La Spirito de Profetaĵo. – N-ro 1

TAM1897 D 2.2Prediko farita marde matene, la 9-an de februaro 1897 Presita en la General Conference Daily Bulletin, la 12-an de februaro 1897, Vol. 1, N-ro 1, pp. 2-6.

TAM1897 D 2.3MI SUPOZAS, ke estas neniu en ĉi tiu salono, kiu ne pensas, ke li vere kredas je la Spirito de Profetaĵo; tio estas, ke la Spirito de Profetaĵo apartenas al la eklezio, — al ĉi tiu mesaĝo, kiel ĝi manifestiĝas per Fratino White, kaj ke ĉi tiuj aferoj estas kredataj, almenaŭ laŭkonfese kredataj, tiom kiom la ideo kaj la Skriboj pruvas, ke tiaj aferoj estas parto de ĉi tiu laboro. Sed ne tie kuŝas la problemo, ĉar ni nun estas en malfacilaĵoj. Se ni tion ne scias, ni estas multe pli malbone ol se ni estus en malfacilaĵoj kaj scius tion. Kaj krome, la afero de Dio, same kiel vi kaj mi, estas en tiaj malfacilaĵoj, ke ni estas en danĝero tagon post tago ricevi la koleron de Dio, ĉar ni estas tie, kie ni estas. La Sinjoro diras tion al ni pli ol unufoje, kaj Li diras al ni, kiel ni tien venis, kaj Li diras al ni, kiel eliri el tio. Kaj la sola afero, kiun mi scias diri al vi ĉi tie, estas studi la Spiriton de Profetaĵo, kaj eltiri el ĝi tion, kion vi bezonas.

TAM1897 D 2.4Tio estas nur unu el la faritaj deklaroj. Konante tiujn deklarojn, kaj jam delonge ilin konante, mi estus ĝojinta resti hejme kaj daŭrigi la laboron tie, ĉar estas tiom multe farenda kaj tiom multaj implikitaj. Dio postulas multajn ŝanĝojn inter la viroj, kiuj formis komitatojn, estrarojn, konsiliojn, ktp., kaj tiuj viroj, kiuj konsistigas tiujn komitatojn, estrarojn kaj konsiliojn, estas ĝuste tiuj ĉi tie kunvenintaj, sur kiuj falos la tasko fari la ŝanĝojn. Nu, kiel povos tiuj viroj fari la ŝanĝojn, en kiuj ili mem estas implikitaj, se ili mem ne estas unue ŝanĝitaj? La sola maniero, ke la ŝanĝo efektiviĝu, estas, ke la viroj mem estu ŝanĝitaj. Per ĉiuj, kiuj tion faros, Dio laboros, kaj ĉiuj, kiuj tion ne faros — kio fariĝos el ili? Tial mi diras, ke ni estas en malfacilaĵo hodiaŭ. Kiam la Sinjoro diras al ni, en kia malfacilaĵo ni estas, Li diras al ni, kiel ni tien venis kaj kiel eliri el ĝi. Ĉio tio okazas pro la ignorado de la Atestoj. Do, kiam ni eniras malfacilaĵon pro la ignorado de la Atestoj, kaj la Atestoj diras al ni precize kiel eliri el tiu malfacilaĵo, kaj ni sekvas la ateston, kiu elgvidas nin, tiam ni estos en plena akordo kun la Atestoj.

TAM1897 D 2.5Mi ne havas, kion ŝarĝi sur vin, ĉar mi estas en ĝi kune kun vi ĉiuj. La Sinjoro diras, ke la afero estas en malfacilaĵoj, kaj mi estas parto de la afero; mi apartenas al ĝi, mia vivo estas ligita al ĝi, kaj ankaŭ la via; ĝi estas ĉio por ni. Do, kiam la afero estas en malfacilaĵo, vi kaj mi estas en malfacilaĵo. Eble vi persone havis neniun rektan ligon kun la paŝoj, kiuj enproblematigis la aferon; tamen ni, estante parto de la afero, kaj la afero mem estante nia vivo, estas en malfacilaĵo samkiel la afero mem. Sed Dio diras al ni, kion fari por eliri el ĝi.

TAM1897 D 2.6Mi ne volas doni al vi homan konsilon, sed tiun de la Sinjoro. Eble ni vidos nomojn de homoj, kaj se tiel, mi ne evitos tion. Se nomo estus preterlasita kaj ne legata, kaj ni scias, kiu ĝi estas, tio ne signifas, ke atako estas farita kontraŭ tiu frato. Supozu, ke mi faras malbonon, kaj la Sinjoro diras al mi pri ĝi en atesto. Kiam tiu atesto venas al mi, mi turnas mian dorson al la malbono, kaj vi povas uzi ĝin laŭplaĉe, kaj ĝi ne estos kontraŭ mi; ĉar mi ne estas en ĝi, se mi forturniĝis de ĝi, agnoskante ĝin kaj agante laŭe.

TAM1897 D 3.1Fakte, estas dubinde, ĉu iu ajn trovas profunde en sia propra koro kredon je la Atestoj ĝis li ricevas unu aŭ du aŭ tri, kaj akceptas ilin ĉiujn, kaj tiam li estos sufiĉe konvinkita, ke li kredas je la Atestoj, kaj ne antaŭ ol li havis tian sperton. Mi komencos kaj finos per la Vorto. Jen io, kio diras al ni, kion fari, kiam ni venas al tiaj lokoj kiel ĉi tiu: “Se la Sinjoro estas meze de viaj konsilioj, rigardante vian ordon kaj amon kaj timon, kaj vian tremadon pro Lia vorto, tiam vi estas pretaj fari Lian laboron senegoiste.”

TAM1897 D 3.2Jen ni estas en konsilio. Kvankam ni estas malsamaj laŭ karaktero, se nin formas la sama spirito de Kristo, ni estas unu. Tiam la eklezio povas leviĝi tiel klara kiel la tagmeza suno, kaj eliri tiel terura kiel armeo kun standardoj.

TAM1897 D 3.3Dio estis forŝlosita de Sia laboro, de la administrado de Sia laboro ĝenerale, en la laboro en la ŝtatoj, konsilioj, estraroj, preĝejoj, ktp. Ni havis falsajn diojn, ĉar la popolo metis homojn, kaj homoj permesis sin meti, inter Dion kaj la laboron. Dio ĉiuokaze agos en Sia afero, kaj se vi ne foriĝos de Lia vojo kaj ne lasos Lin agi laŭ Sia propra maniero, la kolero de Dio falos sur tiujn, kiuj estas en la vojo. Homoj tenas sin mem, kaj permesas al si esti tenataj, en lokoj, de kiuj ili devus esti for delonge. Se ni foriĝos de Lia vojo, kaj lasos Lin agi, Li agos per milda mano. Ni ne volas vipon el ŝnuroj. Pli bone estas iomete surpriziĝi nun, ol post iom da tempo tre surpriziĝi; kaj esti riproĉita en amo, ol daŭrigi ne sciante ĉi tiujn aferojn, kaj esti devigita fuĝi el la templo, kiel okazis tiun tagon, aŭ esti tute surprizita, kiam ni ne povas eviti tion.

TAM1897 D 3.4Do se la Sinjoro estas meze de viaj konsilioj, rigardante vian amon kaj vian timon, kaj viajn tremojn pro Lia vorto, tiam vi estas pretaj fari Lian laboron; kaj Li ne estos partnero en iuj ajn maljustaj aferoj.

TAM1897 D 3.5Denove mi legas: “La vojo de la homo estas elpensi kaj intrigi. Dio enplantas principon.” Kaj kie Dio enplantis principon, nia vivo kaj niaj agoj kune estas simple esprimo de tiu principo. Kaj se la principo de Dio ne estas tie, tiam la principo de la diablo estas tie. “Cirkonstancoj ne povas efektivigi reformojn. Kristanismo proponas reformon en la koro. Tio, kion Kristo faras interne, realiĝos laŭ la diktato de konvertita intelekto. La plano komenci de ekstere kaj provi labori internen ĉiam malsukcesis kaj ĉiam malsukcesos.”

TAM1897 D 3.6Mi ne povas apliki ateston al iu ajn alia ol mi mem, ĉar ĝi devas esti aplikita al la koro, kaj efiki el interne. Dio tiam aplikos ĝin kien ajn mi iros. Kaj estas same por ni ĉiuj pri la atesto, kiu venas al iu ajn, en iu ajn kunveno aŭ konsilio aŭ kunveno de la Ĝenerala Konferenco. La prezidanto ne povas apliki tra la tuta kampo ateston donitan al li. Li devas akcepti ĝin en sia animo, kaj submeti al ĝi korpon, animon kaj spiriton; kaj tiam Jesuo Kristo aplikos la ateston ĉie, kien ajn li, la prezidanto, iros. Ĝi estas viva afero en li, kaj tiam, se li antaŭeniras, tiu atesto estas aplikata de la Sinjoro kie ajn li eble estos. Sed homoj provis apliki la Atestojn al aliaj homoj sen ke la atesto estu viva afero en ili mem. Tion oni provis re kaj re, kaj jen kie estas la problemo. Se la atesto ne estas akceptita de li korpe, anime kaj spirite, tiel ke la principo en ĝi estu vivanta afero en li, ne gravas kiom multe li legas tiun ateston kaj aplikas ĝin al aliaj homoj, lia propra influo estos kontraŭ la atesto, kiun li aplikas. Ĉar se ĝi ne estas vivata en lia vivo, kaj en ĉio, kion li diras kaj faras, ĝi estas detruita de liaj agoj. Kaj tio estas kio kaŭzis la kondiĉojn, kiuj nun ekzistas. “La maniero de Dio estas doni al la homo ion, kion li ne havas.” Ni devas preni la aferon, kiun ni ne havas, kiun Dio donas al ni, kaj tio faros nin potenco en la Sinjoro. 2 Korintanoj 2:14: “Sed danko estu al Dio, kiu ĉiam kondukadas nin triumfe en Kristo kaj montras ĉie per ni la bonodoron de Sia koniĝo.” Kiam tiu principo ĉeestas, kien ajn ni iras, Dio parolas; Li parolas. Li konigas la scion pri Si mem per ni ĉie. Povas esti komerca transakcio; tio ne gravas. Ĉio, kion ni faras, rememorigos ilin pri Dio post kiam ni foriros, do Li manifestas la bonodoron de Sia koniĝo per ni ĉie.

TAM1897 D 3.7“La vojo de Dio estas fari homon io, kio li ne estas;” fari min io, kio mi ne estas. Do, kiam atesto venas al mi, dirante, ke mi ne estas ĝusta, tiu atesto celas fari min tio, kio mi ne estas, — fari min ĝusta. Mi ne povas stari kie mi estas kaj apliki ĝin; sed kiam mi aplikas ĝin, mi fariĝos tio, kio mi ne estis, kaj ĉie, kien mi iras, Dio povas Sin manifesti.

TAM1897 D 3.8“La homa vojo estas akiri facilan lokon, kaj indulgi apetiton kaj egoisman ambicion. La dia vojo estas labori en potenco. Li donas la gracon, se la malsanulo konscias, ke li bezonas ĝin. La homo tro ofte kontentas trakti sin laŭ la metodoj de ŝarlatana kuracado, kaj poste pravigi la manieron de sia agado kiel ĝustan.” La dia vojo estas malsama. Ni ĉiuj estas malsanaj homoj, kaj se ni povus tion konscii, Dio donus la necesan kuracilon. La homo preferas ŝarlatanismon, kaj opinias, ke lia labormaniero estas ĝusta; sed Dio celas purigi la animon. Johano 7:38: “Kiu kredas al mi, kiel la Skribo diris, el ties ventro fluos riveroj da viva akvo.” Tio estas la regno de Dio en li. “Tage post tago homoj malkaŝas, ĉu la regno de Dio estas en ili. Se Kristo regas en iliaj koroj, ili gajnas forton de principo, potencon, kapablon stari kiel fidelaj sentineloj, veraj reformantoj; ĉar ne povas esti reformo, krom se estas plena kunlaboro kun Jesuo Kristo. Per la graco de Kristo homoj devas uzi siajn de Dio donitajn kapablojn por reformi sin mem. Per ĉi tiu memnega ago, kiun la Sinjoro de la ĉielo rigardas kun aprobo, ili gajnas venkojn super siaj propraj heredaj kaj kultivitaj tendencoj; tiam, kiel Daniel, ili faras sur aliaj impresojn, kiuj neniam estos forviŝitaj. La influo estos portata al ĉiuj partoj de la tero.”

TAM1897 D 4.1Jen la atesto, kiun mi antaŭ momento menciis. Kiam vi ricevas ateston kaj prenas ĝin en vian koron kaj vivon, tio igas vin io, kio vi ne estis, kaj tiam estas la Regno de Dio en vi, kaj la atesto estos portata al ĉiuj partoj de la tero. Eble vi neniam eliros el via ŝtato. Do kiel tio iam povus okazi? Kie vi iras kaj kie mi iras, Dio faras en la koro impresojn, kiuj neniam estos forviŝitaj, kaj per ili Li faras ankoraŭ aliajn impresojn, kaj tiel plu. Oni povas malmoligi sin kontraŭ ĝi, sed ĝi tamen tien iros; kaj kiam tiu impreso estas farita de vi, li scios, ke ĝi estas de la Sinjoro. La Sadukeoj ne kredis je releviĝo, sed ili ankaŭ diris, ke ili rimarkis pri la disĉiploj, ke ili estis kun Jesuo kaj lernis de li post lia morto. En siaj koroj ili sciis, ke li releviĝis. La fakto estis tie, sed ili ne konvertiĝis per ĝi. Tio estas la principo, kiu estas en la Biblio. El atesto skribita en 1896 mi legas: “Multaj el la viroj, kiuj servis kiel konsilistoj en estraraj kaj konsiliaj kunvenoj, bezonas esti forigitaj.” Rimarku, ĝi diras multaj. Ili ne estas tre multaj entute, do kiam multaj el ili estos forigitaj, ne povas resti multaj. “Aliaj viroj devus preni iliajn lokojn, ĉar ilia voĉo ne estas la voĉo de Dio. Iliaj planoj kaj intrigoj ne estas laŭ la ordo de Dio. La samaj viroj estis tenataj en ofico kiel estraranoj, ĝis sub ilia propra administrado kaj laŭ iliaj propraj vojoj, ordinara fajro estas uzata anstataŭ la sankta fajro de la propra ekbruligo de Dio. Tiuj viroj ne plu estas nomataj Izrael sed uzurpantoj.” Uzurpantoj anstataŭ Izrael! En kia pli malbona problemo ni povus esti?

TAM1897 D 4.2Denove, el atesto skribita en 1894: “Ŝanĝoj devus esti faritaj antaŭ longe. Dio volus, ke la eklezio forrulu sian honton.” Jen la vortoj: “La samaj viroj ne devas konsistigi vian estraron jaron post jaro; ŝanĝoj devus esti faritaj antaŭ longe. Dio volus, ke la eklezio forigu sian honton; sed dum viroj, kiuj sentis sin plene kompetentaj por labori sen akcepti la konsilon de Dio, estas tenataj en ofico jaron post jaro, tio ne povas okazi. Tiu ĉi stato fermentigas ĉiun branĉon de la laboro, ĉar la viroj ne sentas sian bezonon de la gvidado de la Sankta Spirito.”

TAM1897 D 4.3Kion oni faru? Ĉu la Sinjoro nun havos ŝancon labori? Ĉu oni permesos al Li efektivigi la bezonatajn ŝanĝojn? Tiu ĉi atesto ne estas aplikota per tio, ke ni ekprenas tiun ĉi laboron kaj subite ekfaras la ŝanĝojn. Mia koro devas esti ĝusta antaŭ ol mi povas partopreni en iu ajn ŝanĝo. La farenda afero estas fordoni nin al Dio, kaj poste lasi Lin labori per ni. Ne gravas al ni, kiuj estas la viroj, se Dio estas tie.

TAM1897 D 4.4Ni ne devas nun komenci rigardi ĉirkaŭe por vidi, kiajn kandidatojn ni povas starigi, kiujn ni povas favori kaj enpostenigi en postenojn nun okupitajn de aliaj; ĉar tiam, kvankam ili estus for de la postenoj, ni estus en la postenoj, kaj la Sinjoro estus same fora kiel antaŭe. La problemo nun estas, ke la Sinjoro estis preterlasita. Nu, se ni enŝoviĝus en iliajn lokojn, la Sinjoro ankoraŭ estus preterlasita, kaj la afero estus en pli malbona stato ol antaŭe. Sed tio ne estas tio, kio estas bezonata. Ne estu politiko ĉi tie; sed se politiko estas en ni, ĝi estos ĉi tie, kaj sin montros ĉi tie. Se ja homo havas politikon en si, la plej bona loko por li por eluzi ĝin estas en la malferma mondo, inter tiuj, kiuj estas politikistoj kaj nenio alia, ĉar tio estas ĉio, kio li estas; kaj se li ne eluzas ĝin tie, li eluzos ĝin en la eklezio, kaj nur disvastigos malbonon kaj diablaĵon tie. Kaj kompreneble estas pli bone, ke tia agado estu malferma en la mondo ol en la eklezio. Do tio ne estas la celo de nia ĉi tiea ĉeesto. Ni estas ĉi tie por trovi Dion, kaj malfermi niajn korojn, por ke Li okupadu la lokon de la centro ĝis la rando, en ĉiu penso, vorto kaj ago; kaj Dio ne estas politikisto; Li estas Dio. Tio, kion ni devas fari, estas serĉi Dion per la tuta koro, por ke Dio faru ĉion, kio estas farenda; kaj Li faros tion, se ni lasos Lin. Donu ŝancon al Dio. Tiuj, kiuj estas en la vojo, devas foriri el la vojo, kaj la ceteraj el ni devas resti ekster la vojo. Tiam Dio povas havi la lokon, kiu apartenas al Li.

TAM1897 D 5.1Poste estas citita por ni ĉi tie la rakonto pri Nikodemo kaj Kristo. Nikodemo estis reganto en Izrael, kaj estas dirite, ke “Nikodemo serĉis intervidon kun Jesuo nokte, dirante: ‘Rabeno, ni scias, ke vi estas instruisto veninta de Dio; ĉar neniu homo povas fari ĉi tiujn miraklojn, kiujn vi faras, se Dio ne estas kun li.’ Ĉio ĉi estis vera ĝis certa punkto, sed kion diris Jesuo? Li ‘respondis kaj diris al li: Vere, vere, mi diras al vi: Se iu ne naskiĝos denove, li ne povas vidi la regnon de Dio.’ Jen estis viro en alta fida posteno, viro, kiun oni admiris kiel edukiton laŭ la judaj kutimoj, kies menso estis plena je saĝeco. Li ja posedis talentojn de neordinara karaktero. Li ne iris al Jesuo dumtage, ĉar tio farus lin la temo de rimarkoj; estus tro humilige por reganto de la Judoj agnoski, ke li simpatias kun la malestimata Nazaretano. Nikodemo pensas: Mi mem konstatos la mision kaj pretendojn de ĉi tiu instruisto, ĉu li estas vere la lumo por prilumi la naciojn, kaj la gloro de Izrael.

TAM1897 D 5.2“Jesuo efektive diras al Nikodemo: Ne polemiko helpos vian aferon. Ne argumentoj alportos lumon al la animo. Vi devas havi novan koron, aŭ vi ne povas ekkoni la regnon de la ĉielo. Ne pli granda pruvo vin metos en ĝustan pozicion, sed novaj celoj, novaj fontoj de agado: vi devas denove naskiĝi. Ĝis ĉi tiu ŝanĝo okazos, renovigante ĉion, la plej fortaj pruvoj, kiuj povus esti prezentitaj, estus senutilaj. La manko estas en via propra koro; ĉio devas esti ŝanĝita, aŭ vi ne povas vidi la regnon de Dio.

TAM1897 D 5.3“Tio estis tre humiliga deklaro por Nikodemo, kaj kun sento de iritiĝo li reprenas la vortojn de Kristo, dirante, ‘Kiel povas homo naskiĝi, kiam li estas maljuna?’ Li ne estis sufiĉe spirita por kompreni la signifon de la vortoj de Kristo. Sed la Savanto ne respondis argumenton per argumento. Levante sian manon en solena, trankvila digno, li emfazas la veron kun pli granda certeco: ‘Vere, vere, mi diras al vi: Se iu ne naskiĝos el akvo kaj el Spirito, tiu ne povas eniri la regnon de Dio. Kio naskiĝas el la karno, tio estas karno; kaj kio naskiĝas el la Spirito, tio estas Spirito. Ne miru, ke mi diris al vi: Vi devas denove naskiĝi. La vento blovas kie ĝi volas, kaj vi aŭdas ĝian sonon, sed ne povas diri, de kie ĝi venas, kaj kien ĝi iras; tiel estas ĉiu, kiu estas naskita el la Spirito.’ Nikodemo diris al li, ‘Kiel povas esti tio?’

TAM1897 D 5.4“Kelkaj ekbriloj de la vero penetris la menson de la reganto. La vortoj de Kristo plenigis lin per timrespekto, kaj kondukis al la demando, ‘Kiel povas esti ĉi tiuj aferoj?’ Kun profunda sincereco Jesuo respondis, ‘Ĉu vi estas instruisto de Izrael, kaj ne scias ĉi tiujn aferojn?’ Liaj vortoj transdonis al Nikodemo la lecionon, ke anstataŭ iritiĝi pro la klaraj vortoj de la vero, kaj ironii, li devus havi multe pli humilan opinion pri si mem, pro sia spirita nescio. Tamen la vortoj de Kristo estis parolitaj kun tia solena digno, kaj kaj la rigardo kaj la tono esprimis tian amon al li, ke li ne ofendiĝis, kiam li ekkonsciis sian humiligan pozicion. Certe, tiu, kiu respondecas pri la religiaj interesoj de la popolo, ne devus esti nescia pri la vero tiel grava por ilia kompreno, kiel la kondiĉo por eniri la regnon de la ĉielo. ‘Vere, vere, mi diras al vi,’ daŭrigis Jesuo, ‘Ni parolas pri tio, kion ni scias, kaj atestas pri tio, kion ni vidis; kaj vi ne akceptas nian ateston. Se mi parolis al vi pri teraj aferoj, kaj vi ne kredas, kiel vi kredos, se mi diros al vi pri ĉielaj aferoj?’

TAM1897 D 5.5“Ĉi tiun lecionon al Nikodemo mi prezentas kiel tre aplikeblan al tiuj, kiuj hodiaŭ okupas respondecajn postenojn kiel regantoj en Izrael, kaj kies voĉoj ofte estas aŭdataj en konsilioj, donante evidenton pri la sama spirito, kiun Nikodemo posedis.” Kiuj aŭskultos kaj lasos la samajn vortojn havi la saman efikon sur iliaj koroj kaj vivoj hodiaŭ? Nikodemo konvertiĝis rezulte.

TAM1897 D 5.6Tiuj ĉi vortoj estis parolitaj al la prezidantoj de konferencoj, presbiteroj de eklezioj, kaj al tiuj, kiuj okupas oficialajn postenojn en niaj institucioj. Vi scias, ĉu vi estas prezidanto de konferenco. Ĝi parolas al vi; ĝi diras: Vi devas denove naskiĝi. Vi scias, ĉu vi estas presbitero de eklezio. Ĝi parolas al vi; ĝi diras: Vi devas denove naskiĝi. Vi scias, ĉu vi okupas oficialan postenon en iu ajn el niaj institucioj. Ĝi parolas al vi; ĝi diras, Vi devas denove naskiĝi. Ĝi diras, Vi devas konvertiĝi. Ĝi ne diras, ke vi neniam konvertiĝis; eĉ se ni konvertiĝis, la tempo estas tia, ke Dio postulas pli kompletan konvertiĝon, pli profundan dediĉon ol iam ajn vi aŭ mi antaŭe spertis. Ne gravas por vi aŭ por mi, ke ni konvertiĝis antaŭ kvin, dek aŭ dek kvin jaroj, se ni ne konvertiĝas nun, hodiaŭ. Kaj hodiaŭ Li diras, se vi aŭdos Lian voĉon, ne hardu viajn korojn. Hodiaŭ, dum ĝi estas nomata hodiaŭ, Li diras al vi kaj al mi, Vi devas denove naskiĝi; vi devas konvertiĝi; kaj se iu ne denove naskiĝas, tiu ne povas vidi la regnon de Dio. Kaj jen estas la benita promeso, Mi donos al vi koron novan. Dankon al la Sinjoro! Ni serĉu la Sinjoron kun tia koro, kun tia fervoro kiel neniam antaŭe, por ke Li povu uzi nin kiel neniam antaŭe; kaj tiam Li forigos la honton de Sia eklezio, kaj ŝi leviĝos por eliri sen malhelpoj, bela kiel la luno, klara kiel la suno, kaj timinda kiel armeo kun standardoj. Tion la Sinjoro volas de vi kaj de mi hodiaŭ. Ĉu Li ricevos tion?