La Spirito de Profetaĵo. – N-ro 2

TAM1897 D 21.2Prediko farita merkredon matene, la 10-an de februaro 1897 Presita en la General Conference Daily Bulletin, la 15-an de februaro 1897, Vol. 1, N-ro 2, pp. 21-22.

TAM1897 D 21.3LA sekva estas nur resumo de la rimarkoj de Pastoro Jones. Ĉar multaj alvenis post la antaŭa kunveno, necesis dediĉi konsiderindan tempon al la ripetado de la punktoj prezentitaj en la antaŭa tago. Aldone al tio, la parolanto diris, ke la problemo ĉe ni kiel popolo ne estas, ke ni ne nominale kredas, ke la Atestoj estas de Dio; sed tio, kion ni bezonas scii, estas kiel kredi ilin. Se la sola maniero, per kiu ni esprimas nian kredon je la Atestoj, estas diri al la homoj, ke ni kredas je ili, nia kredo estas nenio valora. Tiel ni malfermas la vojon por ke la homoj dubu pri la sincereco de nia fido. Se ni vere kredas la Atestojn, ni ne bezonos diri tion al la homoj. Niaj vivoj estos atesto pri la fido, kiu estas en ni.

TAM1897 D 21.4Okazas foriro de Dio, kaj la templo bezonas purigon same kiel en la antikvaj tempoj en Jerusalem. Ni estis kondukitaj en ĉi tiun staton per ignorado de la Atestoj de la Spirito de Dio. Sed multaj el tiuj, kiuj ignoris ilin, kredis je ili, kaj tiutempe tenis tiujn Atestojn en siaj manoj, kaj ne supozis, ke ili ignoras ilin. Sekve, kion ni volas scii, estas kiel trakti la Atestojn de la Spirito.

TAM1897 D 21.5Kaj ni ne devas eĉ momenton pensi, kiam atesto estas donita kaj nomo de homo estas menciita, ke Dio atakas lin por detrui lin. La celo de la Sinjoro estas apartigi lin de la difektoj, kiuj damaĝas lin kaj malhelpas la laboron de Dio. Ĝia celo estas savi la homon kaj detrui la difekton. Dio ne detruos nek kondamnos homon, krom se tiu estas nedisigeble ligita al la peko. Kiam tiu homo forlasas sian malĝustan vojon, agnoskas la ateston, kaj reĝustigas sin antaŭ Dio, li ne plu estas en la stato, en kiu la atesto trovis lin. Tiu atesto tiam povas esti uzata kiel averto por aliaj, sed ĝi neniam devas esti uzata por kondamni la homon, kiu agnoskis sian malpravon.

TAM1897 D 21.6La vojo de Dio estas fari la homon io, kio li ne estas; doni al la homo ion, kion li ne havas. Ni ne povas apliki la Atestojn al aliaj. Ne, eĉ ne al ni mem de ekstere. Ni devas malfermi la koron al Dio, por ricevi la ateston, ke la Sinjoro enplantu la dian principon, donante al ni tion, kion ni ne havas, farante nin tio, kio ni ne estas, kaj tiel Li mem per Sia Sankta Spirito vere aplikas la ateston. Tiam aperos en niaj vivoj, realiĝos en niaj agoj, tio, kion Dio enplantis enen. Tio estas akcepti la Atestojn. Io ajn malpli ol tio ne estas akcepti ilin.

TAM1897 D 21.7La potenco, kiun Dio enplantas, enprenita en la koron, ebligos al la homo elteni tenton, kaj meze de sia malforto. Ĝi donos al li tion, kion li ne posedas, kaj ĝi faros lin tio, kio li ne estas laŭnature.

TAM1897 D 21.8Kiam homo malsukcesas en posteno, en kiu li estas metita, ni emas pensi, ke Dio eraris permesante, ke li estu tie metita; sed tio ne sekvas. Dio ne eraris, ke Saul fariĝis reĝo de Izrael; sed Saul eraris, ke li ne fariĝis tio, kion Dio volis, ke li estu. Li eraris, sekvante siajn proprajn vojojn kaj planojn, anstataŭ aŭskulti la voĉon de Dio. Ankaŭ Dio ne eraris, kiam Li faris Jerobeamon reĝo super Izrael. Kvankam la celo de Dio, apartigi la dek tribojn de Judujo, ne realiĝis pro la perverseco de la popolo, tamen Dio havis planon, sed Jerobeam ne permesis, ke ĝi realiĝu. Dio povas voki min aŭ vin al posteno, kaj se ni havas ian malfortaĵon, kiu malebligos nian utilecon, kaj Dio sendas al ni mesaĝon, tiu mesaĝo celas fari nin tio, kio Li volas, ke ni estu, por ke per Lia graco ni staru tie, kie Li volas, ke ni staru.

TAM1897 D 22.1“Tage post tago homoj malkaŝas, ĉu la regno de Dio estas en ili. Se Kristo regas en iliaj koroj, ili akiras forton de principo, potencon, kapablon stari kiel fidelaj sentineloj, veraj reformantoj; ĉar ne povas esti reformo, krom se estas plena kunlaboro kun Jesuo Kristo. Per la graco de Kristo, homoj devas uzi siajn de Dio donitajn kapablojn por reformi sin mem [ne por reformi aliajn, sed por reformi sin mem]; per tiu ĉi memneiga ago, kiun la Sinjoro de la ĉielo rigardas kun aprobo, ili gajnas venkojn super siaj propraj heredaj kaj kultivitaj tendencoj. Tiam, kiel Daniel, ili faras impresojn sur aliajn korojn, kiuj neniam estos forviŝitaj. La influo estos portata al ĉiuj partoj de la mondo.”

TAM1897 D 22.2La verko de reformo komenciĝas ĉe la individuo. Mi povas fari impresojn sur la korojn de aliaj nur kiam mi reformis min mem. Dio atingas aliajn, atingante nin, kaj atingas aliajn per ni. Turnu vin al 2 Korintanoj 1:3, 4:—

TAM1897 D 22.3Benata estu la Dio kaj Patro de nia Sinjoro Jesuo Kristo, la Patro de kompatoj kaj Dio de ĉia konsolo; kiu konsoladas nin en nia tuta aflikto, por ke ni povu konsoli tiujn, kiuj iel afliktiĝas, per la konsolo, per kiu ni mem estas konsolataj de Dio.

TAM1897 D 22.4Dio konsolas nin, por ke ni povu konsoli aliajn; Dio helpas nin, por ke ni povu helpi aliajn. Ni estas kondukitaj en lokon, kie ni bezonas la konsolon de Dio, por ke ni povu konsoli aliajn. Li pensas pri aliaj, kiam Li konsolas nin. “Sed se ni afliktiĝas, tio estas por via konsolo kaj saviĝo.” Se mi estas afliktita, tio estas por la konsolo kaj savo de iu alia homo. Mi eble ne renkontos dum jaroj tiun homon, kiun mi devas konsoli; sed iam mi renkontos lin, kaj la sperto, kiun mi havis, preparas min sidi apud li, aŭ preni lin je la mano, kaj esti helpo kaj konsolo por li. Li ricevas de mi tion, kion mi ricevis de Dio, kaj li ricevas ĝin por siavice komuniki ĝin al aliaj, kaj tiuj al aliaj; kaj tiel la influo de la graco de Dio, transdonita al ni, etendiĝas al la tuta tero, kvankam ni eble ne forlasos la ŝtaton, en kiu ni vivas. Fratoj, tion Dio volas fari kun ni, kaj tiam nia influo estos portata al ĉiuj partoj de la mondo.

TAM1897 D 22.5Nun al la demando, Kiel ni devus akcepti la Atestojn? Ni legu, kiel ili estis fakte malakceptitaj, kiam oni pensis, ke ili estas akceptataj. Tiam ni scios, kiel eviti tiun eraron, kaj scios, kiel akcepti ilin. Jen mi legas pri iu, kies “ekzemplo multe kontribuis al la subfoso de la konfido en la Atestoj.” Kiel li faris tion? — “Li mem iris rekte kontraŭe al la lumo, kiun Dio donis.” Sed li ne supozis, ke li iris rekte kontraŭe al ili. Li pensis, ke li faras la ĝustan aferon rilate al ili. Kiel do li tiel eraris? Jen la respondo: “La riproĉoj kaj avertoj de la Sinjoro estis evitataj, kaj interpretitaj kaj nuligitaj per la intrigoj de homoj.”

TAM1897 D 22.6Kiel oni ilin “evitis”? Jen la respondo: “Kial vi elpensis malfortikajn pretekstojn?” “Ho, kiel honti devus tiuj, kiuj forturniĝis de la konsilo de Dio, kaj provis kovri la impreson, kiun Dio estus farinta.”

TAM1897 D 22.7Kiel ili estis “interpretitaj”? Jen la respondo: Ili “donis al ili sian propran interpreton, dirante, ke ili ne intencis fari tion.”

TAM1897 D 22.8Kaj tiel la Atestoj estis evitataj, interpretataj kaj nuligataj de tiuj, kiuj pensis, ke ili kredas ilin, kaj kiuj pensis, ke ili akceptas ilin. Nu, ĉu vi evitis ilin per malfortikaj pretekstoj? Ĉu vi interpretis ilin kaj nuligis ilin, donante al ili vian propran interpreton, dirante, ke ili ne celis tion kaj tion? — Kompreneble vi faris; vi scias, ke vi faris. Do ni ĉesigu tion tuj.

TAM1897 D 22.9Kiel do, ili estu akceptataj? Kiel ni scios, kion ili signifas? Jen la respondo: “Ili signifis ĝuste tion, kio estas dirita.” Ili signifas kion? — “Ĝuste tion, kio estas dirita.” Ĉu vi povas diri, kion ili diras? — Jes, sufiĉe facile. Do, akceptu ilin ĝuste kiel ili diras. Malfermu la koron larĝe al Dio, por ke per Lia bona Spirito Li enplantu tie la principon, kiu estas en ĝuste tio, kion ĝi diras; tiam tiu principo aperos, ĝi brilos en via vivo; tiam vi akceptis la Atestojn. Tiam vi scias, ke vi kredas la Atestojn. Tiam ne estos danĝero pri eraro pri tio. Aliaj tion scios, ĉar vi faros impresojn sur korojn, kiuj neniam estos forviŝitaj, kaj ili gloros Dion en la tago de vizitado.

TAM1897 D 22.10LA Vorto de Dio estas nia normo. Ĉiu ago de amo, ĉiu vorto de bonkoreco, ĉiu preĝo por la suferantoj kaj subpremitoj, estas raportita antaŭ la eterna trono, kaj metita sur la nepereeblan registron de la Ĉielo. La dia Vorto verŝas lumon en la plej mallumigitan komprenon, kaj tiu lumo igas la plej kultivitajn senti sian neefikecon kaj pekecon. — Test. N-ro 31.