώσε μας βασιλιά· δώσε μας βασιλιά, όπως όλα τα έθνη». Αλλά για εκείνη την εποχή, ενώ ήταν αμόλυντοι, ο Κύριος είπε αργότερα (Ψαλμός 81:13-16):—
TAM1897 Q1 36.9«Είθε να μου ήκουεν ο λαός μου, και ο Ισραήλ να περιεπάτει εις τας οδούς μου· πάραυτα ήθελον καταβάλει τους εχθρούς αυτών, και κατά των θλιβόντων αυτούς ήθελον στρέψει την χείρα μου. Οι μισούντες τον Κύριον ήθελον αποτύχει εναντίον αυτού, ο δε καιρός εκείνων ήθελε διαμένει πάντοτε· και ήθελε θρέψει αυτούς με το πάχος του σίτου, και με μέλι εκ πέτρας ήθελον σε χορτάσει.»
TAM1897 Q1 36.10Τώρα ο Κύριος λέει για εμάς ότι μας έχει ελευθερώσει από τη δύναμη του σκότους και μας έχει μεταφέρει στη βασιλεία του αγαπημένου Υιού Του. Η βασιλεία του Θεού έχει εγκαθιδρυθεί και πάλι ανάμεσα στον λαό Του, και «η βασιλεία του Θεού είναι μέσα σας», και βρίσκεται ανάμεσά σας επειδή βρίσκεται μέσα σε κάθε έναν και σε όλους. Τώρα λοιπόν, η βασιλεία του Θεού είναι μια τέλεια βασιλεία, επειδή ο βασιλιάς είναι ένας τέλειος βασιλιάς, επειδή ο νόμος αυτής της βασιλείας είναι ένας τέλειος νόμος. Τότε, ένας τέλειος βασιλιάς, ένας τέλειος νόμος και μια τέλεια βασιλεία, αρκούν για εσάς; Αρκούν; Είναι αυτό αρκετό για έναν άνθρωπο; — Ω ναι, σίγουρα! Πρέπει να είναι αρκετό για έναν άνθρωπο;
TAM1897 Q1 36.11Και αν όλα αυτά δεν αρκούν για έναν άνθρωπο, το πρόβλημα βρίσκεται στη βασιλεία ή στον άνθρωπο; — Ξέρετε ότι το πρόβλημα μπορεί να βρίσκεται μόνο στον άνθρωπο. Αλλά ας υποθέσουμε ότι ο άνθρωπος δηλώνει ότι είναι χριστιανός. Το πρόβλημα βρίσκεται ακόμα στον άνθρωπο ή στη βασιλεία;
TAM1897 Q1 36.12(Φωνές) Στον άνθρωπο.
TAM1897 Q1 36.13Ας υποθέσουμε ότι δηλώνει ότι είναι Αντβεντιστής της Εβδόμης Ημέρας, και η βασιλεία του Θεού δεν του αρκεί· ας υποθέσουμε ότι μαζεύετε ένα πλήθος από αυτούς, και η βασιλεία του Θεού δεν τους αρκεί, αλλά πρέπει να έχουν μια δική τους βασιλεία, μια άλλη βασιλεία· πρέπει να ιδρύσουν μια κυβέρνηση, να επιβάλλουν φόρους στους εαυτούς τους, να επιλέξουν ηγέτες από ανάμεσά τους για να αυτοκυβερνηθούν· είναι παιδιά του Θεού; Είναι αρκετή γι’ αυτούς η τέλεια βασιλεία του Θεού; Ανήκουν στη διακυβέρνηση του Θεού; Είναι αρκετή γι’ αυτούς η διακυβέρνηση του Θεού; Βρίσκεται μέσα τους η βασιλεία του Θεού; Βρίσκεται; Πώς είναι δυνατόν, όταν η τέλεια βασιλεία, ο τέλειος βασιλιάς και ο τέλειος νόμος δεν τους αρκούν;
TAM1897 Q1 37.1Βλέπετε, λοιπόν, ότι ο διαχωρισμός της Εκκλησίας από το κράτος, ακόμη και μεταξύ των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, αρχίζει στην καρδιά· και πρέπει να αρχίζει εκεί για κάθε άνθρωπο, παντού, αλλιώς δεν μπορεί να υπάρξει διαχωρισμός της Εκκλησίας από το κράτος εκεί όπου βρίσκεται. Αν κανένας άνθρωπος τον 4ο αιώνα, στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, δεν είχε μια ένωση Εκκλησίας και κράτους στην καρδιά του, δεν θα είχε δημιουργηθεί παποσύνη τον 4ο αιώνα. Αν είχε μόνο την Εκκλησία, μόνο την Εκκλησία, στην καρδιά του, και τίποτα από το κράτος, καμία από τις αρχές του κράτους, μόνο την Εκκλησία — τον Θεό, τη βασιλεία Του, τον νόμο Του, τη δικαιοσύνη Του, με μόνο Εκείνον να κυβερνά εκεί — θα μπορούσε ποτέ να είχε υπάρξει παποσύνη;
TAM1897 Q1 37.2(Φωνές) Όχι.
TAM1897 Q1 37.3Τι είναι, λοιπόν, αυτό που πρέπει πάντα να αποφεύγουμε; — Οποιαδήποτε ένωση Εκκλησίας και κράτους στην καρδιά. Ποια είναι, λοιπόν, η μόνη σίγουρη προστασία ενάντια σε μια παποσύνη; — Είναι να αγαπάμε τον Θεό με όλη την καρδιά, και με όλη την ψυχή, και με όλο το νου, και με όλη τη δύναμη. Είναι να «Έξελθε εκ της γης σου, και εκ της συγγενείας σου, και εκ του οίκου του πατρός σου». Είναι να γυρίσεις την πλάτη σου στην Αίγυπτο. Είναι να «θέλει κατοικήσει μόνος, και δεν θέλει λογαριασθή μεταξύ των εθνών».
TAM1897 Q1 37.4Θα διαβάσω τώρα από το βιβλίο «Empires of the Bible», από τη σελίδα 152 και μετά, μερικά αποσπάσματα που έχω εισάγει εκεί από το βιβλίο «Πατριάρχες και Προφήτες», μαζί με στίχους της Γραφής, σχετικά με αυτό ακριβώς το θέμα. Πρώτα θα διαβάσω μερικά δικά μου λόγια· αλλά θα σας πω πότε θα διαβάσω τα λόγια από το «Πατριάρχες και Προφήτες»:—
TAM1897 Q1 37.5«ιδού, λαός, όστις θέλει κατοικήσει μόνος, και δεν θέλει λογαριασθή μεταξύ των εθνών». Ο Κύριος δεν είχε ποτέ την πρόθεση ο λαός Του να συγκροτηθεί σε βασίλειο, ή κράτος, ή κυβέρνηση, όπως οι λαοί αυτού του κόσμου. Δεν έπρεπε να είναι όπως τα έθνη γύρω τους. Έπρεπε να είναι ξεχωριστοί για τον Θεό «από παντός λαού, του επί προσώπου της γης.» «λαός, όστις … δεν θέλει λογαριασθή μεταξύ των εθνών».
TAM1897 Q1 37.6Τώρα, αν θεωρώ ότι ανήκω στο κράτος της Γερμανίας, τότε μήπως θεωρώ τον εαυτό μου μέλος των εθνών; Αν θεωρώ ότι ανήκω στην κυβέρνηση της Αγγλίας, ως μέρος της, ως πιστός και πατριώτης πολίτης, που θα πολεμούσε για τη σημαία, μήπως θεωρώ τον εαυτό μου μέλος των εθνών; Και αν πολεμήσω για αυτή τη σημαία, τη δική μου σημαία, τη βρετανική μου σημαία, και ο αδελφός μου, ο Αντβεντιστής της Εβδόμης Ημέρας, εδώ, ανήκει στις Ηνωμένες Πολιτείες και είναι πιστός και πατριώτης, και τα δύο έθνη μπουν σε πόλεμο, και αυτός πρέπει να αποκρούσει εισβολές, και υπάρξει σύγκρουση, τότε εγώ θα είμαι στη μία πλευρά και ο αδελφός μου στην άλλη, και αδελφός θα πολεμά εναντίον αδελφού. Το έχει ορίσει αυτό ο Θεός; — Ξέρετε ότι δεν το έχει. Τότε, εννοούσε ποτέ κάτι όταν είπε ότι ο λαός θα κατοικεί μόνος του και δεν θα συγκαταλέγεται μεταξύ των εθνών;
TAM1897 Q1 37.7Συνεχίζω να διαβάζω λίγο ακόμη από το δικό μου κείμενο στο «Empires of the Bible»: —Η κυβέρνησή τους επρόκειτο να είναι μια καθαρή και απλή θεοκρατία — ο Θεός ο μόνος Βασιλιάς τους, ο μόνος Κυβερνήτης τους, ο μόνος Νομοθέτης τους. Ήταν, πράγματι, μια εκκλησιαστική οργάνωση, που ξεκίνησε με την οργάνωση της «εκκλησίας στην έρημο»· και επρόκειτο να είναι αποκομμένη από κάθε ιδέα κράτους. Το σύστημα που διαμορφώθηκε στην έρημο μέσω του Μωυσή και συνεχίστηκε στη Χαναάν μέσω του Ιησού του Ναυή, προοριζόταν να είναι αιώνιο.
TAM1897 Q1 37.8Τώρα διαβάζω από το «Πατριάρχες και Προφήτες»:—
TAM1897 Q1 37.9Το κράτος του Ισραήλ διοικείτο στο όνομα και με την εξουσία του Θεού. Το έργο του Μωυσή, των εβδομήντα πρεσβυτέρων, των αρχόντων και των κριτών ήταν απλώς να εφαρμόσουν τους νόμους που ο Θεός είχε δώσει. Δεν είχαν εξουσιοδοτηθεί να νομοθετούν για το κράτος.
TAM1897 Q1 37.10Ποιος δεν είχε εξουσία να νομοθετεί για το έθνος;
TAM1897 Q1 37.11(Φωνές) Η εκκλησία.
TAM1897 Q1 37.12Πόσοι αποτελούσαν την εκκλησία; Περιλάμβανε έναν, ή δύο, ή δέκα, ή δώδεκα, ή πενήντα; — Ναι. Τότε, είχαν αυτοί, ή κάποιος από αυτούς, οποιαδήποτε εξουσία να νομοθετούν για τους υπόλοιπους, ή ακόμα και για τους ίδιους; — Δεν είχαν.
TAM1897 Q1 37.13άκουε, Ισραήλ, τα διατάγματα και τας κρίσεις, τας οποίας εγώ σας διδάσκω να κάμνητε, διά να ζήσητε και να εισέλθητε και να κληρονομήσητε την γην, την οποίαν Κύριος ο Θεός των πατέρων σας δίδει εις εσάς. Δεν θέλετε προσθέσει εις τον λόγον τον οποίον εγώ σας προστάζω, ουδέ θέλετε αφαιρέσει απ' αυτού.
TAM1897 Q1 37.14Παραθέτω και πάλι από το «Πατριάρχες και Προφήτες»:—
TAM1897 Q1 37.15Αυτή ήταν και εξακολουθούσε να είναι η κατάσταση της εθνικής δομής του Ισραήλ.
TAM1897 Q1 37.16Όταν λοιπόν ο Ισραήλ απομακρύνθηκε από αυτό και έκανε το βήμα να σχηματίσει βασίλειο και να γίνει όμοιος με τα έθνη, τι σήμαινε αυτό; — Την απώλεια της ύπαρξής του. Μην το ξεχνάτε αυτό.
TAM1897 Q1 37.17Τώρα, μια άλλη παράγραφος που έχω γράψει και την οποία θέλω να επαναλάβω τώρα:—
TAM1897 Q1 37.18Οι αρχές της διακυβέρνησης του Ισραήλ ήταν αποκλειστικά αυτές μιας καθαρής θεοκρατίας. Σε κάθε κυβέρνηση, μόνο η νομιμοφροσύνη των πολιτών στις αρχές της κυβέρνησης μπορεί να την οδηγήσει στην επιτυχία.
TAM1897 Q1 37.19Αυτό θεωρείται παγκοσμίως ως αλήθεια. Ποια διακυβέρνηση εξετάζουμε εδώ; — Τη διακυβέρνηση του Θεού. Ποιας διακυβέρνησης ήταν πολίτες; — Της διακυβέρνησης του Θεού. Τότε, η νομιμοφροσύνη προς τις αρχές αυτής της διακυβέρνησης ήταν το μόνο πράγμα που μπορούσε να εξασφαλίσει την επιτυχία αυτής της διακυβέρνησης και αυτής της εξουσίας, ακόμη και όταν κυβερνά ο ίδιος ο Θεός.
TAM1897 Q1 37.20Μόνο χάρη στη διαρκή παρουσία του Θεού μαζί με τον Ισραήλ, η κυβέρνηση που είχε ιδρυθεί εκεί μπορούσε πράγματι να είναι επιτυχής. Η νομιμοφροσύνη προς τις αρχές αυτής της κυβέρνησης, επομένως, εκ μέρους του λαού απαιτούσε ο καθένας από τους ανθρώπους να επιδιώκει συνεχώς τη διαρκή παρουσία του Θεού μαζί του, ως μοναδικού Βασιλιά, Κυβερνήτη και Νομοθέτη, σε όλη τη συμπεριφορά της καθημερινής του ζωής. Όμως «χωρίς δε πίστεως αδύνατον είναι να ευαρεστήση τις εις αυτόν». Είναι «μέσω της πίστης» που ο Θεός κατοικεί στην καρδιά και κυβερνά στη ζωή. Επομένως, η θεμελιώδης αρχή, και μάλιστα η ίδια η ύπαρξη, της διακυβέρνησης του Ισραήλ, βασιζόταν σε μια ζωντανή, σταθερή πίστη εκ μέρους του λαού του Ισραήλ.
TAM1897 Q1 38.1Και ακριβώς εδώ είναι που ο Ισραήλ απέτυχε. Στην πραγματικότητα, είναι το μόνο σημείο όπου μπορούσαν να αποτύχουν. Δεν παρέμειναν στην πίστη· δεν παρέμειναν πιστοί στον Βασιλιά και στην κυβέρνησή τους. Ο λαός που εισήλθε στη γη, που με πίστη διέσχισε τον Ιορδάνη ποταμό σε στεγνό έδαφος ενώ ο ποταμός ήταν εντελώς πλημμυρισμένος, χάρη στην πίστη του οποίου έπεσαν τα τείχη της Ιεριχώ όταν την περικύκλωσαν για επτά ημέρες και φώναξαν τη νικηφόρα κραυγή της πίστης — αυτός ο λαός πίστεψε στον Κύριο, και Αυτός ήταν μαζί τους με δύναμη. Αλλά επήλθε μια αλλαγή. Ο λαός έχασε την αγνότητα της πίστης και έπεσε στον τυπικισμό. Η ιστορία αυτή μας εξιστορείται με λίγους λακωνικούς στίχους στις Γραφές. «Και ελάτρευσαν ο λαός τον Κύριον πάσας τας ημέρας του Ιησού και πάσας τας ημέρας των πρεσβυτέρων, οίτινες επέζησαν μετά τον Ιησούν και είδον πάντα τα έργα τα μεγάλα του Κυρίου, όσα έκαμεν υπέρ του Ισραήλ. Και ετελεύτησεν Ιησούς, ο υιός του Ναυή, ο δούλος του Κυρίου, ηλικίας εκατόν δέκα ετών. … Και πάσα έτι η γενεά εκείνη προσετέθησαν εις τους πατέρας αυτών· και εσηκώθη άλλη γενεά μετ' αυτούς, ήτις δεν εγνώρισε τον Κύριον ουδέ τα έργα, τα οποία έκαμεν υπέρ του Ισραήλ. Και έπραξαν οι υιοί Ισραήλ πονηρά ενώπιον του Κυρίου και ελάτρευσαν τους Βααλείμ· και εγκατέλιπον Κύριον τον Θεόν των πατέρων αυτών, τον εξαγαγόντα αυτούς εκ γης Αιγύπτου, και υπήγον κατόπιν άλλων θεών, εκ των θεών των λαών των πέριξ αυτών, και προσεκύνησαν αυτούς και παρώργισαν τον Κύριον. Και εγκατέλιπον τον Κύριον και ελάτρευσαν τον Βάαλ και τας Ασταρώθ.» — «Empires of the Bible», σ. 153, 154.
TAM1897 Q1 38.2Αυτό ακριβώς έκαναν και στην εποχή του Νεβρώδ. Ποια ήταν η συνέπεια στην εποχή του Νεβρώδ;—Ανέδειξαν έναν από τους δικούς τους ως βασιλιά, αφού είχαν απορρίψει τον Θεό ως βασιλιά. Υπάρχει λοιπόν κάτι περίεργο στο ότι η συνέπεια θα είναι η ίδια για τον Ισραήλ τώρα, σε αυτή την εποχή;
TAM1897 Q1 38.3Μη έχοντας την παρουσία του Θεού στην καρδιά τους για να τους διαχωρίζει ακόμη και από τους ίδιους τους εαυτούς τους, και έτσι να τους κάνει να διαφέρουν από τους άλλους λαούς, έμοιαζαν τόσο πολύ με τα γύρω έθνη, ώστε ήταν απολύτως φυσικό να συνταχθούν μαζί τους στη λατρεία των θεών τους. Όταν, ως συνέπεια της αποστασίας τους, το βάρος των δικών τους πράξεων και οι καταπιέσεις των ειδωλολατρών έγιναν τόσο βαριά που δεν μπορούσαν πλέον να τα αντέξουν, στρέφονταν προς τον Κύριο με όλη τους την καρδιά, έβαζαν την εμπιστοσύνη τους μόνο σ’ Αυτόν, και έτσι σ’ Αυτόν έβρισκαν ένδοξη απελευθέρωση από τις αμαρτίες τους και από όλους τους καταπιεστές τους. Όμως, αφού βρήκαν τη λύτρωσή τους, εξακολουθούσαν να μην καλλιεργούν και να μην επιδιώκουν την παρουσία του Κυρίου και Λυτρωτή τους· γι’ αυτό η θρησκεία τους έγινε και πάλι τυπική, και σύντομα υιοθέτησαν ξανά τους τρόπους των ειδωλολατρών και λάτρευαν τους θεούς τους.
TAM1897 Q1 38.4Αν μόνο είχαν στρέψει τις καρδιές τους στον Κύριο και Τον εμπιστεύονταν συνεχώς, όπως έκαναν σε αυτές τις περιόδους μεταρρύθμισης, θα είχαν διαπιστώσει ότι ήταν γι’ αυτούς πάντα ακριβώς αυτό που ήταν σε αυτές τις περιπτώσεις. Τότε ολόκληρη η πορεία τους θα ήταν αυτή που πάντα επιθυμούσε να είναι — μια συνεχής πρόοδος προς τα εμπρός και προς τα πάνω, αυξανόμενοι στη χάρη και στη γνώση του Κυρίου, του Σωτήρα μας. Τότε θα αποτελούσαν ένα λαμπρό και φωτεινό φως για όλα τα έθνη.
TAM1897 Q1 38.5Αντί να οδηγηθούν από αυτές τις επαναλαμβανόμενες εμπειρίες στο σημείο όπου θα έπαυαν τελικά και για πάντα να εμπιστεύονται τον εαυτό τους και θα εμπιστεύονταν μόνο τον Κύριο, έφτασαν στην πραγματικότητα σε μια κατάσταση όπου τελικά έπαψαν να εμπιστεύονται τον Κύριο και αποφάσισαν να εμπιστεύονται εξ ολοκλήρου τον εαυτό τους. Στην απιστία και την αποστασία τους, έβλεπαν στις συνεχείς επιδρομές των ειδωλολατρών, από τις οποίες η χώρα λεηλατούνταν και ο λαός καταπιεζόταν, μόνο μια απόδειξη ότι, στην πράξη, η διακυβέρνηση του Θεού είχε αποτύχει.—«Empires of the Bible», σ. 154, 155.
TAM1897 Q1 38.6Τώρα, παραθέτοντας και πάλι από το «Πατριάρχες και Προφήτες»:—
TAM1897 Q1 38.7όλα τα κακά αποτελέσματα που απέρρεαν από τις δικές τους ανοησίες και αμαρτίες, ρίχνονταν στη διακυβέρνηση του Θεού.
TAM1897 Q1 38.8Βλέπετε, λοιπόν, όταν κάποιος λαός που δηλώνει ότι ανήκει στον Κύριο χρειάζεται κάποια άλλη διακυβέρνηση εκτός από τη δική Του, ποιο είναι το πρόβλημα. Έχουν απομακρυνθεί από τον Θεό· έχουν πέσει στο κακό· υποφέρουν από κακά πολλών ειδών· και αυτά τα αποδίδουν στη διακυβέρνηση του Θεού. Η διακυβέρνηση του Θεού δεν ήταν αρκετά καλή γι’ αυτούς· δεν έκανε αρκετά γι’ αυτούς. Γιατί; — Επειδή δεν την είχαν.
TAM1897 Q1 38.9Συνεχίζω να διαβάζω από το «Πατριάρχες και Προφήτες»:—
TAM1897 Q1 38.10Λίγο-λίγο έχασαν τον σεβασμό για το Θεό και έπαυσαν να εκτιμούν την τιμητική διάκριση να είναι ο εκλεκτός λαός Του. Επειδή ελκύονταν από τη μεγαλοπρέπεια και την επίδειξη των ειδωλολατρών μοναρχών, η δική τους απλότητα τους κούρασε. Παρουσιάσθηκε ξαφνικά ζηλοφθονία ανάμεσα στις φυλές. Οι εσωτερικές διαφορές τούς εξασθένησαν. Ήταν συνεχώς εκτεθειμένοι στις εισβολές των ειδωλολατρών εχθρών τους και ο λαός έφθασε να πιστεύει ότι για να μπορέσουν να διατηρήσουν την υπόστασή τους μεταξύ των εθνικών, οι φυλές έπρεπε να ενωθούν κά- τω από μια ισχυρή κεντρική διοίκηση. Καθώς απομακρύνονταν από την υπακοή στο νόμο του Θεού, επιθυμούσαν να απαλλαγούν από τη διακυβέρνηση του θεϊκού Κυβερνήτη τους. Έτσι, η απαίτηση για ένα μονάρχη γενικεύθηκε στον Ισραήλ.
TAM1897 Q1 38.11Θα διαβάσω τώρα από όσα έχω γράψει στο «Empires of the Bible»:—
TAM1897 Q1 38.12Ήταν ξανά η ίδια ιστορία της Βαβυλώνας και της Αιγύπτου. Ο αρχι-παραπλανητής τους παρέσυρε στην ειδωλολατρία, και από την ειδωλολατρία στη μοναρχία, προκειμένου να αποκτήσει την κυριαρχία πάνω τους, και, με γήινες επιρροές, να τους παρασύρει μακριά από την υπηρεσία του Θεού ή, με τη βία, να τους εμποδίσει να Τον υπηρετούν.
TAM1897 Q1 38.13Και γνωρίζετε ότι το Ισραήλ όντως δίωξε τους προφήτες, όντως απαγόρευσε το κήρυγμα του λόγου του Θεού, ακριβώς όπως έχει κάνει κάθε άλλο ειδωλολατρικό έθνος στη γη από την εποχή του Νεβρώδ μέχρι απόψε, και ακριβώς όπως θα κάνει κάθε άλλο ειδωλολατρικό έθνος, ακόμη και αν έχει συσταθεί από τους Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας.
TAM1897 Q1 38.14Τώρα παραθέτω και πάλι από το «Πατριάρχες και Προφήτες»:—
TAM1897 Q1 38.15Ο Θεός ήθελε να στρέφεται ο λαός Του αποκλειστικά σε Αυτόν ως νομοθέτη του και ως πηγή της δύναμής του. Όταν θα αισθάνονταν ότι εξαρτώντο από Αυτόν, θα Τον πλησίαζαν όλο και περισσότερο. Θα είχαν ανυψωθεί και εξευγενιστεί, θα είχαν γίνει κατάλληλοι για τον υψηλό προορισμό στον οποίο τους είχε καλέσει ως εκλεκτό λαό Του. Όταν όμως ένας άνθρωπος θα καθόταν στο θρόνο, αυτό θα έτεινε να απομακρύνει τις σκέψεις των ανθρώπων από το Θεό.
TAM1897 Q1 38.16Και δεν με νοιάζει αν είναι Αντβεντιστής της Εβδόμης Ημέρας· αυτό τείνει να απομακρύνει τα μυαλά του λαού από τον Θεό.
TAM1897 Q1 38.17Συνεχίζω να διαβάζω από το «Πατριάρχες και Προφήτες»:—
TAM1897 Q1 38.18Θα έδειχναν περισσότερη εμπιστοσύνη στην ανθρώπινη δύναμη και λιγότερη στη θεϊκή δύναμη—
TAM1897 Q1 39.1Χρειάζονταν προστασία από τους ειδωλολάτρες; — Ναι. Δεν τους επιτίθονταν οι ειδωλολάτρες και δεν πραγματοποιούσαν επιδρομές εναντίον τους; — Ναι. Χρειάζονταν προστασία; — Ναι. Γιατί ίδρυσαν μια κυβέρνηση; — Για προστασία — για προστασία από τις επιδρομές των ειδωλολατρών.
TAM1897 Q1 39.2Τι είπε ο Κύριος αν τον υπάκουαν και τηρούσαν τους νόμους Του; Κατά τη διάρκεια των εορτών, όλοι οι άνδρες μπορούσαν να φύγουν από τα σπίτια τους και να ανέβουν στην Ιερουσαλήμ, και κανείς δεν θα τους έκανε κακό ούτε θα επιζητούσε τη γη τους. Όταν όμως απομακρύνονταν από τον Θεό και δεν είχαν την προστασία Του, δεν μπορούσαν να φύγουν από τα σπίτια τους, γιατί τότε οι ειδωλολάτρες θα εισέβαλαν. Και ακόμη και όταν ήταν όλοι στο σπίτι, οι ειδωλολάτρες θα εισέβαλαν εναντίον τους. Όταν ο σίτος τους ωρίμαζε και ήταν έτοιμος για θερισμό, οι ειδωλολάτρες εισέβαλαν και τον έπαιρναν όλο, ακόμα και όταν οι άνδρες ήταν όλοι στα σπίτια τους. Και όταν τα σταφύλια ωρίμαζαν και ήταν έτοιμα για τρύγο, οι ειδωλολάτρες εισέβαλαν και τα μάζευαν όλα. Γιατί; — Επειδή ο λαός είχε απομακρυνθεί από τον Θεό, και Εκείνος δεν μπορούσε να τους ευλογήσει στην απομάκρυνσή τους, όπως θα τους ευλογούσε όταν ήταν μαζί Του, διότι κάτι τέτοιο θα τους ενθάρρυνε μόνο στην απομάκρυνσή τους.
TAM1897 Q1 39.3Λοιπόν:—
TAM1897 Q1 39.4Όταν ένας άνθρωπος θα καθόταν στο θρόνο, αυτό θα έτεινε να απομακρύνει τις σκέψεις των ανθρώπων από το Θεό. Θα έδειχναν περισσότερη εμπιστοσύνη στην ανθρώπινη δύναμη και λιγότερη στη θεϊκή δύναμη. Τα λάθη του μονάρχη τους θα τους οδηγούσαν στην αμαρτία και θα έφεραν το χωρισμό του έθνους από το Θεό.
TAM1897 Q1 39.5Κατά συνέπεια, είπαν στον Σαμουήλ: «κατάστησον λοιπόν εις ημάς βασιλέα διά να κρίνη ημάς, καθώς έχουσι πάντα τα έθνη.»
TAM1897 Q1 39.6Τώρα παραθέτω και πάλι από το «Πατριάρχες και Προφήτες», ένα άλλο απόσπασμα που αφορά ακριβώς το παρόν:—
TAM1897 Q1 39.7Και ακόμα [Πού μας οδηγεί αυτό;—Στο παρόν.] Η βαθιά επιθυμία της προσαρμογής με τις συνήθειες και τις πράξεις του κόσμου εξακολουθεί να υπάρχει ανάμεσα στο θεωρούμενο λαό του Θεού. Ενώ απομακρύνονται από τον Κύριο, φιλοδοξούν τα κέρδη και τις τιμές του κόσμου. Όντας Χριστιανοί, προσπαθούν συνεχώς να μιμούνται τις έξεις εκείνων που λατρεύουν το θεό αυτού του κόσμου. Πολλοί ισχυρίζονται πως αν σχετίζονται με τους κοσμικούς και συμμορφώνονται με τις συνήθειές τους, θα μπορούν να ασκήσουν μεγαλύτερη επιρροή επάνω στους άθρησκους.
TAM1897 Q1 39.8Αυτό έλεγε και ο Ισραήλ.
TAM1897 Q1 39.9Όσοι όμως ακολουθούν αυτή την τακτική, χωρίζονται με τον τρόπο αυτό από την Πηγή της δύναμής τους. Γινόμενοι φίλοι του κόσμου, καθίστανται εχθροί του Θεού. Χάρη των κοσμικών διακρίσεων, θυσιάζουν την ανέκφραστη τιμή στην οποία τους έχει καλέσει ο Θεός για να εξαγγείλουν τις αρετές Εκείνου ο οποίος τους «εκάλεσεν εκ του σκότους εις το θαυμαστόν Αυτού φως.»— «Πατριάρχες και Προφήτες», κεφ. 59, παρ. 13.
TAM1897 Q1 39.10Τώρα συνεχίζω να διαβάζω, για τον Ισραήλ των παλαιών εκείνων χρόνων:—
TAM1897 Q1 39.11«Ως πάντα τα έθνη.» Οι Ισραηλίτες δεν αναγνώριζαν ότι το να είναι διαφορετικοί από τα άλλα έθνη ως προς το ζήτημα αυτό ήταν ιδιαίτερο προνόμιο και ευλογία. Ο Θεός είχε ξεχωρίσει τους Ισραηλίτες από κάθε άλλο έθνος για να τους κάνει ιδιόμορφο θησαυρό Του. Εκείνοι όμως είχαν τη μεγάλη επιθυμία να μιμηθούν το παράδειγμα των άθεων.
TAM1897 Q1 39.12Συνεχίζω να διαβάζω από το «Πατριάρχες και Προφήτες»:—
TAM1897 Q1 39.13Οι λαμπρότερες ημέρες της ευημερίας του Ισραήλ ήταν εκείνες κατά τις οποίες είχαν αναγνωρίσει για βασιλιά τους τον Κύριο, οι ημέρες όπου οι νόμοι και η κυβέρνηση που είχε εγκαθιδρύσει θεωρούντο ανώτεροι από εκείνους όλων των άλλων εθνών.
TAM1897 Q1 39.14Όταν θεωρώ τη διακυβέρνηση και τον νόμο του Θεού ανώτερους από εκείνους όλων των άλλων εθνών, πώς μπορώ να έχω οποιαδήποτε σχέση με τα άλλα έθνη; Τότε, αν πρέπει να δημιουργήσω κάτι παρόμοιο με αυτό των άλλων εθνών για να κυβερνώ τον εαυτό μου, για να διατηρώ τον εαυτό μου στον ίσιο δρόμο, καθώς και όσους γύρω μου είναι ακριβώς όπως εγώ, τότε θεωρώ τη διακυβέρνηση και τους νόμους του Θεού ανώτερους από εκείνους που πρόκειται να θεσπίσω; Τότε, όταν θεωρώ τους νόμους Του ως μη ανώτερους από εκείνους που πρόκειται να θεσπίσω, πού με τοποθετεί αυτό;
TAM1897 Q1 39.15(Φωνές) Πάνω από τον Θεό.
TAM1897 Q1 39.16Ακριβώς όπως ο άλλος πάπας· ακριβώς όπως ο Νεβρώδ, — τοποθετώντας τον εαυτό μου στη θέση του Θεού. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να τοποθετήσει τον εαυτό του στη θέση του Θεού χωρίς να τοποθετήσει τον εαυτό του πάνω από τον Θεό.
TAM1897 Q1 39.17Μαζί με αυτό, έχω γράψει αυτό που θα αναγνωρίσετε ως αλήθεια:—
TAM1897 Q1 39.18Όμως όλα αυτά είχαν πλέον ξεχαστεί, μέσα στην αποφασισμένη πρόθεσή τους να έχουν βασιλιά, κυβέρνηση, κράτος, όπως όλα τα έθνη. Ενάντια στη ρητή βούληση του Κυρίου, ο Ισραήλ θα κατατασσόταν ανάμεσα στα έθνη... Μακάρι ο Ισραήλ να είχε γνωρίσει εκείνη την εποχή τα πράγματα που αφορούσαν την ειρήνη του! Μακάρι να είχαν πιστέψει τον Κύριο και να είχαν παραδεχτεί ότι Αυτός γνώριζε, καλύτερα από αυτούς, τον δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσουν για το καλό τους! Αλλά ενάντια στην πιο έντονη έκκλησή Του και στην πιο σοβαρή προειδοποίησή Του, έκλεισαν τα αυτιά τους και σκλήρυναν τις καρδιές τους, και εκείνη τη στιγμή μπήκαν σε μια πορεία που, με αμείλικτη λογική, οδήγησε στην εξόντωσή τους τόσο ως έθνος όσο και ως εκλεκτός λαός.
TAM1897 Q1 39.19Συνέβη, επίσης, οι φυλές να χωριστούν — οι δέκα και οι δύο. Τι απέγιναν οι δέκα; — Ακολούθησαν μια συνεχή πορεία αποστασίας, μέχρι που αναφώνησαν: «Ημείς δεν έχομεν βασιλέα». Τότε ο Κύριος ήρθε σε αυτούς μέσω του προφήτη Ωσηέ και είπε: Εγώ θα είμαι ο Βασιλιάς σας· επίστρεψε σε Μένα, Ισραήλ, που έφυγες από Μένα· Εγώ θα είμαι ο Βασιλιάς σας. Αλλά δεν ήθελαν να επιστρέψουν· και μεταφέρθηκαν σε αιχμαλωσία, και χάθηκαν για πάντα.
TAM1897 Q1 39.20Όταν αυτό συνέβη, γράφτηκε για τον Ιούδα από τον Ωσηέ: «ο Ιούδας έτι έχει εξουσίαν μετά του Θεού και είναι πιστός μετά των αγίων.» Όμως γνωρίζετε ότι ο Ιούδας προχωρούσε βήμα προς βήμα προς τα κάτω στην πορεία της αποστασίας, μέχρι που ήρθε ο λόγος: «Σήκωσον το διάδημα και αφαίρεσον το στέμμα· αυτό δεν θέλει είσθαι τοιούτον· ο ταπεινός θέλει υψωθή και ο υψηλός θέλει ταπεινωθή. Θέλω ανατρέψει, ανατρέψει, ανατρέψει αυτό, και δεν θέλει υπάρχει εωσού έλθη εκείνος, εις ον ανήκει· και εις τούτον θέλω δώσει αυτό.»
TAM1897 Q1 39.21Ο Κύριος αναγκάστηκε να βάλει τους ειδωλολάτρες να κυβερνούν τον ίδιο Του τον λαό. Και όταν ο Κύριος, μέσω των ειδωλολατρών, μέσω της κυβέρνησης των ειδωλολατρών, τους είχε διαφυλάξει μέχρι να έρθει ο ίδιος σ’ αυτούς, εξακολουθούσαν να φωνάζουν το λόγο που είχαν προφέρει στις ημέρες του Σαούλ: «Ουχί· αλλά βασιλεύς θέλει είσθαι εφ' ημάς». Και όταν ο Χριστός δεν θέλησε να γίνει βασιλιάς τους, τον σταύρωσαν και φώναξαν: «Δεν έχομεν βασιλέα ειμή Καίσαρα.»
TAM1897 Q1 40.1Όταν, παρά την αντίρρηση του Κυρίου μέσω του Σαμουήλ, φώναξαν: «Ουχί· αλλά βασιλεύς θέλει είσθαι εφ' ημάς», σε εκείνη την κραυγή ο Κύριος άκουσε, και είναι πλέον εύκολο για όλους να ακούσουν, την τελική κραυγή τους εναντίον Του: «Δεν έχομεν βασιλέα ειμή Καίσαρα.» Απορρίπτοντας τον Θεό για να γίνουν «όπως όλα τα έθνη», έγιναν όπως όλα τα έθνη που απέρριψαν τον Θεό.
TAM1897 Q1 40.2Η κραυγή που έβγαλαν εναντίον του Χριστού στο δικαστήριο του Πιλάτου, βρισκόταν σε εκείνη την κραυγή: «βασιλεύς θέλει είσθαι εφ' ημάς», που εκφωνήθηκε στις ημέρες του Σαούλ· και ο Θεός την άκουσε. Αυτή είναι η λογική του θέματος, και δεν υπάρχει τρόπος να της ξεφύγουμε. Και αν εσείς κι εγώ θέλουμε να της ξεφύγουμε, πρέπει να στραφούμε προς τον Θεό με όλη την καρδιά, και με όλη την ψυχή, και με όλο το νου, και με όλη τη δύναμη. Πρέπει να φύγουμε από τη χώρα μας, από τους συγγενείς μας και από το πατρικό μας σπίτι. Πρέπει να γυρίσουμε την πλάτη μας στην Αίγυπτο, ακόμα κι αν βρισκόμαστε ένα βήμα πριν από τον θρόνο της γήινης κυριαρχίας· πρέπει να αποχωρήσουμε από εκεί, να γυρίσουμε την πλάτη μας σε αυτήν, να τα αφήσουμε όλα και να στραφούμε προς τον Θεό, με ζωντανή πίστη· και τότε πρέπει να κατοικούμε μόνοι μας και να μην υπολογιζόμαστε μεταξύ των εθνών.
TAM1897 Q1 40.3Έτσι βλέπετε ότι ο Θεός διδάσκει πάντα τον λαό Του και τα έθνη, ότι η αιώνια σωτηρία του λαού Του, και κάθε ανθρώπου, εξαρτάται από τον απόλυτο διαχωρισμό της Εκκλησίας και του κράτους στην καρδιά.