Misiistoj por Dio

TAM1897 Q1 14.2Prediko farita merkredon vespere, la 3-an de marto 1897 Presita en la General Conference Bulletin, Unua Kvaronjaro, 1897, Vol. 2, N-ro 1, pp. 14-20.

TAM1897 Q1 14.3Nia leciono hieraŭ vespere finiĝis per la fondo de la unua ŝtato konata de la historio; fakte, la origino de la ŝtato. La Skribo diras pri la regno de Nimrod:—

TAM1897 Q1 14.4la komenco de lia regno estis Babel kaj Ereĥ kaj Akad kaj Kalne en la lando Ŝinar. El tiu lando eliris Aŝur kaj konstruis Nineve. (laŭvorta traduko de KJV)

TAM1897 Q1 14.5Nia traduko diras: “Eliris Aŝur, kaj konstruis Nineven.” Sed la vera ideo estas, kiel la marĝeno ĝin donas: “Li [Aŝur] eliris en Asirion kaj konstruis Nineven,” kaj la aliajn tie nomitajn urbojn. Do la komenco de lia regno estis en Ŝinar, kaj ĝia etendo estis al Asirio.

TAM1897 Q1 14.6Nimrod estis ne simple potenca bestĉasisto, sed ankaŭ persekutanto de homoj. Kaj la potencon, kiun li akiris, kiun li enmanigis al si per tiu starigo kaj plivastigo de sia regno, li uzis por devigi homojn rekoni lian potencon kaj la dion, kiun li servis. Tiel ke de la unua ŝtato, kiu iam ajn ekzistis en la mondo, ĝis la lasta, kiu iam ajn ekzistos en la mondo, ĉiu el ili uzis kontraŭ Dio la potencon, kiun ĝi havis.

TAM1897 Q1 14.7Mi tion denove diros: Ĉiu ŝtato, de la unua iam ekzistinta, nome tiu de Nimrod, ĝis la lasta iam ekzistonta, nome ĉi tiu, uzis sian potencon kontraŭ Dio, kontraŭ Lia vero, kontraŭ Lia popolo; por devigi homojn for de Dio. De la komenco ĝis la fino, tio estas la historio de ĉiu el ili. Kiam la mondo finiĝos, tia estos la historio de la regnoj kaj ŝtatoj de la mondo.

TAM1897 Q1 14.8Jen deklaro el la artikolo sur la unua paĝo de la Review, la 14-an de aprilo 1896: La ĉef-trompanto “allogis la popolon kliniĝi antaŭ idoloj, kaj tiel akiris superregadon super teraj regnoj. Li konsideris, ke esti la dio de ĉi tiu mondo estis la plej bona alternativo al la akiro de la trono de Dio en la ĉielo.” En la historio citita en la antaŭa leciono, vi povas vidi la funkciadon de la skemo tiel malkaŝita en la Spirito de profetaĵo. Unue, homoj transiris al idolkulto, poste al monarkio. Kaj la unua, kiu faris tion, establis ŝtaton, kaj mem estis persekutanto de homoj per la potenco, kiun li tiel akiris. Tio estas la historio. Vi vidos ĝin efektiviĝi en aliaj nacioj dum ni progresas.

TAM1897 Q1 14.9Ne longe post Nimrod, en la tuta tiu lando Dio estis forgesita de ĉiuj krom nur Abraham. Nur Abraham serĉis kaj trovis Dion; kaj kun Abraham Dio denove komencis la homan rason laŭ la vojo de la Sinjoro. Nun rimarku, kion Li diris al Abraham. Konsiderante tion, kion ni studis, konsiderante tion, kio estis antaŭ ni en la antaŭa leciono, kaj kion mi ĵus atentigis al vi, pripensu, kion Dio diris al Abraham, kiam Li komencis kun li novan nacion; tio estas, nacion de Dio. Genezo 12:1 diras al ni, kion la Sinjoro diris al li unue. “Kaj la Sinjoro diris al Abram: Eliru el”—kio?—“via lando.” Kio unue?

TAM1897 Q1 14.10(Kongregacio) Via lando.

TAM1897 Q1 14.11“el inter via parencaro, kaj el la domo de via patro, al la lando, kiun Mi montros al vi.” Tri aferojn Dio diris, ke Abram devas forlasi. Unue, li devas forlasi, kion?—Sian landon. Poste?—Sian parencaron. Poste?—La domon de sia patro. La domo de lia patro estis idolanoj. Lia lando devigis homojn al idolkulto; ĝi estis kontraŭ Dio. Lia lando, lia parencaro, kaj la domo de lia patro, estis idolanoj, kaj li devis forlasi ĉion. La Sinjoro montris al li la landon; sed ĉu Li donis al li posedon de ĝi?—“eĉ ne piedspacon.” Kiam Dio vokis lin el tiu lando, ĉu Li kondukis lin en alian?—Ne; sed “Li promesis doni ĝin al li … kaj al lia idaro post li.” Do, kiam Dio vokis lin el lia lando, kaj ne kondukis lin en la alian, kie tio lasis lin?

TAM1897 Q1 14.12(Kongregacio) Pilgrimo kaj fremdulo.

TAM1897 Q1 14.13Ĉu tio lasis la reprezentanton de Dio en ĉi tiu mondo, absolute sen lando en ĉi tiu mondo?

TAM1897 Q1 14.14Tamen, ĉu li estis absolute sen lando?—Ho, li serĉis “pli bonan landon, nome ĉielan.”

TAM1897 Q1 14.15Ni turnu nin al la dekunua ĉapitro de la Hebreoj, kaj rigardu tion. Oka versiklo, komence:—

TAM1897 Q1 14.16Per la fido Abraham, vokite, obeis eliri en lokon, kiun li estis ricevonta kiel heredaĵon; kaj li eliris, ne sciante, kien li iras.

TAM1897 Q1 15.1Sed el kio li eliris?—El sia lando, ne sciante kien li iris. “Per la fido li fariĝis pasloĝanto en la lando de la promeso, kiel lando fremda, loĝante en tendoj kun Isaak kaj Jakob, kunheredantoj de la sama promeso.” Vi scias, ke Li donis al li neniun heredaĵon, ne, eĉ ne lokon por meti la piedon; kaj tamen Li promesis doni ĝin al li kaj al lia idaro post li. Li elirigis lin el lia propra lando; kaj el neniu alia lando sur la tero Li donis al li eĉ ne piedpecon. Tiel li estis lasita tute sen lando sur la tero. Pri tio ni certas; sed memoru, kion Dio diris. Kiu estis Abraham tiutempe?—Li estis “la amiko de Dio,” “la patro de ĉiuj, kiuj kredas al Dio.” Ĉu li estas via patro? Ĉu vi havas landon en ĉi tiu mondo?

TAM1897 Q1 15.2ĉar li serĉis la urbon havantan la fundamentojn, kies arĥitekturisto kaj konstruanto estas Dio. Per la fido ankaŭ Sara mem ricevis kapablon gravediĝi, eĉ post la ordinara aĝo, ĉar ŝi kredis la Promesinton fidela; sekve ankaŭ el unu, kaj tiu kvazaŭ malviva, leviĝis tiel multaj, kiel la steloj de la ĉielo laŭnombre, kaj kiel la sablo, kiu estas sur la bordo de la maro, nekalkulebla. Ĉiuj tiuj mortis en fido, ne ricevinte la promesojn.

TAM1897 Q1 15.3Kion promesis Dio, kiam Li elirigis lin el lia lando? Ĉu Li promesis al li landon?—Jes. Sed li ne ricevis landon en ĉi tiu mondo; “sed vidinte kaj salutinte ilin de malproksime, kaj konfesinte, ke ili estas fremduloj kaj migrantoj sur la tero. Ĉar tiuj, kiuj parolas tiamaniere, konstatas, ke patrolandon ili serĉas.” Ĉu homo povas serĉi landon, kiam li havas unu?—Ne; ĉar homo ne povas havi du landojn, same kiel li ne povas servi du mastrojn.

TAM1897 Q1 15.4Nu, diras iu, Abraham estis for de sia lando. Jes, sed li havis la eblon reveni, se li volis. Se li ankoraŭ konsiderus tion sia lando, tiel ke ĝi estis sur lia koro, kaj li hejmsopirus, kiam li atingis okcent aŭ mil mejlojn for, kaj estus malsatego en la lando, kaj la restado tie ne estus tiel ekskurseca, kiel li antaŭe imagis, li povus diri, “Mi ŝatus vidi la homojn tie nur unu fojon pli, la karajn malnovajn ebenaĵojn kaj konatajn arbojn. Se mi nur povus fari tion, tiam mi estus preta reveni kaj resti en ĉi tiu kampo iom da tempo.” Se li estus pensinta tiel, li povus esti havinta la okazon reveni; ĉar estas skribite: “Kaj se ili tenadus en memoro tiun landon, el kiu ili eliris, ili havus ian okazon por reiri.”

TAM1897 Q1 15.5Teni en memoro; kion signifas teni en memoro?—Se iliaj mensoj estus plenaj de tiu lando, el kiu ili eliris, ili povus esti havintaj la okazon reveni. Kaj ili ankaŭ estus havintaj ĝin; ĉar tiam ili estus ĝin realigintaj.

TAM1897 Q1 15.6Sed nun pli bonan landon ili celas, tio estas, ĉielan; tial [tial, pro ĉi tiu kialo] Dio ne hontas pri ili, esti nomata ilia Dio; ĉar Li por ili pretigis urbon.

TAM1897 Q1 15.7Ĉu vi eliris el via lando? Turnu vin al Romanoj 4:1-12:—

TAM1897 Q1 15.8Kion do, ni diros, trovis Abraham, nia praavo laŭ la karno? Ĉar se Abraham praviĝis per faroj, li havas ion, pri kio fieri, sed ne antaŭ Dio. Ĉar kion diras la Skribo? Kaj Abraham kredis al Dio, kaj tio estis kalkulita al li kiel virto. Al tiu, kiu laboras, la salajro estas kalkulata ne kiel favoro, sed kiel ŝuldo. Sed al tiu, kiu ne laboras, sed kredas al Tiu, kiu pravigas la malpiulon, lia fido estas kalkulata kiel virto. Kiel David ankaŭ pridiras la feliĉon de la homo, al kiu Dio kalkulas virton ekster faroj, dirante: Feliĉaj estas tiuj, kies krimoj estas pardonitaj, Kies pekoj estas kovritaj. Feliĉa estas la homo, al kiu la Eternulo ne kalkulas lian kulpon. Ĉu do ĉi tiu feliĉo apartenas al la cirkumcidularo, aŭ al la necirkumcidularo ankaŭ? Ĉar ni diras, ke al Abraham la fido estis kalkulita kiel virto. Kiel do ĝi estis kalkulita? kiam li estis en cirkumcido, aŭ en necirkumcido? Ne en cirkumcido, sed en necirkumcido; kaj li ricevis la signon de cirkumcido, kiel sigelon de la virto de la fido, kiu ekzistis en lia necirkumcido; por ke li estu la patro de ĉiuj, kiuj ankoraŭ en necirkumcido kredas, por ke virto estu kalkulata al ili; kaj la patro de cirkumcido al tiuj, kiuj ne nur estas anoj de la cirkumcido, sed kiuj ankaŭ sekvas la paŝojn de tiu fido, kiun nia patro Abraham havis dum sia necirkumcido.

TAM1897 Q1 15.9Nun tiu fido de nia patro Abraham, kiun li havis ankoraŭ necirkumcidita, estis tiu fido, kiun li havis, kiam Dio vokis lin el lia lando, el lia parencaro, el la domo de lia patro, kaj li restis tute en la manoj de Dio, sen lando en la mondo. Kaj li estas patro al ĉiuj, kiuj kredas, eĉ se ili ne estas cirkumciditaj; kaj ankaŭ al ĉiuj aliaj, kondiĉe ke ni ĉiuj iru laŭ la paŝoj de tiu fido, kiun li havis kiam li estis necirkumcidita. “Se do vi apartenas al Kristo, vere vi estas la idaro de Abraham, kaj heredantoj laŭ la promeso.”

TAM1897 Q1 15.10“via idaro estos fremduloj en lando, kiu ne apartenos al ili.” Ĉu vi estas lia idaro? Ĉu vi estas la idaro de Abraham, ĉar vi kredas je Jesuo Kristo? Ĉu vi estas fremdulo en la lando, kie vi estas?—Se vi estas lia idaro, vi estas. Kial?—Ĉar ĝi ne estas via lando. Ĝi ne plu estas via lando.

TAM1897 Q1 15.11Nu, tio ĉi ne estas teorio. Tio ĉi temas nun pri praktika, ĉiutaga religio. Frato Dan Jones hieraŭ, vi memoras, parolis pri misiistoj irantaj al Meksiko, kaj li volis misiistojn, kiuj irus tien kaj kunportus siajn korojn. Tiujn, kiuj lasus siajn korojn en Usono, aŭ en kia ajn ŝtato, kiam ili irus tien por fari misian laboron, li ne volas; ĉar tiam ili ne povas fari misian laboron.

TAM1897 Q1 15.12La Sinjoro volis, ke Abraham estu misiisto por ĉiuj homoj, kiujn li poste renkontus sur la tero; kaj li estis tio. Sed Dio sciis, kaj ĉiu alia scias, kiu vidas ĉi tion tiel, kiel la Sinjoro vidas ĝin, ke neniu homo povas esti misiisto en ĉi tiu mondo, kiu havas landon en ĉi tiu mondo. Vi kaj mi ne povas esti misiistoj en iu ajn alia lando, se Ameriko estas nia lando. Ni ne povas esti misiistoj en Ameriko, dum Ameriko estas nia lando. Vi ne povas esti misiisto eĉ hejme, se vi ne unue eliris el via lando. Tiel estas. Tiel estas laŭ la naturo de la aferoj.

TAM1897 Q1 16.1Demando.—Kiel vi tion pruvas?

TAM1897 Q1 16.2Ni ne povas pruvi ĝin. Mi ne celas pruvi ĝin. La Sinjoro pruvis ĝin, kaj vi kaj mi devas akcepti ĝin kaj kredi ĝin.

TAM1897 Q1 16.3Por kio ni estas misiistoj en la mondo? Ni rigardu tion. Kial ni estas senditaj kiel misiistoj? Misiistoj de kio? Kio estas nia misia laboro? Kio estas ĝia celo? Ĉu ni estas misiistoj por Ameriko, aŭ ĉu ni estas misiistoj por Dio? Ĉu Ameriko estas la lando de Dio, sendependa de ĉiuj aliaj sur la tero? Ĝi ne estas sufiĉe bona por esti la lando de Dio; kaj ĝi ne estas sufiĉe bona por la popolo de Dio, kiom ajn bona ĝi estas.

TAM1897 Q1 16.4Vi kaj mi devas esti misiistoj por Dio, por voki homojn al Dio; por voki ilin de kie ili estas al Dio, de peko al justeco, de mallumo al lumo, el la lando kie ili estas, en la pli bonan landon, kiun Dio preparis.

TAM1897 Q1 16.5Nu, se Germanio estas mia lando,—kaj se mia koro estas tie, ĝi estas mia lando,—kiel mi povas voki homojn al lando, al kiu mi ne apartenas, kiu ne estas mia? Se Ameriko estas mia lando, kiel mi povas fari misian laboron por alia lando?—Tio ne eblas. Kiam Dio volis, ke Abraham estu misiisto por Dio, misiisto en favoro de lando, al kiu Dio vokas ĉiujn homojn, Li metis lin tien, kie li povus vere esti misiisto por ĉiuj homoj. Dio vokis lin esti misiisto, kaj per tio Li donis ekzemplon al ĉiuj homoj, kiuj venos poste, pri tio, kion signifas komenci misian laboron. La unua afero estas eliri el via lando. Do se vi intencas esti misiisto en Nebrasko, foriru el via lando. Se vi intencas esti misiisto en Meksiko, unue foriru el via lando. Ĉar se vi entute intencas esti misiisto sur la tero, la Sinjoro diras al vi: “Eliru el via lando;” kaj poste Li aldonas: “el via lando, kaj el la domo de via patro.” Ĉiuj ĉi aferoj malhelpas la misian laboron, ĝis vi forlasis ilin kaj foriris de ili. Sed kiam vi foriris el via lando kaj de via parencaro kaj de la domo de via patro, tiam, kie ajn vi estas sur la tero, vi estas misiisto. Vi ne bezonas esti tio; vi estas tio. “Kiu do el vi ne forlasas ĉiujn siajn posedaĵojn, tiu ne povas esti mia disĉiplo.” Kaj “Kiu amas patron aŭ patrinon pli ol min, tiu ne estas inda je mi.” “Iru el via lando, el inter via parencaro, kaj el la domo de via patro, al la lando, kiun Mi montros al vi.”

TAM1897 Q1 16.6Nu, mi diris antaŭ momento, kaj mi diras denove, ke ĉi tio estas praktika kristanismo ĉiutage, kiel ĝi ĉiam estis por tiuj, kiuj kredas je Dio.

TAM1897 Q1 16.7(Voĉo) Kiel povas homo resti en Nebrasko, kaj tamen eliri el sia lando?

TAM1897 Q1 16.8Per renaskiĝo. Se li naskiĝis en Nebrasko, li bezonas renaskiĝi. Se li naskiĝis en Ameriko, li renaskiĝu, kaj li estos ekster sia lando. Se li naskiĝis en Germanio, li renaskiĝu, kaj li estos ekster sia lando.

TAM1897 Q1 16.9Nu, fratoj, estas tre multe en tio. Nenio en ĉi tiu mondo tiom malhelpis nian misian laboron, kiom ĉi tiu ripeta irado al fremda laborkampo, kaj preparado por reveni preskaŭ tuj. Ĉiu homo inter la Sepatagaj Adventistaj misiistoj, kiu estis en fremda lando, scias, ke tio estas fakto. Kaj li ne bezonas eliri el Usono por ekscii tion. Fakte estis sugestite, ke estus saĝe akiri duan ŝipon por hejmenporti la misiistojn, kiujn la “Pitcairn” forportas; dum la “Pitcairn” forportas ilin, alia ŝipo sekvu post mallonga tempo, kiam ili hejmsopiras, kaj hejmenportu ilin! Nu, tio ĉi devas ĉesi, aŭ ni neniam estos misiistoj sur ĉi tiu tero; la Sinjoro ne volas ion tian.

TAM1897 Q1 16.10Se via koro estas en ĉi tiu lando; aŭ se via koro estas ĉi tie kun viaj parencoj; se via koro estas ĉi tie en la domo de via patro,—tiam pro via animo, kaj pro la afero de Dio, ne foriru de ĝi ĝis vi forigos vian koron de ĉio ĉi. Ĉar kie estas via koro, tie estos via trezoro, kaj vi volos reveni kiel eble plej rapide.

TAM1897 Q1 16.11Se vi iros al alia lando, dum via koro ne estas tie, vi ne povos fari ian bonon dum vi estas tie; vi estos ĝeno por vi mem, kaj por ĉiuj ĉirkaŭ vi. Ne pensu, ke vi ne estos; ĉar vi ja estos.

TAM1897 Q1 16.12Tio, kion ni devas fari, estas scii, kie estas nia hejmo,—nia rajta hejmo,—kaj ke ĝi estas nenie sur ĉi tiu tero; ke ĝi estas en la ĉielo, kaj ke ni baldaŭ tien iros. Kaj tiam, kien ajn vi estas vokita sur ĉi tiu tero, memoru, ke vi iras hejmen. Do se tio estas al la Sudmaraj Insuloj, se tio estas al Meksiko, vi estos hejme; kaj vi scias tion, kaj estas tie por resti hejme kaj labori por Dio kie vi estas ĝis Li vokos vin al alia kampo; kaj kiam vi alvenos tien, vi ankoraŭ estos hejme. Tiamaniere vi neniam estos en fremda loko, kaj la homoj ne estos fremduloj por vi.

TAM1897 Q1 16.13Nu, ĉi tiu ideo pri havi iun ajn landon en ĉi tiu mondo funkcias ĝuste tiel. Rilate al landoj, tiu lando, kiu estas via, estas la ĉefa afero en via menso; kaj se vi iras al alia lando, vi konstante faros komparojn inter tiu lando kaj via propra lando. La lecionoj, kiujn vi donas, la predikoj, kiujn vi predikas, la influo mem, kiu akompanas vin, estos tiel trapenetritaj de ĝi, senkonscie por vi mem, ke la homoj konstante tion rekonos. Tiel do estas baro inter vi kaj ili, kiun vi neniam povos transiri, ĝis vi eliros el via lando.

TAM1897 Q1 17.1Dum tiu afero estas en vi, estas baro inter vi kaj ili. Via laboro ne povas esti efika ĝis tiu baro estos rompita inter vi kaj la homoj, kaj ili vidos, ke vi estas apartigita de via lando, de via parencaro, kaj de la domo de via patro. Sed kiam vi eliros el via lando, kiam vi renaskiĝos, via naskiĝo estos en tiu ĉiela lando; via hejmo estos tie; kaj tiu estas la sola lando, por kiu vi havas koron. Tiam ne estos bariero inter vi kaj iu ajn sur ĉi tiu tero, kaj vi povos porti la evangelion al ĉiu homo en ĉi tiu mondo. Vi renkontos amikon en ĉiu, kiun vi renkontos sur la tero; ili ne estos fremduloj por vi.

TAM1897 Q1 17.2Fakte, vi povas iri inter la homojn en aliaj landoj, kaj vi trovos, ke ili estas same bonaj kiel la homoj en ĉi tiu. En la somero antaŭ la pasinta, mi estis en pluraj el tiuj aliaj landoj. Mi estis en Danio, Norvegio, Svedio, Germanio, Svislando, Bohemio, Aŭstrio, Hungario, Bulgario, Turkio, Grekujo, Italujo, Nederlando, Anglio, Irlando, Skotlando,—entute dek ses diversaj landoj. Ĉiu el tiuj landoj, ĉiu en sia loko, estis por mi same bona kiel iam ajn estis ĉi tiu lando.

TAM1897 Q1 17.3En multaj aferoj ili estas tute samaj. La akvo tie estas ĝuste kiel la akvo en ĉi tiu lando. Herbo kreskas tie ĝuste kiel ĝi kreskas en ĉi tiu lando,—la pinto supren kreskas. Arboj kreskas tie precize kiel en ĉi tiu lando, kaj estas tute samaj kiel la arboj en ĉi tiu lando. Eĉ homoj estas laŭ formo kaj ĝenerala aspekto tute samaj kiel en ĉi tiu lando. Nu, kiam la montetoj, la rokoj, la akvo, la arboj, la herbo kaj la homoj tie estas precize kiel en ĉi tiu lando, ĉu ili ne estas same bonaj kiel ĉi tiuj? Mi ne vidas ian diferencon.

TAM1897 Q1 17.4Pastoro Ballenger.—Ĉu vi estus tiel libera paroli pri ĉi tiuj aferoj en ĉiuj tiuj landoj, kiel vi estas ĉi tie?

TAM1897 Q1 17.5Certe. Mi predikis ĝuste pri tiuj aferoj en tiuj landoj. Oni povas prediki la evangelion ie ajn. Fratoj, mi trovis bonajn homojn ĉe ĉiu paŝo, kaj nenion krom bonaj homoj. Mi trovis neniun alian specon. Honeste, ne. Homoj, kiuj estis tute fremdaj—kiujn mi neniam antaŭe vidis, kies lingvon mi ne povis kompreni, kaj kiuj ne povis kompreni la mian—faris ĉion eblan por helpi min antaŭeniri kaj montri al mi la vojon, kaj helpi min laŭ ĉiu ebla maniero. En la lokoj, kie mi estis, la mono, kiun mi havis en mia poŝo, estis ilia speco de mono. Mi ne povis legi ĝin. Kiam mi pagis la tramveturon, aĉetis trajnbileton, aŭ ion similan,—ĉio, kion mi povis fari, estis doni sufiĉe da mono por esti certa, kaj lasi ilin preni tion, kion mi devis pagi por ĝi, kaj ili prenis ĝin, kaj prenis nenion pli ol tio, kaj redonis al mi la ĝustan restmonon.

TAM1897 Q1 17.6Mi diras al vi, fratoj, la homaro estas ĉie egala. La sola diferenco estas, ke en iuj lokoj ili estas iom pli bonaj ol en aliaj. Tio estas la tuta diferenco, kiun mi trovas. Kaj la evangelio—la evangelio estas la sama, ni scias, ĉie en la mondo. Pri tio ne estas dubo. Kaj ĉar tiu evangelio estas la sama ĉie, ĝi estas provizita por la tuta homaro. Kaj ĉar la homoj ĉie estas tiel similaj inter si kaj tiel samaj, kiel la evangelio estas ĉie la sama, kiam oni portas la evangelion laŭ la vojo de la Sinjoro, kaj iras al la homoj laŭ la vojo de la Sinjoro, oni trovos, ke ĝi funkcias ĝuste tiel ĉiam kaj ĉie.

TAM1897 Q1 17.7Dum mi estis en Danio, tiu lando estis por mi vere la plej bona sur la tero; kaj mi ĝuis ĝin kun la homoj ĉirkaŭ mi! Dum mi estis en Norvegio, por mi tio estis la plej bona lando en la mondo. Kiam mi estis en Turkio, por mi tio estis la plej bona lando sur la tero; kaj se mi serĉus misian kampon, mi irus rekte al Turkio. La turkoj estas samaj kiel aliaj homoj,—komplezaj kaj ĝentilaj, kiam ili renkontas vin sur la strato, kaj tra la lando kiam ili renkontas vin sur la vojo.

TAM1897 Q1 17.8Frato Holser kaj mi devis atendi dum la ŝipo kuŝis ankrita en Smirna, Azio, kaj ni eliris por viziti la ruinojn de Efeso. Li iris pli malproksimen ol mi, sed ni kune iris ĉirkaŭ ses mejlojn en la kamparon, nur ni du. Ni iris ĝuste kiel oni eliras en la kampojn ĉi tie. Ni renkontis homojn sur la vojo ĝuste kiel oni faras ĉi tie. Mi tute ne sentis min en danĝero, kaj mi ne pensas, ke li sentis. Ni trovis nenion, kio timigus nin. Ni promenis tie same kiel ni farus ĉi tie. Ni estis en Nikomedio, kiam la armenoj diris, ke estas apenaŭ sekure eliri el la domo, kaj precipe, ke iu estu trovita promenanta sur la montetoj; sed ni eliris el la urbo kaj supreniris sur la montetojn, dum ni atendis la trajnojn. Ni renkontis turkojn sur la vojo kun siaj veturiloj kaj bovoj; ni trovis ilin ripozantaj apud la vojo. Ni ne sentis timon. Ne estis danĝero por ni. Estis sekure ĉie.

TAM1897 Q1 17.9Mi diras al vi, ke en ĉiu el tiuj landoj la homoj estas bonaj homoj, komplezaj homoj, afablaj homoj, servemaj homoj. Ili ĉesigos sian laboron por fari al vi favoron, por montri al vi la vojon, por helpi vin trapasi straton, por iri kun vi kelkajn stratojn por montri al vi la vojon, kvankam ili neniam antaŭe vidis vin, kaj neniam atendas revidi vin. Mia koro pleniĝis de bonkora sento al tiuj bonaj homoj ĉirkaŭe, kaj mi deziras, ke ili povu iri kun ni al tiu pli bona lando, kie ni povus esti kune, kaj esti afablaj unu al la alia la tutan tempon. Kiel mi diris antaŭ momento, kaj kiel D. T. Jones diris al vi hieraŭ, tio kuŝas ĉe la radiko de la misia laboro. Tio estas ĝi. Estis tiuj, kiuj estis forsenditaj, volontaj kaj ĝojaj iri al eksterlanda misio. Tion ili entreprenis, tio estis iliaj asertoj; je granda elspezo ili tien alvenis. Nur post mallonga tempo, oni ricevas leteron, petegantan revenon. “Ho, nur lasu min reveni hejmen! Mi ne petas, ke vi pagu mian vojon hejmen; nur lasu min reveni.”

TAM1897 Q1 18.1(Voĉo) Ĉu la Estraro pri Eksterlandaj Misioj donas al tiaj la eblecon reveni?

TAM1897 Q1 18.2Certe. Kiel ili povus fari alie? Tio ne estas vana rakonto. Ĝi estas fakto, fratoj. Sed tio ne estas misia laboro. Kompreneble la Estraro pri Eksterlandaj Misioj ne dezirus, ke tiaj personoj restu tie. La plej bona afero, kiun ili povis fari, estis lasi ilin reveni hejmen; ĉar la sola loko, kie ili povis fari ion ajn, estis hejme. Ilia koro estis hejme en Ameriko.

TAM1897 Q1 18.3Fakte, iuj tiel timis, ke ili mortus se ili restus tie, ke ili revenis hejmen kaj mortis. Tio estas fakto. Mi ne uzas tiun esprimon, aŭ prezentas ĝin tiel por ludi per viaj sentoj, aŭ io simila. Iuj homoj tiom sopiris la hejmon, ke ili timis, ke ili ne povus vivi tie; kaj ili revenis hejmen laŭ sia propra peto, kaj ne longe poste mortis. Ili ne povus fari ion malpli ol tion, se ili estus restintaj eksterlande.

TAM1897 Q1 18.4Mi scias, kaj ankaŭ vi scias, ke multaj iris al eksterlandaj misioj kun pli da ideo pri ekskurso ol pri malfacila misia laboro. Kaj kiam ili konstatis, ĉe la fino de la vojaĝo, ke ĝi ne estis ekskurso, sed malfacilaĵo; ke ĝi signifis memneadon, malsanon kaj brulan febron, tio post mallonga tempo forprenis la tutan ekskursan etoson. Tio ne estis tio, kion ili havis en la menso, kiam ili ekiris.

TAM1897 Q1 18.5Mi scias, kaj vi scias, ke komence estas halo ĉirkaŭ la ideo de misia laboro. Sed ni volas aliri solidajn faktojn, forpreni niajn okulojn de la halo kaj memori, ke ĝuste malantaŭ ĝi troviĝas malmola substanco. Estas iom da halo en tio, ke oni eniras la trajnon aŭ ŝipon kun granda homamaso kaj multe da pompo, kiam ni ekiras en la mision, tiel honorataj; kompreneble tio estas en ordo, sed tiuj, kiuj iras, devas esti certaj, ke iliaj mensoj kaj koroj estas direktitaj al io pli solida ol tio. Ili devas memori, ke, kvankam la fratoj pretas akompani ilin al la trajno aŭ la ŝipo, kaj verŝi larmojn, se necese, ĉe la disiĝo, preter ĉio tio, ĉiu el tiuj misiistoj ne devas forgesi, ke li eliras por alfronti malfacilaĵojn, konfuzojn, danĝerojn kaj malsanojn.

TAM1897 Q1 18.6Kaj li memoru, ke li eble ne nur renkontos ĉiujn ĉi aferojn, sed ankaŭ travivos ilin, kaj ne timu, ke li mortos. Ĉiu estu plene certa, ke li estas morta antaŭ ol ekiri, kaj li ne timos, ke li mortos kiam li alvenos tien. Sed se vi ne mortis antaŭ ol ekiri, tiam ne ekiru ĝis vi estos morta; ĉar alie vi faros nenian bonon nek al vi mem, nek al la afero. Vi estos nur ŝarĝo por tiuj, kiuj estas tie—se tie estas iuj fidelaj antaŭ ol vi iras.

TAM1897 Q1 18.7Jen estas la vero, kaj vi scias tion. Do kial ni devus permesi, ke oni perdu el vido tiun aferon? Tia afero estis bezonata en nia laboro dum ĉiuj ĉi tiuj jaroj. Grandaj sumoj da mono estus ŝparitaj, se oni estus insistinta pri tia afero antaŭ ol vi ekiris. Grandaj eraroj estus evititaj, kaj grandega kvanto da mizero, se oni estus insistinta pri tiu afero, kaj insistinta pri ĝi antaŭ ol la laboristoj foriris.

TAM1897 Q1 18.8Kiel mi diris antaŭ momento, se vi estas vere morta antaŭ ol foriri, kaj dum vi estas tie, vin ne multe ĝenos la perspektivo de morto. Ne sekvas, ke vi mortos, ĉar vi malsaniĝas, tre malsaniĝas,—bruligata de febro. Ne sekvas, ke vi mortos, kaj ke vi devus pensi, ke vi devas ekiri hejmen tuj kiam vi resaniĝos, aŭ sufiĉe resaniĝos por ekiri.

TAM1897 Q1 18.9Mi konas misiistojn, eble ankaŭ vi, unu aparte, kaj lian edzinon, kiujn mi havas en la menso, kiuj iris al eksterlanda misio. Ili ambaŭ estis junuloj. Neniu el ili, mi pensas, aĝis pli ol dudek du jarojn; la edzo verŝajne aĝis dudek tri maksimume. Ili iris al sia misia tereno kaj eklaboris. Post iom da tempo, malsano venis al ili. La edzino unue estis atakita de la loka febro, kaj terure malsaniĝis—tiom malsana, kiom oni povas iĝi, supozeble, kaj tamen vivi; sed neniu el ili pro la febro ekhavis hejmsopiron. Ili kuraĝe persistis; la edzo flegis la edzinon dum ŝia malsano, kaj ĝuste kiam ŝi apenaŭ kapablis sidi kaj promeni, li mem estis frapita de la sama febro tiel severe, kiel ŝi estis; kaj ŝi, en tiu malforta stato, flegis lin ĝis resaniĝo. Sed ili travivis ĉion kiel bravaj kristanoj, dank’ al la Sinjoro. Ili ankoraŭ estas en tiu kampo; ili estas sukcesaj en tiu kampo, kie ili estas, kaj estis sukcesaj ekde la tago, kiam ili tien alteriĝis. Tio estu nia idealo.

TAM1897 Q1 18.10Nu, mi ne diras, ke neniu el tiuj, kiuj foriris, iam devus esti reveninta. Mi ne diras, ke neniu el ili devus esti reveninta tuj post kiam ili atingis la misikampon. Sed mi ja celas diri, fratoj, ke ili devus esti sciintaj antaŭ ol foriri, ĉu ili revenos tuj aŭ ne.

TAM1897 Q1 18.11Ke la Misia Estraro opinias, ke vi povus esti bona misiisto, ne estas sufiĉa pruvo por ke vi agadu kaj iru al eksterlanda misio. Vi volas mem scii, ke Dio vokas vin tien; kaj ke vi iras tien, ĉar Dio volas, ke vi estu tie. Tiam, kiam vi iros, vi iros ĉar Dio vokas vin, kaj vi scios, ke Li estas kun vi dum vi iras. Vi scios, ke Li estas kun vi, kiam vi alvenos tien; kaj vin ne timigos iuj malfacilaĵoj, nek senkuraĝigos iuj suferoj, nek turnos vin reen iuj malsanoj, nek eĉ la perspektivo de morto.

TAM1897 Q1 19.1Se devus veni al la laŭvorta fakto de morti fizikan morton, vi ne scias, kiel vi malutilas al la afero, se vi forkuras por eskapi ĝin. Vi kaj mi, ĉiu kristano, kaj precipe ĉiu Sepataga Adventista kristano, ĉar tio estas kristana sperto, devas firme ekkompreni ĉi tiun unu vivan principon, ke la laboro de la kristano ne finiĝas kiam li mortas la fizikan morton. Se li estas fidela al sia laboro dum li vivas, kaj mortas ĉe sia posteno, lia laboro daŭras post lia morto.

TAM1897 Q1 19.2Nu, tio estas fakto. Se vi iras laŭ la voko de Dio, se vi iras kun Dio kun vi, kaj se vi mortas antaŭ ol foriri, se vi estas la speco de misiisto, kiun Dio vokas,—la speco, kia estis Abraham,—vi mem devas scii por vi mem, antaŭ Dio, sub Dio, kaj kun Dio, ke tio estas Lia volo pri vi.

TAM1897 Q1 19.3Tio, ke vi hodiaŭ havas konvinkon, ke vi devas iri kiel misiisto, ne estas pruvo, ke vi devas ekiri el ĉi tiu Konferenco por iri al tiu misia kampo. Se via konvinko estas ĝusta kaj bona, ĝi daŭros. Se ĝi ne estas la ĝusta speco de konvinko, ĝi ne devus daŭri. Ĝi devus kadukiĝi kiel eble plej baldaŭ. Kaj se vi devas konservi ĝin iom da tempo, kaj ĝi kadukiĝas, estas pli bone, ke ĝi kadukiĝu ĉi tie ol post kiam vi estos en la misia kampo.

TAM1897 Q1 19.4Se via konvinko estas de la Sinjoro, ĝi estas bona kaj daŭros. David havis dum dudek jaroj la konvinkon, ke li devas esti reĝo de Izrael. Sed li tute ne senpacience atendis la tempon, kiam li fariĝos reĝo de Izrael. Li ne antaŭrapidigis la aferon. Kiam ĉio estis en liaj manoj, li eĉ fingron ne movis por meti sin sur la tronon. Li havis konvinkon, kiu estis sufiĉe forta por daŭri dudek jarojn; kaj kiam la Sinjoro lin provis kaj povis fidi lin, Li mem venigis lin al la trono.

TAM1897 Q1 19.5Do vi povas havi konvinkon pri certa kampo. Ĝi povas esti de Dio. Nu, ne provu efektivigi vian propran ideon, ĉu la Misia Estraro kredas je ĝi aŭ ne, aŭ ĉu la Konferenco kredas je ĝi aŭ ne. Nur atendu Dion, kaj lasu Lin diri al aliaj homoj, ke tio estas tiel. Kiam ni tiel atendas Dion, kaj poste iras, la Sinjoro iras kun ni, kaj ni scias tion; kaj Li estas kun ni, dum ni estas tie, kaj ni scias tion. Tio estas nia posteno, kaj ni staros ĉe tiu posteno ĝis Dio vokos nin for. Kaj se Li uzis nin tie tiel longe kiel eble, efike, vivajn; kaj Li povas pli bone uzi vian influon se vi estas morta; tiam la afero por vi fari estas kuŝiĝi por morti kiel feliĉa kristano; sciante, ke Dio daŭrigos vian laboron post via morto. La konvinko, kiun Dio metis en la korojn per vi, dum vi estis viva kaj parolis kun ili, profundiĝos, fortiĝos kaj vigliĝos per via bona ekzemplo, post via morto; kaj per ĝi ili estos kondukitaj al Jesuo Kristo.

TAM1897 Q1 19.6Ĉu vi do pretas, ke Dio prediku la evangelion per via morto same kiel per via vivo? Ĉu vi pretas, ke Li prediku la evangelion per vi, morta, fizike morta, kaj en la tombo, tiel certe kiel vi pretas, ke Li prediku la evangelion kun vi viva kaj surtere iranta? Se ne, vi ne pretas iri al misio.

TAM1897 Q1 19.7Nun mi legos tion el la Skriboj. Malfermu la unuan ĉapitron de la Filipianoj. Tie estas la ekzemplo de tiu misiisto, kiun Dio vokis, kiel modelon por vi, kiel ekzemplon por ĉiuj, kiuj poste kredos je Jesuo Kristo, al eterna vivo. Vi memoras la malfacilaĵojn de Paŭlo. Vi memoras liajn sortovicojn, liajn elprovojn, liajn persekutojn, liajn flageladojn, liajn danĝerojn ĉie; kaj vi scias, ke li neniam ŝanceliĝis en iu ajn loko, kie li estis.

TAM1897 Q1 19.8Sed, fratoj, mi volas certigi vin, ke miaj aferoj plie efektiviĝis por la progresado de la evangelio, tiel, ke miaj katenoj estas evidentigitaj en Kristo tra la tuta Pretorio kaj ĉie aliloke; Versikloj 12, 13.

TAM1897 Q1 19.9Kiam tio estis skribita, li ne sciis, en kiu tago la dekreto de la imperiestro estos plenumita, kaj li estos ekzekutita. Li tion atendis. Nu, pripensu ĉiujn tiujn aferojn, kiujn li travivis. La flageladoj, la elprovoj, la persekutoj, la danĝeroj, la priraboj, ŝtonumita unufoje kaj eltirita el la urbo kaj lasita kiel mortinto. Nun li diras: Mi volas, ke vi komprenu, ke ĉi tiuj aferoj okazis al mi por la antaŭenigo de la evangelio. Kion faris Dio per ĉiu el ĉi tiuj elprovoj, suferoj kaj danĝeroj?—Li uzis la viron por prediki la evangelion per li, tiel ke kiam tiuj homoj ŝtonumis lin kaj trenis lin el la urbo kaj lasis lin kiel mortinton, la Sankta Spirito de Dio stampis sur iliajn korojn la sigelon de sia vero, ke tiu viro estis de Dio, ke la mesaĝo, kiun li alportis al ili, estis de Dio; kaj se ili ribelis kontraŭ ĝi, ilia pereo estis sigelita; kaj se ili sin submetis al ĝi, ili estis savitaj.

TAM1897 Q1 19.10Tion Dio devas fari per ni. La tuta celo de nia ekzisto en la mondo estas, ke Dio prediku la evangelion per ni. Ne tiom ni mem faras tion, kiom ke Dio faras tion per ni, ĉu per vorto, ĉu per influo; kaj Dio povas same bone agi per influo kiel per vorto. Dio metos la evangelion en nian influon same kiel en niajn vortojn. Ni ĉiam predikas per nia influo same bone kiel per niaj vortoj.

TAM1897 Q1 19.11kaj la plimulto el la fratoj en la Sinjoro, pro miaj katenoj fariĝinte sentimaj, supermezure kuraĝas persiste elparoladi la vorton de Dio. Unuj ja proklamas Kriston eĉ envie kaj malpace, sed aliaj bonvole; ĉi tiuj kun amo, sciante, ke mi estas metita, por defendi la evangelion; sed tiuj kun partieco predikas Kriston, ne sincere, supozante, ke ili aldonos doloron al miaj katenoj. Kio do? nur tio, ke ĉiamaniere, ĉu pretekste aŭ vere, oni predikas Kriston: kaj pro tio mi ĝojas kaj ankoraŭ plu ĝojos. Ĉar mi scias, ke ĉi tio efikos al mia savo, per viaj preĝoj kaj la provizado de la Spirito de Jesuo Kristo, laŭ mia fervora atendado kaj espero, ke mi pri nenio hontiĝos, sed ke per ĉia liberparolo, kiel ĉiam, tiel ankaŭ nun, Kristo estos glorata en mia korpo, ĉu per vivo aŭ per morto.

TAM1897 Q1 20.1Ĉu do ne estas skribite, ke Dio uzos mortinton por glori la evangelion kaj la gloron de Jesuo Kristo? Ĉu vi volas, ke Li faru tion per vi, kiam Li povas fari tion pli bone kun vi morta ol se vi vivus? Morta ja, sed viva por Li. Do ĉu vi ne vidas, ke en tiu bona senco la kristano neniam mortas? “ĉar ĉiuj vivas al Li.” “ĉu ni vivas do, aŭ mortas, al la Sinjoro ni apartenas.” Ĉu vi? Se vi apartenas al la Sinjoro dum vi vivas, vi apartenas al la Sinjoro kiam vi mortas. Kaj tiel certe, kiel Dio uzas vin dum vi vivas por prediki la evangelion, Li uzos vin kiam vi mortos, por prediki la evangelion. Kaj via laboro ne ĉesos, kiam vi estos morta. Same certe, kiel via estas la laboro de Kristo dum vi vivas, ĝi daŭros, kiam vi estos morta. Via influo efikos, kaj Dio faros aferojn per vi post via morto, kiujn Li ne povas fari tiel bone, dum vi vivas.

TAM1897 Q1 20.2Supozu, ke Paŭlo mortus. Li tion atendis. Rigardu la deksepan versiklon de la sekva ĉapitro. Sed, cetere, konsiderante tion: kion li faradis la tutan tempon? “pro tio mi ĝojas kaj ankoraŭ plu ĝojos.”

TAM1897 Q1 20.3“Cetere, eĉ se mi estas elverŝata sur la oferon kaj servon de via fido, mi ĝojas kaj kunĝojas kun vi ĉiuj.” Al kio li aludis, kiam li diris: “Se mi estas oferiĝanta sur la ofero kaj servo de via kredo”? Li ĉiutage atendis, ke li estos oferita kiel ofero de la fido de Jesuo Kristo. Kion li faris pri tio? — “Mi ĝojas, kaj kunĝojas kun vi ĉiuj.” Kion ili devis fari?—“kaj tiel same vi ankaŭ ĝoju kaj kunĝoju kun mi.”

TAM1897 Q1 20.4Ĉu li atendis, ke la Filipianoj ĝoju kun li, kiam lia kapo estos fortranĉita?—Jes; li tion diras. Fratoj, kiam ni ekkomprenos la fakton, ke la kristana laboro ne ĉesas kiam oni mortas, ni ne tiom ofte adoptos rezoluciojn de kunsento kaj sendos ilin al homoj pro tio, ke iu mortis. Danku la Sinjoron, ke, kvankam li estas morta, lia laboro daŭras. Ĝoju pri tio—ne ĝoju, ke li mortis, sed ĝoju, ke lia laboro daŭras; ke Dio uzas lin pli bone tiamaniere ol se li estus viva.

TAM1897 Q1 20.5Tial ni lasu Dion eniri kaj okupi la tutan lokon, tiel ke ni amu Dion per la tuta koro, la tuta animo, la tuta menso kaj la tuta forto. Tio estas esti misiisto.

TAM1897 Q1 20.6Kaj la unua afero el ĉiuj, por esti tia misiisto, estas: “Iru el via lando.”