Το Πνεύμα της Προφητείας. – Αρ. 2
TAM1897 D 21.2Κήρυγμα που δόθηκε το πρωί της Τετάρτης, 10 Φεβρουαρίου 1897 Δημοσιεύθηκε στο «General Conference Daily Bulletin», 15 Φεβρουαρίου 1897, Τόμος 1, Αρ. 2, σελ. 21-22.
TAM1897 D 21.3Αυτό που ακολουθεί δεν είναι παρά μια περίληψη των παρατηρήσεων του πάστορα Τζόουνς. Επειδή πολλοί είχαν φτάσει μετά την προηγούμενη συνάντηση, ήταν απαραίτητο να αφιερωθεί αρκετός χρόνος στην επανάληψη των σημείων που είχαν επισημανθεί την προηγούμενη ημέρα. Επιπλέον, ο ομιλητής είπε ότι το πρόβλημά μας ως λαού δεν είναι ότι δεν πιστεύουμε ονομαστικά ότι οι Μαρτυρίες προέρχονται από τον Θεό· αλλά αυτό που πρέπει να μάθουμε είναι πώς να τις πιστεύουμε. Αν ο μόνος τρόπος που έχουμε για να εκφράσουμε την πίστη μας στις Μαρτυρίες είναι να λέμε στους ανθρώπους ότι πιστεύουμε σε αυτές, η πίστη μας δεν έχει καμία αξία. Με αυτόν τον τρόπο ανοίγουμε το δρόμο στους ανθρώπους να αμφισβητήσουν την ειλικρίνεια της πίστης μας. Αν πραγματικά πιστεύουμε στις Μαρτυρίες, δεν θα χρειαστεί να το πούμε στους ανθρώπους. Η ζωή μας θα είναι μαρτυρία της πίστης που υπάρχει μέσα μας.
TAM1897 D 21.4Υπάρχει απομάκρυνση από τον Θεό, και ο ναός χρειάζεται καθαρισμό, ακριβώς όπως συνέβαινε στις παλιές ημέρες στην Ιερουσαλήμ. Έχουμε οδηγηθεί σε αυτή την κατάσταση επειδή αγνοήσαμε τις Μαρτυρίες του Πνεύματος του Θεού. Όμως, πολλοί από εκείνους που τις αγνόησαν πίστευαν σε αυτές, και εκείνη την εποχή κρατούσαν αυτές τις Μαρτυρίες στα χέρια τους, χωρίς να υποθέτουν ότι τις αγνοούσαν. Συνεπώς, αυτό που θέλουμε να μάθουμε είναι πώς να αντιμετωπίζουμε τις Μαρτυρίες του Πνεύματος.
TAM1897 D 21.5Και δεν πρέπει να σκεφτούμε ούτε για μια στιγμή, όταν δίνεται μια μαρτυρία και κατονομάζεται κάποιος, ότι ο Θεός του επιτίθεται για να τον καταστρέψει. Ο σκοπός του Κυρίου είναι να τον απομακρύνει από τα σφάλματα που τον βλάπτουν και εμποδίζουν το έργο του Θεού. Είναι να σώσει τον άνθρωπο και να καταστρέψει το σφάλμα. Ο Θεός δεν θα καταστρέψει ούτε θα καταδικάσει έναν άνθρωπο, εκτός αν αυτός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την αμαρτία. Όταν αυτός ο άνθρωπος απομακρυνθεί από την λανθασμένη πορεία του, αναγνωρίσει τη μαρτυρία και διορθώσει τη στάση του ενώπιον του Θεού, δεν βρίσκεται πλέον στη θέση στην οποία τον βρήκε η μαρτυρία. Αυτή η μαρτυρία μπορεί τότε να χρησιμοποιηθεί ως προειδοποίηση για άλλους, αλλά δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιηθεί για να καταδικάσει τον άνθρωπο που έχει αναγνωρίσει το λάθος του.
TAM1897 D 21.6Ο τρόπος του Θεού είναι να κάνει τον άνθρωπο κάτι που δεν είναι· να δώσει στον άνθρωπο κάτι που δεν έχει. Δεν μπορούμε να εφαρμόζουμε τις Μαρτυρίες στους άλλους. Όχι, ούτε καν στους εαυτούς μας από έξω. Πρέπει να ανοίξουμε την καρδιά μας στον Θεό, για να δεχτούμε τη μαρτυρία, ώστε ο Κύριος να εμφυτεύσει τη θεία αρχή, δίνοντάς μας αυτό που δεν έχουμε, κάνοντάς μας κάτι που δεν είμαστε, και έτσι ο ίδιος, μέσω του Αγίου Πνεύματός Του, να εφαρμόσει πραγματικά τη μαρτυρία. Τότε θα εμφανιστεί στη ζωή μας, θα εκδηλωθεί στις πράξεις μας, αυτό που ο Θεός έχει εμφυτεύσει μέσα μας. Αυτό σημαίνει να δεχόμαστε τις Μαρτυρίες. Οτιδήποτε λιγότερο από αυτό δεν σημαίνει ότι τις δεχόμαστε.
TAM1897 D 21.7Η δύναμη που εμφυτεύει ο Θεός, όταν γίνει δεκτή στην καρδιά, θα δώσει στον άνθρωπο τη δύναμη να αντέξει στον πειρασμό και εν μέσω της αδυναμίας του. Θα του δώσει αυτό που δεν κατέχει και θα τον κάνει αυτό που δεν είναι από τη φύση του.
TAM1897 D 21.8Όταν ένας άνθρωπος αποτυγχάνει σε μια θέση στην οποία έχει τοποθετηθεί, τείνουμε να πιστεύουμε ότι ο Θεός έκανε λάθος επιτρέποντάς του να βρεθεί εκεί· αλλά αυτό δεν ισχύει. Ο Θεός δεν έκανε λάθος τοποθετώντας τον Σαούλ ως βασιλιά του Ισραήλ· αλλά ο Σαούλ έκανε λάθος που δεν έγινε αυτό που ο Θεός ήθελε να είναι. Έκανε λάθος ακολουθώντας τους δικούς του δρόμους και σχέδια, αντί να ακούει τη φωνή του Θεού. Ομοίως, ο Θεός δεν έκανε λάθος όταν έθεσε τον Ιεροβοάμ βασιλιά του Ισραήλ. Αν και ο σκοπός του Θεού να διαχωρίσει τις δέκα φυλές από τον Ιούδα δεν πραγματοποιήθηκε λόγω της πονηρίας του λαού, ο Θεός είχε ένα σχέδιο, αλλά ο Ιεροβοάμ δεν επέτρεψε να εκτελεστεί. Ο Θεός μπορεί να καλέσει εμένα ή εσάς σε μια θέση, και αν έχουμε κάποιο σημείο αδυναμίας που θα εμποδίσει τη χρησιμότητά μας, και ο Θεός μας στείλει ένα μήνυμα, αυτό το μήνυμα έχει σκοπό να μας κάνει αυτό που θέλει να είμαστε, ώστε μέσω της χάρης Του να σταθούμε εκεί που θέλει να σταθούμε.
TAM1897 D 22.1«Μέρα με τη μέρα οι άνθρωποι αποκαλύπτουν αν το βασίλειο του Θεού βρίσκεται μέσα τους. Αν ο Χριστός βασιλεύει στις καρδιές τους, αποκτούν σταθερότητα στις αρχές, ισχύ, ικανότητα να σταθούν ως πιστοί φρουροί, αληθινοί μεταρρυθμιστές· διότι δεν μπορεί να υπάρξει μεταρρύθμιση αν δεν υπάρχει πλήρης συνεργασία με τον Ιησού Χριστό. Μέσω της χάρης του Χριστού, οι άνθρωποι πρέπει να χρησιμοποιούν τις ικανότητες που τους έχει δώσει ο Θεός για να μεταρρυθμίσουν τους εαυτούς τους [όχι για να μεταρρυθμίσουν τους άλλους, αλλά για να μεταρρυθμίσουν τους εαυτούς τους]· με αυτή την πράξη αυταπάρνησης, την οποία ο Κύριος του ουρανού βλέπει με έγκριση, κερδίζουν νίκες επί των δικών τους κληρονομικών και καλλιεργημένων τάσεων. Τότε, όπως ο Δανιήλ, αφήνουν εντυπώσεις στις καρδιές των άλλων που δεν θα σβηστούν ποτέ. Η επιρροή θα μεταφερθεί σε όλα τα μέρη του κόσμου.»
TAM1897 D 22.2Το έργο της μεταρρύθμισης αρχίζει από τον εαυτό μας. Μπορώ να αφήσω εντυπώσεις στις καρδιές των άλλων μόνο όταν έχω μεταρρυθμίσει τον εαυτό μου. Ο Θεός αγγίζει τους άλλους αγγίζοντας εμάς, και αγγίζει τους άλλους μέσω εμάς. Ανοίξτε στη Β΄ Κορινθίους 1:3, 4:—
TAM1897 D 22.3Ευλογητός ο Θεός και Πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο Πατήρ των οικτιρμών και Θεός πάσης παρηγορίας, ο παρηγορών ημάς εν πάση τη θλίψει ημών, διά να δυνάμεθα ημείς να παρηγορώμεν τους εν πάση θλίψει διά της παρηγορίας, με την οποίαν παρηγορούμεθα ημείς αυτοί υπό του Θεού·
TAM1897 D 22.4Ο Θεός μας παρηγορεί για να μπορούμε να παρηγορούμε τους άλλους· ο Θεός μας βοηθά για να μπορούμε να βοηθάμε τους άλλους. Οδηγούμαστε σε μια κατάσταση όπου χρειαζόμαστε την παρηγοριά του Θεού, για να μπορούμε να παρηγορούμε τους άλλους. Έχει στο μυαλό Του τους άλλους όταν μας παρηγορεί. «Και είτε θλιβόμεθα, θλιβόμεθα υπέρ της παρηγορίας σας και σωτηρίας». Αν υποφέρω, αυτό γίνεται για την παρηγοριά και τη σωτηρία κάποιου άλλου ανθρώπου. Μπορεί να μην συναντήσω για χρόνια αυτόν τον άνθρωπο που πρέπει να παρηγορήσω· αλλά κάποια στιγμή θα τον συναντήσω, και η εμπειρία που έχω βιώσει με προετοιμάζει να καθίσω δίπλα του, ή να τον πιάσω από το χέρι, και να γίνω βοήθεια και παρηγοριά γι’ αυτόν. Αυτός λαμβάνει από εμένα αυτό που έχω λάβει από τον Θεό, και το λαμβάνει για να το μεταδώσει με τη σειρά του σε άλλους, και αυτοί σε άλλους· και έτσι η επιρροή της χάρης του Θεού που μας έχει δοθεί εκτείνεται σε όλη τη γη, αν και μπορεί να μην βγούμε από την Πολιτεία στην οποία ζούμε. Αδελφοί, αυτό είναι που θέλει να κάνει ο Θεός μαζί μας, και τότε η επιρροή μας θα μεταφερθεί σε όλα τα μέρη του κόσμου.
TAM1897 D 22.5Τώρα, όσον αφορά το ερώτημα: Πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε τις Μαρτυρίες; Ας διαβάσουμε πώς στην πραγματικότητα απορρίφθηκαν, ενώ θεωρούνταν ότι γίνονταν αποδεκτές. Τότε θα μάθουμε πώς να αποφύγουμε αυτό το λάθος και πώς να τις αποδεχόμαστε. Εδώ διαβάζω για κάποιον του οποίου «το παράδειγμα συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην υπονόμευση της εμπιστοσύνης στις Μαρτυρίες». Πώς το έκανε αυτό; — «Ο ίδιος περπάτησε ακριβώς αντίθετα προς το φως που ο Θεός έχει δώσει». Όμως, δεν υπέθετε ότι περπατούσε ακριβώς αντίθετα προς αυτές. Νόμιζε ότι έκανε το σωστό απέναντί τους. Πώς, λοιπόν, έπεσε τόσο έξω από το στόχο; Εδώ είναι η απάντηση: «Οι επιπλήξεις και οι προειδοποιήσεις από τον Κύριο έχουν παρακαμφθεί, και έχουν ερμηνευθεί και ακυρωθεί από τα τεχνάσματα των ανθρώπων».
TAM1897 D 22.6Πώς «παρακάμφθηκαν»; Εδώ είναι η απάντηση: «Γιατί επινοήσατε αδύναμες δικαιολογίες;» «Ω, πόσο θα έπρεπε να ντρέπονται εκείνοι που αποστράφηκαν από τη συμβουλή του Θεού και προσπάθησαν να συγκαλύψουν την εντύπωση που ο Θεός θα είχε δημιουργήσει».
TAM1897 D 22.7Πώς «ερμηνεύτηκαν»; Εδώ είναι η απάντηση: «Τις ερμήνευσαν με τον δικό τους τρόπο, λέγοντας ότι δεν είχαν τέτοια πρόθεση».
TAM1897 D 22.8Και έτσι οι Μαρτυρίες παρακάμφθηκαν, ερμηνεύτηκαν και ακυρώθηκαν από εκείνους που νόμιζαν ότι τις πίστευαν και ότι τις αποδέχονταν. Τώρα, μήπως τις παρακάμπτετε εσείς με αδύναμες δικαιολογίες; Μήπως τις ερμηνεύετε και τις ακυρώνετε δίνοντάς τους τη δική σας ερμηνεία, λέγοντας ότι δεν εννοούσαν αυτό ή εκείνο; — Φυσικά και το κάνετε· ξέρετε ότι το κάνετε. Ας το σταματήσουμε λοιπόν αυτή τη στιγμή.
TAM1897 D 22.9Πώς, λοιπόν, πρέπει να γίνουν δεκτές; Πώς θα ξέρουμε τι εννοούν; Εδώ είναι η απάντηση: «Εννοούσαν ακριβώς όσα έλεγαν.» Τι εννοούν; — «Ακριβώς όσα λένε.» Μπορείτε να πείτε τι λένε; — Ναι, είναι αρκετά εύκολο. Τότε πάρτε τις ακριβώς όπως λένε. Ανοίξτε διάπλατα την καρδιά σας στον Θεό, ώστε με το αγαθό Πνεύμα Του να εμφυτεύσει εκεί την αρχή που βρίσκεται ακριβώς σε αυτό που λέει, και τότε αυτή η αρχή θα εμφανιστεί, θα λάμψει στη ζωή σας· τότε θα έχετε αποδεχτεί τις Μαρτυρίες. Τότε θα ξέρετε ότι πιστεύετε στις Μαρτυρίες. Τότε δεν θα υπάρχει κίνδυνος να κάνετε λάθος σχετικά με αυτό. Και οι άλλοι θα το γνωρίζουν, διότι θα αφήσετε εντυπώσεις στις καρδιές που δεν θα σβηστούν ποτέ, και θα δοξάσουν τον Θεό την ημέρα της επίσκεψης του Θεού.
TAM1897 D 22.10Ο Λόγος του Θεού είναι το πρότυπό μας. Κάθε πράξη αγάπης, κάθε λέξη καλοσύνης, κάθε προσευχή υπέρ των παθόντων και των καταπιεσμένων, αναφέρεται ενώπιον του αιώνιου θρόνου και καταχωρείται στο άφθαρτο αρχείο του Ουρανού. Ο θείος Λόγος χύνει φως στην πιο σκοτεινή κατανόηση, και αυτό το φως κάνει τους πιο μορφωμένους να αισθάνονται την ανεπάρκειά τους και την αμαρτωλότητά τους. — Μαρτυρία αρ. 31.