Αίγυπτος και Ισραήλ

TAM1897 Q1 20.8Κήρυγμα που δόθηκε το βράδυ της Πέμπτης, 4 Μαρτίου 1897 Δημοσιεύθηκε στο General Conference Bulletin, Πρώτο Τρίμηνο, 1897, Τόμος 2, Αρ. 1, σ. 20-26.

TAM1897 Q1 20.9Το πρώτο μας μάθημα μας έδειξε την προέλευση του κράτους· την ίδρυση του πρώτου στην ιστορία. Το δεύτερο μάθημά μας μας έδωσε το πρώτο παράδειγμα διαχωρισμού Εκκλησίας και κράτους στην ιστορία. Εκείνη την πρώιμη εποχή ο Κύριος έδειξε ξεκάθαρα πόσο πλήρης έπρεπε να είναι ο διαχωρισμός μεταξύ Εκκλησίας και κράτους. Απόψε θα ακολουθήσουμε και τα δύο αυτά, μέχρι να συναντηθούν ξανά, στην ίδια γη.

TAM1897 Q1 20.10Ο Νεβρώδ ήταν γιος του Χούς· ο Χούς κατοικούσε στην Αιθιοπία· ο Χούς ήταν γιος του Χαμ· και η Αίγυπτος ήταν η γη του Χαμ. Έτσι, ανιχνεύουμε τη γενεαλογία του Νεβρώδ απευθείας μέχρι την Αίγυπτο· και μπορούμε να ανιχνεύσουμε το παράδειγμά του επίσης μέχρι την Αίγυπτο. Αν και ο Νεβρώδ ήταν ο πρώτος άνθρωπος που φόρεσε το βασιλικό στέμμα, ο πρώτος που έφερε τον τίτλο και διεκδίκησε την κυριαρχία του βασιλιά, ωστόσο στην Αίγυπτο αυτό το παράδειγμα του Νεβρώδ σε όλες τις πτυχές του ακολουθήθηκε πιο πλήρως, εδραιώθηκε πιο ολοκληρωτικά.

TAM1897 Q1 20.11Στην Αίγυπτο δεν υπήρχε βασιλιάς μέχρι μετά την εποχή του Νεβρώδ· όχι μέχρις ότου αυτός είχε σφετεριστεί τη θέση και την εξουσία του βασιλιά. Διότι, όπως θυμάστε, όταν ο Νεβρώδ το έπραξε, ήταν ενάντια στον Θεό, ενάντια στην αντίληψη του λαού για τον Θεό και ενάντια στη γνώση που είχαν γι’ Αυτόν. Εκείνη την εποχή ο λαός γνώριζε ότι, με αυτό, ο Νεβρώδ έπαιρνε τη θέση του Θεού· και το όνομά του υποδηλώνει τις απόψεις που επικρατούσαν τότε σχετικά με την εν λόγω πράξη. Στην Αίγυπτο ακολουθήθηκε η ίδια πορεία. Τα αιγυπτιακά αρχεία πιστοποιούν ότι οι πρώτοι ηγέτες της Αιγύπτου ήταν οι θεοί, οι επόμενοι ήταν οι ημίθεοι, δηλαδή οι μισοί θεοί· μετά από αυτούς ήρθαν οι ίδιοι οι βασιλείς, οι οποίοι ήταν άνθρωποι.

TAM1897 Q1 20.12Έτσι, βλέπετε ότι σε εκείνη τη χώρα η διαδικασία ήταν πανομοιότυπη με εκείνη στη Σενναάρ. Στην Αίγυπτο ο βασιλιάς, εκ προθέσεως και δηλωμένα, από μόνος του, κατείχε τη θέση του θεού για τον λαό. Ο λαός τον θεωρούσε ως τέτοιο. Ο ήλιος ήταν ο θεός· ο βασιλιάς της Αιγύπτου ήταν ο γιος του ήλιου. Ήταν ο Θεός για τον λαό. Ο λαός ζούσε από την πνοή του. Ήταν η πνοή της ζωής τους. Αντλούσαν το πνεύμα τους από αυτόν. Για αυτούς ήταν ο «δωρητής της ζωής, όμοιος με τον αιώνιο ήλιο». (Βλ. «Empires of the Bible», κεφ. 7, παρ. 27, 38, 43, 44, 49, 64, 71-83, 96, 102· κεφ. 14, παρ. 15, 16.) Έτσι, στην Αίγυπτο ο βασιλιάς δεν ήταν απλώς ο εκπρόσωπος, ο αντιβασιλέας του θεού· ήταν η ενσάρκωση του Θεού. Η ζωή του Θεού κατοικούσε στον βασιλιά και έφτανε μέσω αυτού στον λαό. Έτσι, ο βασιλιάς ήταν η ζωή για τον λαό, επειδή σε αυτόν εκπροσωπούνταν ο μεγάλος, πανταχού παρών θεός, ο ήλιος. Δεν υπήρχε κανένα χαρακτηριστικό του Θεού που ο βασιλιάς να μην εκπροσωπούσε στον λαό. Τέτοιο ήταν το σύστημα της βασιλείας και της διακυβέρνησης στην αρχαία Αίγυπτο.

TAM1897 Q1 21.1Τώρα ας επιστρέψουμε στη Χαλδαία, όταν ο Θεός διαχώρισε την εκκλησία από το κράτος, όπως διαβάσαμε στο προηγούμενο μάθημα, όταν είπε στον Αβραάμ: «Έξελθε εκ της γης σου, και εκ της συγγενείας σου, και εκ του οίκου του πατρός σου, εις την γην την οποίαν θέλω σοι δείξει». Και να έχετε κατά νου ότι μόνο αφού ο Αβραάμ είχε αποχωριστεί και τον τελευταίο από τους συγγενείς του, ο Κύριος του έδειξε τη γη. Ο Αβραάμ αποχωρίστηκε πρώτα από τη χώρα του· δεύτερον, από το σπίτι του πατέρα του· και τρίτον, από τους συγγενείς του. Μόνο αφού ο Λωτ πήγε στην κοιλάδα των Σοδόμων, ο Θεός έδειξε στον Αβραάμ τη γη. Γένεση 13:14, 15. Όταν ο Θεός κάλεσε τον Αβραάμ και αυτός αποχωρίστηκε από την πατρίδα του —με όλη του την καρδιά, την ψυχή και τα πάντα— και από το πατρικό του σπίτι, καθώς και από όλους τους συγγενείς του, και στάθηκε εκεί όπου ο Κύριος ήθελε να στέκεται εκείνος, τότε ο Κύριος του είπε: «Ύψωσον τώρα τους οφθαλμούς σου, και ιδέ από του τόπου όπου είσαι, προς άρκτον και μεσημβρίαν και ανατολήν και δύσιν· διότι πάσαν την γην την οποίαν βλέπεις, εις σε θέλω δώσει αυτήν και εις το σπέρμα σου έως αιώνος». Θα τη δώσω ως αιώνια κληρονομιά.

TAM1897 Q1 21.2Τώρα σας ρωτώ: Όταν ο Θεός είπε στον Αβραάμ να σηκώσει τα μάτια του και να κοιτάξει, είδε ο Αβραάμ περισσότερα από όσα θα είχε δει αν είχε σηκώσει τα μάτια του χωρίς να του το πει ο Θεός;

TAM1897 Q1 21.3(Συνάθροιση) Ναι.

TAM1897 Q1 21.4Είδε, λοιπόν, κάτι που δεν θα μπορούσε να είχε δει, αν ο Θεός δεν του είχε πει να κοιτάξει. Και όταν ο Θεός του είπε να σηκώσει τα μάτια του και να κοιτάξει, αυτό που είδε ήταν η γη που ο Θεός του είχε υποσχεθεί. Εκείνη τη στιγμή ο Θεός του έδειξε τη γη της επαγγελίας, και αυτή ήταν η χώρα στην οποία τον κάλεσε ο Κύριος. Δεν του την έδωσε εκείνη τη στιγμή, «ουδέ βήμα ποδός, υπεσχέθη δε ότι θέλει δώσει αυτήν κτήμα εις αυτήν και εις το σπέρμα αυτού μετ' αυτόν». Και είχε πάντοτε το βλέμμα στραμμένο προς εκείνη την ουράνια χώρα· εκείνη τη χώρα που έχει μια πόλη με θεμέλια, της οποίας ο οικοδόμος και δημιουργός είναι ο Θεός. Υπήρχε «η επαγγελία … ότι έμελλε να ήναι κληρονόμος του κόσμου»· και ο Αβραάμ την έλαβε «μέσω της δικαιοσύνης της πίστης». Τότε, όταν ο Θεός είπε στον Αβραάμ να την κοιτάξει, και ότι θα την έδινε σ’ αυτόν και στο σπέρμα του ως αιώνια κληρονομιά, τι είδε; Τον κόσμο;

TAM1897 Q1 21.5(Φωνές) Είδε τον μέλλοντα κόσμο.

TAM1897 Q1 21.6Και αυτή είναι η πατρίδα που του ανήκε από εκείνη τη στιγμή και μετά. «εάν δε ήσθε του Χριστού, άρα είσθε σπέρμα του Αβραάμ και κατά την επαγγελίαν κληρονόμοι.» Και αυτή είναι η πατρίδα σας, και η δική μου. Και ω! να σκεφτεί κανείς πόσο στενές, πόσο εντελώς ανάξιες ιδέες πρέπει να έχει όποιος αρκείται σε οποιαδήποτε άλλη πατρίδα, ή έχει οποιαδήποτε κλίση προς οποιαδήποτε άλλη πατρίδα, ή έχει οποιαδήποτε αγάπη για οποιαδήποτε άλλη πατρίδα. Πώς μπορεί κανείς να το κάνει αυτό, όταν έχει τα μάτια του στραμμένα προς εκείνη την πατρίδα που ο Θεός του έδειξε, και προς την οποία τον καλεί!

TAM1897 Q1 21.7Ο Αβραάμ πέθανε. Ο Ισαάκ έζησε και πέθανε. Ο Ιακώβ και η οικογένειά του μεταφέρθηκαν στην Αίγυπτο, όπως είπε ο Κύριος στον Αβραάμ: «το σπέρμα σου θέλει παροικήσει εν γη ουχί εαυτών», και αυτή ήταν η Αίγυπτος. Τώρα σκεφτείτε προσεκτικά. Μην ξεχάσετε αυτή την έκφραση που μας δίνει ο Κύριος σχετικά με την Αίγυπτο, γιατί θα μας φανεί χρήσιμη στα επόμενα μαθήματα. Η γη στην οποία επρόκειτο να είναι ξένοι και να υπηρετούν τον Κύριο, ήταν η Αίγυπτος. Κατοικούσαν εκεί εκατοντάδες χρόνια — σε μια γη που δεν ήταν δική τους. Και να θυμάστε ότι ήταν η Αίγυπτος που περιγράψαμε, στην οποία ο βασιλιάς βρισκόταν στη θέση του Θεού και ήταν ο Θεός για τον λαό.

TAM1897 Q1 21.8Ας ρίξουμε μια ματιά σε αυτή την εκκλησία για λίγο ακόμα, και ας δούμε τι έκανε ο Κύριος μαζί της. Έχουμε μπροστά μας απόψε έναν χάρτη που μας δείχνει τη χώρα. Εδώ είναι η Χαλδαία, από όπου κλήθηκε ο Άβραμ· και ανέβηκε εδώ στη Μεσοποταμία, στη Χαρράν, όπου πέθανε ο πατέρας του. Εκεί χωρίστηκε από το σπίτι του πατέρα του, και μετά ήρθε στη γη όπου χωρίστηκε από τον Λωτ.

TAM1897 Q1 21.9Ενώ ο Άβραμ βρισκόταν σε αυτή τη γη, γράφτηκε ιστορία, καθώς τα έθνη της Ανατολής κατέκτησαν προς τα δυτικά, μέχρι τα σύνορα της Αιγύπτου. Όμως, όταν ο Ισραήλ πήγε στην Αίγυπτο, ή λίγο πριν από εκείνη την εποχή, η Αιγυπτιακή Αυτοκρατορία είχε επεκταθεί σε ολόκληρη αυτή την ανατολική χώρα. Εκτεινόταν σε ολόκληρη την Αίγυπτο, κατεβαίνοντας μέχρι την Αιθιοπία, και περιλάμβανε όλα τα νότια και δυτικά σύνορα της Μικράς Ασίας, φτάνοντας μέχρι την Αρμενία, την Ασσυρία και τη Σενναάρ· έτσι ώστε η Αιγυπτιακή Αυτοκρατορία να καλύπτει ολόκληρη την ανατολική περιοχή, τον τότε γνωστό κόσμο. Η Αιγυπτιακή Αυτοκρατορία, στην εποχή της, ήταν τόσο παγκόσμια όσο η Ρωμαϊκή στην εποχή της, ή οποιοδήποτε από τα άλλα έθνη που ακολούθησαν.

TAM1897 Q1 21.10Τώρα, ενώ η ιστορία γραφόταν από την Ανατολή και οι βασιλείς αυτών των χωρών κατακτούσαν ολόκληρη τη δυτική περιοχή, μέχρι και τα σύνορα της Αιγύπτου, ο Θεός εγκατέστησε την Εκκλησία Του στη γη της Χαναάν για να διατηρήσει ζωντανή τη γνώση του αληθινού Θεού ανάμεσα στα έθνη που περνούσαν και επέστρεφαν από εκεί. Και όταν το αιγυπτιακό βασίλειο είχε εξαπλωθεί σε ολόκληρη αυτή τη χώρα, και η έδρα της παγκόσμιας αυτοκρατορίας ήταν η ίδια η πρωτεύουσα της Αιγύπτου, ο Θεός οδήγησε τον λαό Του στην Αίγυπτο, έτσι ώστε οι πρεσβευτές και οι κυβερνήτες όλων των λαών, που διέρχονταν από όλες αυτές τις χώρες προς την κορυφή της κυβέρνησής τους, που ήταν η Αίγυπτος, να έρχονται σε επαφή με τον λαό του Θεού.

TAM1897 Q1 21.11Στην Αίγυπτο ο Κύριος εγκατέστησε τον λαό Του στη Γόσεν, στο πέρασμα μεταξύ αυτών των ειδωλολατρικών εθνών και της πρωτεύουσας της Αιγύπτου, ώστε οι λαοί, οι πρεσβευτές τους και οι κυβερνήτες τους να διέρχονται από τη Γόσεν, τη γη που κατοικούσε ο λαός του Θεού, και να στρέφεται η προσοχή τους προς τον αληθινό Θεό.

TAM1897 Q1 22.1Στην Αίγυπτο επίσης ο Ιωσήφ βρισκόταν δίπλα στο θρόνο, έτσι ώστε οι πρεσβευτές που έρχονταν στην Αίγυπτο να πρέπει να συναντούν τον Ιωσήφ, ο οποίος θα τους μετέδιδε τη γνώση του αληθινού Θεού. Μετά το θάνατο του Ιωσήφ, η μνήμη του Ιωσήφ και η επιρροή του παρέμειναν στην πρωτεύουσα της Αιγύπτου μέχρι τον Μωυσή. Τότε ο Μωυσής βρισκόταν στο παλάτι και δίπλα στο θρόνο. Όχι απλώς δίπλα του, όπως ήταν ο Ιωσήφ· αλλά ο Μωυσής στεκόταν στο πρώτο σκαλοπάτι προς το θρόνο, διότι ήταν γιος της κόρης του Φαραώ. Η κόρη του Φαραώ ήταν η σύζυγος του Φαραώ· και ο Μωυσής, ως γιος της κόρης του Φαραώ, ήταν διπλά νόμιμος διάδοχος του θρόνου. Αν η σύζυγος του Φαραώ δεν ήταν η κόρη του, ο υιοθετημένος πρώτος γιος της θα ήταν ο διάδοχος του θρόνου. Επίσης, αν ο Φαραώ είχε άλλη σύζυγο και κανένα άλλο παιδί, η κόρη του θα ήταν η διάδοχος του θρόνου. Όμως, όταν η κόρη του Φαραώ ήταν η σύζυγος του Φαραώ, τότε ο υιοθετημένος γιος της ήταν διπλά διάδοχος του θρόνου. Δεν υπήρχε καμία αμφισβήτηση του δικαιώματός του στη διαδοχή του θρόνου της Αιγύπτου, ο οποίος τότε ήταν ο θρόνος του κόσμου.

TAM1897 Q1 22.2Εκείνη την εποχή ο βασιλιάς της Αιγύπτου ήταν περίπου ογδόντα ετών, οπότε δεν απέμενε παρά ελάχιστος χρόνος μέχρι ο Μωυσής να καταλάβει τη θέση του στον θρόνο, στην οποία είχε διπλό δικαίωμα, και να αποκτήσει όλη την εξουσία της Αιγυπτιακής Αυτοκρατορίας που κάλυπτε τον κόσμο. Και εκείνη την εποχή επίσης, πλησίαζε η ώρα της υπόσχεσης, την οποία ο Θεός είχε ορκιστεί στον Αβραάμ, και ο Μωυσής την πίστευε, και γι’ αυτό απέρριψε σκόπιμα και ολοκληρωτικά τον θρόνο και όλη τη δύναμη και τη δόξα της Αιγύπτου — «ηρνήθη να λέγηται υιός της θυγατρός του Φαραώ».

TAM1897 Q1 22.3Ο Μωυσής πίστευε ότι πλησίαζε η ώρα της υπόσχεσης που ο Θεός είχε ορκιστεί στον Αβραάμ. Και, παρεμπιπτόντως, θα ήταν καλύτερα να ξεκαθαρίσουμε αν το πιστεύουμε· διότι αν είμαστε σίγουροι ότι το πιστεύουμε, θα δούμε περισσότερα στην πίστη του Μωυσή σε αυτό. Ανοίξτε στις Πράξεις 7:17:—

TAM1897 Q1 22.4Καθώς δε επλησίαζεν ο καιρός της επαγγελίας, την οποίαν ώμοσεν ο Θεός προς τον Αβραάμ, ηύξησεν ο λαός και επληθύνθη εν Αιγύπτω,

TAM1897 Q1 22.5Την εποχή που γεννήθηκε ο Μωυσής, ο Φαραώ σκέφτηκε να εξοντώσει τον λαό, ώστε να μην πολλαπλασιαστεί και να μην γίνει τόσο ισχυρός ώστε να μπορέσει να βγει από τη γη. Το θέμα είναι ότι η Αίγυπτος δεν είχε μόνο τους Εβραίους ως ξένο λαό, αλλά είχε ένα πλήθος ξένων λαών — αιχμαλώτους που είχαν μεταφερθεί από άλλες χώρες στην Αίγυπτο. Έτσι, εκείνη την εποχή περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού της Αιγύπτου αποτελούσαν ξένοι. Η εβραϊκή λέξη που περιγράφει τον πολλαπλασιασμό του λαού υποδηλώνει ότι «πλήθαιναν σε σμήνη» όπως οι μέλισσες ή τα ψάρια. Όταν ο Φαραώ είδε τον λαό να πολλαπλασιάζεται τόσο άφθονα, και τη χώρα να είναι επιπλέον γεμάτη με ξένους, φοβήθηκε ότι θα καταλάμβαναν τη γη σε μια εξέγερση για να εγκαταλείψουν τη χώρα.

TAM1897 Q1 22.6Ένα άλλο στοιχείο που οδήγησε σε αυτό ήταν το εξής: ενώ ο λαός του Ισραήλ βρισκόταν στην Αίγυπτο —εκείνη την εποχή που η Αιγυπτιακή Αυτοκρατορία εκτεινόταν σε ολόκληρη την Ανατολή—, υπήρχε μια συστηματική προσπάθεια εκ μέρους της κρατικής εξουσίας να υποχρεώσει ολόκληρη την αυτοκρατορία να λατρεύει αποκλειστικά τον ήλιο. Διάφορες μορφές λατρείας του ήλιου ήταν διαδεδομένες σε εκείνη την αυτοκρατορία, αλλά καταβλήθηκε προσπάθεια από όλες τις δυνάμεις της αυτοκρατορίας να αποκλειστεί κάθε μορφή λατρείας του ήλιου εκτός από τον γυμνό δίσκο του ήλιου στον ουρανό ή μια εικόνα ενός δίσκου του ήλιου μπροστά τους. Τώρα, το Ισραήλ, φυσικά, δεν υπάκουσε σε αυτό το διάταγμα. Δεν ήθελαν να λατρεύουν τον ήλιο. Υπερασπίστηκαν την αλήθεια του Θεού, και η στάση τους αυτή ήταν ένα γεγονός που τώρα βρισκόταν ακόμα στο μυαλό αυτού του βασιλιά. Ήταν ένας άλλος βασιλιάς που προσπάθησε να επιβάλει τη λατρεία του ήλιου· αλλά όταν ανέλαβε ο συγκεκριμένος βασιλιάς, αυτό το θέμα βρισκόταν στο μυαλό του και αποτελούσε τη βάση πάνω στην οποία μπορούσε να συλλογιστεί ότι, αν αυτός ο λαός είχε την ευκαιρία, θα πρωτοστατούσε στην αποχώρηση από τη χώρα.

TAM1897 Q1 22.7Τώρα, για εκείνη την εποχή, η καταγραφή δεν αναφέρει μόνο ότι «ο λαός αυξανόταν και πολλαπλασιαζόταν», αλλά και ότι «πλησίαζε ο καιρός της υπόσχεσης, την οποία ο Θεός είχε ορκιστεί στον Αβραάμ». Ποια υπόσχεση είχε ορκιστεί ο Θεός στον Αβραάμ; Ποια ήταν η υπόσχεση του Θεού προς τον Αβραάμ; — Να του δώσει τη γη που είδε. Ποια γη ήταν αυτή;

TAM1897 Q1 22.8(Φωνές) Ο κόσμος.

TAM1897 Q1 22.9Ποιος κόσμος;

TAM1897 Q1 22.10Ο μέλλων κόσμος.

TAM1897 Q1 22.11Αυτά είναι τα λόγια του Στεφάνου: «Πλησίαζε ο καιρός της υπόσχεσης, την οποία ο Θεός είχε ορκιστεί στον Αβραάμ». Πλησίαζε; Το πιστεύετε; Πιστεύετε ότι πλησίαζε ο καιρός για να δώσει ο Θεός στον Αβραάμ τη γη που του είχε δείξει; Λέει: «Στον Αβραάμ». Θα υπήρχαν και άλλοι εκεί, αλλά ήταν για τον Αβραάμ. Όχι κάποιος άλλος χωρίς τον Αβραάμ· αλλά ο Αβραάμ και το σπέρμα του. «δεν λέγει, Και προς τα σπέρματα, ως περί πολλών, αλλ' ως περί ενός, Και προς το σπέρμα σου, όστις είναι ο Χριστός.»

TAM1897 Q1 22.12Ήταν λοιπόν κοντά η ώρα της υπόσχεσης, όταν ο Θεός θα έδινε στον Αβραάμ και στον Χριστό εκείνη τη γη που ο Θεός έδειξε στον Αβραάμ; Δεν ρωτάω αν το έχετε σκεφτεί ποτέ αυτό πριν ή όχι. Ρωτάω αν πιστεύετε αυτό που λέει. Δεν θα προσπαθήσω να το εξηγήσω. Δεν χρειάζεται να εξηγηθεί από τη στιγμή που το πιστεύουμε, γιατί το λέει. Γνωρίζετε αρκετά καλά, χωρίς να ανατρέξετε στα εδάφια, από τη γνώση σας της Γραφής, ότι ο Θεός έδινε αυτή την υπόσχεση κάθε φορά στον Αβραάμ και στο σπέρμα του. Ποτέ στο σπέρμα χωρίς τον Αβραάμ. Ποτέ στον Αβραάμ χωρίς το σπέρμα — και «όχι σε σπέρματα», αλλά στο σπέρμα σου. Τότε, όταν πλησίαζε ο καιρός της υπόσχεσης για να δοθεί αυτό στον Αβραάμ, σε ποιον άλλον ήρθε; — Στον Χριστό. Πώς επρόκειτο να έρθει στον Αβραάμ; — Μέσω του Χριστού.

TAM1897 Q1 22.13Σ. Χ. Λέιν.—Όταν η υπόσχεση επαναλήφθηκε στον Ισαάκ και στον Ιακώβ, δεν ήταν η διατύπωση η ίδια;

TAM1897 Q1 22.14Ναι. Ήταν πάντα η ίδια.

TAM1897 Q1 22.15Σ. Χ. Λέιν.—Τότε το ερώτημα θα ήταν: Έπρεπε οπωσδήποτε ο Αβραάμ να είναι εκεί για να εκπληρωθεί η δήλωση του Στεφάνου;

TAM1897 Q1 23.1Ναι, επειδή λέει: «Σε σένα και στο σπέρμα σου», συνεχώς. Αλλά θα αναφερθούν και άλλα εδάφια που θα το επιβεβαιώσουν.

TAM1897 Q1 23.2Μόνο μια λέξη τώρα. Ο Ιακώβ πέθανε στην Αίγυπτο, μεταφέρθηκε στη γη και θάφτηκε εκεί. Ο Ιωσήφ πέθανε στην Αίγυπτο, αλλά είπε: «Μην με θάψετε· ούτε καν στη γη». Ο Ιωσήφ δεν ήθελε να τον μεταφέρουν στην Παλαιστίνη, όπου μεταφέρθηκε ο Ιακώβ και θάφτηκε εκεί. Ο Ιωσήφ είπε: «Ο Θεός θα σας επισκεφθεί. Κρατήστε το πτώμα μου, και όταν ο Θεός σας επισκεφθεί, πάρτε με μαζί σας. Πάρτε τα οστά μου μαζί σας». Και έτσι έκαναν. Και όταν θα έφταναν στη γη, ποια γη εννοούσε ο Θεός στην υπόσχεση προς τον Αβραάμ;

TAM1897 Q1 23.3(Συνάθροιση) Ο μέλλων κόσμος.

TAM1897 Q1 23.4Δεν βλέπετε ότι ο Ιωσήφ δεν περίμενε ποτέ να ταφεί σε αυτόν τον κόσμο;

TAM1897 Q1 23.5Δείτε το από μια άλλη οπτική γωνία. Το κείμενο λέει ότι «πλησίαζε ο καιρός της υπόσχεσης, την οποία ο Θεός είχε ορκιστεί στον Αβραάμ». Ο Θεός είχε ορκιστεί να δώσει στον Αβραάμ τη γη που του έδειξε, ως αιώνια κληρονομιά. Αλλά ο Αβραάμ ήταν πλέον νεκρός, και είχε πεθάνει εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Πώς, λοιπόν, θα μπορούσε ο Θεός να δώσει τη γη στον Αβραάμ, ενώ αυτός ήταν νεκρός; Προφανώς δεν μπορούσε. Επομένως, καθώς ο Θεός είχε ορκιστεί να δώσει τη γη στον Αβραάμ· καθώς πλησίαζε πλέον ο καιρός που ο Θεός είχε ορκιστεί στον Αβραάμ· και καθώς ο Αβραάμ ήταν πλέον νεκρός, είναι βέβαιο ότι η γη δεν μπορούσε να δοθεί στον Αβραάμ ενώ ήταν νεκρός· και είναι εξίσου βέβαιο ότι πλησίαζε ο καιρός που ο Αβραάμ θα ανασταινόταν από τους νεκρούς, ώστε ο Θεός να του δώσει τη γη που είχε ορκιστεί να του δώσει ως αιώνια κληρονομιά. Με βάση αυτό, λοιπόν, δεν καταλαβαίνετε γιατί ο Ιωσήφ δεν επέτρεψε να ταφεί το σώμα του —ακόμη και στη γη της Χαναάν, όπως είχε γίνει με τον Ιακώβ; Η αλήθεια είναι ότι ο Ιωσήφ πίστευε ότι πλησίαζε η ώρα που ο Θεός είχε ορκιστεί στον Αβραάμ να του δώσει τη γη, και ο Ιωσήφ περίμενε να λάβει την κληρονομιά μαζί με τον Αβραάμ.

TAM1897 Q1 23.6(Φωνή) Αυτή η υπόσχεση δεν αναφερόταν στην υπόσχεση που έδωσε ο Θεός στον Αβραάμ, όπως αναφέρεται στο δέκατο πέμπτο κεφάλαιο της Γένεσης;

TAM1897 Q1 23.7Ναι, είναι ακριβώς αυτό, δόξα τω Κυρίω. Έτσι λοιπόν, ο Ιωσήφ πέθανε, και βαλσαμώθηκε στην Αίγυπτο, και τοποθετήθηκε σε φέρετρο, και όταν ο Ισραήλ έφυγε από την Αίγυπτο, τα οστά του Ιωσήφ μεταφέρθηκαν μαζί τους για σαράντα χρόνια στην έρημο· και όλο αυτό το διάστημα το πτώμα του Ιωσήφ ήταν μαζί τους, εκεί μπροστά στα μάτια τους, μέρα με τη μέρα, και αποτελούσε επίπληξη για την απιστία τους.

TAM1897 Q1 23.8Πολλοί άνθρωποι, όπως έχω διαπιστώσει, διαβάζοντας αυτό το εδάφιο της ομιλίας του Στεφάνου, το εξηγούν με τον έναν τρόπο, με τον άλλον και με τον τρίτο, αντί να πιστεύουν αυτό που λέει, αντί να εξετάσουν την υπόσχεση που έδωσε ο Θεός στον Αβραάμ, και την οποία ορκίστηκε στον Αβραάμ, να του δώσει τη γη που του έδειξε. Αλλά έχετε συμφωνήσει ότι η γη που ο Θεός έδειξε στον Αβραάμ ήταν ο κόσμος, και όχι αυτός ο κόσμος, αλλά ο μέλλων κόσμος; Αυτή είναι η χώρα που ο Θεός ορκίστηκε να του δώσει· και αυτή είναι η χώρα που αναζητούσε. Αυτή είναι η χώρα που είχε μια πόλη την οποία αναζητούσε, της οποίας ο οικοδόμος και δημιουργός είναι ο Θεός. Και δεν θα σκεφτόταν καν την ευκαιρία να επιστρέψει στην άλλη χώρα, από την οποία είχε βγει.

TAM1897 Q1 23.9Όλο αυτό το διάστημα ο όρκος του Θεού ήταν να δώσει εκείνη τη γη στον Αβραάμ και στο σπέρμα του. Μην προσθέτετε το «σπέρματα» σε αυτό, όταν ο Θεός το έχει αφαιρέσει· μην προσθέτετε το «s» σε αυτό, όταν ο Θεός το έχει αφαιρέσει. «δεν λέγει, Και προς τα σπέρματα, ως περί πολλών, αλλ' ως περί ενός, Και προς το σπέρμα σου, όστις είναι ο Χριστός.» Ήταν πολλοί, αυτό είναι αλήθεια. Τρία εκατομμύρια βγήκαν από την Αίγυπτο, αλλά αυτοί δεν είναι εκείνοι για τους οποίους μιλούσε ο Θεός όταν είπε: «Σε σένα και στο σπέρμα σου», το οποίο ήταν «ως ενός» και «το οποίο είναι ο Χριστός». Το βλέπετε αυτό; Μην αφήνετε το πλήθος του Ισραήλ να μπει στο μυαλό σας όταν διαβάζετε τα λόγια: «Σε σένα και στο σπέρμα σου». Όταν ο Θεός αφαιρεί το «s», δεν μας επιτρέπεται καθόλου να το προσθέσουμε εκεί. Δεν πρέπει να το βάζουμε εκεί ούτε καν στις σκέψεις μας. Ποιος ήταν το σπέρμα; — Ο Χριστός. Όταν λέει: «Σε σένα και στο σπέρμα σου», εσείς κι εγώ δεν πρέπει να το διαβάζουμε με κανέναν άλλο τρόπο παρά μόνο ως «σε σένα και στον Χριστό θα το δώσω, ως αιώνια κληρονομιά». Δεν πρέπει να βάζουμε κανέναν άλλον εκτός από τον Χριστό εκεί, παρά μόνο μέσω του Χριστού. Σε σένα και στον Χριστό θα το δώσω.

TAM1897 Q1 23.10Ο Στέφανος λέει ότι «πλησίαζε ο καιρός της υπόσχεσης, την οποία ο Θεός είχε ορκιστεί στον Αβραάμ». Ο Στέφανος το άντλησε αυτό από τη Γραφή. Θέλω να καταλάβετε ότι αυτό δεν ήταν μια ειδική έμπνευση του Αγίου Πνεύματος που δόθηκε στον Στέφανο εκείνη τη στιγμή, αλλά όλα αυτά υπήρχαν ήδη στη Γραφή, και το Άγιο Πνεύμα τα έδωσε στους άλλους μέσω του Στεφάνου, φέρνοντας στο μυαλό του τα πράγματα που είχε διαβάσει προηγουμένως στη Γραφή. Παρακαλώ, ανοίξτε στο έκτο κεφάλαιο της Εξόδου. Αυτό είναι τόσο σαφές στη Γραφή που δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να το παρακάμψουμε. Αυτή είναι η εποχή της απελευθέρωσης του Ισραήλ, και ο Κύριος θα το έκανε. Έξοδος 6:1-5:—

TAM1897 Q1 23.11Και είπε Κύριος προς τον Μωϋσήν, «Τώρα θέλεις ιδεί τι θέλω κάμει εις τον Φαραώ· διότι διά χειρός κραταιάς θέλει εξαποστείλει αυτούς· και διά χειρός κραταιάς θέλει εκδιώξει αυτούς εκ της γης αυτού.» Ο Θεός ελάλησεν έτι προς τον Μωϋσήν και είπε προς αυτόν, «Εγώ είμαι ο Κυριος· και εφάνην εις τον Αβραάμ, εις τον Ισαάκ και εις τον Ιακώβ, με το όνομα, Θεός Παντοκράτωρ· δεν εγνωρίσθην όμως εις αυτούς με το όνομά μου Ιεοβά· και έτι έστησα προς αυτούς την διαθήκην μου, να δώσω εις αυτούς την γην Χαναάν την γην της παροικίας αυτών, εν ή παρώκησαν· εγώ προσέτι ήκουσα τους στεναγμούς των υιών Ισραήλ διά την υπό των Αιγυπτίων καταδούλωσιν αυτών· και ενεθυμήθην την διαθήκην μου·»

TAM1897 Q1 23.12Ποια ήταν η διαθήκη Του; — Να τους δώσει τη γη. Τι συμβόλιζε η γη; Τι ήταν; — Η γη, ο κόσμος, που ο Κύριος έδειξε στον Αβραάμ και ορκίστηκε να του τη δώσει ως αιώνια κληρονομιά.

TAM1897 Q1 24.1(Φωνές) Τον μέλλοντα κόσμο.

TAM1897 Q1 24.2Τώρα λέει: «ενεθυμήθην την διαθήκην μου». Τι σήμαινε αυτό; «Θυμήθηκα τη διαθήκη μου». Μήπως την είχε ξεχάσει; — Όχι· αλλά ότι είχε έρθει πλέον η ώρα να κάνει αυτό που είχε υποσχεθεί. Θυμάστε ότι στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης λέει: —

TAM1897 Q1 24.3Και ήκουσα άλλην φωνήν εκ του ουρανού, λέγουσαν· Εξέλθετε εξ αυτής ο λαός μου, διά να μη συγκοινωνήσητε εις τας αμαρτίας αυτής, και να μη λάβητε εκ των πληγών αυτής· διότι αι αμαρτίαι αυτής έφθασαν έως του ουρανού, και ενεθυμήθη ο Θεός τα αδικήματα αυτής. Απόδοτε εις αυτήν ως και αυτή απέδωκεν εις εσάς, και διπλασιάσατε εις αυτήν διπλάσια κατά τα έργα αυτής· με το ποτήριον, με το οποίον εκέρασε, διπλάσιον κεράσατε εις αυτήν· όσον εδόξασεν εαυτήν και κατετρύφησε, τόσον βασανισμόν και πένθος δότε εις αυτήν. Διότι λέγει εν τη καρδία αυτής, «Κάθημαι βασίλισσα και χήρα δεν είμαι και πένθος δεν θέλω ιδεί,» διά τούτο εν μιά ημέρα θέλουσιν ελθεί αι πληγαί αυτής, θάνατος και πένθος και πείνα, και θέλει κατακαυθή εν πυρί· διότι ισχυρός είναι Κύριος ο Θεός ο κρίνων αυτήν.

TAM1897 Q1 24.4Όταν ο Θεός θυμήθηκε τις ανομίες της, ήρθε η ώρα να κριθεί. Όταν θυμήθηκε τη διαθήκη Του, ποια ώρα είχε έρθει; — Είχε έρθει η ώρα να εκπληρώσει τον όρκο. Αλλά ποια ήταν η διαθήκη με τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ; — Ήταν να τους δώσει εκείνη τη γη ως αιώνια κληρονομιά, και να τη δώσει σε αυτούς και στο σπέρμα τους. Ποιος ήταν το σπέρμα; — Ο Χριστός.

TAM1897 Q1 24.5διά τούτο ειπέ προς τους υιούς Ισραήλ, «Εγώ είμαι ο Κύριος· και θέλω σας εκβάλει υποκάτωθεν των φορτίων των Αιγυπτίων και θέλω σας ελευθερώσει από της δουλείας αυτών και θέλω σας λυτρώσει με βραχίονα εξηπλωμένον και με κρίσεις μεγάλας· και θέλω σας λάβει εις εμαυτόν διά λαόν μου και θέλω είσθαι Θεός υμών· και θέλετε γνωρίσει ότι εγώ είμαι Κύριος ο Θεός υμών, όστις σας εκβάλλω υποκάτωθεν των φορτίων των Αιγυπτίων·»

TAM1897 Q1 24.6Αν ο Ισραήλ το είχε πιστέψει αυτό, θα χρειαζόταν ποτέ να συνάψει εκείνη τη συμφωνία στο Σινά; Πριν καν ξεκινήσει μαζί τους από την Αίγυπτο, είπε: «Εγώ θα είμαι ο Θεός σας, εσείς θα είστε ο λαός μου. Θα γνωρίσετε ότι εγώ είμαι ο Κύριος».

TAM1897 Q1 24.7και θέλω σας φέρει εις την γην, περί της οποίας ύψωσα την χείρα μου, ότι θέλω δώσει αυτήν εις τον Αβραάμ, εις τον Ισαάκ και εις τον Ιακώβ· και θέλω σας δώσει αυτήν εις κληρονομίαν. Εγώ ο Κύριος.

TAM1897 Q1 24.8«Πλησίαζε ο καιρός της υπόσχεσης, την οποία ο Θεός είχε ορκιστεί στον Αβραάμ». «Θα σε οδηγήσω στη γη που ορκίστηκα να σου δώσω». Ποια είναι, λοιπόν, αυτή η υπόσχεση; Σε ποια γη ήθελε ο Θεός να οδηγήσει τον Ισραήλ; Ποια γη υπήρχε για αυτούς; — Ο μέλλων κόσμος. Τώρα, μην προσπαθήσετε να εξηγήσετε όλα αυτά. Δεν έχω καμία εξήγηση γι’ αυτό. Υπάρχει αυτό που λέει ο λόγος, και το πιστεύω. Δεν χρειάζεται να εξηγηθεί. Χρειάζεται μόνο να πιστευτεί. Όχι, μην προσπαθήσετε να το εξηγήσετε ούτε καν στον εαυτό σας. Αν είναι κάτι καινούργιο για σας, αν είχατε άλλες ιδέες γι’ αυτό, μην προσπαθήσετε να τις προσαρμόσετε σε αυτό. Αφήστε τις όλες πίσω, και δείτε τι λέει αυτό.

TAM1897 Q1 24.9Ρωτώ ξανά. Ποια γη ήταν αυτή που ο Θεός ορκίστηκε να δώσει στον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ;

TAM1897 Q1 24.10(Συνάθροιση) Ο μέλλων κόσμος.

TAM1897 Q1 24.11Θα επιμείνετε σε αυτό; Πριν από λίγο συμφωνήσατε ότι αυτό ήταν σωστό. Ας μην κάνουμε πίσω τώρα, για το καλό της ψυχής μας.

TAM1897 Q1 24.12(Φωνή) Θα είχε έρθει η λύτρωση σε αυτούς;

TAM1897 Q1 24.13Ναι· η λύτρωση θα είχε έρθει σε αυτούς. Η λύτρωση θα είχε έρθει στον κόσμο. Όλα αυτά θα είχαν συμβεί. Αλλά θα είχαν συμβεί με διαφορετικό τρόπο από ό,τι συνέβη. Ο κόσμος θα είχε μια διαφορετική εμπειρία από αυτή που είχε. Κάνουμε λάθος όταν κοιτάζουμε την εμπειρία που είχαν και νομίζουμε ότι αυτό ήταν το κάλεσμα του Θεού προς αυτούς. Είχαν αυτή τη φοβερή εμπειρία επειδή δεν πίστεψαν στο κάλεσμα του Θεού προς αυτούς. Και, αδελφοί, αν εσείς και εγώ σήμερα κοιτάξουμε αυτά τα πράγματα που τέθηκαν τότε μπροστά στον Ισραήλ, όπως τα έβλεπαν εκείνοι, θα κάνουμε τώρα ό,τι έκανε τότε ο Ισραήλ. Ο Ισραήλ δεν είδε τότε αυτό που ο Θεός είχε ετοιμάσει γι’ αυτόν, και γι’ αυτό δεν πήρε αυτό που ο Θεός είχε ετοιμάσει γι’ αυτόν. Τώρα, αν εσείς και εγώ δεν βλέπουμε σε αυτά τα πράγματα τίποτα περισσότερο από ό,τι είδε ο Ισραήλ, δεν θα πάρουμε τίποτα περισσότερο από ό,τι πήρε ο Ισραήλ. Όσο σίγουρα κοιτάζουμε αυτά τα πράγματα όπως τα κοίταζε ο Ισραήλ, τόσο σίγουρα θα κάνουμε σήμερα ό,τι έκανε ο Ισραήλ τότε.

TAM1897 Q1 24.14ημείς ευηγγελίσθημεν, καθώς και εκείνοι· αλλά δεν ωφέλησεν εκείνους ο λόγος, τον οποίον ήκουσαν, επειδή δεν ήτο εις τους ακούσαντας ηνωμένος με την πίστιν. Ας φοβηθώμεν λοιπόν μήποτε, ενώ μένει εις ημάς επαγγελία να εισέλθωμεν εις την κατάπαυσιν αυτού, φανή τις εξ υμών ότι υστερήθη αυτής.

TAM1897 Q1 24.15Θα μας ωφελήσει αυτό τώρα, αν συνδυαστεί με πίστη σε εμάς που το ακούμε; Θεός φυλάξοι να επαναληφθεί σε εμάς η εμπειρία του Ισραήλ. Αυτό μας παρουσιάζεται για να μπορέσουμε να γλιτώσουμε.

TAM1897 Q1 24.16Ας δούμε τι δεν είδαν εκείνοι επειδή δεν πίστεψαν στον Θεό. Ας δούμε τι είχε ο Θεός για αυτούς, και ας το αποκτήσουμε, αντί να βλέπουμε τα πράγματα όπως εκείνοι, και να αποτυγχάνουμε να το αποκτήσουμε όπως εκείνοι.

TAM1897 Q1 24.17Ανοίξτε το δέκατο πέμπτο κεφάλαιο της Εξόδου, και θα το βρείτε να αναφέρεται πολύ ξεκάθαρα. Όταν ο Ισραήλ βγήκε από την Αίγυπτο και διέσχισε την Ερυθρά Θάλασσα, διαβάζετε τα εξής λόγια, στο δέκατο τρίτο εδάφιο:—

TAM1897 Q1 24.18«Με το έλεός σου ώδήγησας τον λαόν τούτον, τον οποίον ελύτρωσας· ώδήγησας αυτόν με την δύναμίν σου προς την κατοικίαν της αγιότητός σου.»

TAM1897 Q1 24.19Αυτό το κεφάλαιο είναι το άσμα του Μωυσή. Όσοι στέκονται στο Όρος Σιών και κερδίζουν τη νίκη επί του θηρίου και επί της εικόνας του και του αριθμού του ονόματός του, τραγουδούν το άσμα του Μωυσή. Όχι ένα άσμα που να μιμείται αυτό. Όχι ένα άσμα που να του μοιάζει. Αλλά τραγουδούν το άσμα του Μωυσή. Αυτό το δέκατο πέμπτο κεφάλαιο της Εξόδου είναι το άσμα μας.

TAM1897 Q1 24.20Πού σκόπευε ο Θεός να τους οδηγήσει; — Στην «αγία κατοικία» Του. Πού βρισκόταν αυτή η αγία κατοικία;

TAM1897 Q1 24.21(Συνάθροιση) «την πόλιν την έχουσαν τα θεμέλια, της οποίας τεχνίτης και δημιουργός είναι ο Θεός.»

TAM1897 Q1 24.22Και ακόμα: «Οι λαοί θέλουσιν ακούσει και φρίξει· πόνοι θέλουσι κατακυριεύσει τους κατοίκους της Παλαιστίνης.»

TAM1897 Q1 24.23Ε. Τζ. Γουάγκονερ.—Πράγματι, έτσι έγινε.

TAM1897 Q1 24.24Φυσικά και συνέβη. Όταν έφτασαν σε εκείνα τα σύνορα, οι ηγεμόνες του Εδώμ έμειναν έκπληκτοι. «τρόμος θέλει καταλάβει τους άρχοντας του Μωάβ· πάντες οι κάτοικοι της Χαναάν θέλουσιν αναλυθή.» Τι θα γινόταν με τους κατοίκους;

TAM1897 Q1 25.1(Φωνές) Θα έλιωναν από τον φόβο.

TAM1897 Q1 25.2Ε. Τζ. Γουάγκονερ.—Είχαν ήδη λιώσει από τον φόβο.

TAM1897 Q1 25.3Μόλις έφτασαν εκεί, ο Ισραήλ ρώτησε: «Θα μας αφήσετε να περάσουμε από τη γη σας;» Τι απάντησαν; — Όχι, κύριε. Δεν τους επιτράπηκε να πατήσουν το πόδι τους στη γη τους. Αλλά αν είχαν πάει κατευθείαν από την Ερυθρά Θάλασσα στα σύνορα του Εδώμ, ολόκληρο το Εδώμ θα είχε μείνει ακίνητο από έκπληξη μέχρι να περάσουν. Ω, ο Ισραήλ ακόμα και σήμερα δεν έχει ανακαλύψει τι έχασε εκεί ο Ισραήλ. Αδελφοί, όταν ανακαλύψουμε τι έχασε εκεί ο Ισραήλ, αυτό θα μας δώσει μια έμπνευση που θα φέρει τη δύναμη του Θεού, και θα το πιστέψουμε.

TAM1897 Q1 25.4Φόβος και τρόμος θέλει επιπέσει επ' αυτούς· από του μεγέθους του βραχίονός σου θέλουσιν απολιθωθή, εωσού περάση ο λαός σου, Κύριε, εωσού περάση ο λαός ούτος, τον οποίον απέκτησας.

TAM1897 Q1 25.5Τι θα κάνει μαζί τους; «Θέλεις εισαγάγει αυτούς και φυτεύσει αυτούς εις το όρος της κληρονομίας σου». Τίνος κληρονομιά; — Του Κυρίου. Αλλά «Ο Θεός, αφού ελάλησε το πάλαι προς τους πατέρας ημών διά των προφητών πολλάκις και πολυτρόπως, εν ταις εσχάταις ταύταις ημέραις ελάλησε προς ημάς διά του Υιού, τον οποίον έθεσε κληρονόμον πάντων». Ποιος οδηγούσε τον Ισραήλ; — Ο Θεός. Προς τι; — «Την κληρονομιά Σου·» όχι τη δική μας — τη δική Σου. «εάν δε ήσθε του Χριστού, άρα είσθε σπέρμα του Αβραάμ και κατά την επαγγελίαν κληρονόμοι.» «Την κληρονομιά Σου, Κύριε». Δεν είναι μόνο αυτό. «Θέλεις εισαγάγει αυτούς και φυτεύσει αυτούς εις το όρος της κληρονομίας σου, τον τόπον, Κύριε, τον οποίον ητοίμασας διά κατοικίαν σου». Δεν είναι μόνο αυτό. «το αγιαστήριον, Κύριε, το οποίον αι χείρες σου έστησαν.» Ποιο αγιαστήριο είναι αυτό που τα χέρια του Κυρίου έχουν ιδρύσει;

TAM1897 Q1 25.6(Φωνές) Το αληθινό αγιαστήριο.

TAM1897 Q1 25.7Φυσικά. «Κεφάλαιον δε των λεγομένων είναι τούτο, Τοιούτον έχομεν αρχιερέα, όστις εκάθησεν εν δεξιά του θρόνου της μεγαλωσύνης εν τοις ουρανοίς, λειτουργός των αγίων και της σκηνής της αληθινής, την οποίαν κατεσκεύασεν ο Κύριος, και ουχί άνθρωπος.» Αυτό είναι το συμπέρασμα της συζήτησής μας απόψε, έτσι δεν είναι; Εκεί ήθελε ο Θεός να οδηγήσει τον Ισραήλ. Αλλά εκείνοι δεν το είδαν. Καταλαβαίνετε; Εκεί θέλει να μας οδηγήσει.

TAM1897 Q1 25.8Καταλαβαίνετε ότι εκεί ήθελε ο Θεός να οδηγήσει τον Ισραήλ τότε; Αν το καταλαβαίνετε, τότε θα είστε έτοιμοι να πάτε στον τόπο που ο Ισραήλ δεν κατάφερε να φτάσει. Αλλά αν νομίζετε ότι αυτό ήταν κάποιο επίγειο αγιαστήριο που έστησε ο άνθρωπος, αυτό είναι το μόνο που είδε ο Ισραήλ, και αυτό είναι το μόνο που θα δείτε κι εσείς. Και ο Ισραήλ δεν μπήκε στη γη, ούτε κι εσείς θα μπείτε. Πρέπει να δούμε περισσότερα από όσα είδε ο Ισραήλ, αλλιώς δεν θα προχωρήσουμε ποτέ πιο μακριά από ό,τι προχώρησε ο Ισραήλ. Αλλά γιατί ο Ισραήλ δεν είδε περισσότερα από όσα είδε; — Δεν πίστεψε. Αλλά εσείς και εγώ πρέπει να πιστέψουμε τώρα αυτό που ο Ισραήλ δεν πίστεψε τότε, αλλιώς δεν θα λάβουμε ποτέ αυτό που ο Ισραήλ έχασε. Αλλά αν πιστέψουμε αυτό που ο Ισραήλ δεν πίστεψε, τότε θα οδηγηθούμε στην κληρονομιά στην οποία ο Ισραήλ δεν οδηγήθηκε, στη σκηνή στην οποία ο Ισραήλ δεν εισήλθε, στην ιερή κατοικία του Θεού, στην πόλη που έχει θεμέλια, της οποίας ο οικοδόμος και δημιουργός είναι ο Θεός.

TAM1897 Q1 25.9Δέκατο όγδοο εδάφιο: «Ο Κύριος θα βασιλεύει στους αιώνες των αιώνων». Θέλει να βασιλεύει ο ίδιος πάνω τους· όχι πια ο Φαραώ· όχι πια ο Νεβρώδ· όχι πια αυτοί οι ειδωλολάτρες· όχι πια αυτός ο απείθαρχος λαός. Ο Θεός ήθελε να οδηγήσει τον Ισραήλ στη γη της ευλογίας και να βασιλεύει επάνω τους εκεί στους αιώνες των αιώνων, αλλά εκείνοι δεν το γνώριζαν. Ω, τι έχασαν επειδή δεν πίστεψαν στον Κύριο! Ω, τι έχουμε χάσει όλα αυτά τα χρόνια! Διότι, όπως θα σας διαβάσω αύριο το βράδυ, θα ήμασταν εκεί εδώ και πολύ καιρό, αν μόνο είχαμε πιστέψει στον Κύριο. Ο Θεός το λέει, και έτσι είναι. Δεν έχουμε καμία δουλειά σε αυτή τη σκηνή απόψε. Δεν έχουμε καμία δουλειά εδώ, κατά δίκαιο, επειδή δεν έχουμε καμία δουλειά στον κόσμο. Όντες όμως στον κόσμο, αυτός είναι ο τόπος για εμάς. Αλλά δεν θα έπρεπε να είμαστε καθόλου στον κόσμο. Θα έπρεπε να βρισκόμασταν στη βασιλεία του Θεού εδώ και πολύ καιρό. Αυτό είναι γεγονός, αδελφοί. Υπάρχουν περισσότερα στη Γραφή από όσα θα μπορούσαμε να αναδείξουμε σε άλλη μία ώρα εδώ, μόνο πάνω σε αυτή τη μία σκέψη.

TAM1897 Q1 25.10Τώρα, ο Μωυσής πίστευε όλα αυτά. Πίστευε ότι πλησίαζε η ώρα της εκπλήρωσης της υπόσχεσης. Αλλά σύντομα επρόκειτο να καταλάβει τον θρόνο της Αιγύπτου. Επρόκειτο να γίνει βασιλιάς. Επρόκειτο να κυβερνήσει· να κατέχει ένα αξίωμα, υψηλότερο από αυτό του δημάρχου ή του γραμματέα οποιασδήποτε πόλης. Επρόκειτο να κυβερνήσει όχι μόνο ένα βασίλειο, αλλά μια αυτοκρατορία· την αυτοκρατορία του κόσμου, και αυτό ήταν δικαίωμά του. Του ανήκε με διπλό δικαίωμα. Δεν χρειαζόταν να θέσει υποψηφιότητα. Θα του περιερχόταν, και δεν υπήρχε κανείς να αμφισβητήσει το δικαίωμά του. Ήταν μόνο ένα βήμα μέχρι τον θρόνο· μόνο μέχρι να πεθάνει αυτός ο Φαραώ, ο οποίος ήταν σχεδόν εκατό ετών. Τότε αυτός ο Μωυσής θα γινόταν βασιλιάς του κόσμου, επειδή η Αιγυπτιακή Αυτοκρατορία εκτεινόταν σε ολόκληρο τον κόσμο.

TAM1897 Q1 25.11Και ο Ισραήλ περνούσε δύσκολες στιγμές εκείνη την εποχή. Το Ισραήλ ήταν καταπιεσμένο, διωκόμενο και αναγκασμένο να εργάζεται σε πλινθοκεραμοποιεία. Ο Μωυσής θα μπορούσε να πει: «Τώρα ο λαός μας καταπιέζεται· διώκεται· υποφέρει για το έργο του Θεού του· αλλά αυτό δεν θα διαρκέσει πολύ, το πολύ, γιατί ο Φαραώ είναι σχεδόν εκατό ετών και δεν μπορεί να ζήσει πολύ ακόμα. Τότε θα επιφέρω μια μεταρρύθμιση. Θα βάλω τάξη σε αυτή την κυβέρνηση. Θα κυβερνήσω δίκαια. Όχι όπως αυτοί οι ασεβείς Φαραώ. Πιστεύω στον Θεό. Είμαι Χριστιανός, και είμαι τόσο πιο κατάλληλος να κυβερνήσω ακριβώς επειδή είμαι Χριστιανός». Και όχι μόνο θα μπορούσε να τους απαλλάξει από τα βάρη τους, αλλά θα μπορούσε να τους δώσει αξιώματα και να κυβερνήσει τον κόσμο μέσω του λαού του Θεού. Δεν ήταν ανοιχτός ο δρόμος; Ήταν μόνο ένα βήμα μέχρι τον θρόνο, και αυτό το βήμα έπρεπε να γίνει σύντομα. Αλλά ας δούμε τι έκανε αυτός ο χριστιανός υπό τέτοιες συνθήκες. Ανοίξτε στο ενδέκατο κεφάλαιο της Επιστολής προς Εβραίους. Κοιτάξτε προσεκτικά, διαβάστε το με προσοχή και δείτε τι λέει. Ο εικοστός τέταρτος στίχος:—

TAM1897 Q1 26.1Διά πίστεως ο Μωϋσής, αφού εμεγάλωσεν, ηρνήθη να λέγηται υιός της θυγατρός του Φαραώ,

TAM1897 Q1 26.2Τι σήμαινε να αρνηθεί να ονομάζεται γιος της κόρης του Φαραώ; Να αρνηθεί να γίνει βασιλιάς. Εκεί βρισκόταν ο θρόνος. Απέμενε μόνο ένα βήμα για να φτάσει σε αυτόν. Αλλά αντί να ανέβει εκεί και να καθίσει στον θρόνο, κατέβηκε. Γύρισε την πλάτη του στον θρόνο της Αιγύπτου, και σε όλους τους θησαυρούς και τις απολαύσεις της Αιγύπτου, και έστρεψε το πρόσωπό του προς μια άλλη χώρα· διότι είχε έρθει η ώρα που ο Θεός θα καλούσε τον λαό Του από εκείνη τη χώρα σε αυτή την άλλη χώρα. Ο Μωυσής πίστευε στον Ιησού Χριστό, και γι’ αυτό πίστευε στον διαχωρισμό της Εκκλησίας από το κράτος. Γι’ αυτό απομακρύνθηκε από το κράτος και στάθηκε ολόψυχα στο πλευρό της Εκκλησίας. Ο Θεός τον κάλεσε να βγει από αυτή τη χώρα, όπως κάλεσε αρχικά τον πατέρα του, τον Αβραάμ, να βγει από τη χώρα του. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ακούστε: «Προτιμώντας να υποφέρει κακουχίες μαζί με τον λαό του Θεού παρά να απολαμβάνει για λίγο τις απολαύσεις της Αιγύπτου;»

TAM1897 Q1 26.3(Συνάθροιση) Αμαρτία.

TAM1897 Q1 26.4Αμαρτία; Ήταν κληρονόμος του θρόνου. Τι ήταν, λοιπόν, για αυτόν το να στρέψει το μυαλό του στον θρόνο της Αιγύπτου, στην εξουσία και στις απολαύσεις του κόσμου, και στις κυβερνήσεις του κόσμου; Τι ήταν; — Αμαρτία. Το λέει αυτό;

TAM1897 Q1 26.5(Φωνές) Ναι.

TAM1897 Q1 26.6Το πιστεύετε αυτό;

TAM1897 Q1 26.7(Φωνές) Ναι.

TAM1897 Q1 26.8Ήταν αμαρτία για τον Ισραήλ τότε;

TAM1897 Q1 26.9(Φωνές) Ναι.

TAM1897 Q1 26.10Τι είναι τώρα;

TAM1897 Q1 26.11(Φωνές) Αμαρτία.

TAM1897 Q1 26.12Αδελφοί, υπάρχουν κάποια πράγματα στη Γραφή που πρέπει να σκεφτούμε. «προκρίνας μάλλον να κακουχήται με τον λαόν του Θεού παρά να έχη πρόσκαιρον απόλαυσιν αμαρτίας». Αλλά μην ξεχνάτε ότι οι απολαύσεις στις οποίες αναφέρεται εδώ — οι απολαύσεις της αμαρτίας — είναι στην πραγματικότητα οι απολαύσεις της Αιγύπτου· οι απολαύσεις του να είσαι βασιλιάς της Αιγύπτου, να κατέχεις αξίωμα στη γήινη κυβέρνηση, να κυβερνάς άλλους ανθρώπους. Όλα αυτά επρόκειτο να του ανήκουν εξ αίματος, εξ αιτίας του δικαιώματος της κληρονομιάς. Δεν χρειαζόταν να θέσει υποψηφιότητα, ούτε να ζητήσει ψήφους. Του αναλογούσαν φυσικά. Η περιγραφή αναφέρει ότι, αν είχε αποδεχτεί και απολαύσει όλες αυτές τις απολαύσεις, θα σήμαινε να απολαμβάνει τις απολαύσεις της αμαρτίας. Αλλά τις εγκατέλειψε. Γιατί; —«κρίνας τον υπέρ του Χριστού ονειδισμόν μεγαλήτερον πλούτον παρά τους εν Αιγύπτω θησαυρούς».

TAM1897 Q1 26.13Πού βρισκόταν ο Χριστός σε σχέση με την αιγυπτιακή κυβέρνηση και τον θρόνο; Ήταν ο Χριστός ένα με την Αίγυπτο; — Όχι. Θα μπορούσε ο Μωυσής να έχει ταυτόχρονα τον Χριστό και τον θρόνο της Αιγύπτου;

TAM1897 Q1 26.14(Φωνές) Όχι.

TAM1897 Q1 26.15Όμως ο θρόνος της Αιγύπτου του αναλογούσε τόσο φυσικά όσο τα φύλλα πέφτουν από τα δέντρα. Δεν χρειάστηκε να αγωνιστεί για το αξίωμα. Ούτε καν για να γίνει υποψήφιος.

TAM1897 Q1 26.16Α. Φ. Μπάλεντζερ.—Ή για να συντάξει μια αναφορά.

TAM1897 Q1 26.17Όχι. Δεν χρειάστηκε καν να βρει έναν εκπρόσωπο για να υποβάλει την αναφορά του στον πρόεδρο.

TAM1897 Q1 26.18Κοιτάξτε ξανά την κατάσταση. Υπήρχε η Αίγυπτος με τον θρόνο της, τις απολαύσεις και τους θησαυρούς της, που του αναλογούσαν τόσο φυσικά όσο τα φύλλα πέφτουν από ένα δέντρο, χωρίς καμία προσωπική προσπάθεια από την πλευρά του. Το μόνο που είχε να κάνει ήταν να καθίσει με σταυρωμένα χέρια, μέχρι ο βασιλιάς να πεθάνει από γηρατειά, και τότε όλα θα ήταν δικά του. Ωστόσο, προτιμούσε να είναι μαζί με τον Χριστό και να υποφέρει τον ονειδισμό Του, παρά να βρίσκεται εκεί στον θρόνο της Αιγύπτου. Και να έχετε ιδιαίτερα κατά νου ότι, για να είναι μαζί με τον Χριστό, έπρεπε να γυρίσει την πλάτη του στον θρόνο και σε όλους τους θησαυρούς και τις απολαύσεις της Αιγύπτου.

TAM1897 Q1 26.19Μην πείτε τώρα ότι εγώ το έβαλα αυτό εκεί, ότι το επινόησα. Προσέξτε τι λέει ο λόγος, και θα δείτε ότι όλα αυτά βρίσκονται εκεί. Δεν είναι πραγματικά εκεί;

TAM1897 Q1 26.20(Φωνές) Ναι.

TAM1897 Q1 26.21Ας το διαβάσουμε ξανά, και θα έρθει η ώρα να κλείσουμε για απόψε· αύριο το βράδυ θα μελετήσουμε ξανά τον Ισραήλ:—

TAM1897 Q1 26.22Διά πίστεως ο Μωϋσής, αφού εμεγάλωσεν, ηρνήθη να λέγηται υιός της θυγατρός του Φαραώ, προκρίνας μάλλον να κακουχήται με τον λαόν του Θεού παρά να έχη πρόσκαιρον απόλαυσιν αμαρτίας, κρίνας τον υπέρ του Χριστού ονειδισμόν μεγαλήτερον πλούτον παρά τους εν Αιγύπτω θησαυρούς· διότι απέβλεπεν εις την μισθαποδοσίαν.

TAM1897 Q1 26.23«Πλησίαζε ο καιρός της υπόσχεσης, την οποία ο Θεός είχε ορκιστεί στον Αβραάμ» να του δώσει την ευλογημένη ανταμοιβή. Ο Μωυσής πίστεψε αυτό και αποχώρησε από το κράτος, γύρισε την πλάτη του στον θρόνο, επιλέγοντας το όνειδος του Χριστού αντί για όλη τη δύναμη, την απόλαυση και τη δόξα της Αιγύπτου. Και μην ξεχνάτε ότι έπρεπε να γυρίσει την πλάτη του σε όλα αυτά, για να γίνει μέτοχος του ονείδους του Χριστού.