La Apostateco de Izrael. – N-ro 1

TAM1897 Q1 33.6Prediko farita dimanĉan vesperon, la 7-an de marto 1897 Presita en la General Conference Bulletin, Unua Kvaronjaro, 1897, Vol. 2, N-ro 1, pp. 33-40.

TAM1897 Q1 33.7EN la leciono antaŭ kelkaj vesperoj mi deklaris, ke mi neniam vidis ĝis lastatempe kopion de la dek ordonoj publikigitan de Sepatagaj Adventistoj, ekster la Biblio, kiu estus laŭ la maniero, kiel Dio eldiris ilin. Mi ĝojas, ke venis la tempo, kiam Sepatagaj Adventistoj povas havi kopion de la leĝo de Dio, kiel Dio donis ĝin. Mi ĝojas, ke Frato Howe eldonis kopiojn de la leĝo de Dio, kiel Dio ĝin donis. Kaj nun ni ne plu elmetu nin al la sama akuzo kiel aliaj, ke ni preterlasas parton de la leĝo de Dio, kiam ni parolas antaŭ la popolo.

TAM1897 Q1 33.8Vi povas sufiĉe klare vidi, ke la viro, kiu unue disdonis tiun kopion de la leĝo de Dio, kiun preskaŭ ĉiuj aliaj uzas, estis Egipto. Estas skribite: “Mi estas la Eternulo, via Dio, kiu elkondukis vin el la lando Egipta, el la domo de sklaveco.” Sed li diris al si mem: Tio ne validas por mi, nek por iu ajn vivanta nuntempe; ĉar ni neniam estis elkondukitaj el Egiptujo. Tio estis nur por la Judoj. Li tial forlasis ĝin kaj presis la reston de la leĝo, kaj tiel prezentis al la mondo mutiligitan kopion de la leĝo, kiun la Sinjoro mem donis. Li tiel kaŭzis, ke ŝajnu, ke la sola dokumento, kiun la Sinjoro iam eldiris el la ĉielo, komenciĝis sen diri, kiu estis ĝia aŭtoro, eĉ sen prezenti Lin, sed komenciĝis simple en rekta, nedifinita maniero: “Ne ekzistu ĉe vi aliaj dioj antaŭ Mi.” La demando tute nature tuj povus leviĝi: Kiu do vi estas? Kiu parolas? Nu, kiam la leĝo estas prenita tiel, kiel ĝi estis donita, Dio diras, kiu parolas. “Mi estas la Eternulo, via Dio, kiu elkondukis vin el la lando Egipta, el la domo de sklaveco.” Jen kiu parolas; vi ne havos aliajn diojn antaŭ Mi, “kiu povas elaĉeti el la sklaveco de Egiptujo.”

TAM1897 Q1 33.9Alia penso ĉi tie estas grava: Kiam la leĝo estas presita sen la enkonduko, kiun la Sinjoro mem parolis, kiel kutime okazas sur diagramoj kaj kartoj, oni trovas necesa meti ĉe ĝia komenco la vortojn, “La Leĝo de Dio.” Tio montras, ke homoj konscias la neceson, ke estu ia atesto pri kies leĝo temas, kaj kiu parolas ĉi tiujn ordonojn. Kaj, vidante tiun neceson, homoj metas ĉe la komenco de la leĝo de Dio sian propran ateston, ke ĝi estas la leĝo de Dio.

TAM1897 Q1 33.10Sed se ili nur presus la leĝon tiel, kiel la Sinjoro ĝin donis, ili havus la propran ateston de la Sinjoro, ke ĝi estas la leĝo de Dio, kaj ke estas Li mem, kiu parolas ĉi tiujn ordonojn. Li diras: “Mi estas la Eternulo, via Dio, kiu elkondukis vin el la lando Egipta, el la domo de sklaveco. Ne ekzistu ĉe vi aliaj dioj antaŭ Mi”, ktp. Kaj kiam homoj povas havi la propran ateston de la Sinjoro, ke ĝi estas Lia leĝo, certe ne estos bezono de iu ajn homa atesto, ke ĝi estas la leĝo de Dio.

TAM1897 Q1 33.11Kaj ĉu ne estas la atesto de la Sinjoro, ke ĉi tio estas Lia leĝo, pli bona ol la atesto de iu ajn homo aŭ de ĉiuj homoj kune? Kaj kiam homoj preterlasas la propran ateston de la Sinjoro, ke ĉi tio estas Lia leĝo, kaj metas tien sian propran ateston, ĉu povus esti iu pli klara kazo de homoj, kiuj metas sin en la lokon de Dio? Ho, ni forigu ĉi tiun arogantan, malkapablan faradon; kaj ni prenu la sanktan leĝon tiel, kiel ĝia sankta Aŭtoro ĝin parolis kaj skribis! “Mi estas la Eternulo, via Dio, kiu elkondukis vin el la lando Egipta, el la domo de sklaveco.” Amen. Estu tiel.

TAM1897 Q1 33.12Havante tie ĉion, kion la Sinjoro parolis, la leĝo de Dio tiam prezentas al la mondo kaj la Elaĉetinton kaj la Kreinton. Ĝi tiam diras al ĉiuj homoj, ke tiu, kiu estas la Aŭtoro de tiu leĝo, tiu, kiu vokas la homon al ĝia observo, estas kaj Elaĉetinto kaj Kreinto. Tion montras la leĝo mem. Kaj kiam ili forlasas la parton, kiu malkaŝas la Elaĉetinton, ne estas mirinde, ke ili volas kaj pretas forlasi la parton, kiu malkaŝas la Kreinton de la homo. Satano ĉiam volis forigi la leĝon, kaj kaŝi de la homoj ĝian gravecon. Li komencis per tio, ke li forlasis la Elaĉetinton el ĝi; kaj nun li finas per tio, ke li forlasas la Kreinton el ĝi. Sed la Sinjoro volas, ke ni sciu, ke estas Li, kiu liberigis nin el Egiptujo, por ke ni povu vidi kaj la Elaĉetinton kaj la Kreinton en la leĝo, kiun Li donis al la homo.

TAM1897 Q1 34.1Alia afero. Kiam vi kaj mi povas vidi, kaj ja vidas, ke Izrael, kiam ili eniris la landon, tute ne iris en la landon, kiun la Sinjoro intencis por ili, sed tute preteriris ĝin, ni povas vidi, kiel estis seniluziiĝo por Moseo ne iri tien. Nun, kiam ŝajnas, kiel al iuj homoj, ke Izrael eniris la landon, kiun la Sinjoro preparis por ili, kaj ke tio estis ĝuste la loko, kien la Sinjoro volis konduki ilin, kaj oni poste vidas, ke Moseo mortis kaj iris en la ĉielon, ili diras, ke Moseo finfine ricevis la plej bonan parton; kaj ke ne estis tiom granda seniluziiĝo forpreni lin el la lando kaj konduki lin en la ĉielon.

TAM1897 Q1 34.2Sed kiam ni komprenas, ke la Sinjoro volis konduki lin en Sian sanktan loĝejon, en la lokon, kiun Li faris por Si mem por loĝi, en la sanktejon, kiun Liaj manoj starigis; tiam ni povas vidi, kiel estis seniluziiĝo eĉ por Moseo morti kaj iri al la ĉielo sen eniri tiun landon. Kiam li povis vidi, ke lia peko iel kontribuis al tio, ke ili ne eniru la benitan teron de promeso; kiam li povis vidi, ke Izrael maltrafis tion, kion la Sinjoro havis por ili: kiam li vidis la gloran landon, kiel li faris de la supro de Nebo, kaj devis pripensi la longajn epokojn de vagado, apostateco kaj aflikto, tra kiuj la afero kaj la popolo de Dio devis pasi, kaj scii, ke li eĉ iomete kontribuis al kaŭzado de tiu longa kurso de vagado; sufiĉe facile videblas, kia peza seniluziiĝo estis por li ne eniri tiun landon sen morti entute—eĉ kvankam li estis levita al la ĉielo el la tombo.

TAM1897 Q1 34.3Alia teksto, se iu ajn estus bezonata por establi la fakton, ke Izrael ne eliris el Egiptujo dum ili estis en la dezerto, troviĝas en la libro de Josuo. Vi memoras la pasaĵon,—post kiam ili transiris la Jordanon, tiam ili estis cirkumciditaj,—estas skribite: “Hodiaŭ Mi derulis de vi la hontindaĵon de Egiptujo.” Tiuj homoj, vi vidas, kiuj forlasis Egiptujon, neniam eliris el Egiptujo ĝis ili transiris la Jordanon; ĉar nur tiam la hontindaĵo de Egiptujo estis forigita. Tiam ili ĉiuj estis konvertitaj homoj. Tiu tuta nacio transiris la Jordanon per fido. Ĝi estis nacio, kiu kredis Dion, kaj ne estis nek malkonsenta voĉo nek dubanta penso,—tiam ili estis ekster Egiptujo. Tiel vi vidas, ke estas tute evidente, ke la spirita Egiptujo estas la laŭvorta Egiptujo de la Biblio.

TAM1897 Q1 34.4Nun ni turnas nin al la ĉi-vespera teksto. Jen Nombroj 23:9. Mi komencas legi ekde la sepa versiklo. Jen Bileam profetanta por Balak, reĝo de Moab.

TAM1897 Q1 34.5Kaj li komencis sian inspiritaĵon, kaj diris: El Aram venigis min Balak, Reĝo de Moab, el la montoj orientaj: Venu, malbenu al mi Jakobon, Kaj venu, malbondiru kontraŭ Izrael. Kiel mi tiun malbenos, kiun ne malbenas Dio? Kiel mi tiun malbondiros, kiun ne malbondiras la Eternulo? De la supro de rokoj mi vidas lin, Kaj de altaĵoj mi rigardas lin; Jen la popolo loĝas aparte Kaj ne estas kalkulata inter la nacioj.

TAM1897 Q1 34.6Tiu ĉi teksto parolas al ni ĉi-vespere. Tio estas nuna vero. Tio estis la esprimita volo de Dio koncerne Lian popolon, kiam ili estis ĉe la limo de la lando, al kiu Li volis konduki ilin, post kiam Li vokis ilin el la lando Egipta. Ili vagadis en la dezerto dum kvardek jaroj, kaj nun venis al la limo de la lando. Kaj jen estas Lia volo koncerne ilin, ke ili loĝu sole, kaj ne estu kalkulataj inter la nacioj.

TAM1897 Q1 34.7La fundamentan kialon por tio, aŭ unun el la kialoj, ni pli bone diru, vi komprenos, turniĝante al la sepa ĉapitro de la Agoj. Stefano parolis tiun tagon, kaj rakontis, ke la Sinjoro elkondukis la popolon el Egiptujo, el la lando de sklaveco per mirakloj kaj signoj, kaj en la tridek-sepa kaj tridek-oka versikloj vi trovas ĉi tiujn vortojn; en la tridek-oka versiklo estas la aparta pasaĵo:—

TAM1897 Q1 34.8Tiu estas tiu Moseo, kiu diris al la Izraelidoj: Profeton el viaj fratoj, similan al mi, starigos por vi la Eternulo, via Dio; Lin vi aŭskultu. Li estas tiu, kiu estis en la eklezio en la dezerto. (laŭvorta traduko de KJV)

TAM1897 Q1 34.9Do kio estis Izrael en la dezerto?—La eklezio. Kio ĝi devis esti, kiam ili transiris la riveron kaj eniris la landon?—La eklezio. Kio estis tiu diro krom ke devas esti apartigo inter eklezio kaj ŝtato?—same kiel, kiam Li elkondukis Abrahamon el tiu lando, la Sinjoro instruis al la mondo apartigon inter eklezio kaj ŝtato, kaj same kiel Li montris per Abraham, ke tiu apartigo de eklezio kaj ŝtato devas komenciĝi en la koro de la individuo.

TAM1897 Q1 34.10Se mi ne estas apartigita en mia koro de la ŝtato, estos unuiĝo de eklezio kaj ŝtato kie ajn mi estas. Kaj tiel, eĉ se mi ne okupas postenon en la ŝtato, aŭ ne kandidatiĝas por posteno tie, mi estos politikisto en la eklezio; kaj mi kandidatiĝos por posteno tie, kaj faros politikajn intrigojn tie. Do, se homo ne estas en la koro apartigita de la ŝtato, kaj tamen apartenas al la eklezio, li pli bone partoprenu en la politiko de la mondo kaj estu politikisto tie, ol enporti sian politikon en la eklezion.

TAM1897 Q1 34.11Do kiam la Sinjoro vokis Abrahamon, Li diris, unue, “Eliru el via lando.” Kaj nun, kiam Abraham plimultiĝis kaj fariĝis la eklezio, kaj tiu eklezio estas sur la sojlo de eniro en la specialan servon de la Sinjoro antaŭ la nacioj, Li deklaras, ke tiu eklezio ne estu kalkulata inter la nacioj; ĝi devas loĝi aparte. Vi povas vidi, kiel la Sinjoro volis, ke la popolo tenu sin al tio, ĉar Li sciis, kiaj estis la nacioj; kaj Li sciis, kiel la nacioj atingis tiun staton. Li volis, ke Lia eklezio loĝu sole, ke ĝi havu neniun reganton krom Li mem, neniun leĝon krom Lia leĝo, neniun leĝaron de iu ajn speco krom la vorto de la Sinjoro, neniun registaron krom tiu de la Sinjoro.

TAM1897 Q1 35.1Dio intencis, kiam Li enkondukis ilin en la landon, esti la kapo de la eklezio. Jesuo Kristo estis la kapo de la eklezio, kompreneble, tute same reale kiel li estas nun. Vi scias el la lecionoj, kiujn ni studis, kiel la popolo ekhavis reĝregadon, monarkion, kaj tiel plu; tio okazis per foriro de Li, per malsukceso rekoni Dion kiel sian solan Reganton, Lian leĝon kiel la solan leĝon. Ili fariĝis idolanoj, kaj tiel perdis la regadon de Dio super si, kaj la potencon de Lia leĝo super si; kaj post kiam ili apartiĝis de Dio, devis esti regado inter ili por kontentigi la ambicion de tiuj, kiuj volis regi siajn kunulojn, kaj por protekti ilin kontraŭ si mem en ilia sovaĝeco, pro tio, ke ili forlasis Dion.

TAM1897 Q1 35.2Sed la Sinjoro apartigis Izraelon de ĉiuj popoloj kaj registaroj, al Si mem. La Sinjoro nun komencis kun Izrael ĝuste tie, kie Li komencis kun Abraham, por ke Izrael estu apartigita de la reĝoj kaj regantoj ĉirkaŭ ili, de ĉiaspecaj teraj registaroj ĉirkaŭ ili. Li volis, ke Lia popolo loĝu sole, kaj ne estu tia, kia povus esti kalkulita inter iuj ajn el la nacioj, tiel ke, kiam la nacioj rigardus ilin, ili vidu, ke Izrael ne povus esti kalkulita kiel el ilia speco.

TAM1897 Q1 35.3Li volis, ke Izrael staru antaŭ la mondo tiel distinge—kaj tio distingus ilin de ĉiuj aliaj nacioj—ke ĉiuj nacioj rigardantaj ilin dirus: Tio estas unika; tio ne estas la sama speco de regado kiel la nia. Ili ne havas reĝon; ĉiu ŝajnas povi vivi sen iu ajn reganto. Kaj ili komencus enketi pri tio; ili dirus: Kio estas la kaŭzo de tio? Kiel vi elturniĝas sen la tuta aparataro de reĝo, armeoj, impostoj, kaj ĉiuj tiuj aferoj, kiujn ni devas elteni? La respondo estus: Nu, Dio estas nia reĝo. Kaj ne necesas eĉ proksimume tiom da elspezo por administri Lian registaron, kiom por la via; ĉar ni ne havas tiajn problemojn, kiajn vi havas. Jes; ni ne havas impostojn, kaj Li estas tiel bona, ke ni amas doni al Li ĉion, kion ni havas, por subteni kaj disvastigi la benojn de Lia registaro.

TAM1897 Q1 35.4Kaj kiam Lia popolo diros tion al la paganoj, la paganoj diros: ‘Certe ĉi tiu nacio estas saĝa kaj prudenta popolo; kaj kiu nacio sur la tero estas tiel granda, kiu havas tiel saĝajn, tiel bonajn juĝojn, kiel ĉi tiu tuta leĝo? Kaj kiu nacio havas Dion tiel proksiman al si, kiel la Eternulo, via Dio, estas en ĉio, pri kio ni vokas Lin?’ Jen kion la Sinjoro intencis. Kaj Li diris, ke Izrael “loĝas aparte Kaj ne estas kalkulata inter la nacioj.” Li intencis instrui al la tuta mondo apartigon de eklezio kaj ŝtato, ne nur en la eklezio, sed ankaŭ inter la nacioj, rilate al la ŝtatoj, kaj ankaŭ rilate al la eklezio mem.

TAM1897 Q1 35.5Nur rigardu ĉi tien la skribon, kaj vi vidos tion. Readmono 4. Kelkaj versikloj rakontas la tuton, kion mi skizis. Komencante de la unua versiklo, legante ĝis la oka:—

TAM1897 Q1 35.6Kaj nun, ho Izrael, aŭskultu la leĝojn kaj la regulojn, kiujn mi instruas al vi, ke vi ilin plenumu, por ke vi vivu kaj venu kaj heredu la landon, kiun la Eternulo, la Dio de viaj patroj, donas al vi. Ne aldonu al tio, kion mi ordonas al vi, kaj ne deprenu de ĝi; sed observu la ordonojn de la Eternulo, via Dio, kiujn mi ordonas al vi. Viaj okuloj vidis, kion la Eternulo faris pro Baal-Peor; ĉar ĉiun homon, kiu sekvis Baal-Peoron, la Eternulo, via Dio, ekstermis el inter vi; sed vi, kiuj restis aliĝintaj al la Eternulo, via Dio, vi ĉiuj vivas hodiaŭ. Rigardu, mi instruis al vi leĝojn kaj regulojn, kiel ordonis al mi la Eternulo, mia Dio, ke vi agu tiel en la lando, en kiun vi venas, por ekposedi ĝin. Kaj observu kaj plenumu ilin; ĉar tio estas via saĝo kaj via prudento en la okuloj de la popoloj, kiuj aŭdos pri ĉiuj ĉi tiuj leĝoj, kaj diros: Efektive, popolo saĝa kaj prudenta estas tiu granda popolo. Ĉar kie estas granda popolo, al kiu dioj estas tiel proksimaj, kiel la Eternulo, nia Dio, ĉiufoje, kiam ni vokas al Li? Kaj kie estas granda popolo, kiu havas leĝojn kaj regulojn justajn, kiel la tuta ĉi tiu instruo, kiun mi donas al vi hodiaŭ?

TAM1897 Q1 35.7Ĉu do estis loko por la kreado de ia ajn leĝo aŭ leĝaro inter Izrael?—“Ne aldonu al tio, kion mi ordonas al vi, kaj ne deprenu de ĝi.” Ili devis fari ĝuste tion. Iliaj leĝoj estis ĉiuj faritaj por ili. Ilia leĝaro estis tute kompletigita kaj perfekta; kaj dum ili havis tion, ili bezonis nenion alian, kaj tuj kiam okazis, ke ili bezonis alian, tio mem estis pruvo, ke ili forlasis Dion.

TAM1897 Q1 35.8Dum ili bezonis ian ajn leĝaron, de si mem, inter si mem, tio estis pruvo, ke ili forlasis Dion, ke Lia leĝo ne plu sufiĉis por ili, kaj ke Lia regado ne plu sufiĉis por ili. Tiel precize estas kun ĉiuj ceteraj paganoj. Tiel estas kun ĉiuj nacioj. Tiel ili fariĝis paganoj. Kaj vi scias, ke Izrael sekvis ĝuste tiun saman vojon. Ili forgesis Dion kaj komencis praktiki idolkulton, kaj tiam diris: Ni devas havi reĝon, por ke ni estu kiel ĉiuj nacioj. Sed ne forgesu, ke ili devis forĵeti Dion antaŭ ol ili povis havi reĝon; kaj forĵetante Dion, por esti kiel la nacioj, kiel la paganoj,—tio estas la laŭvorta penso,—forĵetante Dion por esti kiel la nacioj, ili fariĝis kiel la nacioj, kiuj forĵetis Dion. Vi scias tion per la tuta sekva historio.

TAM1897 Q1 35.9Tial estas tute klare, ke ne estas la volo de Dio, ne estas por la interesoj de Lia popolo, ke ili estu kiel la nacioj. Ne estas la volo de Dio, ne estas por la bono de la popolo, ke ili havu ian ajn registaron similan al tiuj de la ĉirkaŭaj nacioj. Vi scias, ke ĉi tiuj ne ekestis pro sekvado de Dio, sed ili ekestis pro apostateco. El ĉio ĉi, estas tute klare, ke Dio ne intencis, ke Lia popolo starigu registaron por si mem inter si mem.

TAM1897 Q1 36.1La Sinjoro ne intencis, ke ili starigu registaron similan al tiuj de la ĉirkaŭaj nacioj. Kiam Li diras: “Ne aldonu al tio, kion mi ordonas al vi, kaj ne deprenu de ĝi”, vi povas vidi, ke Li tiel malpermesis al ili ĉian leĝdonadon, ĉian ombron de leĝaro, kaj tiel malpermesis al ili iam ajn starigi ian ajn registaron inter si.

TAM1897 Q1 36.2Kaj el tio estas tute klare, ke kiam ili sentis la bezonon de ia ajn registaro inter si, en kiu ili devus havi leĝojn kaj regantojn krom Dio, tio mem estis pozitiva pruvo, ke ili forgesis Dion; ke ili foriris de Li; ke Lia registaro ne sufiĉis; ke Lia potenco ne estis sur ili por teni ilin, kaj tial ili devis krei kaj establi ian propran registaron, por protekti sin kontraŭ si mem.

TAM1897 Q1 36.3Do vi vidas, ke ne estis laŭ la volo de la Sinjoro, ke Lia popolo, loĝanta sole, havu propran registaron inter si. Ne estis Lia volo, ke ili loĝu inter la nacioj, kaj havu registaron kiel la nacioj; ĉar kiam ili entreprenus krei propran registaron por regi sin inter si, tio estus ĝuste kiel la registaroj de la nacioj, ĉar ili ĉiuj estis homaj, kaj la homaro estas ĉie la sama. Do kiam Izrael entreprenis starigi registaron por regi sin mem, ĝi estis kiel tiuj de siaj najbaroj, kaj ne povis esti io alia. Ĝi estis pagana. Kaj ĝi ĉiam estos pagana, kie ajn oni ĝin provos.

TAM1897 Q1 36.4“Ne aldonu al tio, kion mi ordonas al vi, kaj ne deprenu de ĝi; sed observu la ordonojn de la Eternulo, via Dio, kiujn mi ordonas al vi.” Dio intencas, ke Liaj ordonoj, Lia leĝo, Lia regado, sufiĉu por Lia popolo. Kaj tio sufiĉas por Lia popolo. Tio estas decidita. Ĝi ĉiam sufiĉos por Lia popolo. Sed ĝi ne sufiĉas por tiuj, kiuj ne havas ĝin; ĝi ne sufiĉas por tiuj, kiuj apartiĝas de Dio kaj de Lia leĝo kaj regado. Lia regado do ne sufiĉas por ili, ĉar ili ne havas ĝin; kaj tiam, se ili kreas propran, ĝi estas ĝuste kiel tiu de la paganoj.

TAM1897 Q1 36.5Viaj okuloj vidis, kion la Eternulo faris pro Baal-Peor; ĉar ĉiun homon, kiu sekvis Baal-Peoron, la Eternulo, via Dio, ekstermis el inter vi; sed vi, kiuj restis aliĝintaj al la Eternulo, via Dio, vi ĉiuj vivas hodiaŭ. Rigardu, mi instruis al vi leĝojn kaj regulojn, kiel ordonis al mi la Eternulo, mia Dio, ke vi agu tiel en la lando, en kiun vi venas, por ekposedi ĝin. Kaj observu kaj plenumu ilin; ĉar tio estas via saĝo kaj via prudento en la okuloj de la popoloj.

TAM1897 Q1 36.6“tio estas via saĝo kaj via prudento en la okuloj de la popoloj.” Ne nur en miaj okuloj; sed faru tion, kaj ĉiuj nacioj, la paganoj, diros, ke vi estas saĝaj. La nacioj, la paganoj, diros, ke vi estas prudentaj.

TAM1897 Q1 36.7Rigardu, mi instruis al vi leĝojn kaj regulojn, kiel ordonis al mi la Eternulo, mia Dio, ke vi agu tiel en la lando, en kiun vi venas, por ekposedi ĝin. Kaj observu kaj plenumu ilin; ĉar tio estas via saĝo kaj via prudento en la okuloj de la popoloj, kiuj aŭdos pri ĉiuj ĉi tiuj leĝoj, kaj diros: Efektive, popolo saĝa kaj prudenta estas tiu granda popolo. Ĉar kie estas granda popolo, al kiu dioj estas tiel proksimaj, kiel la Eternulo, nia Dio, ĉiufoje, kiam ni vokas al Li? Kaj kie estas granda popolo, kiu havas leĝojn kaj regulojn justajn, kiel la tuta ĉi tiu instruo, kiun mi donas al vi hodiaŭ? Nur gardu vin kaj forte gardu vian animon, ke vi ne forgesu la aferojn, kiujn vidis viaj okuloj, kaj ke ili ne eliru el via koro dum via tuta vivo; kaj rakontu al viaj filoj kaj al la filoj de viaj filoj pri la tago, en kiu vi staris antaŭ la Eternulo, via Dio, ĉe Ĥoreb.

TAM1897 Q1 36.8Ne forgesu tion, kion vi vidis kaj aŭdis, sed precipe ne forgesu tion, kion vi aŭdis, kiam vi staris antaŭ Ĥoreb tiun tagon. Kion ili aŭdis?—Ho, la leĝon de Dio; la ordonojn de Dio kaj la fidon de Jesuo ili aŭdis tiun tagon; voĉo el la ĉielo proklamis elaĉeton kaj kreadon, ke homoj ne peku. Sed Izrael forgesis Dion, kaj fariĝis idolana, kaj diris: “Faru por ni reĝon; faru por ni reĝon, kiel ĉiuj nacioj.” Sed pri tiu tempo, kiam ili estis nemakulitaj, la Sinjoro poste diris (Psalmo 81:13-16):—

TAM1897 Q1 36.9Ho, se Mia popolo aŭskultus Min, Se Izrael irus per Miaj vojoj! Rapide Mi faligus iliajn malamikojn, Kaj kontraŭ iliajn premantojn Mi direktus Mian manon. La malamantoj de la Eternulo humiliĝus antaŭ Li, Kaj ilia bonstato estus eterna. Kaj Mi manĝigus al ili grason de tritiko, Kaj Mi satigus vin per mielo el roko.

TAM1897 Q1 36.10Nun la Sinjoro diras pri ni, ke Li liberigis nin el la povo de mallumo, kaj translokis nin en la regnon de Sia kara Filo. La regno de Dio estas denove establita inter Lia popolo, kaj “la regno de Dio estas en vi,” kaj ĝi estas inter vi, estante en ĉiu unuopa kaj en ĉiuj. Do, la regno de Dio estas perfekta regno, ĉar la reĝo estas perfekta reĝo, ĉar la leĝo de tiu regno estas perfekta leĝo. Do, ĉu perfekta reĝo, kaj perfekta leĝo, kaj perfekta regno, sufiĉas por vi? Ĉu vere? Ĉu tio sufiĉas por homo?—Ho jes, certe! Ĉu ĝi devus sufiĉi por homo?

TAM1897 Q1 36.11Kaj se ĉio tio ne sufiĉas por homo, ĉu la problemo estas kun la regno, aŭ kun la homo?—Vi scias, ke la problemo povas esti nur kun la homo. Sed supozu, ke la homo deklaras sin kristano. Ĉu la problemo ankoraŭ estas kun la homo, aŭ kun la regno?

TAM1897 Q1 36.12(Voĉoj) Kun la homo.

TAM1897 Q1 36.13Supozu, ke li deklaras sin Sepataga Adventisto, kaj la regno de Dio ne sufiĉas por li; supozu, ke vi kunigas amason da ili, kaj la regno de Dio ne sufiĉas por ili, sed ili devas havi regnon propran, alian regnon; ili devas starigi registaron, devas impostigi sin, elekti el si regantojn por regi sin; ĉu ili estas la infanoj de Dio? Ĉu la perfekta regno de Dio sufiĉas por ili? Ĉu ili apartenas al la regado de Dio? Ĉu la regado de Dio sufiĉas por ili? Ĉu la regno de Dio estas en ili? Ĉu ĝi estas? Kiel povas esti, kiam la perfekta regno, kaj la perfekta reĝo, kaj la perfekta leĝo, ne sufiĉas por ili?

TAM1897 Q1 37.1Vi vidas do, ke la apartigo de eklezio kaj ŝtato, eĉ inter Sepatagaj Adventistoj, komenciĝas en la koro; kaj ĝi devas komenciĝi tie ĉe ĉiu homo, ĉie, aŭ ne povas esti apartigo de eklezio kaj ŝtato tie, kie li estas. Se neniu homo en la kvara jarcento, en la Romia Imperio, estus havinta union de eklezio kaj ŝtato en sia propra koro, ne estus formiĝinta papeco en la kvara jarcento. Se li havus en sia koro nur la eklezion, sole la eklezion, kaj nenion el la ŝtato, nenion el la principoj de la ŝtato, nur la eklezion,—Dion, Lian regnon, Lian leĝon, Lian justecon, Lin solan regantan tie,—ĉu iam povus esti papeco?

TAM1897 Q1 37.2(Voĉoj) Ne.

TAM1897 Q1 37.3Do, kio estas la afero, kiun oni ĉiam devas eviti?—Ĉia ajn unuiĝo de eklezio kaj ŝtato en la koro. Kio, do, estas la sola certa garantio kontraŭ papeco?—Estas ami Dion per la tuta koro, kaj la tuta animo, kaj la tuta menso, kaj la tuta forto. Estas “Iru el via lando, el inter via parencaro, kaj el la domo de via patro.” Estas turni vian dorson al Egiptujo. Estas “loĝas aparte Kaj ne estas kalkulata inter la nacioj.”

TAM1897 Q1 37.4Mi nun legas el “Imperioj de la Biblio,” paĝo 152 kaj pluen, kelkajn citaĵojn, kiujn mi tie enmetis el “Patriarĥoj kaj Profetoj,” kun bibliaj versikloj, pri ĉi tiu sama rilato. Unue mi legas kelkajn el miaj propraj vortoj; sed mi diros al vi, kiam mi legos la vortojn de “Patriarĥoj kaj Profetoj:”—

TAM1897 Q1 37.5“Jen la popolo loĝas aparte Kaj ne estas kalkulata inter la nacioj.” La Sinjoro neniam intencis, ke Lia popolo estu formita en reĝlandon, aŭ ŝtaton, aŭ registaron, kiel la popoloj de ĉi tiu mondo. Ili ne devis esti kiel la nacioj ĉirkaŭ ili. Ili devis esti apartigitaj al Dio “de ĉiu popolo, kiu estas sur la tero.” “la popolo … ne estas kalkulata inter la nacioj.”

TAM1897 Q1 37.6Nun, se mi konsideras min apartenanta al la ŝtato Germanio, ĉu tiam mi konsideras min inter la nacioj? Se mi konsideras min apartenanta al la registaro de Anglio, parto de ĝi, lojala kaj patriota civitano, kiu batalus por la flago, ĉu mi konsideras min inter la nacioj? Kaj se mi batalas por tiu flago, mia flago, mia brita flago, kaj mia frato, Sepataga Adventisto ĉi tie, apartenas al Usono, kaj estas lojala kaj patriota, kaj la du nacioj eniras militon, kaj li devas forpeli invadojn, kaj okazas konflikto, tiam mi estas sur unu flanko, kaj mia frato estas sur la alia, kaj frato batalas kontraŭ frato. Ĉu Dio ordonis tion?—Vi scias, ke Li ne faris tion. Ĉu do Li iam celis ion, kiam Li diris, ke la popolo loĝos sole, kaj ne estos kalkulita inter la nacioj?

TAM1897 Q1 37.7Mi legas plu iom el mia propra verkado en “Imperioj de la Biblio:” — Ilia registaro devis esti teokratio pura kaj simpla — Dio ilia sola Reĝo, ilia sola Reganto, ilia sola Leĝdonanto. Ĝi estis, ja, eklezia organizo, komenciĝanta per la organizado de “la eklezio en la dezerto;” kaj devis esti apartigita de ĉiu ideo pri ŝtato. La sistemo formita en la dezerto per Moseo, kaj daŭrigita en Kanaan per Josuo, estis celita esti eterna.

TAM1897 Q1 37.8Nun mi legas el “Patriarĥoj kaj Profetoj:”—

TAM1897 Q1 37.9La registaro de Izrael estis administrata en la nomo kaj per la aŭtoritato de Jehovo. La tasko de Moseo, de la sepdek pliaĝuloj, de la regantoj kaj juĝistoj, estis simple plenumigi la leĝojn, kiujn Dio donis. Ili ne havis aŭtoritaton leĝdoni por la nacio.

TAM1897 Q1 37.10Kiu ne havis aŭtoritaton leĝdoni por la nacio?

TAM1897 Q1 37.11(Voĉoj) La eklezio.

TAM1897 Q1 37.12Kiom da homoj konsistigis la eklezion? Ĉu ĝi inkluzivis unu, aŭ du, aŭ dek, aŭ dek du, aŭ eĉ kvindek?—Jes. Ĉu do ili, aŭ iu ajn el ili, havis ian aŭtoritaton leĝdoni por la ceteraj, aŭ eĉ por si mem?—Ili ne havis.

TAM1897 Q1 37.13ho Izrael, aŭskultu la leĝojn kaj la regulojn, kiujn mi instruas al vi, ke vi ilin plenumu, por ke vi vivu kaj venu kaj heredu la landon, kiun la Eternulo, la Dio de viaj patroj, donas al vi. Ne aldonu al tio, kion mi ordonas al vi, kaj ne deprenu de ĝi.

TAM1897 Q1 37.14Denove citante nun el “Patriarĥoj kaj Profetoj:”—

TAM1897 Q1 37.15Tio estis, kaj daŭre estis, la kondiĉo de la ekzisto de Izrael kiel nacio.

TAM1897 Q1 37.16Kiam do Izrael forlasis tion, kaj faris la paŝon formi regnon kaj esti kiel la nacioj, kion tio signifis?—La perdon de ekzisto. Ne forgesu tion.

TAM1897 Q1 37.17Nun alia paragrafo, kiun mi verkis, kaj kiun mi volas ripeti nun:—

TAM1897 Q1 37.18La principoj de la regado de Izrael estis sole tiuj de pura teokratio. En ajna regado, nur lojaleco al la principoj de la regado flanke de la civitanoj povas igi ĝin sukcesa.

TAM1897 Q1 37.19Tio estas universale konsiderata tiel. Kian registaron ni konsideras ĉi tie?—La registaron de Dio. Civitanoj de kia registaro ili estis?—La registaro de Dio. Do, lojaleco al la principoj de tiu registaro estis la sola afero, kiu povis sukcesigi tiun registaron kaj tiun regadon, eĉ kiam Dio mem regas.

TAM1897 Q1 37.20Nur per la konstanta, daŭra ĉeesto de Dio kun Izrael, la tie establita registaro povis eble sukcesi. Tial lojaleco al la principoj de tiu registaro, de la popolo, postulis, ke ĉiu el la popolo konstante celu la daŭran ĉeeston de Dio kun si mem, kiel la solan Reĝon, Reganton kaj Leĝdonanton, en la tuta konduto de sia ĉiutaga vivo. Sed “sen fido neeble estas plaĉi al Li.” Estas “per fido”, ke Dio loĝas en la koro kaj regas en la vivo. Tial la fundamenta principo, ja eĉ la mema ekzisto, de la registaro de Izrael, kuŝis en viva, konstanta fido de la flanko de la popolo de Izrael.

TAM1897 Q1 38.1Kaj ĝuste ĉi tie Izrael malsukcesis. Fakte, ĝi estas la sola loko, kie ili povis malsukcesi. Ili ne restis en fido; ili ne restis fidelaj al sia Reĝo kaj registaro. La popolo, kiu eniris la landon, kiu per fido transiris la Riveron Jordanon sur seka tero kiam la rivero estis tute en inundo, pro kies fido la muroj de Jeriĥo falis plataj kiam ili ĉirkaŭiris ĝin dum sep tagoj, kaj kriis la venkan krion de fido—tiu popolo kredis la Sinjoron, kaj Li estis kun ili per potenco. Sed venis ŝanĝo. La popolo perdis la purecon de la fido, kaj falis en formalismon. La rakonto estas rakontita por ni en kelkaj koncizaj versikloj en la Skribo. “Kaj la popolo servis al la Eternulo dum la tuta vivo de Josuo, kaj dum la tuta vivo de la plejaĝuloj, kiuj vivis longe post Josuo, kaj kiuj vidis ĉiujn grandajn farojn de la Eternulo, kiujn Li faris al Izrael. Kaj mortis Josuo, filo de Nun, servanto de la Eternulo, en la aĝo de cent dek jaroj. … Kaj ankaŭ tiu tuta generacio alkolektiĝis al siaj patroj; kaj aperis post ili generacio alia, kiu ne konis la Eternulon, nek la farojn, kiujn Li faris al Izrael. Kaj la Izraelidoj faris malbonon antaŭ la okuloj de la Eternulo, kaj servis al Baaloj. Kaj ili forlasis la Eternulon, Dion de iliaj patroj, kiu elkondukis ilin el la lando Egipta, kaj ili sekvis aliajn diojn, el la dioj de la popoloj, kiuj estis ĉirkaŭ ili, kaj ili adoris ilin, kaj kolerigis la Eternulon. Kaj ili forlasis la Eternulon, kaj servis al Baal kaj al Aŝtar.”—“Imperioj de la Biblio,” pp. 153, 154.

TAM1897 Q1 38.2Tio estas precize tiel, kiel ili faris en la tempo de Nimrod. Kio estis la konsekvenco en la tempo de Nimrod?—Ili starigis unu el si mem kiel reĝon, rifuzinte Dion kiel reĝon. Ĉu estas do io mirinda, ke la konsekvenco estu la sama kun Izrael nun en ĉi tiu tempo?

TAM1897 Q1 38.3Ne havante la ĉeeston de Dio en la koro por apartigi ilin eĉ de si mem, kaj tiel fari ilin malsamaj ol aliaj popoloj, ili estis tiel similaj al la ĉirkaŭaj nacioj, ke estis sufiĉe nature, ke ili aliĝu al ili en la adorado de iliaj dioj. Kiam, sekve de ilia apostateco, la ŝarĝo de iliaj propraj faroj kaj la subpremadoj de la paganoj fariĝis tiel pezaj, ke ili ne plu povis elteni ilin, ili turniĝis al la Sinjoro per la tuta koro, fidis nur al Li, kaj tiel en Li trovis gloran liberigon de siaj pekoj kaj de ĉiuj siaj subpremantoj. Sed liberiĝinte, ili tamen ne kultivis kaj ne serĉis la ĉeeston de sia Sinjoro kaj Liberiganto; tial ilia religio denove fariĝis formala, kaj ili baldaŭ denove adoptis la manierojn de la paganoj, kaj adoris iliajn diojn.

TAM1897 Q1 38.4Se nur ili estus direktintaj siajn korojn al la Sinjoro kaj fidintaj Lin ĉiam, kiel ili faris dum tiuj reformaj periodoj, ili estus trovintaj, ke Li estis por ili ĉiam ĝuste tia, kia Li estis en tiuj okazoj. Tiam ilia tuta vivo estus estinta tio, kion Li ĉiam deziris, ke ĝi estu — unu daŭra progreso antaŭen kaj supren, dum ili kreskus en graco kaj en la scio pri la Sinjoro nia Savanto. Tiam ili estus estintaj brila kaj hela lumo por ĉiuj nacioj.

TAM1897 Q1 38.5Anstataŭ esti per tiuj ripetitaj spertoj kondukitaj al la punkto, kie ili finfine kaj por ĉiam malfidus sin mem kaj fidus nur la Sinjoron, ili fakte atingis la staton, kie ili finfine malfidis la Sinjoron kaj proponis tute fidi je si mem. En sia nekredemo kaj apostateco, ili povis vidi en la daŭraj atakoj de la paganoj, per kiuj la lando estis prirabita kaj la popolo subpremita, nur pruvon, ke por ĉiuj praktikaj celoj la regado de Dio malsukcesis.—“Imperioj de la Biblio,” pp. 154, 155.

TAM1897 Q1 38.6Nun denove citante el “Patriarĥoj kaj Profetoj:”—

TAM1897 Q1 38.7Ĉiujn malbonojn, kiuj estis la rezulto de ilia propra peko kaj stulteco, ili imputis al la regado de Dio.

TAM1897 Q1 38.8Vi vidas do, kiam ajna popolo, kiu deklaras sin apartenanta al la Sinjoro, bezonas ian ajn alian registaron ol Lian, kio estas la problemo. Ili foriris de Dio; ili eniris en malbonon; ili suferas malbonojn de multaj specoj; kaj tiujn ili atribuas al la registaro de Dio. La registaro de Dio ne estis sufiĉe bona por ili; ĝi ne faris sufiĉe por ili. Kial?—Ĉar ili ne havis ĝin.

TAM1897 Q1 38.9Mi plu legas el “Patriarĥoj kaj Profetoj:”—

TAM1897 Q1 38.10Iom post iom ili perdis sian respekton al Dio, kaj ĉesis alte taksi la honoron esti Lia elektita popolo. Allogitaj de la pompo kaj parado de paganaj monarkoj, ili laciĝis pro sia propra simpleco. Ĵaluzo kaj envio ekestis inter la triboj. Internaj malkonkordoj malfortigis ilin; ili estis daŭre elmetitaj al invadoj de siaj paganaj malamikoj: kaj la popolo komencis kredi, ke por konservi sian pozicion inter la nacioj, la triboj devas esti unuiĝintaj sub forta centra registaro. Kiam ili foriris de obeemo al la leĝo de Dio, ili deziris esti liberigitaj de la regado de sia dia Reganto; kaj tiel la postulo pri monarkio fariĝis disvastiĝinta tra la tuta Izrael.

TAM1897 Q1 38.11Mi nun legas el tio, kion mi verkis en “Imperioj de la Biblio:”—

TAM1897 Q1 38.12Estis la sama rakonto de Babel kaj Egiptujo denove. La ĉef-trompanto sedukis ilin al idolkulto, kaj el idolkulto al monarkio, por ke li povu akiri superregadon super ili, kaj per teraj influoj forlogi ilin de la servado al Dio, aŭ per forto malpermesi al ili servi al Dio.

TAM1897 Q1 38.13Kaj vi scias, ke Izrael persekutis la profetojn, ili malpermesis la predikadon de la vorto de Dio, same kiel ĉiu alia pagana nacio sur la tero faris de la tempo de Nimrod ĝis ĉi-vespere, kaj same kiel ĉiu alia pagana nacio faros, eĉ se ĝi estu starigita de Sepatagaj Adventistoj.

TAM1897 Q1 38.14Nun mi denove citas el “Patriarĥoj kaj Profetoj:”—

TAM1897 Q1 38.15Dio deziris, ke Lia popolo rigardu nur al Li kiel al sia Leĝdonanto kaj sia Fonto de forto. Sentante sian dependecon de Dio, ili konstante estus altiritaj pli proksimen al Li. Ili fariĝus altigitaj kaj nobligitaj, taŭgaj por la alta sorto, al kiu Li vokis ilin kiel Sian elektitan popolon. Sed kiam homo estis metita sur la tronon, tio tendencus turni la mensojn de la popolo for de Dio.

TAM1897 Q1 38.16Kaj ne gravas, ĉu li estas Sepataga Adventisto; tio emas deturni la mensojn de la popolo de Dio.

TAM1897 Q1 38.17Mi plu legas el “Patriarĥoj kaj Profetoj:”—

TAM1897 Q1 38.18Ili pli fidus je homa forto kaj malpli je dia potenco—

TAM1897 Q1 39.1Ĉu ili bezonis protekton kontraŭ la paganoj?—Jes. Ĉu la paganoj ne atakis ilin, kaj faris atakojn kontraŭ ili?—Jes. Ĉu ili bezonis protekton?—Jes. Kial ili starigis registaron?—Por protekto—por protekto kontraŭ la atakoj de la paganoj.

TAM1897 Q1 39.2Kion diris la Sinjoro, se ili obeus Lin kaj observus Liajn leĝojn? Dum la festoj, ĉiuj viroj povis forlasi siajn hejmojn kaj supreniri al Jerusalem, kaj neniu damaĝus ilin, nek dezirus ilian landon. Sed kiam ili forlasis Dion kaj ne havis Lian protekton, ili ne povis forlasi siajn domojn sen ke la paganoj envenus. Kaj eĉ dum ili ĉiuj estis hejme, la paganoj atakis ilin. Kiam ilia tritiko maturiĝis kaj pretis por rikolto, la paganoj venis kaj prenis ĉion, eĉ kiam la viroj ĉiuj estis hejme. Kaj kiam la vinberoj maturiĝis kaj pretis por rikolto, la paganoj venis kaj rikoltis ilin ĉiujn. Kial?—Ĉar la popolo forlasis Dion, kaj Li ne povis beni ilin en ilia foriro, kiel Li benus ilin kiam ili estis kun Li, ĉar fari tion nur kuraĝigus ilin en ilia foriro.

TAM1897 Q1 39.3Do tiam:—

TAM1897 Q1 39.4Kiam homo estis metita sur la tronon, tio tendencus forturni la mensojn de la popolo de Dio. Ili fidus pli je homa forto kaj malpli je dia potenco, kaj la eraroj de ilia reĝo kondukus ilin al peko, kaj apartigus la nacion de Dio.

TAM1897 Q1 39.5Sekve ili diris al Samuel: “starigu do al ni reĝon, por ke li juĝadu nin, kiel ĉe ĉiuj popoloj.”

TAM1897 Q1 39.6Nun mi denove citas el “Patriarĥoj kaj Profetoj,” alian pasaĵon, kiu kondukas ĝuste ĝis la nuntempo:—

TAM1897 Q1 39.7Kaj ankoraŭ [Kien tio kondukas?—Al la nuntempo.] la sopiro konformiĝi al mondaj praktikoj kaj kutimoj ekzistas inter tiuj, kiuj deklaras sin la popolo de Dio. Dum ili foriras de la Sinjoro, ili fariĝas avidaj pri la gajnoj kaj honoroj de la mondo. Kristanoj konstante serĉas imiti la praktikojn de tiuj, kiuj adoras la dion de ĉi tiu mondo. Multaj instigas, ke per unuiĝo kun mondanoj kaj konformiĝo al iliaj kutimoj ili povus havi pli fortan influon sur la malpiuloj.

TAM1897 Q1 39.8Tion diris Izrael.

TAM1897 Q1 39.9Sed ĉiuj, kiuj sekvas tiun vojon, per tio apartiĝas de la Fonto de sia forto. Iĝante amikoj de la mondo, ili estas malamikoj de Dio. Pro tera distingiĝo, ili oferas la nedireblan honoron, al kiu Dio ilin vokis, nome elmontri la laŭdojn de Tiu, kiu elvokis nin el mallumo en Sian mirindan lumon.— “Patriarĥoj kaj Profetoj,” ĉap. 59, par. 13.

TAM1897 Q1 39.10Nun mi legas plu, pri Izrael en tiu malproksima tempo:—

TAM1897 Q1 39.11“Kiel ĉiuj nacioj.” La Izraelidoj ne komprenis, ke esti en ĉi tiu rilato malsamaj ol aliaj nacioj estis speciala privilegio kaj beno. Dio apartigis la Izraelidojn de ĉiu alia popolo, por fari ilin Sia propra aparta trezoro. Sed ili, neglektante ĉi tiun altan honoron, fervore deziris imiti la ekzemplon de la paganoj.

TAM1897 Q1 39.12Mi plu legas el “Patriarĥoj kaj Profetoj:”—

TAM1897 Q1 39.13La tagoj de la plej granda prospero de Izrael estis tiuj, en kiuj ili agnoskis Jehovon kiel sian Reĝon,—kiam la leĝoj kaj la registaro, kiujn Li starigis, estis rigardataj kiel superaj al tiuj de ĉiuj aliaj nacioj.

TAM1897 Q1 39.14Kiam mi rigardas la registaron kaj la leĝon de Dio kiel superajn al tiuj de ĉiuj aliaj nacioj, kiel mi povas havi ian rilaton kun la aliaj nacioj? Do, se mi devas starigi ion similan al la aliaj nacioj por regi min mem, por teni min en la ĝusta vojo, kaj tiujn ĉirkaŭ mi, kiuj estas samaj kiel mi, ĉu tiam mi konsideras la regadon kaj la leĝojn de Dio superaj al tiuj, kiujn mi mem starigos? Do, kiam mi konsideras Liajn leĝojn ne superaj al tiuj, kiujn mi mem starigos, kien tio metas min?

TAM1897 Q1 39.15(Voĉoj) Super Dion.

TAM1897 Q1 39.16Same kiel la alia papo; same kiel Nimrod,—metante min en la lokon de Dio. Neniu homo povas meti sin en la lokon de Dio sen meti sin super Dion.

TAM1897 Q1 39.17Kune kun tio, mi skribis tion, kion vi rekonos kiel la veron:—

TAM1897 Q1 39.18Sed ĉio ĉi estis nun forgesita, pro ilia firma decido havi reĝon, registaron, ŝtaton, kiel ĉiuj nacioj. Kontraŭ la esprimita volo de la Sinjoro, Izrael insistis esti kalkulita inter la nacioj.... Ho, se Izrael estus sciinta en tiu sia tago, la aferojn, kiuj apartenis al ilia paco! Ho, se ili estus kredintaj la Sinjoron, kaj estus agnoskintaj, ke Li sciis, pli bone ol ili, la vojon, kiun ili devus sekvi por sia bono! Sed kontraŭ Lia plej forta petego kaj plej solena averto ili fermis siajn orelojn kaj hardis siajn korojn, kaj tiam kaj tie ekiris la vojon, kiu, kun senkompata logiko, kondukis al ilia neniigo kaj kiel nacio, kaj kiel la elektita popolo.

TAM1897 Q1 39.19Okazis ankaŭ, ke la triboj disiĝis—la dek kaj la du. Kio fariĝis el la dek?—Ili senĉese sekvis la vojon de apostateco, ĝis ili ekkriis, “Ni ne havas reĝon.” Tiam la Sinjoro venis al ili per la profeto Hoŝea, kaj diris: Mi estos via Reĝo; revenu al Mi, ho Izrael, vi forkuris de Mi; Mi estos via Reĝo. Sed ili ne volis reveni; kaj ili estis forportitaj en kaptitecon, kaj pereis por ĉiam.

TAM1897 Q1 39.20Kiam tio estis farita, estis skribite pri Judujo de Hoŝea: “Jehuda ankoraŭ regas kun Dio kaj estas fidela kun la sanktuloj” (laŭvorta traduko de KJV). Sed vi scias, ke Judujo iris paŝon post paŝo, malsupren laŭ la vojo de apostateco, ĝis venis la vorto: “Deprenu la cidaron kaj demetu la kronon; ne plue estos tiel; kiu estis humila, tiu altiĝos, kaj kiu estis fiera, tiu malaltiĝos. Mi forigos, forigos, forigos ĝin; kaj ĝi ne ekzistos, ĝis venos tiu, kiu havas rajton je ĝi, kaj al li Mi ĝin donos.”

TAM1897 Q1 39.21La Sinjoro devis igi la paganojn regi Lian propran popolon. Kaj kiam la Sinjoro, per la paganoj, per la registaro de la paganoj, konservis ilin ĝis Li mem venis al ili, ili ankoraŭ kriis la vorton, kiun ili elparolis en la tagoj de Saul: “Ne, reĝo estu super ni.” Kaj kiam Kristo ne volis esti ilia Reĝo, ili krucumis lin, kaj kriis, “Ni ne havas reĝon krom Cezaro.”

TAM1897 Q1 40.1Kiam kontraŭ la protesto de la Sinjoro per Samuel, ili kriis, “Ne, reĝo estu super ni”, en tiu krio la Sinjoro aŭdis, kaj nun estas facile por ĉiuj aŭdi, ilian finan krion kontraŭ Li—“Ni ne havas reĝon krom Cezaro.” Reĵetante Dion por esti “kiel ĉiuj nacioj,” ili fariĝis kiel ĉiuj nacioj, kiuj reĵetis Dion.

TAM1897 Q1 40.2La krio, kiun ili eldiris kontraŭ Kristo ĉe la juĝseĝo de Pilato, estis jam entenata en la krio “reĝo estu super ni”, kiu estis eldirita en la tagoj de Saul; kaj Dio aŭdis ĝin. Tio estas ĝia logiko, kaj oni ne povas eskapi ĝin. Kaj se vi kaj mi volus eskapi ĝin, ni devas turni nin al Dio per la tuta koro, kaj la tuta animo, kaj la tuta menso, kaj la tuta forto. Ni devas eliri el nia lando, kaj de nia parencaro, kaj de la domo de nia patro. Ni devas turni nian dorson al Egiptujo, eĉ se ni estus sur la ŝtupo kondukanta al la trono de tera regado; ni devas malsupreniri de tiu ŝtupo, turni nian dorson al ĝi, kaj forlasi ĉion, kaj turni nin al Dio, en viva fido; kaj tiam ni devas loĝi sole, kaj ne esti kalkulataj inter la nacioj.

TAM1897 Q1 40.3Tiel vi vidas, ke Dio ĉiam instruis Sian popolon, kaj la naciojn, ke la eterna savo de Lia popolo, kaj de iu ajn homo, dependas de absoluta apartigo de eklezio kaj ŝtato en la koro.