La Apostateco de Izrael. – N-ro 2
TAM1897 Q1 40.5Prediko farita dimanĉan vesperon, la 14-an de marto 1897 Presita en la General Conference Bulletin, Unua Kvaronjaro, 1897, Vol. 2, N-ro 1, pp. 40-45.
TAM1897 Q1 40.6Kiel ni vidis en la antaŭa leciono, Izrael apostatis, kaj petis reĝon, por ke ili estu kiel ĉiuj nacioj. En la nuna studo, ni vidos, kiom tute kiel la nacioj ili efektive fariĝis. Sed Izrael apostatis de Dio; ĉar ili ne kredis Dion el la tuta koro. La vorto ne estis miksita kun fido en tiuj, kiuj ĝin aŭdis. Ili fariĝis formalaj, kaj tiam la malbonoj, kiujn ili estus evitintaj, se ili estus fidelaj al Dio, venis sur ilin, kiel sur ajnajn aliajn paganojn; kaj tiam, kiel la Spirito de profetaĵo diras al ni, ĉiujn malbonojn, kiuj estis la rezulto de ilia propra apostateco, ili imputis al la regado de Dio. Ili konsideris, ke Lia regado estis malsukceso; ĝi ne estis sufiĉe bona por ili, ĝi ne estis sufiĉa por ili en ĉi tiu mondo, kaj ili devis havi propran registaron—tian, kiun ili povus mastrumi kaj per kiu ili povus regi kaj protekti sin mem.
TAM1897 Q1 40.7Tiam ili diris al Samuel, “starigu do al ni reĝon … kiel ĉe ĉiuj popoloj”, “kaj ni ankaŭ estu kiel ĉiuj popoloj”; kaj kvankam la Sinjoro, per Samuel, solene protestis kontraŭ tio, ili protestis kontraŭ tiu protesto, kaj diris, “Ne, reĝo estu super ni; kaj ni ankaŭ estu kiel ĉiuj popoloj.” Ĉar ili tiel volis, la Sinjoro tiel permesis. Ili ne nur decidis kaj fiksis, ke ili havos reĝon, sed ili jam decidis, kiun ili havos kiel reĝon. Estis Saul, la filo de Kiŝ; kaj la Sinjoro permesis al ili havi lin ankaŭ, ĉar ili insistis, ke ĉio okazu laŭ ilia propra volo.
TAM1897 Q1 40.8Sed ĉiuj malbonoj, kiujn la Sinjoro diris al ili, ke ili spertos pro sia elekto de reĝo kaj reĝlando, ja venis sur ilin. Ili komencis sperti iujn el ili jam en la tagoj de Saul. Ili estis konsiderinde helpitaj saviĝi de siaj malbonoj per la influo kaj regado de David. Kvankam ili forĵetis Dion, Li ne forlasis ilin; Li ankoraŭ restis kun ili por gvidi ĉiujn, kiuj volus esti gvidataj, kaj por savi ilin, se eble, de la katastrofoj, kiuj certe devis veni, kaj kiujn Li sciis venontaj, kaj de kiuj ili kiel nacio ne povis eskapi. Sed Li savus ĉiujn, kiuj volus eskapi tion kiel individuoj. Ili ekiris laŭ vojo, kiu neeviteble kaj nerevokeble portis ilin antaŭen, paŝon post paŝo, ĝis, kiel ni vidos, ruino venis.
TAM1897 Q1 40.9Kun Salomono komenciĝis en plej klara mezuro la malfacilaĵoj, kiuj estis necesa rezulto de la vojo, kiun ili ekiris kontraŭ la protesto de la Sinjoro. Kaj Egiptujo ĉiam estis kun ĝi. Egiptujo ĉiam intervenas. Salomono prenis edzinon el Egiptujo, kontraŭ la vorto de la Sinjoro. Li sendis al Egiptujo por ĉevaloj, kontraŭ la vorto de la Sinjoro. La gloron, kiun la Sinjoro donis al li, li pervertis al la servo de Egiptujo kaj de la egipta idolkulto, kaj de la idolkulto de ĉiuj ĉirkaŭaj nacioj. La ŝarĝoj, kiujn la popolo devis porti por subteni la sepcent edzinojn kaj tricent konkubinojn de Salomono el ĉiuj paganaj nacioj en ilia idola kulto, estis tiaj, kiajn la popolo ne devus porti kaj ne povus porti sen malutilo; kaj pro la bono de ambaŭ popoloj, la Sinjoro decidis apartigi la dek tribojn de la du.
TAM1897 Q1 40.10Ni ne povas scii, kio estis tiu bono, kiun la Sinjoro intencis por la dek triboj, aŭ por la du, ĉar ĝi neniam realiĝis. Jerobeam estis elstarigita kiel tiu, kiu unue regus la dek tribojn. Sed Jerobeam, forgesinte la brilan ekzemplon de David, atendi la bonan tempon de la Sinjoro, kaj lasi Lin alporti lin al la trono de la dek triboj laŭ Sia propra maniero—eĉ dum Salomono vivis, li levis sian manon kontraŭ la reĝo, farante paŝon celantan ekposedi la tronon de la dek triboj kaj regi ilin, por starigi sin kiel reĝo kontraŭ Salomono. Tio estis perfido kaj ribelo. Salomono pensis puni lin pro tio, kaj li fuĝis al Egiptujo kaj restis tie ĝis la morto de Salomono.
TAM1897 Q1 40.11Se li antaŭe ne estis egiptano laŭkore, li fariĝis tia post sia alveno tien. Kiam Salomono mortis, Jerobeam revenis el Egiptujo. Venis la tempo, ke la dek triboj disiĝu de la du, kaj Reĥabeam agis tiel, ke tio disigis ilin. Kiam la popolo venis kaj petis lin malpezigi la ŝarĝojn, kiujn lia patro metis sur ilin, tio estis racia kaj taŭga peto. La maljunuloj, kiuj estis konsilistoj de Salomono, konsilis lin fari tion. Sed Reĥabeam ne kontentiĝis pri la konsilo de tiuj, ĉar li ne volis esti la servanto de la popolo, kiel ili konsilis al li; li volis esti la estro de la popolo, kaj tial li konsultis la junulojn, kiuj kreskis kun li. Lia patrino estis Amonidino, unu el la plej malvirtaj el la idolatriaj edzinoj, kiujn Salomono havis; kaj la junuloj, kiuj kreskis kun li, estis la filoj de aliaj idolatriaj virinoj, kiujn Salomono havis kiel edzinojn. Tiuj junuloj kreskis en ĉiuj abomenaĵoj de paganismo, kiujn Salomono praktikis kun siaj edzinoj. Reĥabeam konsentis kun iliaj opinioj kaj kliniĝis al ilia flanko, kaj kompreneble malakceptis la konsilon de la Eternulo, kaj la konsilon de la viroj, kiuj timis la Eternulon.
TAM1897 Q1 41.1Reĥabeam donis al la popolo la respondon, kiun ni ĉiuj konas: Vi petis min malpezigi viajn ŝarĝojn, sed anstataŭe mi plipezigos ilin; kie ili estis kiel via etfingro, mi faros ilin kiel viaj lumboj. Ili diris: “Al viaj tendoj, ho Izrael! nun zorgu mem pri via domo, ho David!” Reĥabeam, kiam li vidis tion, kio okazis, vere surpriziĝis pri tio; tamen tio ne estas tiel stranga ĉe li, ĉar kiam li estis tiel blinda, ke li ne povis vidi, ke tio, kion li diris al ili, estis la plej malsaĝa afero dirinda, tute ne estas strange, ke li surpriziĝis pri tio, kio sekvis, kiam li tion diris. Li sendis sian trezoriston al ili, por trankviligi ilin kaj mildigi la aferon kaj revenigi ilin, se eble. Sed ili tuj ŝtonumis la trezoriston ĝis morto, kaj Reĥabeam, vidinte la rezulton, ektimis kaj rapidis al sia ĉaro kaj haste reiris al Jerusalem, levis armeon por supreniri kaj subigi ilin kaj devigi ilin servi al si. Sed la profeto de la Eternulo diris al li, ke tio ne estas farenda, kaj ke ili restu hejme, kaj ili tiel faris.
TAM1897 Q1 41.2Tiam Jerobeam ekregis, kaj starigis la orajn bovidojn, kiujn li alportis el Egiptujo, tiel ke la dek triboj estis tuj kondukitaj en Egiptujon, en la egiptan idoladon kaj la egiptan registarsistemon, kiam ili disiĝis de la du. Tiel per Jerobeam la fluo komenciĝis, kaj la ekzemplo estis starigita, kiun sekvis ĉiuj ceteraj reĝoj de la dek triboj. Kaj ĉiam poste, estas “Jerobeam, filo de Nebat, kiu pekis kaj igis Izraelon pekadi.” Kaj la apostateco konstante, konstante malsupreniris, ĝis la tuta regno pereis, kaj neniam plu estis aŭdita, kaj neniam estos. La apostateco en la sinsekvo de la reĝoj de la dek triboj iris de malbona al pli malbona kaj pli malbona. Jerobeam estis malbona; la tujaj posteuloj de li ankaŭ estis malbonaj. Poste venis Omri, kaj li estis pli malbona ol la aliaj; poste venis Aĥab, kaj li estis pli malbona ol ĉiuj antaŭ li. Tiel daŭris tra la tuta regno, ĝis ĝi tute pereis kaj malaperis.
TAM1897 Q1 41.3Sed la Sinjoro la tutan tempon faris Sian eblon por igi ilin servi Lin. Li sendis al ili profetojn post profetoj; Li vokis ree kaj ree al la reĝoj, ke ili timu Lin, ke ili servu Lin. Kiam ni venas al la lastaj tagoj de Izrael, speciale profetas Amos kaj Hoŝea. Amos, Hoŝea kaj Miĥa profetis por Izrael, kaj al Izrael, en la lastaj tagoj de Izrael. Tamen, nur malmulte el Miĥa rekte koncernas la dek tribojn. Preskaŭ la tuta libro de Amos koncernas ilin, kaj la plejparto de Hoŝea. Amos kaj Hoŝea estas grandparte, preskaŭ tute, profetaĵoj pri Izrael, kaj la lasta alvoko de la Sinjoro al Izrael, por ke ĝi denove turniĝu al Li, kaj estu savita de kompleta detruo.
TAM1897 Q1 41.4Ĉiuj tiuj profetaĵoj, kaj la historio de Izrael, estas metitaj en la Biblion por la averto de la popolo, kiu vivas en la lastaj tagoj de la historio de ĉi tiu mondo. Kaj la instruo de Dio estas tie por la popolo en la lastaj tagoj—turniĝi al Dio, por ke ili estu savitaj de efektiva pereo. Tial tiuj aferoj estas tie metitaj. Do Amos kaj Hoŝea estas hodiaŭ same granda nuna vero por vi kaj por mi, kaj por ĉiuj en la mondo, kiel ili estis por la popolo de la dek triboj en la tempo, kiam ili skribis.
TAM1897 Q1 41.5Amos profetis, kaj la pastro, kiu estis en Bet-El, diris al li: “Ne profetu ĉi tie; ĉi tio estas la reĝa domo, kaj la reĝa palaco; foriru al Judujo.” Kaj li iris kaj diris al la dua Jerobeam, ke Amos profetas malbonon pri la lando, kaj instruas ribelon kontraŭ la reĝo, kaj diras, ke la glavo de la Eternulo falos sur ĉion, kaj ke la lando ne povas elteni ĉiujn liajn vortojn.
TAM1897 Q1 41.6Ni nun turnu nin al la koncerna pasaĵo, kaj legu Amos 7:10-15:—
TAM1897 Q1 41.7Amacja, pastro el Bet-El, sendis al Jerobeam, reĝo de Izrael, por diri: Amos faras kontraŭ vi ribelon meze de la domo de Izrael; la lando ne povas toleri ĉiujn liajn vortojn; ĉar tiele diras Amos: Jerobeam mortos de glavo, kaj Izrael estos forkondukita el sia lando. Kaj Amacja diris al Amos: Ho viziisto, iru kaj forkuru en la landon de Jehuda, tie nutru vin, kaj tie profetu; sed en Bet-El ne plu profetu, ĉar ĝi estas sanktejo de la reĝo kaj domo de la regno. Amos respondis kaj diris al Amacja: Mi ne estas profeto, nek filo de profeto, mi estas nur paŝtisto, kaj mi kultivas sikomorojn; sed la Eternulo prenis min de la ŝafaro, kaj la Eternulo diris al mi: Iru kaj profetu al Mia popolo Izrael.
TAM1897 Q1 41.8Kaj li profetis al ili; sed ne forgesu, ke tio estis la lastaj tagoj de Izrael. Sed kiam ili ne lasis Amoson profeti en tiu lando, kaj forpelis lin, kaj persekutis lin, kiel ili faris al multaj profetoj antaŭe, la Sinjoro starigis Hoŝean kiel profeton en la lando Judujo; kaj li, estante en la lando Judujo, kien tiu idola pastro diris al Amos iri, povis profeti pri Izrael, kaj ili ne povis persekuti lin kaj fari al li laŭ sia plaĉo.
TAM1897 Q1 42.1Nu, nur unu vorton, rerigardante la tutan kampon: Vi scias, ke ekde la tempo de Samuel pluen, la reĝoj de Izrael persekutis la popolon de Dio, persekutis la profetojn, mortigis la pastrojn, laŭ sia plaĉo. Ili faris tion, ĉar ili havis la povon, kaj ankaŭ la spiriton, por fari tion. Sed nun, se Izrael neniam havus reĝon, reĝlandon, aŭ propran registaron, ĉu ili povus fari tion?—Ne; tio estus neebla. Vi scias, ke la reĝoj de Izrael estis pli malbonaj ol la paganaj reĝoj al la viroj de Dio kaj la profetoj de la Sinjoro: tiel ke, dum la reĝoj de Izrael kaj de Judujo tute mistraktis la profetojn de la Sinjoro, paganaj reĝoj respektis ilin kaj favoris ilin.
TAM1897 Q1 42.2Hoŝea, kiel mi diris, ankaŭ profetis pri tio. Nun mi legos kelkajn versiklojn el Hoŝea, por ke vi vidu, kion li diras pri tio. Rigardu unue la naŭan ĉapitron, nur vorton aŭ du:—
TAM1897 Q1 42.3Ili ne loĝos en la lando de la Eternulo; Efraim revenos en Egiptujon.
TAM1897 Q1 42.4Efraim estis unu el la dek triboj; sed la nomo estas uzata ĉi tie por la tutaĵo. La dek triboj iris al Asirio; ili estis forkaptitaj de la Asirianoj. Tamen, kiam ili estis forkaptitaj de la Asirianoj, kion la Sinjoro celas diri, kiam Li diras, ke ili revenos al Egiptujo?—Egiptujo signifas la plej malproksiman eblan apostatecon for de Dio. La mallumo, kiu estas tute egipta mallumo, estas kie homoj regas anstataŭ Dio, kaj la tuta regado — la registaro, la homoj, kaj ĉio — estas kontraŭ Dio, kaj kontraŭ Lia popolo, kiel ĝi estis kontraŭ Izrael kiam ili estis en la lando Egipta tuj antaŭ ol la plagoj falis sur Egiptujon, kaj Izrael estis liberigita. Kaj kiam la Sinjoro ĉi tie diras, ke Efraim iru al Egiptujo, kvankam Asirio — la registaro de Asirio — devis forkapti ilin, tio montras, ke ili estis deciditaj fali en absolutan apostatecon, kaj tial ili ne povis, simple ĉar ili ne volis, loĝi “en la lando de la Sinjoro”.
TAM1897 Q1 42.5Vi memoras, ke ni legis, kion la Sinjoro diris al Abram: “Iru el via lando, el inter via parencaro, kaj el la domo de via patro, al la lando, kiun Mi montros al vi.” Do tiu lando estas la lando de la Sinjoro. Kaj kiam Li parolas per Hoŝea, ke Izrael ne loĝos en la lando de la Sinjoro, tio ne rilatas al tiu malgranda terpeco ĉirkaŭ Samario; sed rilatas al la lando, kiu estis montrita al Abraham kaj al kiu Dio vokis Sian popolon, kiam Li elirigis ilin el Egiptujo. Ili ne loĝos en la lando de la Sinjoro; tiam sekvas Egiptujo, absoluta apostateco. Vi vidos tion poste, dum mi legos.
TAM1897 Q1 42.6Ili ne loĝos en la lando de la Eternulo; Efraim revenos en Egiptujon, kaj en Asirio ili manĝos malpuraĵon. Ili ne verŝoferos al la Eternulo vinon, kaj ne estos agrablaj al Li; iliaj oferoj estos kiel pano de suferantoj: ĉiuj ĝiaj manĝantoj fariĝos malpuraj; ĉar ilia pano devas esti nur por ili mem, ĝi ne devas veni en la domon de la Eternulo. Kion vi faros en la tago de solena kunveno kaj en la tago de festo de la Eternulo? Ĉar vidu, ili forkuras de malfeliĉo; Egiptujo ilin kolektos, Memfis ilin enterigos; sur la loko, kie troviĝis iliaj amataj arĝentaĵoj, kreskos urtiko, dornoj estos en iliaj tendoj.
TAM1897 Q1 42.7Deka ĉapitro:—
TAM1897 Q1 42.8Izrael estas vasta vinberujo, portas siajn fruktojn; sed ju pli multiĝis liaj fruktoj, des pli li multigis siajn altarojn; ju pli bona estis lia lando, des pli belajn statuojn li starigis. Ilia koro estas dividita, tial nun ili estas kondamnitaj; Li rompos iliajn altarojn, frakasos iliajn statuojn. Nun ili diras: Ni ne havas reĝon.
TAM1897 Q1 42.9En tiu tempo ili ne havis reĝon. Li estis murdita, kaj estis interregno. Alia reĝo ankoraŭ ne venis en lian lokon. Sed rimarku, kion li diras: “Nun ili diras: Ni ne havas reĝon.” La Sinjoro diris al ili, kiam ili elektis tiun reĝon kontraŭ Lia protesto, ke ili forĵetas Lin. “Ne, reĝo estu super ni.” Ĉu ili havis reĝon?—Jes; kaj venis la tempo, kiam ili estis devigitaj diri, “Ni ne havas reĝon.” Sed kion diris la Sinjoro ĝuste en tiu tempo?
TAM1897 Q1 42.10Nun ili diras: Ni ne havas reĝon; ĉar ni ne timas la Eternulon, kion do povas fari por ni reĝo? Ili parolas vanajn vortojn, ĵuras mensoge, kiam ili faras interligon; tial juĝo super ili aperos, kiel venena herbo sur la sulkoj de la kampo. Pri la bovidoj de Bet-Aven ektremos la loĝantoj de Samario; ĉar ĝia popolo ekploros pri ĝi, kaj la pastraĉoj, kiuj ĝojis pri ĝi, ploros pri ĝia gloro, kiu foriĝis de ĝi.
TAM1897 Q1 42.11En la dektria ĉapitro estas tio, kion diras la Sinjoro. Naŭa versiklo:—
TAM1897 Q1 42.12Vi pereigis vin, ho Izrael, ĉar via savo estas nur en Mi. Mi estos via reĝo. (laŭvorta traduko de KJV)
TAM1897 Q1 42.13Sed ili ne volis tion. Do vi vidas tra la tuta rakonto, la Sinjoro volis esti ilia sola reĝo; Li volis, ke ili trovu Lin kiel sian reĝon, kaj ne havu iun alian. Poste, kiel Li diras en la sekva versiklo, “Mi donis al vi reĝon en Mia kolero, kaj Mi forprenos lin en Mia indigno.” Do mi legas la tutan tiun versiklon:—
TAM1897 Q1 42.14Mi estos via reĝo: kie estas iu alia, kiu povas savi vin en ĉiuj viaj urboj? Kaj viaj juĝistoj, pri kiuj vi diris: Donu al mi reĝon kaj princojn? (laŭvorta traduko de KJV)
TAM1897 Q1 42.15Li rekte rememorigas ilin pri la tempo, kiam ili diris: “Donu al ni reĝon por regi nin.” Li nun diras: “Mi tiutempe protestis, ke vi ne devus havi lin, kaj diris al vi, ke ĉi tiu malbono venos; nun vi mem konfesas, ke vi ne havas reĝon, sed vi mem detruis vin. Mi estos via reĝo; lasu Min esti via reĝo.” Nun rigardu la dek-unuan ĉapitron, la unuan versiklon:—
TAM1897 Q1 42.16Kiam Izrael estis junulo, Mi lin ekamis, kaj el Egiptujo Mi vokis Mian filon.
TAM1897 Q1 43.1Kial Li tion ĉi diras ĉi tie en la lastaj tagoj de Izrael, mil jarojn post kiam Li elkondukis lin el Egiptujo? Por kio tio estas?
TAM1897 Q1 43.2Kiam Izrael estis junulo, Mi lin ekamis, kaj el Egiptujo Mi vokis Mian filon. Sed nun oni vokas ilin, kaj ili sin deturnas; al la Baaloj ili oferas, kaj al idoloj ili incensas. Mi instruis al Efraim la iradon; Mi prenis ilin je la brako, kaj ili ne rimarkis, ke Mi ilin kuracas. Per ŝnuroj de homoj Mi tiris ilin, per ligiloj de amo; Mi estis por ili kiel levanto de la jugo, kaj Mi metis antaŭ ili la manĝaĵon. Ili ne revenos en la landon Egiptan, sed Asirio estos ilia reĝo, ĉar ili ne volis penti. Glavo falos sur liajn urbojn kaj ekstermos liajn idojn kaj formanĝos ilin pro iliaj entreprenoj. Mia popolo rigidiĝis en la defalo de Mi; kaj kvankam oni ĝin vokas al la Plejaltulo, ĝi ne levas sin.
TAM1897 Q1 43.3La Sinjoro funebras pri Izrael nun, ĝuste kiam ĝi estas sur la rando de pereo. Li faras la lastan alvokon: la lasta profetaĵo venas nun; kaj kun ĉi tio, kaj ĝuste en ĉi tiu tempo, Ĥizkija regas en Judujo. Kiam li suriris la tronon, li ekagis por reformi la regnon, kaj por reakiri ĝin el la apostateco de Aĥaz. Kiam li purigis la templon, kaj ordigis ĉion, ili havis du-semajnan Paskon. Sed antaŭ tiu Pasko, Ĥizkija sendis mesaĝistojn tra la tuta tero de la dek triboj, kio restis el ili, por voki ilin al la Pasko en Jerusalem, por adori la Sinjoron, la Dion de la armeoj; sed laŭ la skribo, ili mokis la mesaĝistojn, kaj ili moke ridis pri ili; tamen “amaso” el Isaĥar, kaj Zebulun, kaj Naftali, kaj el diversaj partoj de la provincoj supreniris al Jerusalem, kaj observis la Paskon, kaj aliĝis al la Sinjoro. Kaj kiam tiuj homoj supreniris al Jerusalem kaj ekloĝis inter la popolo en Judujo, en tiu sama sezono la asira reĝo supreniris kaj okupis la tutan landon de la dek triboj. Kaj tiel tiuj, kiuj obeis tiun alvokon de Ĥizkija supreniri al Jerusalem por adori la Sinjoron, estis savitaj de la kaptiteco en Asirio.
TAM1897 Q1 43.4Nun, tuj antaŭ ol Ĥizkija prezentas sian petegon, Hoŝea skribas ĉi tion, kaj la Sinjoro funebras pro tio, kion la popolo decidis fari. Vidu, kion Li diras:—
TAM1897 Q1 43.5Mi instruis al Efraim la iradon; Mi prenis ilin je la brako.
TAM1897 Q1 43.6La Sinjoro tiel fervore volis, ke ili iru laŭ la ĝusta vojo, ke Li prenis ilin je la brakoj kaj kondukis ilin; sed ili retiris la brakon, ili eĉ tiel ne volis esti kondukitaj. Sed tamen Li ne povas ilin forlasi. Vidu:—
TAM1897 Q1 43.7Kiel Mi povus forlasi vin, ho Efraim? Kiel Mi povus transdoni vin, ho Izrael? (laŭvorta traduko de KJV) Ĉu Mi faru al vi, kiel al Adma? ĉu Mi egaligu vin al Ceboim? Renversiĝis en Mi Mia koro, varmegiĝis Mia tuta kompato. Mi ne agos laŭ Mia flama kolero, Mi ne plu ekstermos Efraimon; ĉar Mi estas Dio, ne homo, Mi estas Sanktulo inter vi; Mi ne venos en furiozo.
TAM1897 Q1 43.8Tiel Li Sin detenas de la juĝoj, kiuj devas fali sur ilin. Ĉar Li estas Dio, Li ankoraŭ ne lasos ĝin fali; eĉ kiam ĝi devas fali. Sed tamen ili ribelis; tamen ili plu iris laŭ sia propra vojo. Kaj la rezulto estas registrita en 2 Reĝoj 17:5-8:—
TAM1897 Q1 43.9Kaj la reĝo de Asirio iris kontraŭ la tutan landon, venis al Samario, kaj sieĝis ĝin dum tri jaroj. En la naŭa jaro de Hoŝea la reĝo de Asirio venkoprenis Samarion, kaj transkondukis la Izraelidojn en Asirion, kaj loĝigis ilin en Ĥalaĥ, kaj en Ĥabor, ĉe la rivero Gozan, kaj en la urboj de la Medoj. Ĉar la Izraelidoj pekis kontraŭ la Eternulo, ilia Dio, kiu elkondukis ilin el la lando Egipta, el sub la mano de Faraono, reĝo de Egiptujo, kaj ili adoradis aliajn diojn, kaj agadis laŭ la leĝoj de la nacioj, kiujn la Eternulo forpelis antaŭ la Izraelidoj, kaj laŭ tio, kiel agadis la reĝoj de Izrael;
TAM1897 Q1 43.10Poste la rakonto sekvas ilian historion ĝis la dektria versiklo:—
TAM1897 Q1 43.11Kaj la Eternulo avertis la Izraelidojn kaj la Judojn per ĉiuj Siaj profetoj kaj viziistoj, dirante: Returnu vin de viaj malbonaj vojoj, kaj plenumu Miajn ordonojn kaj leĝojn, laŭ la tuta instruo, kiun Mi donis al viaj patroj kaj kiun Mi sendis al vi per Miaj servantoj, la profetoj. Sed ili ne aŭskultis, kaj ili malmoligis sian nukon simile al la nuko de iliaj patroj, kiuj ne fidis la Eternulon, sian Dion; kaj ili malestimis Liajn leĝojn, kaj Lian interligon, kiun Li faris kun iliaj patroj, kaj Liajn avertojn, per kiuj Li avertis ilin, kaj ili sekvis vantaĵon kaj vantiĝis, kaj sekvis la naciojn, kiuj estis ĉirkaŭ ili kaj pri kiuj la Eternulo ordonis al ili, ke ili ne imitu ilin;
TAM1897 Q1 43.12Tiel la dek triboj perdiĝis. Hoŝea, profetante pri ili, diris: “Jehuda ankoraŭ regas kun Dio kaj estas fidela kun la sanktuloj” (laŭvorta traduko de KJV). Judujo ankoraŭ povis elteni iom da tempo. Ĥizkija estis reĝo; Manase sekvis Ĥizkijan, kaj li denove ĵetis la regnon en apostatecon; lia filo sekvis liajn paŝojn; Joŝija sekvis lin, kaj reformis la regnon ankoraŭ unufoje; kaj kiam Joŝija estis mortigita, tiam la regno rekte ruiniĝis. Ne estis iu post Joŝija, kiu timis la Eternulon. Eĉ en la tempo de Ĥizkija, ili konstante vokis Egiptujon, kaj sin apogis al Egiptujo, provante igi Egiptujon savi ilin, provante ricevi helpon de Egiptujo, kiam la malfacilaĵoj, kiuj estis alportitaj sur ilin, estis ĉiuj pro ilia nekredemo kaj foriro de la Eternulo.
TAM1897 Q1 43.13Nun rigardu la postajn tagojn de Judujo. Aĥaz sendis al Tiglat-Pileser, reĝo de Asirio, kaj petis lin veni supren kaj savi lin el la mano de la reĝo de Damasko kaj la reĝo de Samario. Tiglat-Pileser tion faris; li okupis Damaskon, tiel liberigante Aĥazon. Aĥaz pagis al li tributon, kaj supreniris al Damasko por renkonti lin, kaj por omaĝi lin kiel subulo. Tie li trovis idolanan altaron, farigis unu similan al ĝi, kaj starigis ĝin ĉe la pordo de la templo de la Sinjoro. Tiel li kondukis la nacion en apostatecon, kiel la aliaj en Izrael.
TAM1897 Q1 43.14En Judujo, Ĥizkija sukcedis Aĥazon. Kiam Ĥizkija fariĝis reĝo, li volis liberiĝi de la asira regado kaj tributo. En Judujo estis partio, kiu subtenis Ĥizkijan kaj estis decidita liberiĝi de Asirio. Tiu partio supozis, ke la sola maniero fari tion estis akiri la helpon de Egiptujo. Jesaja tiam profetis, kaj li diris al ili, ke ili fidu je la Sinjoro por savo kaj de Egiptujo kaj de Asirio. Li diris al ili, ke estis pro ilia pekado kontraŭ la Sinjoro, ke ili estis subpremataj. Li diris al ili, ke ilia provo ricevi helpon de Egiptujo ne utilos; ĉar ilia provo ricevi helpon de Egiptujo alportos al ili pli da subpremado, ĉar Egiptujo nur subpremos ilin anstataŭ helpi ilin; ke Egiptujo ne povis savi.
TAM1897 Q1 44.1Nun rigardu la okan ĉapitron de Jesaja. Kiu skribita pasaĵo estas tiom uzata de ni en la libro de Jesaja, pri la alveno de la Sinjoro, kaj la atendado de la alveno de la Sinjoro? Kie ni ĝin trovas? Ĉu vi memoras, ke la oka ĉapitro de Jesaja estas tiu, kiu parolas pri tiuj, kiuj konsultas spiritojn, kiuj pepas kaj murmuras,—aludante al spiritismo? Jen kie estas skribite: “Ligu la ateston, sigelu la leĝon ĉe Miaj lernantoj. Kaj mi atendas la Eternulon, kiu kaŝis Sian vizaĝon antaŭ la domo de Jakob, kaj mi esperas al Li.” Ĉu tio estas adventa ĉapitro?—Jes. Ĉu tio estas ĉapitro, kiu etendiĝas ĝis la alveno de la Sinjoro?—Jes.
TAM1897 Q1 44.2Nun vidu, kio estas en tiu ĉapitro. Vidu, kio estas en la komenco de tiu ĉi ĉapitro, komencante de la kvina versiklo.
TAM1897 Q1 44.3Kaj plue la Eternulo parolis al mi, dirante: Pro tio, ke ĉi tiu popolo malŝatis la akvon de Ŝiloaĥ, kiu fluas kviete, kaj ĝojas pro Recin kaj pro la filo de Remalja [tio estis Asirio kaj Damasko]: pro tio la Sinjoro jen venigos sur ilin la akvon de la Rivero, la forta kaj granda, la reĝon de Asirio kaj lian tutan gloron; kaj ĝi leviĝos super ĉiujn siajn kuŝujojn kaj iros super ĉiujn siajn bordojn. Kaj ĝi enpenetros en Judujon, inundos, leviĝos, kaj atingos ĝis la kolo; kaj ĝi etendos siajn flugilojn kaj plenigos vian tutan landon, ho Emanuel.
TAM1897 Q1 44.4Tio estis laŭvorte vera pri ili. La reĝo de Asirio venis kaj inundis la tutan landon. Sed kial tio estas skribita en kunteksto kaj en loko, kie oni atendas la alvenon de la Sinjoro, kaj pri popolo, kiu devas atendi la alvenon de la Sinjoro? Tio estas skribita en tiu loko, kaj transdonita al ni, por montri al la tuta popolo nun en nia tempo, ke malfacilaĵoj kaj suferoj kaj konfuzoj venos sur la tutan landon kaj sur ĉiujn naciojn, kiuj superakvos kaj transiros kaj atingos eĉ ĝis la kolo kaj plenigos la larĝon de la lando, kaj ke la popolo ne scios, kiel eskapi tion. Tial ĉi tiu pasaĵo estas transdonita al ni, kiuj atendas la Sinjoron. Ni plu legu kaj vidu.
TAM1897 Q1 44.5Kunigu vin, ho popoloj, kaj vi estos dispecigitaj; kaj aŭskultu, ĉiuj vi el malproksimaj landoj: zonu vin, kaj vi estos dispecigitaj; zonu vin, kaj vi estos dispecigitaj. (laŭvorta traduko de KJV) Pripensu entreprenon, sed ĝi neniiĝos; parolu vortojn, sed ili ne plenumiĝos, ĉar kun ni estas Dio. Ĉar tiel diris al mi la Eternulo, tenante la manon sur mi, kaj Li instruis al mi, ke mi ne iru la vojon de tiu popolo, kaj Li diris: Ne diru: Konfederacio, al ĉiuj, al kiuj ĉi tiu popolo diras: Konfederacio; kaj ne timu tion, kion ili timas, nek teruriĝu. (laŭvorta traduko de KJV)
TAM1897 Q1 44.6Ĉu nun estas tiaj tempoj, ĝuste kiam oni atendas la alvenon de la Sinjoro? Ĉu ili kuniĝas, ĉar timego kaj perplekseco estas sur ili? ĉar malfacilaĵoj venas sur la landon? Ĉu ni vidas ion similan ie ajn? Ĉu iu el vi vidis ĝin?—Ho jes, vi ja vidis! Ĉu iu krom la Sepatagaj Adventistoj vidis ĝin?—Fakte, se entute povas esti diferenco, preskaŭ ĉiuj vidas ĝin pli klare ol la Adventistoj. Sed ĝi estas vidata; tio estas sufiĉe klara. Kaj ili kuniĝas, ligante sin en grupojn kaj faskojn, kaj zonante sin. Por kio ili sin zonas? Kio venos?—Ili estos dispecigitaj. Do por kio ili sin zonas?—Por esti dispecigitaj. Tamen ili ne pensas tiel; sed ke ili sin zonas kontraŭ la malbonoj, kiuj venas. Kaj la provoj, kiujn ili faras por liberigi sin de la malbonoj, nur profundigas la aferon, kaj alproksimigas ilin tiom pli al detruo, kaj al dispecigo.
TAM1897 Q1 44.7La Eternulo Cebaot estu por vi sankta; Lin vi timu, kaj Li estu por vi terura. Li estos sanktaĵo kaj ŝtono de falpuŝiĝo kaj roko de alfrapiĝo por la du domoj de Izrael, kaptilo kaj falilo por la loĝantoj de Jerusalem. Kaj multaj falpuŝiĝos, kaj falos kaj rompiĝos, kaj enretiĝos kaj kaptiĝos. Ligu la ateston, sigelu la leĝon ĉe Miaj lernantoj. Kaj mi atendas la Eternulon, kiu kaŝis Sian vizaĝon antaŭ la domo de Jakob, kaj mi esperas al Li. Jen, mi kaj la infanoj, kiujn la Eternulo donis al mi, estas kiel signoj kaj atentigiloj en Izrael de la Eternulo Cebaot, kiu loĝas sur la monto Cion.
TAM1897 Q1 44.8Estas klare, ke tio etendiĝas ĝis la alveno de la Sinjoro. Ĝi estas instigo al la popolo, kiu devas renkonti la Sinjoron. Sed kial ĝi enkondukas afliktojn en la tempo, kiam Asirio subpremis Judujon? Ĉar tio simple plej klare montras, kiaj afliktoj trafos la tutan landon kaj afliktos la tutan popolon en la tempo de la alveno de la Sinjoro. Kaj la provoj, kiujn Judujo faris por eskapi tiujn malbonojn kaj por liberigi sin el ili, estas ĝuste tiaj provoj, kiajn faros tiuj, kiuj deklaras sin la popolo de Dio, por liberigi sin el la venontaj malbonoj.
TAM1897 Q1 44.9Dio senĉese vokas: Ne fidu al Asirio; ne fidu al Egiptujo; sed fidu nur al la Sinjoro. Turnu vian dorson al Asirio: tio estas ĝusta. Sed ne iru al Egiptujo por eskapi de Asirio. Serĉu la Sinjoron. Ne iru al Egiptujo; iru al la Sinjoro. Kaj kiam vi trovos la Sinjoron per via tuta koro, vi estos liberigita de ĉi tiu tuta aflikto kaj subpremo fare de Asirio. Nur kelkaj vortoj pri tio. La trideka ĉapitro de Jesaja diras al ni la sekreton pri tio.
TAM1897 Q1 45.1Ve al la filoj malobeemaj, diras la Eternulo, kiuj faras interkonsilojn, sed sen Mi, kaj aranĝas interkonsentojn, sed sen Mia spirito, por aligi pekon al peko, kaj kiuj iras Egiptujon, ne demandinte Mian buŝon, por defendi sin per defendo de Faraono kaj kaŝi sin en la ombro de Egiptujo! Sed la defendo de Faraono estos por vi honto, kaj la kaŝiĝo en la ombro de Egiptujo — malhonoro. Versikloj 1-3.
TAM1897 Q1 45.2Liaj ambasadoroj malsupreniris tien por fari siajn proponojn al Egiptujo. Kaj kiam Judujo sendis ambasadorojn al Egiptujo, Egiptujo hontiĝis pro la ambasadoroj.
TAM1897 Q1 45.3Ĉar liaj princoj estis en Coan, kaj liaj senditoj venis en Ĥaneson. Ĉiuj hontos pro la popolo, kiu ne servis al ili por helpo, nek por utilo, sed nur por honto kaj malhonoro. Jen oni vidas ŝarĝojn sur bestoj en sudo, en lando de mizero kaj suferoj, kie estas leonino kaj leono, vipuro kaj fluganta serpento; ili forportas sur la dorso de junaj azenoj siajn riĉaĵojn kaj sur la ĝibo de kameloj siajn trezorojn al popolo, kiu ne povas utili. La helpo de la Egiptoj estas vanta kaj vana; tial Mi kriis pri tio: Ilia forto estas sidi kviete. (laŭvorta traduko de KJV) Versikloj 4-7.
TAM1897 Q1 45.4Nun, por ke vi vidu, ke tio ne estas fremda, mi turniĝas ĉi tien kaj legas el atesto, datita la 5-an de julio 1896, jene:—
TAM1897 Q1 45.5La avertoj donitaj en la vorto de Dio al la idoj de Izrael celis ne nur ilin, sed ĉiujn, kiuj estis vivontaj sur la tero. Li diras al ili: “Ve al la ribelaj infanoj, ... kiuj konsiliĝas, sed ne de Mi; kaj kiuj kovras sin per kovraĵo, sed ne de Mia Spirito, por aldoni pekon al peko; kiuj iras malsupren en Egiptujon, kaj ne demandis ĉe Mia buŝo; por fortigi sin per la forto de Faraono, kaj por fidi la ombron de Egiptujo.” Se la Sinjoro riproĉis Sian popolon antikve, ĉar ili neglektis serĉi konsilon de Li en malfacilaĵo, ĉu Li ne malkontentiĝos hodiaŭ, se Lia popolo, anstataŭ dependi de la brilaj radioj de la Suno de Justeco por prilumi sian vojon, forturniĝas de Li en sia testo kaj provo, por helpo, al homoj, kiuj estas same erarantaj kaj neefikaj kiel ili mem? Kie estas nia forto? Ĉu en homoj, kiuj estas tiel senhelpaj kaj dependaj kiel ni mem; kiuj bezonas gvidadon de Dio same kiel ni? Kristo diras: “Sen mi vi povas fari nenion;” kaj li provizis la Sanktan Spiriton kiel ĉeestantan helpon en ĉiu tempo de bezono.
TAM1897 Q1 45.6Sed vi scias, ke en la konfuzoj de la pasinta jaro, kiujn oni esperis solvi per la politika kampanjo, eĉ Sepatagaj Adventistoj estis tiel forportitaj de sia lojaleco al Dio, ke ili partoprenis en la kampanjo, provante manipuli la politikajn aferojn kaj regi la elektojn kaj provante aranĝi la aferojn. Por kio?—Ho, por helpi la landon eliri el la malfacilaĵoj, pri kiuj ili estis tiel certaj, ke ili venos sur la landon. Kompreneble, malfacilaĵoj venas sur la landon. Sed ĉu Sepatagaj Adventistoj organiziĝos en grupojn por tia laboro? Ili estu liberigitaj el Asirio; ili estu liberigitaj kaj el Asirio kaj el Egiptujo al Dio. Tio estas la sola savo. Tio estas la sola liberigo, ĉu tiam, nun, aŭ eterne.